24.11.26, 20:30, Driepunter aan basketbalfilms, Film-Plateau

Stof in de ogen, modder op het gezicht en botbrekende kasseien die iedere meter pijn doen. Dat is de 270 km van Parijs naar Roubaix. De documentaire A Sunday in Hell van de Deense regisseur Jørgen Leth volgt de beruchte uitputtingsslag van 1976 waarin onze onbetwistbare gouden generatie flandriens (Merckx, De Vlaeminck en Maertens) hun strijdlust en stamina uitstallen.

Alles begint al vóór de start, wanneer mecaniciens de fietsen meticuleus voorbereiden en coureurs de benen scheren. De rivaliserende teams bespreken in stijlvolle seventies outfits hun tactiek. Motorcamera’s, luchtbeelden en close-ups brengen de chaos van de koers indrukwekkend dichtbij. Al deze ingrediënten maken van A Sunday in Hell 50 jaar later misschien nog steeds de mooiste wielerdocumentaire – en hommage aan de overwinnaar – ooit gemaakt.

Deze vertoning wordt ingeleid door mediawetenschapper Ben De Smet.

Een charmante luitenant wordt op weg naar een afgelegen fort ontvoerd door een stel bergbandieten. Wanneer de dochter van de bendeleider valt voor deze jonge officier, verandert zijn gevangenschap in een absurd liefdesavontuur. Wat in de handen van enig ander een simpel melodrama zou zijn, ontspoort bij Lubitsch volledig in een knotsgekke komedie vol militaristische onzin, wilde snorren en verliefde schelmenstreken.

Met zijn uitbundige decors, expressionistische sets en anarchistische humor maakt Ernst Lubitsch van het leger een speeltuin waarin logica vooral in de weg zit.  Overwinningsfeesten zonder overwinning, soldaten die liever dansen dan vechten en militaire manoeuvres die meer weg hebben van een slapstickballet. Die Bergkatze (‘de poema’) is een heerlijk losgeslagen vroege Lubitsch, waarin de regisseur duidelijk nog niet van plan was zich aan één genre of fatsoenlijke plot te houden.

Met live-begeleiding van Bart Maris en studenten klassieke muziek.

Wanneer een Iraanse jongen per ongeluk het raam van zijn klaslokaal breekt, krijgt hij van zijn leraar één dag om het te vervangen. Dit zet een ogenschijnlijk simpele, doch bedrieglijk complexe queeste in gang waarin hij zelf geld moet regelen, een glazenmaker zoekt en uiteindelijk met een levensgrote ruit door een stormachtig landschap
terug naar school trekt.

Geschreven door Abbas Kiarostami en geregisseerd door Mohammad-Ali Talebi, past de film perfect binnen de kindgerichte Iraanse cinema waarin eenvoudige verhalen ruimte bieden voor grotere thema’s. Talebi maakt van het weidse, groene landschap een personage op zich waarin de natuur tegelijk prachtig en onverbiddelijk is. Met zijn trage tempo, sobere stijl en bijna sprookjesachtige sfeer maakt Willow and Wind van een kinderlijke opdracht een spannende parabel over verantwoordelijkheid, machteloosheid en volwassen worden. Een kleine, poëtische film die spanning vindt in de simpelste der dingen.

Na de vertoning volgt een Q&A met regisseur Mohammad-Ali Talebi.

Met de wind in de haren neemt deze canonieke actiefilm je mee op The Ultimate Ride. Politierekruut Johnny Utah (Keanu Reeves) krijgt de opdracht om te infiltreren in een criminele surferbende. Onder leiding van de charismatische Bodhi (Patrick Swayze) beroven deze waaghalzen banken verkleed als oud-presidenten. Hoe dieper Utah in zijn missie duikt, hoe meer hij zich verliest in de adrenaline-gedreven filosofie van zijn doelwit.

Kathryn Bigelow eigent zich met deze film een (meestal) door mannen geliefd genre toe en keert intelligent de blik om voor een gevoelige deconstructie van de actiefilm. De wereld van extreme sports waar de film in vertoeft mag dan wel voor spektakel zorgen, het ware vuurwerk vindt plaats tussen de lijven van Utah en Bodhi in een staat van achtervolging, vervoering en verlangen.

Deze vertoning wordt ingeleid door filmonderzoeker Eduard Cuelenaere.

De illustere Al Moon slijt zijn dagen op het Yurok territorium in Californië. Net zoals vele Native Americans ziet hij met lede ogen aan hoe het land onleefbaar wordt. Ecologische rampspoed vervuilt de visvangst terwijl geweld en alcoholisme zijn gemeenschap tekenen. De veranderingen in het landschap staan parallel aan Moons persoonlijke afrekening met het verleden. Geplaagd door zijn herinneringen als soldaat in de Vietnamoorlog vat hij een roadtrip aan om in het reine te komen met zichzelf.

Na hun dromerige desktop-documentaire Elsewhere, Everywhere (2020) pakken Vivianne Perelmuter & Isabelle Ingold opnieuw uit met een intiem observationeel portret waarin geopolitieke krachten zich kleinschalig uittekenen. Zwevend tussen antropologisch rigueur en poëtische vrijheid vinden ze in Moon een canvas voor de demonen die de Amerikaanse ziel plagen.

Na deze vertoning volgt een Q&A met regisseurs Vivianne Perelmuter & Isabelle Ingold.

Desire Lines (of olifantenpaden) zijn de informele wegen die ontstaan wanneer mensen de bestaande richtingen negeren om hun eigen pad in te slaan. Gebaseerd op Sara Ahmeds Queer Phenomenology (2006) verkent dit speelse kortfilmprogramma hoe landschapsarchitectuur een manifestatie van machtsongelijkheden kan zijn en hoe het queeren van de publieke ruimte kan leiden tot vrijheid.

Morgenkreis (2025, Basma al-Sharif) en Parish (2025, Eóin Heaney) begeleiden ons in de rituelen van rouw bij een veranderende omgeving. Met Verdigris (2025, Chloe Brenan), Limits and Demonstrations (2025, Olivia Normile) leren we het infrastructurele geweld van o.a. de Parijse stadsplanning zien, terwijl Collectif Faire-Parts Speech for a Melting Statue (2023) intervenieert in de koloniale restanten binnen Brussel. Zo doende wordt de stad een politieke arena die zich naar de hand laat zetten van diens bewoners.

Na de vertoning volgt een Q&A met filmmakers Chloe Brenan, Olivia Normile en Collectief Faire-Part.

Kinoautomats Kinokwartet trekt je elk jaar uit het felle zonlicht richting de troostende duisternis van de filmzaal. Ditmaal nodigen we je formeel uit voor een filmdag om je tanden in te zetten, met onze ode aan een onsterfelijk filmicoon. Tijdens Vampire Empire vieren we de vleermuisvormige nekbijter in al diens veelzijdigheid tijdens een vierluik vertoningen die doorheen de filmgeschiedenis fladdert.

We vliegen uit met het ijzig coole The Hunger (1983). Deze debuutfilm van Tony Scott voert David Bowie en Catherine Deneuve op als stijlvol geklede nachtbrakers die aurafarmen doorheen de eeuwen. Daarna smullen we van Louis Ospina’s politieke parabel Pura Sangre (1982). In een door armoede geteisterd Colombia zoekt de schatrijke Roberto Hurtado naar een onaflatende stroom bloedtransfusies. Zijn chauffeur Perfecto stalkt de straten op zoek naar beïnvloedbare jonge mannen.

Wanneer de avond valt, eren we The Queen of the Damned met Dracula’s Daughter (1936). Joke Dheer zuigt hier gretig seksuele allegorieën uit deze Universalhorrorhit met een queer reading die de prins der duisternis uit de kist haalt. Vooraf kijken we naar de kortfilm You Are a Lesbian Vampire (2008), die een staak door de patriarchale invloeden van het genre drijft. Als laatste hullen we ons in het maanlicht met Ganja & Hess (1973). A.d.h.v. blaxploitation conventies en bijtende reflecties over de postkoloniale conditie van Amerika, bracht dit tegendraadse horrordrama een verse bloedtransfusie in de vampierenfilm. Vervolgens trekken we samen de (eeuwige) nacht in.

Snootchie boochies! Jay and Silent Bob Strike Back! Deze keer kan je hen vinden in een ultra-special, stoney-baloney, platonically homoerotic en oh zo meta en ironische vertoning op het grote scherm. In de voetsporen van auteurs als Jean-Luc Godard, Federico Fellini en Ingmar Bergman pakt regisseur en acteur Kevin Smith uit met een meta-licious film over het filmmaken zelf.

Samen met zijn right hand man Jason Mewes kruipt Smith terug in de rol van het iconische duo Jay en Silent Bob uit Clerks (1994), ditmaal in een Bijbelse strijd om hun portretrecht uit de klauwen van Hollywood te graaien. Dus rol die joint, laat je filmtheorie even aan de deur staan en bereid je voor op een roadtrip richting Hollywood waar geen vierde muur, filmcliché of celebrity cameo veilig is. Snoogans!

Deze vertoning wordt ingeleid door filmmaker Zayd Hamzane.

Wanneer Dylan op een ranch in het Amerikaanse zuidwesten belandt, kruist zijn pad dat van de intrigerende Sky. Deze toevallige ontmoeting trekt hem langzaam mee in het leven op de boerderij en de bijzondere wereld die zich daar afspeelt. Dylan tuimelt van zijn simpele zomerjob steeds dieper in een wereld waarin cowboyhoeden, rodeo’s en queer liefde moeiteloos naast elkaar bestaan.

Met National Anthem maakte fotograaf en regisseur Luke Gilford een tedere ode aan de queer rodeogemeenschap, geïnspireerd op zijn gelijknamige fotoboek. De ranch wordt een plek waar buitenbeentjes hun eigen familie hebben gevormd en iedereen welkom is. Gilford vangt die wereld in warme kleuren, weidse landschappen en intieme close-ups, terwijl echte rodeorijders de film een documentaire-achtige energie geven.

Voorafgaand aan vertoning (18:30) houden we een workshop queer linedance in de foyer.

Bibberen en beven, op de Noordpool valt er van alles te beleven.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Garrett Bradley zei eens: “de neiging om te vergeten is de achilleshiel van de mensheid. Maar proberen te herinneren is de beweging en de kiem van voortdurende revolutie.”

Sommige films laten zich niet simpel samenvatten. Ze vragen om aandacht, om tijd en om een andere manier van kijken. ‘Time’ is zo’n film. Zonder expliciet te oordelen, roept Time fundamentele vragen op. Over hoe we naar rechtvaardigheid kijken.

Het verleden speelt een centrale rol in Bradley’s films, en het concept tijd vormt de kern. Haar cameragebruik weerspiegelt een abstractie van de werkelijkheid. In Time worden de vrouwen van mannen in detentie, en de gedetineerde mannen zelf, voortdurend teruggetrokken naar dat ene moment in het verleden waarvoor zij zijn veroordeeld, terwijl ze het tegelijk meeslepen richting de toekomst.

Wat zich ontvouwt in ‘Time’, is geen klassiek verhaal over schuld en straf, maar een intieme en gelaagde verkenning van wat het betekent om te leven met de gevolgen van één moment. De film beweegt tussen verleden en heden en laat zien hoe tijd zelf een hoofdrol speelt in het gevangenissysteem. Tijdens deze avond vormt de film ‘Time’ van Garrett Bradley het vertrekpunt voor een bredere reflectie op gevangenissen en beeldvorming, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook dichter bij huis in België en Europa. Wat betekent het om iemand op te sluiten in een gevangenis? En wat zijn de alternatieven?

Veronique Aicha geeft een inleiding bij de documentaire Time van Garrett Bradley, gevolgd door een vertoning van Time.

• Veronique Aicha werkt op het snijvlak van kunst, rechtvaardigheid en filosofie. In haar werk onderzoekt en ontwikkelt zij nieuwe perspectieven op het strafrecht. Zij werkte aan strafrechtprojecten in heel Europa, bezocht overal gevangenissen en detentiehuizen en gaf jarenlang filosofieles aan mensen in detentie. Daarnaast is zij actief als schrijver, moderator en programmamaker, en ontwikkelt zij culturele en maatschappelijke programma’s rond rechtvaardigheid, verbeelding en systeemverandering.

• Garrett Bradley maakt gebruik van zowel verhalende, documentaire als experimentele filmvormen om thema’s aan te snijden als ras, klasse, familierelaties, sociale rechtvaardigheid, de cultuur van het Amerikaanse Zuiden en de filmgeschiedenis van de Verenigde Staten. Bradley heeft talrijke prijzen gewonnen, waaronder de Prix de Rome 2019 en de Sundance Jury Prize 2017 voor de korte film ‘Alone’, die werd uitgebracht door The New York Times OpDocs en een Oscar-kandidaat werd voor korte non-fictiefilms, opgenomen in de shortlist van de Academy.
  
  Bradleys werk is te zien op verschillende locaties, waaronder haar werk als tweede regisseur bij Ava DuVernays ‘When They See Us’ en de Whitney Biennial van 2019. In december 2019 opende Bradleys eerste solotentoonstelling in het Contemporary Arts Museum Houston (CAMH), samengesteld door Rebecca Matalon. In januari 2020 werd Bradley de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die de prijs voor Beste Regisseur won op het Sundance Film Festival 2020 voor haar eerste lange documentaire, ‘Time’.

Deze lezing en filmvertoning zullen plaatsvinden in KASKcinema. De zaal is toegankelijk voor rolstoelgebruikers en een beperkt aantal plekken is voorzien in de zaal. Het toilet voor rolstoelgebruikers bevindt zich op de eerste verdieping, en is bereikbaar met een lift (90cm breed, 1m35 diep). Er is een ander toilet beschikbaar wat verder in de gang voorbij het KASKcafe, voor wie gebruik maakt van een bredere rolstoel. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be.