“We dringen onze verhalen op aan een wereld die daar niet bij past,” schreef de milieuhistoricus William Cronon in 1992.

Nu we ons onder impuls van fenomenen als klimaatopwarming, kunstmatige intelligentie, microplastics en pandemieën steeds bewuster worden van de verstrengelingen van menselijke en niet-menselijke leefwerelden, stelt zich de vraag met wie of wat we onze verhalen dienen te bevolken.

Wat is narratief realisme vandaag? En wat behoort stilaan onbedoeld tot het domein van de fantasy?

Gedurende twee dagen worden, in en rond de Cirque, het 19e-eeuwse anatomisch theater op de campus van KASK & Conservatorium, verhalen verteld, voorstellingen opgevoerd en lezingen en workshops gehouden. Laat je inspireren door onverwachte narratieve perspectieven, territoriale en apocalyptische verhalen, vertellingen op micro- en macroniveau, vol wezens die zich heel anders gedragen dan wij, mensen.

Met bijdragen van Amsterdam Poet’s Theatre (Artun Alaska Arasli & Joachim Robbrecht) feat. Gudrun Moreau, Lars Bernakiewicz, Liliane Campos, Marco Caracciolo, Decentering Design (Jo Boonen, Pippa Dekinder, Glenn Deliège, Bert De Roo & Giliam Ganzevles), Anne Dekeyser, Lisa Doeland, Carolin Gieszner, Sébastien Hendrickx, Toine Horvers, MM (Marcus Bergner & Myriam Van Imschoot), Nitzan Shafran, Benedikte Zitouni, o.a.

Gecureerd door Sébastien Hendrickx.

Voor deze co-productie met Ars Musica keken sopraan Juliet Fraser en violiste Hannah Weirich naar het schier eindeloze aantal soorten paradijsvogels die de bossen van Papoea-Nieuw-Guinea en Australië bevolken. Alsof de naam van de diertjes nog niet sprookjesachtig genoeg is, wordt er ook nog eens beweerd dat ze de grond nooit raken. De mannetjes tooien zich met gevoel voor stijl en drama in sluiers, capes en waaiers en hebben vaak een prachtig gekleurd verenkleed. Los van hun uiterlijk zijn het bovendien excellente zangvogels. Al dat moois vormde de inspiratie voor Kristine Tjøgersen om haar The Shape-Shifters (De Metamorfoses) te schrijven, met de stem en de viool als paradijsvogels van dienst. Fraser en Weirich voegen er nog sferische soundscapes van Helge Sten (aka Deathprod) en een creatie van Bergrún Snæbjörnsdóttir aan toe.

Elis Floreen

Zelfbenoemde ergste nachtmerrie van kappers; met een hekel aan het opnemen van zang in een spijkerbroek; droomt van een hond en een vaatwasser – en van Cate Blanchett die haar ontvoert en verliefd op haar wordt. Instrumentaliste, arrangeur en producer, geïnspireerd door Liszt en Chopin, haar teksten putten uit literatuur, folklore, reizen, verbeelding, symboliek en persoonlijke ervaringen.

mountaintide

De muziek van mountaintide vermengt ambient-texturen met jazz in soundscapes – soms een scherp, meeslepend geluidsbad, dan weer een aanzwellende golf van evoluerende emotie die zachtjes overgaat in een rustige, meanderende stroom. De essentie ligt in het uitdrukken en delen van emotie via de muziek. Met een focus op lyrische thema’s, de vage grens tussen compositie en improvisatie, en de verhalende kracht van instrumentale klanken, nodigt mountaintide luisteraars uit voor een diep ontroerende muzikale ervaring.