Wreed zoals alleen vrouwen kunnen zijn, zo zijn ze. Kijken je in de ogen en steken je met een glimlach het mes in je borst.

Het vertrekpunt van deze voorstelling is Lysistrata, de Griekse komedie waarin vrouwen collectief seks weigeren om een oorlog te stoppen. Het stuk maakt zichtbaar hoe privéverlangen en publieke macht onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Vanuit dit gegeven onderzoeken derdejaarsstudenten van KASK & Conservatorium, samen met acteurs van Het Scheldeoffensief, onder leiding van Ika Schwander en Sophia Bauer, wat de urgentie van dit gebaar vandaag nog kan zijn. Met hun verschillende lichamen, achtergronden en geschiedenissen vertalen zij deze thematiek naar een eigenzinnige, hybride voorstelling. Zij delen collectief de vloer en onderzoeken hoe intimiteit, macht en verzet zich vandaag tot elkaar verhouden.

Wat als spelen niet langer in de marge gebeurt, maar het onderzoek zelf in beweging zet? 

Play is het centraal thema van de eerste editie van de Research Days van KASK & Conservatorium: een driedaags festival waarin onderzoekers, kunstenaars, studenten en geïnteresseerden speelsheid onderzoeken in denken en doen — via performances, lezingen, panelgesprekken, tentoonstellingen, workshops en interventies.

Spelen als radicale daad

Spelen is een fundamentele manier om met de wereld om te gaan. Het vormt hoe we waarnemen, denken en weten. Tegelijk brengt spelen instabiliteit en verbeelding met zich mee: het opent een ervaringsveld dat niet vastligt, maar in beweging blijft. 

Binnen artistiek onderzoek kan speelsheid functioneren als zowel mindset als methode.   

Spelen wordt dan een kritisch instrument om ideeën te verkennen, aannames te bevragen en kennis te genereren. Wanneer onderzoekers en kunstenaars het speelse toelaten, benutten zij het disruptieve potentieel van onzekerheid en improvisatie om bestaande normen uit te dagen. 

Maar spelen is nooit onschuldig of neutraal. Het is altijd gesitueerd, belichaamd en onderhandeld. Speelsheid krijgt vorm door beweging, materialen, territoria, sociale structuren, media en technologieën — en door de contexten waarin ze zich ontvouwt.

Wanneer wordt een kunstwerk of een onderzoekspraktijk een speelse propositie? Wie krijgt ruimte om te spelen, en wie blijft uitgesloten? En hoe kan speelsheid functioneren als een open, mogelijkheden biedende oriëntatie die verder reikt dan normatieve kaders?

Sommige liefdes verdwijnen niet. Ze verstoppen zich. Onder een bed, bijvoorbeeld, waar ze zachtjes ademen tussen stof en herinnering. In deze kleurrijke collagefilm schenkt Olivia bloemen aan de geest van een oude geliefde, in ruil voor troostende regenwolken.

Rond haar dwarrelen andere verhalen. Barbara verzint fantastische leugens om afwijzing draaglijk te maken. Mauricio zakt letterlijk weg in schuldgevoel. Ramón wordt verliefd op een pratende kamerplant die verdacht veel op Olivia lijkt. De film speelt vakkundig met het zogeheten Rashomon-effect: één gebeurtenis kent meerdere versies, die allemaal tegenstrijdig zijn en toch even geloofwaardig. Zodoende cirkelt de film rond zichzelf en verschuift van perspectief alsof de gevoelens van de personages zelf aan het woord zijn.

Ook de beelden weigeren stil te blijven. Dit experimentele debuut van Tomás Pichardo Espaillant verweeft stop-motion animatie, grafische schetsen en claymation tot één geheel. Verschillende animatoren droegen bij aan de film en visualiseren het botsen, samenvloeien en verdwijnen van herinneringen. Het eindresultaat is een dromerige collage over verlangen, verlies en de koppige schoonheid van verloren liefde.

Andrius Arutiunian is een Armeens-Litouwse kunstenaar en componist die werkzaam is in Den Haag en Parijs. Arutiunian werkt met installaties, geluid en beeldhouwkunst en onderzoekt in zijn praktijk hybride vormen van luisteren, volkse kennis en hedendaagse kosmologieën.

In 2022 vertegenwoordigde Arutiunian Armenië op de 59e Biënnale van Venetië. Solo-presentaties zijn onder meer Fondation d'entreprise Hermès (Tokio, 2026), Dat Bolwerck (Zutphen, 2025) en Meduza (Vilnius, 2023). Arutiunian nam deel aan biënnales zoals de 14e Biënnale van Shanghai, de 15e Biënnale van Gwangju, de 17e Biënnale van Lyon, de 15e Baltische Triënnale en Performa NYC, met groepstentoonstellingen in onder meer Centre Pompidou, Palais de Tokyo, M HKA, Kadist Paris en Pinchuk Art Centre. In 2024 stond hij op de shortlist voor de Future Generation Art Prize en in 2023 was hij DAAD artist-in-residence fellow.