19.01.18, 19:00, Opening STOCK #9: Iris Dezutter & Cleo Totti

Swimming an Itch is een tentoonstelling met nieuw werk van de Britse kunstenaars Matt Antoniak (°1991, Nottingham) en oud student Phil Frankland (°1991, Isle of Man). De tentoonstelling is het resultaat van een voortdurende dialoog tussen beide kunstenaars - over schilderkunstige tradities, materiële ontmoetingen en alledaagse ephemera - en brengt schilderijen, tekeningen en textielwerken samen die het afgelopen jaar zijn gemaakt. De werken worden gepresenteerd in een installatie bij Convent en op verschillende locaties in de stad Gent.

Van vrijdag 16 mei tot en met vrijdag 6 juni presenteert Het Paviljoen But I'm a Cheerleader, een solotentoonstelling van Sacha Rey.

But I'm a Cheerleader onderzoekt de uitdagingen voor gelijke voorwaarden in de creatieve kunsten. De documentaire, die in Het Paviljoen als video-installatie wordt gepresenteerd, gaat in op verschillende statussen en vormen van beloning en reflecteert collectief op de arbeidsomstandigheden in de sector.

Elke protagonist-kunstwerker belichaamt het karakter van een cheerleader tijdens het beoefenen van een fysieke activiteit: trampoline springen, dansen, klimmen, rolschaatsen of hardlopen, schaatsen, en deelt tegelijkertijd hun professionele ervaringen met discriminatie. De installatie brengt de uitbuitende aard van de creatieve industrie en de ervaringen van jonge kunstenaars na hun studie ter sprake. Door het reflectieve karakter van deze installatie zet deze tentoonstelling een gesprek op gang binnen de context van een kunstacademie die hedendaagse kwesties aan de orde stelt en uitnodigt tot een kritische beschouwing van de kunst.

De naam van het project is ontleend aan de gelijknamige lesbische komedie van Jamie Babbit uit 1999, “But I'm a Cheerleader”.

Sacha Rey (°1991, FR) is een beeldend kunstenaar en filmmaker die in Marseille woont. Hij is afgestudeerd aan de Beaux-Arts de Paris en de École des hautes études en sciences sociales (Parijs, Frankrijk). Sacha beoefent wat hij ‘documentary dance' noemt om fysieke herinneringen te bevragen. In zijn videowerk gebruikt hij de podiumkunsten als ondersteuning voor het verhaal, met de bedoeling de traumatische herinneringen van de mensen die hun verhaal vertellen niet te actualiseren.

Van donderdag 24 april tot en met zondag 11 mei presenteert het paviljoen that slab of outlaw time, een groepstentoonstelling met werk van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken.

Wachten is verwant aan een lethargische toestand, een lange wachttijd waarin alles stil lijkt te staan. Inwendig razen de gedachten, de realiteit wordt herzien. Nadat het ziekenhuis in 1983 werd ontruimd uit de Bijlokesite, werd Het Paviljoen gebruikt als opslagplaats. Jarenlang sluimerde het, uit het zicht en uit het hoofd, tot het in 2006 werd herbestemd tot platform, een vitrine die iedereen kon zien. De tentoonstelling that slab of outlaw time probeert Het Paviljoen terug te brengen naar een sluimertoestand en de oorspronkelijke ondoorzichtigheid terug te winnen. De werken van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken spreken over de spanning en de grenzen tussen buiten en binnen, de buitenkant en de innerlijke volheid. Ze nodigen uit om na te denken over de parameters en gebaren van het zien, de blinde vlekken, de periferie en het tempo van iemands waarneming.

Zeynep Kayan’s (°1986, TR) praktijk richt zich op het verkennen van de repetitieve structurele opzet van de variaties die ze creëert door gebruik te maken van video, fotografie, geluid en performance. Door middel van experiment en toeval articuleert de kunstenaar een persoonlijk vocabulaire van het “zelf”, of van de “menselijke conditie”, maar lijkt eerder te ontsnappen aan categorisering.

Amel Omar (°1995, NL) is een multidisciplinaire kunstenaar die zich richt op (locatiegebonden) installatie en video. Haar werk is gebaseerd op een objectgeoriënteerde benadering, waarbij ze de verplaatsing van objecten en ruimtes en de intrige van hun overgangs- en liminale staat onderzoekt. Door ruimtelijke en materiële ingrepen herdefinieert ze conventionele functies en nodigt ze uit tot nieuwe interpretaties van het vertrouwde.

Reinier Vrancken (°1992, NL) beweegt zich binnen en buiten materiële en immateriële werelden door middel van schuine verbindingen en poëtische sprongen. Zijn installaties, interventies, objecten en boeken testen op lyrische wijze de verschuivende contouren van fysieke en conceptuele lichamen — hun verspreiding en pluraliteit staan centraal in zijn artistieke praktijk — en worden aanknopingspunten om hun onderliggende relaties te articuleren.

Op donderdag 6 maart om 18:00 opent in Het Paviljoen de duotentoonstelling van Soraya Abdelhouaret en Shervin/e Sheikh Rezaei getiteld Crying could be a solvent.

Als het tweede deel van het Eye becomes water programma onderzoekt de tentoonstelling wachten in relatie tot alchemie. Beide kunstenaars leggen met hun verschillende visuele talen verbanden tussen materiële transformatie en ideeën over toewijding en liefde. De tentoonstellingsruimte wordt zo een vat waarin de objecten gevangen zitten in momenten van transmutatie, symbolisch voor de ervaring van verlangen.

Soraya Abdelhouaret (°1998) woont en werkt tussen Parijs en Brussel. Ze is afgestudeerd aan de Beaux-arts du Nord en de Beaux-arts de Paris. Haar werk is direct verbonden met de kwestie van tijdelijkheid en haar stukken hebben bijna altijd een zelfdestructieve of zelfs corrosieve dimensie. Met behulp van goedkope wetenschappelijke experimenten creëert de kunstenaar een bi-realiteit tussen minerale materialen en ongelijksoortige materialen.

Shervin/e Sheikh Rezaei (België/Iran, 1994) woont en werkt in Brussel. In haar multimediapraktijk verkent ze het contrast tussen de vloeibaarheid en invasiviteit van natuur/menselijkheid en de gecontroleerde en onpersoonlijke taal van technologie. Haar aantrekkingskracht tot het irrationele en emotionele bracht haar van de architectuur naar de autonome beeldende kunst.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijloke ziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en openbaar programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op donderdag 27 februari activeert Radio Svitlo 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay als deel van Eye becomes water in Het Paviljoen. De video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Het videowerk is een 24 uur lange vertraagde versie van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op maandag 24 februari opent Eye becomes water in Het Paviljoen met 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay.

Het videowerk van Sanie Irsay zal om 17:00 uur beginnen te spelen en 24 uur lang een vertraagde versie laten zien van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Bezoek ons op maandag 24 februari 18:00 voor de start van de interventie en op donderdag 27 februari wanneer de video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Het Jumping Fences team is verheugd de lancering aan te kondigen van een publicatie die de vragen, processen en ervaringen onderzoekt die voortkwamen uit het evenement en tentoonstellingsproject in Het Paviljoen. De publicatie dient als een interpretatief logboek en biedt lezers een kijkje in de verschillende dialogen die deze zes maanden durende residentie in de eerste helft van 2024 bepaalden.

Terwijl de residentie een fysieke en collaboratieve omgeving bood voor creatieve verkenning, vertaalt de publicatie deze ervaringen in een medium voor retrospectie. Door middel van onderling verbonden hoofdstukken onderzoekt de publicatie de vragen die in deze gedeelde setting werden opgeworpen, en documenteert hoe elke deelnemer de vloeibaarheid van hun praktijk navigeerde en, op hun beurt, bijdroeg aan het vormgeven van Het Paviljoen.

Om de lancering te vieren nodigen we je uit voor een lezing. Deze bijeenkomst biedt een ruimte om de dynamiek van de residentie opnieuw te bekijken, belangrijke momenten te verkennen en de wisselwerking tussen individuele agency en collectieve invloed te bespreken. Samen zullen we ons verdiepen in onderwerpen als de rekbaarheid van artistieke rollen, de impact van de ruimte van Het Paviljoen op grensverleggende praktijken en hoe interdisciplinaire samenwerking nieuwe, hybride vormen van expressie kan bevorderen.

Jumping Fences, dat liep van februari tot juni 2024 in Het Paviljoen, werd gepresenteerd als een verkenning van artistieke identiteit in een historisch rijke ruimte die gekenmerkt wordt door overgangsperioden. Het Paviljoen biedt al lange tijd onderdak aan een divers spectrum van artistieke praktijken en tijdens de residentie werd het een levendige plek voor kunstenaars en ontwerpers om de grenzen tussen kunst en design te onderzoeken. Gestructureerd als een open dialoog, stelde deze residentie de deelnemers in staat om met elkaars werk in contact te komen, hun werk in relatie tot elkaar te bevragen en hun creatieve benaderingen opnieuw te verbeelden voorbij conventionele grenzen.

Credits

• Curatoren: Ismini Kyritsis, Manon Laverdure, Justine Mckenna, Karel Op ’t Eynde, Hugo Roger, Paula Swinnen,Camille Van Meenen and Lisa Verhaeghe
• Kunstenaars: Haron Barashed & Lore Janssens, Sjoerd Beijers, Céleste Buyle & Quinten Vermeulen, Yawen Fu, Seppe-Hazel Laeremans, Paola Siri Renard and Jan Vandeplancke
• Het project en de publicatie werden vriendelijk ondersteund door: Curatorial Studies, KIOSK, KASK & Conservatorium, Stad Gent, Vleeshal, Stad Middelburg, Nederlands Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Alles Kan and Duvel.

Fotograaf, psycholoog en schrijver Alaa Mahdi Kudaih presenteert een reeks posters met foto's uit de Gazastrook in het paviljoen. Alaa geeft daarnaast een presentatie met beeldmateriaal uit de regio, leest verhalen voor over vrienden die martelaars werden en brengt gedichten. 

What does it mean to be a photographer under siege? To capture the beauty of nature and people—art, love, life, and vibrant colors—only to now face the reality that all that remains is grey? How does it feel to witness Gaza’s past life, with its stunning sunsets and lively streets, then see a photo you took of the same place, now reduced to rubble, labeled with the name of an unknown martyr? How easy is it to be an artist under siege? How important is art in Gaza, and how difficult is it to create? How do you resist through art? In Gaza, art becomes a way to feel free, even when surrounded by tanks, showered by bullets, and facing death every day. Presentation, experiences, stories, and examples of how art survives as a form of resistance amid genocide, destruction, and despair.

• Alaa Mahdi Kudaih

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, organiseren Sjoerd Beijers en Seppe-Hazel Laeremans ’To frame, to fail, to surface’, een workshop, op vrijdag 14 juni, vanaf 13:00.

Sjoerd Beijers (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor, en beweegt momenteel vanuit Maastricht. Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent. 

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, nodigt Seppe-Hazel Laeremans schilder Abel Hartooni en performance kunstenaar Fae Felis uit voor ‘To confuse, to disorient,’ een collectieve lezing met focacciagedichtjes, op vrijdag 7 juni, vanaf 16:00.

Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent.