17.05.26 – 19.05.26, TWO DUDES AND A CHICK IN THE WEST, drama project by Mina Marechal, Arnaud Muco and Winand Keymis

“Ik zat alleen in een kamer en had plotseling een flits van inzicht, en produceerde een volledig gevormd, briljant perspectief dat niemand ooit eerder heeft gehad: Alles is natuurlijk, van de bloemen en de bijen tot de laptop waarop dit tekstje is geschreven.”

In ‘Als de dieren gek worden’ onderzoeken vijf mensen hoe ver natuur, maatschappij en technologie uit elkaar lijken te liggen. Ze vragen zich af of ze nog terug kunnen keren naar de natuur en of er een onderscheid gemaakt kan worden tussen natuurlijk en onnatuurlijk. Ze gaan aan de hand van vooronderstellingen, filosofen en AI bepalen wat deze alomvattende en beladen begrippen voor hen betekenen.

By and with
Sainabou Johm, Pepijn Vermeulen, Lena Van Speybroeck, Giel Luyten en Anton Rys

Thanks to
Simon De Winne, Bauke Lievens, Mario Barrantes Espinoza, Carolina Maciel de França, Bardia Mohammad, Kato Ooms, Madonna Lenaert, Bjarne Liveyns, Hannah Ascoop, Simon D’Huyvetter, Helena De Smet, Aouatif Boulaich en onze medestudenten.

In Bodycount, two ‘sex-positive true crime lifestyle’ podcasters, Mia and Thais, delve into the world of sex and violence through their eponymous talk show. In their deep conversations, they wonder whether these two will forever revolve around each other, descending ever deeper into an obsession that provides them with both tools and shackles. They dredge up stories from their own and collective pasts, and discover how the two are inextricably linked.

Creation and performance
Anaïs Maes and Maria Magdalena de Cort

Coaching
Abigail Gypens

Set design
Emma Onghena

Music
Kim Eldarova

Supervision
Jan Steen and Timeau De Keyser

With thanks to
KASK & Conservatorium, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Rinus Martha Chaerle, Elise, Titus, Daan, my father, all my classmates and the performance ‘Who’s Afraid of Representation’ by Rabih Mroué / Lina Majdalani.

Vogeltribunalen! Proclameert!; Declareert!; Escaleert!

Vogeltribunalen! is de maatschappij en de maatschappij dat bent u.

Vogeltribunalen! heeft geen éénduidige esthetiek.

Vogeltribunalen! is beter tien vogels in de lucht dan één in de hand.

Vogeltribunalen! is een staat van zijn.

Vogeltribunalen! nestelt zich tussen verwondering en verweer.

Vogeltribunalen! is Doeken!; Doeken!; Doeken!; Gordijnen!; Railingen!; Doeken!

Vogeltribunalen! is te veel noten op je zang.

Vogeltribunalen! zingt zoals ze gebekt is.

Vogeltribunalen! is vogelvrij.

Vogeltribunalen! spreekt met de keel en niet met de kop.

Vogeltribunalen! is niet bang om haar publiek in fictie los te laten.

Vogeltribunalen! eist faillisement.

Vogeltribunalen! moet sterven voordat het doek gevallen is.

Vogeltribunalen! is een verzameling van kortvoorstellingen door vogels, van vogels, aaneengeplakt door pek, veren en gordijnen. Zij toont flarden van een vogelmaatschappij die zich klaarstoomt voor de onherroepelijke stoomwals van een steeds geweldadiger wordende samenleving. Mens en vogel worden door elkaar geschud. Figuren fladderen, struikelen, exclameren, vliegen en moeten vooral hun ei kwijt. Onder de oppervlakte schuilt een onderzoek naar machtslust, menselijke gruwel en de dunne lijn tussen chaos en beschaving. Ergens tussen de actoren die oproepen tot hatelijke escalatie en struisvogelpolitiek, zien wij vogels die nog durven fluiten, dansen en vogelvrij uitvliegen. Vogelen of furore? Nesten of nazi’s? Ooievaar of olievaart? Teruggevloten of neergeschoten?

Curtain
Sebald van der Waal

By
Casper Schoolmeesters & Pieter van Dijk

Play
Ella Boomsma, Mira Cole, Miro Lievens, Seppe Somers

Under the guidance
Paola Bartoletti, Kristof Van Baarle

Music
Loïs Pluymers, Leander Vertriest, Bart Maris, Piet Jorens, Wouter De Broeck

Poster image
Emma Claire Sardoni

Costumes
Boris Vader, Maya Chowdhury, Linda Jasmin Mayer, Frida Luyckx

Can't be described how thankful we are to
Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Simon de Winne, Madonna Lenaert, Emma Claire Sardoni, Lotus Friede, Felix Braeckman, Wouter De Paepe Janneke Visser en Els Claeys <3, Tinnepot, Campo Victoria, De vogels van Vogeln, Het NAVO-kunstenfonds, Alle afgestuurde, afstuderende en studerende (Drama)studenten die ons bijstonden en inspireerden, Alle docenten waar we het privilege van hebben gehad les van te krijgen. Gevogelte

The fox is clever. The pig is obedient. Until they aren’t. One pig at a time. Another subject. A willing one, perhaps. Or just too tired to resist. Pigs remember, though. They learn patterns. They remember the hand that feeds them is the same toxic hand that marks them. What the fox calls healing, the pig calls love. The fox cannot understand why the pigs keep acting the same. The pigs cannot understand why the fox does. Somewhere between leaving and staying, hunting and holding, they begin to trade places—until neither knows anymore whether they are predator or prey.

The pig admires the fox.

The fox admires the pig.

The abused pig used the fox.

The accused fox abused the pig.

The admired pig accused the fox.

The used fox admires the pig.

Forgive or forget; the choice is yours. The consequences not.

Play, concept and direction
Manon Van Ranst and Maxim Goossens

Technics
Natan Ceulemans and Siep Van Heugten

Poster
Simon Baert

Thanks to
Carolina Maciel de França, Bauke Lievens, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Mario Barrantes Espinoza, Madonna Lenaert, de dieren, David Attenborough, de drama, alle toxische mensen, Studio 2, en de mama’s, koehandel, Pablo, alle porto, Hannes Bulen, Kobe Cottyne, Ashling Cauwenberghs, Ariana grande, KASK Drama, medestudenten en mannen met snorren

In een wereld waar nabijheid geen afstand meer kent en intimiteit zich laat simuleren, vervagen de grenzen tussen echt en geconstrueerd. Wat gebeurt er wanneer die eenzijdige verbindingen wederkerig lijken te worden? Wanneer we niet langer alleen kijken, maar ook gezien willen worden — koste wat kost?

six degrees of separation is een onderzoek rond parasociale relaties en duikt in de verleidelijke logica van zelfmanipulatie. Het neemt je mee in een spel van aantrekken en afstoten, van kijken en bekeken worden, van controle en de illusie ervan. Het omarmt obsessies en verlangens, en stelt een eenvoudige maar onontkoombare vraag: hoe ver reikt onze verbondenheid werkelijk? En wie bespeelt hier eigenlijk wie?

Is iedereen echt maar zes handdrukken van elkaar verwijderd? Misschien. Misschien ook niet. Misschien is afstand gewoon een verhaal dat we graag geloven. Laat je verleiden. Laat je misleiden. Geef je over aan de betovering. Want de ware kunst van magie schuilt niet in wat de goochelaar doet — maar in jouw bereidheid om te geloven.

Credits

• concept: Melanie Barelds
• performance and text: Melanie Barelds, Tist de Maeyer
• under the guidance of: Ciska Hoet and Willem de Wolf
• external perspective: Joshua Smits
• technical support: Lena Dirckx
• image: Emma Ostyn
• visual design: Melanie Barelds
• incredibly grateful to: Korneel Coessens, Roos De Graeve, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Dorelia Schraven, Louis Verlinde, my (graduating) class.
  
• Sponsorship: chopinchopin
• With the support of: CAMPO, KASK Drama, laGeste, Minard Schouwburg, NTGent, Trefpunt.

Remember the light and believe

the light. An instant of clarity

before eternal night

– 4.48 Psychosis written by Sarah Kane.

Van / met
Fatou Kâ & Aniesha Akoua N. Tchimou

Met dank aan
KASK Drama, Simon De Winne, Bauke Lievens, Mateo Degroof, Bardia Mohammad, Mario Barrantes Espinoza, Sarah Kane, Jan steen.

Aan de basis van ieder meesterwerk ligt een tragedie, maar ik vraag me af wanneer mijn tragedie komt. Hoe lang moet ik nog wachten op die noodlottige dag die mijn kunstenaarschap zal bepalen? Wie zegt het me? Wie heeft het antwoord? Ben ik de tragedie waarop ik wacht of ben ik de tragedie voor een ander?

Quinta del Sordo schetst een – al dan niet toevallige – ontmoeting tussen twee figuren. De Schilder laat al lang op zich wachten, de Wachter zit al minstens even lang te wachten. Wat volgt is spreken en zwijgen, stilstand en beweging, terugblikken en vooruitkijken. Het wachten is nu voorbij, het is dus logischerwijs tijd voor iets anders.

Van en met
Bjarne Liveyns, Mathisse De Sutter

Geïnspireerd door
De Zwarte Schilderijen van Francisco Goya

Met dank aan
Bauke Lievens, Mario Barrantes Espinoza, Simon De Winne, Bardia
Mohammad, Kato Ooms, Jill Gielkens

Restore your life and find the well-being you deserve.

Welcome to REST / RESET / RECOVER

In a world of constant overstimulation, performance and self-optimisation, our centre offers a controlled environment where you can return to clarity, balance and functional calm.

During your stay, you will be guided by an experienced therapeutic team specialising in neurocognitive reset, emotional regulation and body-oriented correction. Using advanced technologies, breathwork, energetic sessions and gentle neurostimulation, we support the recovery of your system at all levels: mental, physical and emotional.

Your days will be structured for you.

Your choices will be temporarily taken over.

Your attention will be carefully redirected.

Space will be created for a more stable version of yourself.

You need do nothing but be present.

At the end of the process, there is a return to life,

or to a version of it that functions better.

Thank you for your trust.

REST / RESET / RECOVER is a performance in which care and control coincide, and where the boundary between reality and optimisation slowly disappears.

Credits

• By / With: Frieda Vranken and Anouk Lacroix
• Set design: Elias Demuynck
• Music: Jan De Tremerie
• Video: Jonathan Verschaeve
• With thanks to: Bauke Lievens, Simon De Winne, Mario Barrantes Espinoza, Bardia Mohammad, Sophia Bauer, Mina Marechal, Hannes Bulen, Luanda Casella, family and friends

Laten we het verhaal van de anus vertellen. In Lost Springs slikken vijf spelers het tapijt van de beschaving in om met de draden die tussen hun benen uitsteken, de tent voor een nieuw circus te weven. Een eclectisch theaterstuk waarin het alledaags pessimisme van de wereld te lijf wordt gegaan aan de hand van de aars. De aars als anker voor de fictie. De aars als orakel.

Een donkere ruimte. Een dondertrom. Een menselijke aars op een transportkarretje. Het publiek wordt uitgenodigd om hun licht te schijnen op dat wat we normaal verbergen. Een zoektocht naar hoop, plezier en de betekenis van het leven – de schaamte voorbij.

We vinden de semiotiek van de anus terug in alle facetten van de geschiedenis. Van de Middeleeuwse klucht en Mozart tot Freud en Cardi B. De aars als beerput, de aars als butt of the joke, de aars als drift, als platte humor. De vuilpoort van ons heelal. Daar waar alle drek naar buiten komt.

Spelenderwijs overschrijdt de aars alle grenzen, anders dan het hoofd waarvoor grenzen en bezittingen veel betekenen. In tijden van verdeeldheid en preutsheid zeggen wij: communize your anus. Because we all have one. De aars is wat ons verbindt. Open up your anus, let the light shine in. The weapon is modest, but the possibility of action is close by—and infinite. Niet om te provoceren. Of toch wel?

Verwijzend naar ‘Anal Terror’ van Paul B. Preciado

Credits

• Master’s project by: Gudrun Moreau & Milan Mitera
• Cast: Cyrille Bernard Ribel, Anna De Graeve, Milan Mitera, Gudrun Moreau & Seppe Somers
• Practical mentors: Lydia McgLinchey & Jan Steen
• Theoretical mentors: Helena De Preester & Martine Clierieck
• Photography: Nur Lootens
• Graphic design: Maï van Genugten
• Music: Niels Braeckmans
• Costumes: Dille Ach
• Lighting consultancy: Geeraard Respeel
• Props: Milan Mitera & Freya Devel
• Technical support: Bardia Mohammad & Geeraard Respeel
• Dramaturgy: Gudrun Moreau
• Dramaturgical consultancy: Mattis Van Den Branden & Jellie Schippers
• Guiding principles: Anal Terror - Paul B. Preciado, Cannibalist Manifesto - Oswald de Andrade
• With thanks to: KASK & Conservatorium, CAMPO, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Bauke Lievens, Kristof Van Baarle, Madonna Lenaert, Luanda Casella, Sébastien Hendrickx & Frederik Leroy, Rinus Martha Chaerle, Dorelia Schraven & the masters of KASK Drama.

Het is niet gemakkelijk om vandaag de dag van mannen te houden. Nog moeilijker is het om dat hardop toe te geven. Maar Dorelia doet het, in de voorstelling I LOVE ME(N). Samen met het publiek gaat ze op zoek naar radicale authenticiteit. Ze is brutaal, nieuwsgierig en ja, ook sexy. Dat laatste is niet het belangrijkst, maar wel waar. Want Dorelia liegt niet.

Verwacht een voorstelling die tot de kern wil komen van haar liefde voor de Man — niet één man, maar het archetype van. Ze zingt, danst, vertelt en bevraagt wat het betekent om naar de liefde van een man te verlangen. En waarom ze juist die liefde zo nodig heeft.

‘Men wordt niet als vrouw geboren, men wordt tot vrouw gemaakt’ schreef Simone de Beauvoir in 1949. Wat betekent het om een vrouw te zijn, een vrouw te spelen, en waar vervaagt de grens tussen die twee.

Dorelia laat zich inspireren door grote denkers zoals: De Beauvoir, Butler en Beyoncé om dichter bij de kern te komen. Ze keert terug naar haar verleden en neemt het publiek mee, man voor man, stap voor stap, langs de verhalen die haar hebben gevormd tot wie ze speelt… euh is.

Credits

• Concept, Performance and Text: Dorelia Schraven
• Under the guidance of: Valentina Tóth
• Music: Robbe Embrechts
• Final Direction: Manizja Kouhestani
• Theoretical Mentor: Wannes Gyselink
• Visuals: Crispin Yanisi
• Special thanks to: Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Simon De Winne, Madonna Lenaert and the organisers of the Amsterdam Kleinkunst Festival
• Artistic but above all emotional support: Melanie Barelds, Rinus Martha Chaerle, Milan Mitera, Gudrun Moreau, Anna de Graeve, Julius Schraven and the other graduating KASK drama students
• Technical support: Lena van Speybroek
• Extra special thanks: All the men in my life – without you, there would be no performance