Double bill met Klinck Trio en dudal & de Roover: van lieflijke soundscapes met beet tot hypnotiserende tape loops. Klinck Trio creëert langzaam ontvouwende soundscapes waarin melodie en stilte met elkaar verweven zijn, waardoor een delicate, kinderlijke ruimte van intimiteit en ontdekking ontstaat. Dudal & de Roover brengen tape-loops die geduldig en organisch bewegen tot ambient met korrel.

Over dudal & de Roover

De Belgische muzikanten Pieter Dudal en Adriaan de Roover verkennen de tactiele, geritualiseerde kunst van tapeloops, waarbij elk gebaar – het monteren, verschuiven en stapelen van tapes – het evoluerende geluid vormgeeft. Hun praktijk heeft zich ontwikkeld door liveoptredens op het Meakusma Festival en residenties in Kunstencentrum VIERNULVIER, Ancienne Belgique en Volta, waarbij ze akoestische en elektronische bronnen combineren tot meeslepende soundscapes die zich ontvouwen met zowel zorgvuldig vakmanschap als organische groei.

Adriaan de Roover, gevestigd in Brussel, baant al meer dan tien jaar een uniek pad in de experimentele elektronische muziek, met releases op labels als [PIAS], Dauw, Consouling en Fog Mountain. Hij is een ervaren samenwerkingspartner, installatiekunstenaar en componist van muziek in opdracht, recentelijk voor een modetentoonstelling van Milk of Lime (DE) en een 4DSOUND-project dat werd gecoproduceerd door STUK Leuven en MONOM. Zijn nieuwste album, ‘Other Rooms’ (Dauw), werd geprezen door Bandcamp, HHV en The Vinyl Factory.
Dudal is de artiestennaam van Pieter Dudal, een Gentse geluidskunstenaar en muzikant. Hij is de oprichter en curator van de labels Dauw en blickwinkel. Zijn werk verweeft lo-fi melodieën met langzaam evoluerende texturen, waardoor delicate elektro-akoestische composities ontstaan. In 2021 bracht hij zijn debuutalbum 'Can You Say It Again' uit en momenteel presenteert hij een maandelijkse show op Kiosk Radio in Brussel

Over Klinck Trio

Met hun debuutalbum My Hair is Everywhere ontvouwt Klinck Trio – Elisabeth Klinck (viool, stem), Adia Vanheerentals (saxofoon, stem) en Maya Dhondt (piano, stem) – een intieme taal waarin melodie en stilte elkaar in fragiele balans houden. De muziek wortelt in improvisatie en ademt een openheid waarin iedere klank en elke pauze betekenis krijgt.
Het album klinkt als een uitnodiging tot aandachtig luisteren: van fluisterende details en ademruimtes tot speelse melodieën en tedere resonanties. Geïnspireerd door onder andere Meredith Monk beweegt de muziek tussen lichtheid en melancholie, en zoekt ze naar een kwetsbare schoonheid die zich pas in stilte volledig ontvouwt.
Elisabeth Klinck is een hedendaagse violist, componist en performer uit Brussel, bekend om haar tijdloze, diepgaande klankwerelden. Haar albums 'Picture a Frame' (2023) en 'Chronotopia' – door The Quietus geselecteerd als een van de beste albums van 2025. In 2025 werd Elisabeth geselecteerd als een van de De Twintigers van radiostation Klara, een groep veelbelovende jonge artiesten die de toekomst van de Belgische klassieke muziek vormgeven.

Adia Vanheerentals is een van de meest veelbelovende jonge muzikanten van België. Ze werd geselecteerd voor Klara De Twintigers (2024) en is ook de drijvende kracht achter Bodem, haar trio met Anke Verslype en Willem Malfliet, waarmee ze in 2025 tijdens JazzLab op tournee ging. Haar solo-lp 'Here Are 5 Reasons to Meditate' verscheen in 2024 bij Ultra Eczema en haar volgende album 'Taking Place' bij Relative Pitch Records staat gepland voor november 2025.

Maya Dhondt is een in Brussel gevestigde pianist en abstracte virtuoos wiens praktijk zich uitstrekt van glitch-pop-experimenten tot hedendaagse pianowerken. Ze trad op tijdens festivals als Rewire (Den Haag) en Fifty Lab (Brussel) en haar debuutalbum 'wow, x' werd in 2024 uitgebracht op VIERNULVIER Records.

Support: GAME (Hui Chi Lee, Julen Latorre)

Plastic Air is een stuk voor flexibel duo, live elektronica en video van de Portugese componist Igor C. Silva. Licht, geluid, jazzgrooves en plastic eendjes komen samen in een intense en soms overweldigende audiovisuele setting, waarin humor en ruwe energie een belangrijke rol spelen.

Het stuk beweegt zich tussen strak vormgegeven momenten en meer open situaties, waardoor geluid, beeld en fysieke aanwezigheid vrij met elkaar kunnen interageren. Hui Chi Lee en Julen Latorre hebben het werk gearrangeerd voor basklarinet en drums, waarbij ze improvisatie gebruiken als een manier om het materiaal uit te breiden en in realtime te reageren op wat er op het podium gebeurt.

In deze excentrieke musicalfilm is Berlijn een podium en verdwaald zijn een levenskunst. Rosa von Praunheim nodigde voor zijn excentrieke tijdsdocument een handvol glorieuze buitenbeentjes uit in zijn huis, pension Stardust, waar hij hen liet hen zingen, verleiden en struikelen. Deze bonte gemeenschap van trans performers, zangers, dansers en buitenstaanders spelen allerlei rollen, maar vooral zichzelf. Alles mag, niets hoeft gladgestreken.

De film voelt als een nacht die net iets te lang doorgaat. Een revue zonder coulissen, een glittershow die elk idee van ‘rol’ onderuit haalt. Cinema met een gezonde minachting voor goede smaak. Kitsch flirt met oprechtheid, camp met melancholie.

Von Praunheim, die afgelopen december overleed, was een sleutelstem in de Duitse gay cinema. Met een liefdevolle en tegelijk brutale blik filmt hij mensen die leven zonder excuses en zonder vangnet. “Mij interesseert het broze, het spontane, het hartelijke in hen”, aldus de maker zelf. Stadt der Verlorenen Seelen is tegenwoordig een cult classic en leest vandaag de dag als een nalatenschap voor een gemeenschap die zichzelf uitvindt in de marge, en daar schittert.

De boekpresentatie van Against the Neutral Image: Essays on the Exhibition Choreography of Violence by Jelena Jurešaen de bijbehorende paneldiscussie Is There Such a Thing as a Neutral Image? vinden plaats op 12 februari 2026 in het Museum voor Moderne en Hedendaagse Kunst Rijeka (MMSU). De discussie wordt georganiseerd door MMSU en het Center for Advanced Studies of the University of Rijeka en brengt de bijdragers aan de bundel samen: Francesca Raimondi, Maria Hlavajova, Shahram Khosravi, Branka Benčić (curator van de tentoonstelling) en Sanja Bojanić, naast kunstenaar Jelena Jureša en publicatieontwerper Ana Labudović.

De publicatie is gebaseerd op de tentoonstellingChoreography of Violence (13 november 2025 – 22 februari 2026, MMSU), die vier meeslepende audiovisuele installaties van Jelena Jureša samenbrengt. De werken, die het midden houden tussen documentaire en performance, richten zich op de poëzie en politiek van het bewegende beeld. Het werk van Jureša wordt gekenmerkt door een diepe betrokkenheid bij de geschiedenis en politiek van de lange twintigste eeuw, waarbij de mechanismen van representatie worden blootgelegd die onthullen hoe kolonialisme, nationalisme, racisme en kapitalisme onlosmakelijk met elkaar verweven blijven.

Het boek Against the Neutral Image (Universiteit van Rijeka), dat voortvloeit uit de tentoonstelling, is niet opgevat als een conventionele tentoonstellingscatalogus, maar als een kritische en discursieve ruimte die artistieke, curatoriële en theoretische praktijken met elkaar in dialoog brengt. Het boek stelt vragen over hoe geweld zichtbaar of onzichtbaar wordt gemaakt, hoe het wordt gekaderd, geësthetiseerd, genormaliseerd of onderdrukt, en houdt vast aan de stelling dat de neutraliteit van het beeld nooit louter een esthetisch standpunt is. Het functioneert veeleer vaak als een machtsmiddel: een regeling van afstand, aandacht en verantwoordelijkheid.

Het panelgesprek bouwt voort op de logica van de publicatie zelf als een ‘ontmoetingsruimte’ en breidt de vragen uit door middel van dialoog en uitwisseling, in plaats van het boek of de tentoonstelling als een gesloten entiteit te behandelen. De discussie gaat over de relatie tussen beeld en instelling, esthetiek en ethiek, en de rol van tentoonstellings- en discursieve kaders bij het vormgeven van de manier waarop we naar geweld kijken, het begrijpen en (niet) erop reageren.

Edward George is schrijver, omroepmedewerker en fotograaf. Als medeoprichter van Black Audio Film Collective schreef en presenteerde hij onder meer de baanbrekende essayfilm Last Angel of History (1996), die de weg vrijmaakte voor het hedendaagse denken over Afro-futurisme. George maakte deel uit van het multimediaduo Flow Motion en het elektronische muziekproject Hallucinator. Zijn doorlopende radioseries The Strangeness of Dub en The Strangeness of Jazz verweven een brede muzikale selectie met verschillende geografische muziekgeschiedenissen, Afrikaanse/Afro-diasporische kennis en kritische theorie uit queer- en black studies. Zijn recente werk omvat Dub Housing, een project dat onderzoekt hoe dubmuziek een ander bewustzijn van mensen en plaats, tijd en geografie, geschiedenis en architectuur, ras en metropool verwoordt, en Black Atlas, een essay in bewegend beeld dat het Image of the Black-archief onderzoekt, dat onlangs werd tentoongesteld in het Warburg Institute.

Studenten uit de instrument-, kamermuziek en zangklassen van KASK & Conservatorium brengen de klinkende resultaten van hun werk van de voorbije maanden. We groeperen dit jong, talentrijk geweld onder de noemer Springsounds.