Edward George is schrijver, omroepmedewerker en fotograaf. Als medeoprichter van Black Audio Film Collective schreef en presenteerde hij onder meer de baanbrekende essayfilm Last Angel of History (1996), die de weg vrijmaakte voor het hedendaagse denken over Afro-futurisme. George maakte deel uit van het multimediaduo Flow Motion en het elektronische muziekproject Hallucinator. Zijn doorlopende radioseries The Strangeness of Dub en The Strangeness of Jazz verweven een brede muzikale selectie met verschillende geografische muziekgeschiedenissen, Afrikaanse/Afro-diasporische kennis en kritische theorie uit queer- en black studies. Zijn recente werk omvat Dub Housing, een project dat onderzoekt hoe dubmuziek een ander bewustzijn van mensen en plaats, tijd en geografie, geschiedenis en architectuur, ras en metropool verwoordt, en Black Atlas, een essay in bewegend beeld dat het Image of the Black-archief onderzoekt, dat onlangs werd tentoongesteld in het Warburg Institute.

Studenten uit de instrument-, kamermuziek en zangklassen van KASK & Conservatorium brengen de klinkende resultaten van hun werk van de voorbije maanden. We groeperen dit jong, talentrijk geweld onder de noemer Springsounds.

Met titels als The Quiet Girl (2022) en Small Things Like These (2024) is het duidelijk dat de Ierse cinema in bloei staat. Te midden van het arthousekapitaal van de hitnummers, wordt echter vaak de onderstroom aan kleinere genrefilms vergeten. Fréwaka toont dat ook Ierse horrorcinema alive and kicking is. Na een persoonlijke tragedie te doorstaan, besluit mantelzorger Shoo haar zwangere partner alleen te laten om zich te ontfermen over een oude vrouw op het platteland. Zoals de folkhorrorconventies dicteren, is er echter iets niet helemaal pluis met de lokale gemeenschap. Bovenop paranoia voor haar buren, wordt de oude vrouw verteerd door bijgeloof voor de mythische na sídhe, een bovennatuurlijk volk dat haar ooit ontvoerd zou hebben.

Gravend in Ierse geschiedenis en cultuur is Fréwaka een surrealistisch sfeerstuk met beide voetjes op de grond. Langzaam glijdt Shoo af in de waanbeelden van haar patiënt en de wonden van het verleden. Elegante scares worden hier afgewisseld met een tactvolle aanpak van de postkoloniale trauma’s die het land blijven plagen. De aandacht voor de Ierse taal onderstreept verder een engagement om de film te gronden in een politiek project dat door magische verhalen herstel zoekt voor de vele gruwelen van de werkelijkheid.

Deze veroning wordt voorafgegaan door de kortfilm Cold Bathroom (2025) van Eleni Aerts.

De boekpresentatie van Against the Neutral Image: Essays on the Exhibition Choreography of Violence by Jelena Jurešaen de bijbehorende paneldiscussie Is There Such a Thing as a Neutral Image? vinden plaats op 12 februari 2026 in het Museum voor Moderne en Hedendaagse Kunst Rijeka (MMSU). De discussie wordt georganiseerd door MMSU en het Center for Advanced Studies of the University of Rijeka en brengt de bijdragers aan de bundel samen: Francesca Raimondi, Maria Hlavajova, Shahram Khosravi, Branka Benčić (curator van de tentoonstelling) en Sanja Bojanić, naast kunstenaar Jelena Jureša en publicatieontwerper Ana Labudović.

De publicatie is gebaseerd op de tentoonstellingChoreography of Violence (13 november 2025 – 22 februari 2026, MMSU), die vier meeslepende audiovisuele installaties van Jelena Jureša samenbrengt. De werken, die het midden houden tussen documentaire en performance, richten zich op de poëzie en politiek van het bewegende beeld. Het werk van Jureša wordt gekenmerkt door een diepe betrokkenheid bij de geschiedenis en politiek van de lange twintigste eeuw, waarbij de mechanismen van representatie worden blootgelegd die onthullen hoe kolonialisme, nationalisme, racisme en kapitalisme onlosmakelijk met elkaar verweven blijven.

Het boek Against the Neutral Image (Universiteit van Rijeka), dat voortvloeit uit de tentoonstelling, is niet opgevat als een conventionele tentoonstellingscatalogus, maar als een kritische en discursieve ruimte die artistieke, curatoriële en theoretische praktijken met elkaar in dialoog brengt. Het boek stelt vragen over hoe geweld zichtbaar of onzichtbaar wordt gemaakt, hoe het wordt gekaderd, geësthetiseerd, genormaliseerd of onderdrukt, en houdt vast aan de stelling dat de neutraliteit van het beeld nooit louter een esthetisch standpunt is. Het functioneert veeleer vaak als een machtsmiddel: een regeling van afstand, aandacht en verantwoordelijkheid.

Het panelgesprek bouwt voort op de logica van de publicatie zelf als een ‘ontmoetingsruimte’ en breidt de vragen uit door middel van dialoog en uitwisseling, in plaats van het boek of de tentoonstelling als een gesloten entiteit te behandelen. De discussie gaat over de relatie tussen beeld en instelling, esthetiek en ethiek, en de rol van tentoonstellings- en discursieve kaders bij het vormgeven van de manier waarop we naar geweld kijken, het begrijpen en (niet) erop reageren.

Duik mee in het hoofd van Federico Fellini. Met zeven langspelers op de teller, waaronder La Strada (1954) en La Dolce Vita (1960), en nog een handvol kortfilms, begon de Italiaanse cineast aan wat toepasselijk 8½ zou heten. Otto e mezzo volgt de ogenschijnlijk chaotische gedachtenstroom van filmregisseur Guido Anselmi (Marcello Mastroianni), wiens creatieve reservoir akelig leeggelopen is. Zijn echtgenote en minnares trekken elk aan een arm, terwijl een ongeduldige producent, sluwe critici en wanhopige actrices vrolijk verder knabbelen aan zijn toch al schaarse tijd. Maar onthoud: wanneer de realiteit te benauwd wordt, kan zelfs een kiertje van een autoraam plots als verlossing aanvoelen.

Anselmi (lees: Fellini zelf) besluit van zijn inspiratieloosheid gewoon zijn onderwerp te maken en tovert zo een onweerstaanbare ‘film over film’ uit zijn hoed. In deze wilde, typisch Felliniaanse introspectie lopen droom en werkelijkheid voortdurend door elkaar, een gok die in 1964 beloond werd met twee Oscars en onder de maestro’s beste werken wordt gerekend. Bravo, Federico!