KASKcinema

Net voor de paasvakantie schotelen we jullie graag nog een controversiële Spaanse klassieker voor uit het oeuvre van Luis Buñuel. De schandaalregisseur keerde na een periode van lang ballingschap in Mexico terug naar Spanje om Viridiana te maken. Viridiana, vertolkt door de beroemde Mexicaanse actrice Silvia Pinal, is een wereldvreemde non die bij haar oom moet gaan inwonen. Terwijl ze zijn avances ontwijkt, probeert ze de zielen van de nabijgewonen daklozen te redden. Buñuel, altijd al een tegenstander van religieuze zelfingenomenheid, toont de naiviteit van de zuster in haar pogingen om via de Christelijke moraal de wereld te redden.

Viridiana werd verboden door de dictatoriale regering van Franco en door het machtige Vaticaan, voorzien van het label ‘godslasterlijk’. In één van de beruchtste scènes uit de film bevriest een dronken banket tot een tafereel dat Leonardo da Vinci’s meesterwerk Het Laatste Avondmaal op een cynische manier als een kinderachtig voedselgevecht voorstelt. Bij de première werd Viridiana uitgespuwd door de kleinburgerlijke geesten, maar net daarom ook zo gulzig gesmaakt en bekroond met de Gouden Palm in 1961. Alvast een zalig Pasen!

Deze film wordt ingeleid door docent filmgeschiedenis Daniël Biltereyst.

Toverdranken en spreuken, er borrelt wat in de heksenkeuken.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

In het Tokio van de nabije toekomst hangt de dreiging van een verwoestende aardbeving als een donkere wolk boven het dagelijks leven van de inwoners. Twee beste vrienden, op de drempel van hun afstuderen aan de middelbare school, halen een grap uit met hun schooldirecteur. Wat onschuldig begint, leidt tot de installatie van een alziend bewakingssysteem. Onder druk van voortdurende surveillance en een steeds grimmiger politiek klimaat, worden de vrienden gedwongen hun onderlinge verschillen onder ogen te zien.

Na Ryuichi Sakamoto: Opus (2023), een film die hij produceerde ter nagedachtenis van zijn vader, maakt regisseur Neo Sora zijn fictiedebuut met deze zwoele mengeling van maatschappijkritische satire en ontroerend coming-of-age drama. A.d.h.v. tedere technobeats en een observationele elegantie dompelt hij de kijker onder in een subtiel dystopische wereld die angstaanjagend herkenbaar is. Verscheurd door de keuze al dan niet in de pas te lopen of terug te vechten, wordt de vriendengroep gedwongen om hun overtuigingen, verlangens en identiteit in vraag te stellen.

Welkom in The Stimming Pool, een ruimte waar neurodivergentie vrij kan bewegen en je lichaam zachtjes uit zijn vanzelfsprekendheden wordt losgeschud. Het Neurocultures Collective, samengebracht door kunstenaar en filmmaker Steven Eastwood, plaatst neurodivergente makers niet als onderwerp, maar als auteurs centraal. In deze betoverende docufictie worden hun gesprekken en creatieve processen vervlochten tot een quasifictionele structuur waarin ervaring en verbeelding elkaar voortdurend kruisen.

Gefilmd op helder 16mm door Aftersun (2022) cameraman Gregory Oke, ontvouwt zich een wereld die schuurt met neurotypische logica. De kijker wordt ondergedompeld in een desoriënterende ervaring die voelbaar maakt hoe het is om je te bewegen in een omgeving die niet voor jou ontworpen is. De film onderzoekt hoe autisme creativiteit vormt en hoe cinema, net als neurodivergente perceptie, werkt via verhoogde gevoeligheid.

De titel verwijst naar ‘stimming’, het uitvoeren van repetitieve bewegingen die helpen bij zelfregulatie. In de film krijgt dat een fysieke plek: een leeg zwembad waar de makers samenkomen om te bewegen, te dansen en te ontmaskeren. The Stimming Pool wordt zo een uitnodiging om ruimte te maken voor vormen van zijn die te vaak onzichtbaar blijven.

Na de vertoning volgt een Q&A met verschillende leden van het Neurocultures Collective.

Tara is een jonge weduwe die na het overlijden van haar grootvader terugkeert naar haar dorp. Met als enige erfstuk een mysterieuze sabel trekt ze met haar twee kinderen door het land. Tijdens deze reis ontmoet ze een mysterieuze ridder uit een ver verleden, die op zoek blijkt naar de sabel. Zijn queeste wordt echter bemoeilijt door zijn groeiende gevoelens voor Tara. Als weemoedig spookverhaal, ontleend aan de Iraanse folklore, is Ballad of Tara bovenal een verhaal over het patriarchale dorpsleven, waarin Tara, vertolkt door Susan Taslimi, een vrijer en boeiender bestaan leidt dan de kleurloze mannen die haar omringen.

Beyzai, een van de grondleggers van de Iraanse New Wave uit de jaren 60, is vooral bekend om zijn werk van na de Iraanse Revolutie, zoals Bashu, the Little Stranger (1989). Toch is zijn weinig geziene werk van vóór 1979 eigenlijk nog opmerkelijker door het uitgesproken feminisme en de gedurfde esthetiek, met het anachronistische liefdesverhaal van Ballad of Tara als mooiste voorbeeld.

De film wordt ingeleid door vertaler-tolk en filmcurator Mahdieh Fahimi.

Sommige liefdes verdwijnen niet. Ze verstoppen zich. Onder een bed, bijvoorbeeld, waar ze zachtjes ademen tussen stof en herinnering. In deze kleurrijke collagefilm schenkt Olivia bloemen aan de geest van een oude geliefde, in ruil voor troostende regenwolken.

Rond haar dwarrelen andere verhalen. Barbara verzint fantastische leugens om afwijzing draaglijk te maken. Mauricio zakt letterlijk weg in schuldgevoel. Ramón wordt verliefd op een pratende kamerplant die verdacht veel op Olivia lijkt. De film speelt vakkundig met het zogeheten Rashomon-effect: één gebeurtenis kent meerdere versies, die allemaal tegenstrijdig zijn en toch even geloofwaardig. Zodoende cirkelt de film rond zichzelf en verschuift van perspectief alsof de gevoelens van de personages zelf aan het woord zijn.

Ook de beelden weigeren stil te blijven. Dit experimentele debuut van Tomás Pichardo Espaillant verweeft stop-motion animatie, grafische schetsen en claymation tot één geheel. Verschillende animatoren droegen bij aan de film en visualiseren het botsen, samenvloeien en verdwijnen van herinneringen. Het eindresultaat is een dromerige collage over verlangen, verlies en de koppige schoonheid van verloren liefde.

Opnieuw stappen we in het huwelijksbootje met cultfilmfestival Offscreen voor een filmvertoning die geen heilig huisje overeind houdt. Dit keer vergezellen we hen op het altaar van de Spaanse exploitatiecinema met La Novia Ensangrentada; een zijden nachtmerrie die haar tanden zet in het patriarchale Spanje van de jaren 70. Susan is net getrouwd en al meteen diep ongelukkig. Vreemde visioenen zetten de domper op haar huwelijksreis terwijl haar echtgenoot steeds meer kwallentrekjes vertoont. Wanneer ze op een dag een mysterieuze dame op het strand aantreffen, wordt hun relatie nog complexer. De vrouw in kwestie blijkt namelijk een vampier te zijn die Susan wil inlijven in haar orde van eeuwig levende geliefden. Het duurt niet lang voordat de wittebroodsweken rood beginnen te kleuren.

Deels seventies shlock, deels sociale kritiek, blijft The Blood Spattered Bride een schandaalfilm die van zich afbijt. Gemaakt tijdens de rigor mortis van het Franco regime jaagt de film een staak door de fascistische idealen en normatieve genderrelaties van haar tijd. Zoals gebruikelijk in de vampierenmythos is het monsterlijke hier niet louter een bedreiging, maar ook de belofte van transgressieve bevrijding. Meer conventionele monsters worden zo geschuwd om de horror van het huwelijksinstituut te verkennen.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm The Masque of the Red Death (2024) van Rune Callewaert.

Regisseuse Adela Sequeyro schreef dit stoutmoedige melodrama en speelt zelf bovendien de rol van Ana María die haar beklemmende haciënda ontvlucht voor een bohemien leven vol romantiek en intriges. Met gevatheid, stijl en durf eist ze haar vrijheid terug. La Mujer de Nadie was en is een baanbrekend verhaal over vrouwelijke autonomie op het witte doek. Tegen de achtergrond van de jaren 30, een periode waarin de Mexicaanse filmsector zichzelf nog aan het definiëren was, positioneerde Sequeyro’s film de vrouw niet als moreel symbool, maar als een actief subject.

Dit stoutmoedige melodrama is de eerste door een vrouw geregisseerde geluidsfilm in Mexico. Door middel van expressieve close-ups, minimale dialoog en destijds provocerende camerahoeken verkent Sequeyro een specifiek vrouwelijk erotisch universum, waarin, zoals de titel trots verklaart, een vrouw van niemand kan zijn. Een radicale bewering in een cultuur waarin vrouwen altijd van iemand toebehoorden, of het nu als moeder, dochter, echtgenote of sekswerker was.

Deze film wordt ingeleid door Camilla Baier (Invisible Women) en Bart Versteirt (Cinea).

De wereldberoemde Portugese voetbalster Diamantino is een genie op het veld, maar daarbuiten ontbreekt het hem aan vrijwel elke vorm van intelligentie. Wat hij wél in overvloed heeft, is empathie. Nadat hij met zijn jacht een boot vluchtelingen redt, raakt hun tragedie hem zo diep dat hij het winnende schot mist in de WK-finale.Wat volgt is een koortsachtige odyssee langs neofascisme, de vluchtelingencrisis, genetische manipulatie en een absurde zoektocht naar de bron van genialiteit. Als oplossing voor zijn verwoestende verlies adopteert Diamantino een Mozambikaanse tienerjongen die in werkelijkheid een volwassen lesbische vrouw blijkt, undercover bij de overheid. Ondertussen smeden zijn kwaadaardige tweelingzussen financiële complotten, probeert een gestoorde wetenschapper hem te klonen en denderen er gigantische puppy’s door het verhaal.

Regisseurs Gabriel Abrantes en Daniel Schmidt spreken terecht van een anarchie van referenties die reikt van Guy Maddins lo-fi surrealisme tot Jeff Koons’ suikerzoete indecentie. Borrelend van de waanzin van de moderne wereld suggereert de film een uitweg die (verrassing!) iets te maken heeft met kiezen voor liefde boven apathie of uitbuiting.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm ça ne marche pas (2013) van Simon Lynen en ingeleid door filmkenner en cinemascheidsrechter Dario Rens.

KASKcinema en Made in China filmfestival graven in de filmgeschiedenis met dit lang verloren beeldgedicht van Hong Kongs eerste vrouwelijke filmmaker. Gebaseerd op een 17de eeuws Chinees volksverhaal, volgt The Arch de lotgevallen van de jonge weduwe Madam Tung en haar dochter, Wei Ling. Ter ere van haar deugdelijkheid en eergevoel wordt Tung beloond met de constructie van een poort in naam van haar familie. In afwachting van dit geschenk begint de stabiliteit van haar respectabele leven echter uiteen te vallen wanneer ze, tegen sociale conventies in, verliefd valt op een knappe soldaat. Hoewel de storm van haar verlangen niet te temperen blijkt, besluit Tung haar liefde geheim te houden uit angst voor de oordelen van de gemeenschap.

Cineaste Tang Shu Shuen staat bekend als bruggenbouwer tussen Hong Kong cinema en de Europese arthouse traditie. Met aandacht voor vrouwelijke subjectiviteit en begeerte brak ze bovendien met de taboes van haar tijd. The Arch is onbetwistbaar haar meesterwerk. Via fijngevoelige montage, speels geluidsdesign en natuur-allegorische toetsen brengt Shuen het innerlijke leven van haar hoofdpersonage poëtisch tot uiting. De experimentele cinematografie van Satyajit Ray-cameraman Subrata Mitra bezegelt het geheel in sobere schoonheid.

Deze vertoning wordt ingeleid door schrijfster Ans Van Gasse.

De Belgisch-Franse dichter en abstracte schilder Henri Michaux (1899-1984) maakte in 1963 in samenwerking met de Franse cineast Éric Duvivier de film Images du Monde Visionnaire in opdracht van het Zwitserse farmabedrijf Sandoz. De film tracht de werking van hallucinogene middelen als mescaline en hasj te evoceren aan de hand van een wervelende opeenvolging van beelden en lichteffecten.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling tot 23 mei over dit filmproject in het Vandenhove Centrum voor Architectuur & Kunst organiseert FilmPlateau een filmprogramma rond ziekte, waanzin, hallucinaties en moderne kunst. Naast twee kortfilms van Duvivier, die zich specialiseerde in films rond medische en psychiatrische onderwerpen, tonen we L’ordre, de lyrische essayfilm die Jean Daniel Pollet maakt over een Griekse leprakolonie, eveneens in opdracht van Sandoz. Tot slot bevat het programma een documentaire over Japanse kalligrafie van schilder Pierre Alechinsky, vriend van en inspiratiebron voor Michaux, die zelf sterk door de Oosterse kalligrafie was beïnvloed.

Dit kortfilmprogramma wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

De Libanese journaliste en cineaste Jocelyne Saab staat bekend om haar sterk politiek geëngageerde films, die ze maakte tijdens een carrière in de jaren 70 tot aan haar overlijden in 2019. Met meer dan veertig titels op haar palmares bracht Saab de verzwegen verhalen uit de Arabische wereld in beeld en gaf ze een stem aan gemarginaliseerde en onderdrukte gemeenschappen. Tijdens deze avond herbezoeken we haar vechtlustig doch genuanceerd oeuvre met twee van haar krachtigste wapenfeiten.

In de kortfilm Palestinian Women (1974) verzetten Palestijnse vrouwen zich tegen de Israëlische bezetting van hun land, via onderwijs én gewapend verzet. Met Letter From Beirut (1978) keert Saab terug naar Libanon, waar ze zichzelf regisseert in een poëtische relaas dat de sluipende voortzetting van het conflict in vraag stelt. Vervolgens vertrekt ze naar Zuid-Libanon, dat door Israël wordt bezet. Daar documenteert ze, voor het eerst sinds het begin van de burgeroorlog, het Palestijnse verzet aan de grens.

Deze avond vindt plaats in kader van het boek Jocelyne Saab: Inventory 1973–1983 (2024), over de opkomst van linkse politieke bewegingen, gewapende revoluties en publieke strijd in de Arabische wereld. Na de vertoning volgt er een Q&A met auteurs Mohanad Yaqubi, Mathilde Rouxel en Elettra Bisogno.

Traversées (Mahmoud Ben Mahmoud, 1983, België-Frankrijk-Tunesië, 91’).
Om 18:00 is er een screening voor studenten, om 20:30 een tweede screening voor het breed publiek, zonder lezing. De tickets voor de eerste screening kan je hier terugvinden, de tickets voor de screening om 20:30 komen online in januari.

Alle hens aan dek, KASKcinema en Studium Generale zijn scheepsgenoten voor deze bijzondere vertoning van Traversées. Op Oudejaarsavond 1980 maakt de Tunesische Youssef een tocht met de veerboot van Oostende naar Dover. Wanneer hij te midden van het Engelse kanaal het nieuwe jaar ingaat, komt zijn visa echter te verlopen. Overgeleverd aan de administratieve onwrikbaarheid van natiestaten komt hij voor een onmogelijke situatie te staan. Zonder geldig paspoort wordt hij zowel door de Britse als Belgische grenswacht het afstappen geweigerd en is hij gedoemd om tussen beide naties te blijven ronddobberen.

Deze lang verloren gewaande filmparel van Tunesisch filmmaker Mahmoud Ben Mahmoud is een van de Belgische filmgeschiedenis haar meer excentrieke schatten. Met Kafkaiaanse kwinkslagen en psychologische gevoeligheid weet Mahmoud de absurditeiten van landsgrenzen in vraag te stellen. Het resultaat is een poëtische parabel die 30 jaar later ook profetische doemdroom blijkt. Terwijl Youssef zijn ontsnapping beraamt, loert de dreiging van rechtse nationalisten op het binnenland en worden de muren van fort europa verder bewapend. Grenzen lijken zich zo langzaam te vermenigvuldigen tot bijna metafysische proporties.

Voorafgaand aan deze vertoning geeft filmwetenschapper Lennart Soberon een inleiding over de verbeelding van grenslandschappen. Hoewel we klassieke grensiconografie zoals controleposten en hekkens makkelijk herkennen, worden moderne borderscapes gekenmerkt door hun ondoorzichtige karakter. Om staatsgeweld te identificeren moeten we ook oog hebben voor de administratieve, digitale en emotionele barrières via welke macht zich reproduceert.

• Lennart Soberon is onderzoeker in de filmwetenschappen (VUB) en artistiek coördinator bij KASKcinema. Als deel van het Reel Borders project werkt hij rond de filmische verbeelding van landsgrenzen.
  

Deze lezing en filmvertoning zullen plaatsvinden in KASKcinema. Er zijn werken gaande in de straat bij KASKcinema, maar het is mogelijk om tot net voor de ingang bij Godshuizenlaan 4 te rijden. De zaal is toegankelijk voor rolstoelgebruikers en een beperkt aantal plekken is voorzien in de zaal. Het toilet voor rolstoelgebruikers bevindt zich op de eerste verdieping, en is bereikbaar met een lift (90cm breed, 1m35 diep). Er is een ander toilet beschikbaar wat verder in de gang voorbij het KASKcafe, voor wie gebruik maakt van een bredere rolstoel. Er wordt een uitgeschreven versie van de inleiding voorzien. De inleiding is in het Nederlands. De film zelf is in verschillende talen en ondertiteld in het Engels. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: anais.vanertvelde@hogent.be.

Op oudejaarsavond 1980 maakt de Tunesische Youssef een tocht met de veerboot van Oostende naar Dover. Wanneer hij te midden van het Engelse kanaal het nieuwe jaar ingaat, komt zijn visum echter te verlopen. Overgeleverd aan de administratieve onwrikbaarheid van natiestaten komt hij voor een onmogelijke situatie te staan. Zonder geldig paspoort wordt hij zowel door de Britse als Belgische grenswacht het afstappen geweigerd en is hij gedoemd om tussen beide naties te blijven ronddobberen.

Deze lang verloren gewaande filmparel van Tunesisch filmmaker Mahmoud Ben Mahmoud is een van de Belgische filmgeschiedenis haar meer excentrieke schatten. Met Kafkaiaanse kwinkslagen en psychologische gevoeligheid weet Mahmoud de absurditeiten van landsgrenzen in vraag te stellen. Het resultaat is een poëtische parabel die 30 jaar later ook een profetische doemdroom blijkt. Terwijl Youssef zijn ontsnapping beraamt, loert de dreiging van rechtse nationalisten op het binnenland en worden de muren van Fort Europa verder bewapend. Grenzen lijken zich zo langzaam te vermenigvuldigen tot bijna metafysische proporties.

Na de vertoning volgt een Q&A met regisseur Mahmoud Ben Mahmoud.

Een pasgetrouwd koppel, een scheepsjongen, een doorgewinterde matroos en diens krolse katten. Samen proppen ze zich in de benauwde kajuiten van een rivierboot die loom door de Franse waterwegen glijdt. Terwijl de spanningen oplopen en de erotiek zachtjes borrelt, lonkt de buitenwereld verleidelijk aan de oever. Maar het narrenschip vaart koppig verder door mist en motregen, langs verlaten pakhuizen en oevers die eerder fluisteren dan spreken.

L’Atalante voelt aan als een dagdroom die je niet helemaal kan plaatsen en “ruikt naar vuile voeten,” aldus François Truffaut. In Jean Vigo’s enige langspeelfilm vloeien sociale kritiek, zinnelijke lyriek en speelse surrealiteit moeiteloos in elkaar over. Vigo, zoon van een notoire anarchist, liet een film na die niet valt te categoriseren en na zijn vroege dood liefdevol werd opgepikt door de Nouvelle Vague. Ook vandaag nog blijft L’Atalante’s invloed doorstuwen met o.a. superfan Leos Carax. Duik in deze vochtige kajuit-allegorie en ontdek waarom Vigo ‘de belichaming van cinema’ wordt genoemd.

Deze vertoning is gekoppeld aan de lancering van het boek Barge Life (2024), een filosofische uiteenzetting van L’Atalante, en wordt ingeleid door auteur Florian Deroo.

Vrij door de wolken zweven, als vogel valt er van alles te beleven.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Ieders favoriete animatiefestival (Anima!) komt wederom op bezoek, ditmaal met een programma dat uitpuilt van nieuw talent. Deze staalkaart aan kortfilms geeft een podium aan een volgende generatie Europese makers wiens verbeeldingskracht geen grenzen kent. Ze combineren in dit programma moeiteloos verhalen over ingesneeuwde huizen, onbreekbare eieren, schoenen die uit zichzelf op muziek bewegen en kopjes thee die verdwalen in een magisch universum. Met verschillende innovatieve technieken binnen het animatiemedium verkennen ze onbekende werelden die nog lang tot dromen stemmen. Ontdek de films van deze jonge pioniers, waarvan je ongetwijfeld nog zult horen.

De Weird Wednesday familie blijft uitbreiden. Ditmaal verwelkomen we de vreemde vriendjes van Cinema Obscura: een cultfilmcollectief dat hoge kunst in slechte smaak ziet. Met een waaier aan vertoningen die het vakmanschap van lowbudget filmmaken eert, helpen ze ons zoeken naar goudklompen op de vuilnisbelt. Het manische Miami Connection is onze eerste samenwerking en geldt hier als levend bewijs van de B-film boutade ‘so bad it’s good’.

In het neon-gedrenkt Miami van de 80s volgen we de band Dragon Sound. Deze vijf muzikanten en taekwondo-vechters geloven rotsvast dat vriendschap alles overwint, zelfs rivaliserende bands, drugsdealers en ninja’s op motorfietsen. Wanneer een cocaïnedeal misloopt, ontspoort alles in een strijd vol klungelig gechoreografeerde gevechtsmoves, ongemakkelijke stiltes en intieme synthrock-anthems over broederschap. Miami Connection mag dan wel een draak van een film zijn, de oprechtheid die in het maakproces schuilt, werkt ontwapenend. Niets aan de film is ironisch bedoeld gezien regisseur en hoofdrolspeler Y.K. Kim duidelijk dacht een onevenaarbaar actie-epos in handen te hebben.

Helaas vielen de dromen aan diggelen en gleed de film bij diens release (begrijpelijk) onopgemerkt voorbij. Nu is de wereld eindelijk klaar voor deze vurige ode aan actiecinema en de vriendschap.

Duik mee in het hoofd van Federico Fellini. Met zeven langspelers op de teller, waaronder La Strada (1954) en La Dolce Vita (1960), en nog een handvol kortfilms, begon de Italiaanse cineast aan wat toepasselijk 8½ zou heten. Otto e mezzo volgt de ogenschijnlijk chaotische gedachtenstroom van filmregisseur Guido Anselmi (Marcello Mastroianni), wiens creatieve reservoir akelig leeggelopen is. Zijn echtgenote en minnares trekken elk aan een arm, terwijl een ongeduldige producent, sluwe critici en wanhopige actrices vrolijk verder knabbelen aan zijn toch al schaarse tijd. Maar onthoud: wanneer de realiteit te benauwd wordt, kan zelfs een kiertje van een autoraam plots als verlossing aanvoelen.

Anselmi (lees: Fellini zelf) besluit van zijn inspiratieloosheid gewoon zijn onderwerp te maken en tovert zo een onweerstaanbare ‘film over film’ uit zijn hoed. In deze wilde, typisch Felliniaanse introspectie lopen droom en werkelijkheid voortdurend door elkaar, een gok die in 1964 beloond werd met twee Oscars en onder de maestro’s beste werken wordt gerekend. Bravo, Federico!

Met titels als The Quiet Girl (2022) en Small Things Like These (2024) is het duidelijk dat de Ierse cinema in bloei staat. Te midden van het arthousekapitaal van de hitnummers, wordt echter vaak de onderstroom aan kleinere genrefilms vergeten. Fréwaka toont dat ook Ierse horrorcinema alive and kicking is. Na een persoonlijke tragedie te doorstaan, besluit mantelzorger Shoo haar zwangere partner alleen te laten om zich te ontfermen over een oude vrouw op het platteland. Zoals de folkhorrorconventies dicteren, is er echter iets niet helemaal pluis met de lokale gemeenschap. Bovenop paranoia voor haar buren, wordt de oude vrouw verteerd door bijgeloof voor de mythische na sídhe, een bovennatuurlijk volk dat haar ooit ontvoerd zou hebben.

Gravend in Ierse geschiedenis en cultuur is Fréwaka een surrealistisch sfeerstuk met beide voetjes op de grond. Langzaam glijdt Shoo af in de waanbeelden van haar patiënt en de wonden van het verleden. Elegante scares worden hier afgewisseld met een tactvolle aanpak van de postkoloniale trauma’s die het land blijven plagen. De aandacht voor de Ierse taal onderstreept verder een engagement om de film te gronden in een politiek project dat door magische verhalen herstel zoekt voor de vele gruwelen van de werkelijkheid.

Deze veroning wordt voorafgegaan door de kortfilm Cold Bathroom (2025) van Eleni Aerts.

In deze excentrieke musicalfilm is Berlijn een podium en verdwaald zijn een levenskunst. Rosa von Praunheim nodigde voor zijn excentrieke tijdsdocument een handvol glorieuze buitenbeentjes uit in zijn huis, pension Stardust, waar hij hen liet hen zingen, verleiden en struikelen. Deze bonte gemeenschap van trans performers, zangers, dansers en buitenstaanders spelen allerlei rollen, maar vooral zichzelf. Alles mag, niets hoeft gladgestreken.

De film voelt als een nacht die net iets te lang doorgaat. Een revue zonder coulissen, een glittershow die elk idee van ‘rol’ onderuit haalt. Cinema met een gezonde minachting voor goede smaak. Kitsch flirt met oprechtheid, camp met melancholie.

Von Praunheim, die afgelopen december overleed, was een sleutelstem in de Duitse gay cinema. Met een liefdevolle en tegelijk brutale blik filmt hij mensen die leven zonder excuses en zonder vangnet. “Mij interesseert het broze, het spontane, het hartelijke in hen”, aldus de maker zelf. Stadt der Verlorenen Seelen is tegenwoordig een cult classic en leest vandaag de dag als een nalatenschap voor een gemeenschap die zichzelf uitvindt in de marge, en daar schittert.

De jonge Constance (Ingrid Bergman), een ietwat perfectionistische psychiater uit Vermont, wordt plotsklaps verliefd op een mysterieuze patiënt met amnesie (Gregory Peck). Haar nieuwe liefde blijkt niet helemaal zonder gebruiksaanwijzing wanneer hij beschuldigd wordt van een moord. Om hem te beschermen probeert Constance zijn verdrongen trauma’s in de therapiesessies te ontrafelen, en zo de waarheid in het daglicht van haar praktijk te trekken. Want wat is liefde zonder een degelijke psychoanalyse van je partner? Alle aanwijzingen duiken op in een delirium waar ogen vloeibaar worden en de architectuur minstens even onbetrouwbaar is als het geheugen van de patiënt.

Alfred Hitchcock, meester van suspense (en notoire controlefreak himself) brengt in Spellbound zijn gekende ingrediënten opnieuw samen. Snijdende spanning, cameo’s, plottwists en een strakke montage. Voor het decorontwerp van de droomsequentie gaf hij carte blanche aan de surrealistische schilder Salvador Dalí. Deze iconische scène nestelde zich voorgoed in het collectieve filmgeheugen als een schoolvoorbeeld van hoe cinema je kan laten wegdromen.

Deze vertoning wordt ingeleid door Film-Plateau coördinatrice en filmmaakster Julie Daems.

België kent zes detentiecentra waar migranten worden gedetineerd voorafgaand aan hun deportatie. Journalisten en activisten worden toegang tot deze plekken stelselmatig ontzegd, waardoor de gebeurtenissen binnen deze omstreden ruimtes in geheimhouding worden gehuld. Wanneer getuigenissen over mensenrechtenschendingen toch de buitenwereld bereiken, verhindert de ban op beelden dat verdere actie wordt ondernomen. Kan film een instrument zijn om deze vormen van staatsgeweld forensisch te onderzoeken en rechtvaardigheid op te eisen?

A.d.h.v. drie films benaderen we cinema als activistische methodologie die als correctief dient op verhalen die zelden het nieuws bereiken. In From Afar (2025) combineren Gilles Vandaele en Martijn De Meuleneire een afstandelijke beeldtaal met audio-getuigenissen van binnenuit deze centra. De architecturale stilte staat hier in scherp contrast met de wanhoop die zich van binnenuit ontvouwt. Met À l’usage des Vivants (2018) herdenkt Pauline Fonsny de dood van Semira Adamu, een Nigeriaanse vrouw die stierf binnen één van deze centra. In Et Leur Lettres (2023) belichten Elie Maissin en Mieriën Coppens, samen met La Voix des Sans-Papiers, de dagvaardingen waarmee leden van het collectief worden geconfronteerd.

Na de vertoning volgt een Q&A met de betrokken filmmakers, alsook vertegenwoordigers van La Voix des Sans-Papiers en Getting The Voice Out.

Negeer je ouders en ontketen je innerlijke kracht, Kinoautomat nodigt je uit om de magie van Matilda opnieuw te beleven.

Hoewel Roald Dahls wilde en wonderlijke oeuvre vele magische filmadaptaties meebracht, zijn er weinig die de verbeeldingskracht zo begeesteren als Danny DeVito’s speelse herwerking van ieders favoriete hoogbegaafde schenenschopper. Het leven van de kleine Matilda is vervuld van leergierigheid en verborgen talenten. Helaas hebben haar ouders en omgeving het minder hoog met haar op. Vermoeid door Matilda’s verwondering voor de wereld slaan ze haar liefde voor boeken aan banden terwijl de dictatoriale juffrouw Bulstronk de klas in een angstgreep houdt. Wanneer Matilda echter ontdekt dat ze telekinetische talenten heeft, zet ze de gevestigde orde op zijn kop. Met vurig kattenkwaad besluit ze de tirannie van de volwassenwereld te bevechten en haar school te bevrijden.

U bent van harte uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Kinoautomats eigen Ditte Claus. Laten we samen zwelgen in jeugdsentiment en een héél grote chocoladetaart aansnijden. Daarna spettert de magie van Matilda op 35mm het scherm op.

Maak je klaar voor een messcherp meesterwerk dat tot op het bot snijdt. Lady Snowblood, gebaseerd op de manga van Kazuo Koike en Kazuo Kamimura, volgt Yuki, een jonge vrouw die geboren wordt nadat een bende criminelen haar familie uitmoordde.

Terwijl buiten de sneeuw onverschillig neerdwarrelt, krijgt Yuki’s levensdoel vorm: ze moet opgroeien om de drie overgebleven daders te doden. Jaren later zwerft Yuki (toepasselijk “sneeuw” in het Japans) door het Japan van de Meiji-periode. Opgegroeid zonder familie, maar mét een dodelijke training, jaagt ze haar doelwitten één voor één op.

Het verhaal ontvouwt zich fragmentarisch, springend tussen haar gewelddadige missie en de gebeurtenissen die haar lot bezegelden. Wat volgt is geen rechtlijnige actiefilm, maar een stijlvolle, actiegedreven tragedie. Yuki, gespeeld door Meiko Kaji, is iconisch als onverzettelijke, wandelende sneeuwstorm. De bloedmooie cinematografie geeft zelfs de meest groteske gebeurtenissen een poëtisch karakter. Dit alles laat Lady Snowblood steeds schipperen tussen bloedvergieten en bezinning, evenveel een wraakfantasie als een portret van een leven zonder keuzevrijheid. Geen wonder dat Quentin Tarantino hier zijn zwaard aan sleep voor Kill Bill (2003).

Musicoloog en antropoloog Björn Schmelzer staat bekend om zijn onorthodoxe omgang met polyfone muziek, maar minstens even eigenzinnig zijn de gedachten die hij errond weeft. Daar sluipt steeds weer hetzelfde beeld binnen: het monsterlijke. Abjecte identiteiten die niet passen, maar ontsporen en gevestigde normen uitdagen. Diezelfde ongemakkelijke tegendraadsheid herkent Schmelzer al jaren in het kunstkritische, filosofische en literaire werk van Frank Vande Veire.

In Donkere Spiegel brengt Schmelzer, ook als cineast, een caleidoscopisch portret van Vande Veires denkwereld. De film toont een flitsend samengestelde denkruimte waarin fragmenten uit films, literatuur en filosofie botsen op Vande Veires eigen woorden. Hij spreekt over de vreemdheid van taal, over de mens zijn interne contradicties, over kunst en literatuur die zich koppig verzetten tegen vereenvoudiging.

De gesprekken ontstonden in een kwetsbaar moment, toen Vande Veire ernstig ziek was en alles zich noodgedwongen online afspeelde. Wat dreigde te verbrokkelen, kreeg echter vorm als een helder en tastend filmessay.

Na de vertoning volgt er een Q&A met Björn Schmelzer en Frank Vande Veire.

Cowabunga! We sluiten onze themamaand af met cinema’s meest geliefde gedrochten. Als huisdier doorgespoeld en gedrenkt in radioactief slijk, komen de baby-schildpadden Leonardo, Donatello, Michelangelo en Raphael onder de voogdij te staan van sensei Splinter – een levensgrote rat die zichzelf in de riolen heeft omgeschoold tot meester in Oosterse krijgskunsten. Het viertal mag dan wel de naam dragen van renaissance-kunstenaars, hun attitude is die van losgeslagen hangjongeren. Al skatend, pizza-slurpend en beatboxend schuimt dit septische superheldenteam New York af om misdaad te bestrijden. Wanneer de mysterieuze Foot Clan ten tonele verschijnt worden de Turtles verplicht om uit hun schulp te kruipen en de stad te redden van de sinistere Shredder.

Teenage Mutant Ninja Turtles (TMNT) was de definitieve 80s animatiereeks die als kleurrijke cocktail geldt van alles dat destijds als cool beschouwd werd. Na lang zeuren bij ieders moeder kwam het eindelijk tot een langspeelfilm. Hoewel menig studio exec geloofde dat de film tot de beerput gedoemd was, werd TMNT de grootste blockbuster van begin de jaren 90. Animatronicslegende Jim Henson ontwierp de robotisch bestuurbare schildpadpakken. Reboot na reboot toont hoe deze reptielhelden ooze-achtig doordruppelen naar het heden, maar niets is beter dan het origineel. Turtle Power, inderdaad.

Dierennieuws uit Denemarken veroorzaakte in 2014 wereldwijd #ophef: de dierentuin in Kopenhagen had besloten hun twee jaar oude giraf Marius te doden, omdat hij overtollig was voor hun voortplantingsprogramma. Zijn sterven vormt het startpunt voor Life and Other Problems, de nieuwste film van de Deense filmmaker Max Kestner. Vanuit deze gebeurtenis ontvouwt zich een filosofische en speelse zoektocht naar de grote vragen van het leven: Bestaat bewustzijn echt? En weten de bomen van mijn bestaan, zoals ik weet van dat van hen?

Met zijn kenmerkend eigenzinnige stijl reist Kestner de wereld rond, van laboratoria tot oerbossen, op zoek naar antwoorden bij dierenartsen, fysici, zoo-uitbaters en filantropische miljardairs. Onderweg ontdekken we hoe alles met elkaar verbonden is, van cellen tot mensen, van aarde tot universum. Wat een zwaarmoedig essay had kunnen worden, wordt bij Kestner een lichtvoetig, nieuwsgierig avontuur vol humor en verwondering dat zich ergens situeert tussen John Berger en John Wilson.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm Praten met Olifanten (2025) van Juul Schöpping.

Wanneer de jonge actrice Julie een gewonde straathond van de ondergang redt, lijkt dat het begin van een klassiek Hollywoodverhaal. Ze weet echter niet dat het beest een white dog is, afgericht door een racist om uitsluitend zwarte mensen aan te vallen. De witte herder, zacht en aanhankelijk in huis, keert na een nachtelijke ontsnapping terug met bloed aan zijn vacht. Wat volgt is geen dierendrama, maar een morele nachtmerrie in technicolor.

Doorheen zijn imposante carrière was Samuel Fuller niet schuw van moeilijke thema’s en culturele gevoeligheden. Met White Dog blaft deze enfant terrible van de New Hollywood cinema tegen het fundament van Amerika zelf. Zijn film is tegelijk pulp en parabel, kortom: een melodrama dat gromt. Julie’s zoektocht naar verlossing voor haar hond (en wie weet, voor haar land) mondt uit in een strijd tussen instinct en ideologie, gevoed door angst en onwetendheid. Jaren na diens release bijt White Dog nog minstens even diep. Een uitzinnige, schrijnend actuele fabel over hoe racisme wordt aangeleerd, overgedragen, en, misschien, wordt afgeleerd.

Deze vertoning wordt ingeleid door rabiaat filmliefhebber Tim Maerschand.

Harige hoeven en glanzende vinnen, de show staat op punt om te beginnen.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.