Het Paviljoen

In een ademende, veranderlijke ruimte raakt Washing The Soul aan een innerlijke verschuiving, een beweging van loslaten en terugkeren. In die omwenteling wordt het zelf zachter, ontvankelijk voor wat het overstijgt. Wat hier resoneert, is een stille toenadering tot het onnoembare.

De Kopiekar is een mobiele ontmoetingsplek en werkplaats waar uitwisseling wordt gestimuleerd via alternatieve printtechnieken. De kar is een klein drukatelier: een verplaatsbare verzameling van gereedschappen en materialen. Door het mobiele karakter ontstaat telkens opnieuw een onvoorspelbaar dialoog met de directe omgeving.

Centraal staat het collectief maken en leren rondom zogenaamde anti-tools: onvoorspelbare, speelse en onconventionele gereedschappen die uitnodigen tot experiment in plaats van efficiëntie. Deze tools beïnvloeden niet alleen het maakproces, maar ook de inhoud en vorm van het drukwerk dat eruit voortkomt.

Het concept van de Kopiekar is geworteld in het idee van commonism waar gezamenlijk beheer en gedeeld gebruik van middelen centraal staan. Dit principe vertaalt zich in de manier waarop de collectie is opgebouwd. Gereedschappen en materialen afkomstig uit persoonlijke collecties worden in bruikleen gegeven en zo tijdelijk beschikbaar gesteld aan een breder publiek. Deze duurzame middelen vormen de kern van de steeds wisselende collectie. Niet-duurzame materialen, zoals papier en inkt, worden aangevuld via een systeem van vrije bijdrage.

De collectie wordt geactiveerd tijdens gatherings: samenkomsten waarin makers worden uitgenodigd om een anti-tool mee te brengen, deze te introduceren en hun werkwijze(n) te delen. Vervolgens verkennen deelnemers deze tool collectief door ermee te experimenteren en samen prints te maken. De uitkomst van elke gathering wordt beïnvloed door drie factoren: de tool, het gekozen thema en de locatie waar de KopieKar zich bevindt. Elke samenkomst resulteert in een reeks gezamenlijk ge(re)produceerde drukwerk.

Naast de gatherings organiseert de Kopiekar open atelierdagen. Tijdens deze inloopmomenten is de werkplaats toegankelijk voor iedereen die gebruik wil maken van de aanwezige printtechnieken. Zo wordt de Kopiekar een mobiele hub die de middelen en kennis openstelt voor mensen die hier zelf niet over beschikken. Ook buiten deze vaste momenten kan de Kopiekar op aanvraag worden ingezet voor samenwerkingen en projecten. Elke (anti-)tool zal opgenomen worden in een inventaris zodat men weet welke materialen er voorhanden zijn op welk moment. Voor het toegankelijk gebruik zullen alle tools vergezeld zijn van een logboek waarin de eerdere toepassingen en materiaalsamenstelling genoteerd staan.

De Kopiekar wil op die manier een plaats van uitwisseling zijn tussen makers, tools en kennis. Door ontmoeting, gedeeld eigenaarschap en collectief experiment draagt de Kopiekar bij tot het democratiseren van printtechnieken en het herwaarderen van maken als een gezamenlijk proces.

Op 11 februari vieren we vanaf 20:00 uur de bouw en lancering van de KopieKar in Het Paviljoen!

Diezelfde dag nodigen we iedereen van harte uit voor onze eerste print workshop, van 15:00 tot 18:00. Iedereen is welkom: om mee te printen, om te de tools uit te proberen, of gewoon om te komen kijken.

Deelnemers worden aangemoedigd om hun eigen anti-tools mee te brengen: onconventioneel gereedschap (niets is te raar!) waarmee we samen kunnen printen en experimenteren.

De resultaten van deze eerste bijeenkomst worden s’avonds tentoongesteld en gevierd (met gratis drankjes!).

Swimming an Itch is een tentoonstelling met nieuw werk van de Britse kunstenaars Matt Antoniak (°1991, Nottingham) en oud student Phil Frankland (°1991, Isle of Man). De tentoonstelling is het resultaat van een voortdurende dialoog tussen beide kunstenaars - over schilderkunstige tradities, materiële ontmoetingen en alledaagse ephemera - en brengt schilderijen, tekeningen en textielwerken samen die het afgelopen jaar zijn gemaakt. De werken worden gepresenteerd in een installatie bij Convent en op verschillende locaties in de stad Gent.

Van vrijdag 16 mei tot en met vrijdag 6 juni presenteert Het Paviljoen But I'm a Cheerleader, een solotentoonstelling van Sacha Rey.

But I'm a Cheerleader onderzoekt de uitdagingen voor gelijke voorwaarden in de creatieve kunsten. De documentaire, die in Het Paviljoen als video-installatie wordt gepresenteerd, gaat in op verschillende statussen en vormen van beloning en reflecteert collectief op de arbeidsomstandigheden in de sector.

Elke protagonist-kunstwerker belichaamt het karakter van een cheerleader tijdens het beoefenen van een fysieke activiteit: trampoline springen, dansen, klimmen, rolschaatsen of hardlopen, schaatsen, en deelt tegelijkertijd hun professionele ervaringen met discriminatie. De installatie brengt de uitbuitende aard van de creatieve industrie en de ervaringen van jonge kunstenaars na hun studie ter sprake. Door het reflectieve karakter van deze installatie zet deze tentoonstelling een gesprek op gang binnen de context van een kunstacademie die hedendaagse kwesties aan de orde stelt en uitnodigt tot een kritische beschouwing van de kunst.

De naam van het project is ontleend aan de gelijknamige lesbische komedie van Jamie Babbit uit 1999, “But I'm a Cheerleader”.

Sacha Rey (°1991, FR) is een beeldend kunstenaar en filmmaker die in Marseille woont. Hij is afgestudeerd aan de Beaux-Arts de Paris en de École des hautes études en sciences sociales (Parijs, Frankrijk). Sacha beoefent wat hij ‘documentary dance' noemt om fysieke herinneringen te bevragen. In zijn videowerk gebruikt hij de podiumkunsten als ondersteuning voor het verhaal, met de bedoeling de traumatische herinneringen van de mensen die hun verhaal vertellen niet te actualiseren.

Van donderdag 24 april tot en met zondag 11 mei presenteert het paviljoen that slab of outlaw time, een groepstentoonstelling met werk van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken.

Wachten is verwant aan een lethargische toestand, een lange wachttijd waarin alles stil lijkt te staan. Inwendig razen de gedachten, de realiteit wordt herzien. Nadat het ziekenhuis in 1983 werd ontruimd uit de Bijlokesite, werd Het Paviljoen gebruikt als opslagplaats. Jarenlang sluimerde het, uit het zicht en uit het hoofd, tot het in 2006 werd herbestemd tot platform, een vitrine die iedereen kon zien. De tentoonstelling that slab of outlaw time probeert Het Paviljoen terug te brengen naar een sluimertoestand en de oorspronkelijke ondoorzichtigheid terug te winnen. De werken van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken spreken over de spanning en de grenzen tussen buiten en binnen, de buitenkant en de innerlijke volheid. Ze nodigen uit om na te denken over de parameters en gebaren van het zien, de blinde vlekken, de periferie en het tempo van iemands waarneming.

Zeynep Kayan’s (°1986, TR) praktijk richt zich op het verkennen van de repetitieve structurele opzet van de variaties die ze creëert door gebruik te maken van video, fotografie, geluid en performance. Door middel van experiment en toeval articuleert de kunstenaar een persoonlijk vocabulaire van het “zelf”, of van de “menselijke conditie”, maar lijkt eerder te ontsnappen aan categorisering.

Amel Omar (°1995, NL) is een multidisciplinaire kunstenaar die zich richt op (locatiegebonden) installatie en video. Haar werk is gebaseerd op een objectgeoriënteerde benadering, waarbij ze de verplaatsing van objecten en ruimtes en de intrige van hun overgangs- en liminale staat onderzoekt. Door ruimtelijke en materiële ingrepen herdefinieert ze conventionele functies en nodigt ze uit tot nieuwe interpretaties van het vertrouwde.

Reinier Vrancken (°1992, NL) beweegt zich binnen en buiten materiële en immateriële werelden door middel van schuine verbindingen en poëtische sprongen. Zijn installaties, interventies, objecten en boeken testen op lyrische wijze de verschuivende contouren van fysieke en conceptuele lichamen — hun verspreiding en pluraliteit staan centraal in zijn artistieke praktijk — en worden aanknopingspunten om hun onderliggende relaties te articuleren.

Op donderdag 6 maart om 18:00 opent in Het Paviljoen de duotentoonstelling van Soraya Abdelhouaret en Shervin/e Sheikh Rezaei getiteld Crying could be a solvent.

Als het tweede deel van het Eye becomes water programma onderzoekt de tentoonstelling wachten in relatie tot alchemie. Beide kunstenaars leggen met hun verschillende visuele talen verbanden tussen materiële transformatie en ideeën over toewijding en liefde. De tentoonstellingsruimte wordt zo een vat waarin de objecten gevangen zitten in momenten van transmutatie, symbolisch voor de ervaring van verlangen.

Soraya Abdelhouaret (°1998) woont en werkt tussen Parijs en Brussel. Ze is afgestudeerd aan de Beaux-arts du Nord en de Beaux-arts de Paris. Haar werk is direct verbonden met de kwestie van tijdelijkheid en haar stukken hebben bijna altijd een zelfdestructieve of zelfs corrosieve dimensie. Met behulp van goedkope wetenschappelijke experimenten creëert de kunstenaar een bi-realiteit tussen minerale materialen en ongelijksoortige materialen.

Shervin/e Sheikh Rezaei (België/Iran, 1994) woont en werkt in Brussel. In haar multimediapraktijk verkent ze het contrast tussen de vloeibaarheid en invasiviteit van natuur/menselijkheid en de gecontroleerde en onpersoonlijke taal van technologie. Haar aantrekkingskracht tot het irrationele en emotionele bracht haar van de architectuur naar de autonome beeldende kunst.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijloke ziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en openbaar programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op donderdag 27 februari activeert Radio Svitlo 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay als deel van Eye becomes water in Het Paviljoen. De video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Het videowerk is een 24 uur lange vertraagde versie van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op maandag 24 februari opent Eye becomes water in Het Paviljoen met 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay.

Het videowerk van Sanie Irsay zal om 17:00 uur beginnen te spelen en 24 uur lang een vertraagde versie laten zien van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Bezoek ons op maandag 24 februari 18:00 voor de start van de interventie en op donderdag 27 februari wanneer de video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Het Jumping Fences team is verheugd de lancering aan te kondigen van een publicatie die de vragen, processen en ervaringen onderzoekt die voortkwamen uit het evenement en tentoonstellingsproject in Het Paviljoen. De publicatie dient als een interpretatief logboek en biedt lezers een kijkje in de verschillende dialogen die deze zes maanden durende residentie in de eerste helft van 2024 bepaalden.

Terwijl de residentie een fysieke en collaboratieve omgeving bood voor creatieve verkenning, vertaalt de publicatie deze ervaringen in een medium voor retrospectie. Door middel van onderling verbonden hoofdstukken onderzoekt de publicatie de vragen die in deze gedeelde setting werden opgeworpen, en documenteert hoe elke deelnemer de vloeibaarheid van hun praktijk navigeerde en, op hun beurt, bijdroeg aan het vormgeven van Het Paviljoen.

Om de lancering te vieren nodigen we je uit voor een lezing. Deze bijeenkomst biedt een ruimte om de dynamiek van de residentie opnieuw te bekijken, belangrijke momenten te verkennen en de wisselwerking tussen individuele agency en collectieve invloed te bespreken. Samen zullen we ons verdiepen in onderwerpen als de rekbaarheid van artistieke rollen, de impact van de ruimte van Het Paviljoen op grensverleggende praktijken en hoe interdisciplinaire samenwerking nieuwe, hybride vormen van expressie kan bevorderen.

Jumping Fences, dat liep van februari tot juni 2024 in Het Paviljoen, werd gepresenteerd als een verkenning van artistieke identiteit in een historisch rijke ruimte die gekenmerkt wordt door overgangsperioden. Het Paviljoen biedt al lange tijd onderdak aan een divers spectrum van artistieke praktijken en tijdens de residentie werd het een levendige plek voor kunstenaars en ontwerpers om de grenzen tussen kunst en design te onderzoeken. Gestructureerd als een open dialoog, stelde deze residentie de deelnemers in staat om met elkaars werk in contact te komen, hun werk in relatie tot elkaar te bevragen en hun creatieve benaderingen opnieuw te verbeelden voorbij conventionele grenzen.

Credits

• Curatoren: Ismini Kyritsis, Manon Laverdure, Justine Mckenna, Karel Op ’t Eynde, Hugo Roger, Paula Swinnen,Camille Van Meenen and Lisa Verhaeghe
• Kunstenaars: Haron Barashed & Lore Janssens, Sjoerd Beijers, Céleste Buyle & Quinten Vermeulen, Yawen Fu, Seppe-Hazel Laeremans, Paola Siri Renard and Jan Vandeplancke
• Het project en de publicatie werden vriendelijk ondersteund door: Curatorial Studies, KIOSK, KASK & Conservatorium, Stad Gent, Vleeshal, Stad Middelburg, Nederlands Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Alles Kan and Duvel.

Fotograaf, psycholoog en schrijver Alaa Mahdi Kudaih presenteert een reeks posters met foto's uit de Gazastrook in het paviljoen. Alaa geeft daarnaast een presentatie met beeldmateriaal uit de regio, leest verhalen voor over vrienden die martelaars werden en brengt gedichten. 

What does it mean to be a photographer under siege? To capture the beauty of nature and people—art, love, life, and vibrant colors—only to now face the reality that all that remains is grey? How does it feel to witness Gaza’s past life, with its stunning sunsets and lively streets, then see a photo you took of the same place, now reduced to rubble, labeled with the name of an unknown martyr? How easy is it to be an artist under siege? How important is art in Gaza, and how difficult is it to create? How do you resist through art? In Gaza, art becomes a way to feel free, even when surrounded by tanks, showered by bullets, and facing death every day. Presentation, experiences, stories, and examples of how art survives as a form of resistance amid genocide, destruction, and despair.

• Alaa Mahdi Kudaih

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, organiseren Sjoerd Beijers en Seppe-Hazel Laeremans ’To frame, to fail, to surface’, een workshop, op vrijdag 14 juni, vanaf 13:00.

Sjoerd Beijers (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor, en beweegt momenteel vanuit Maastricht. Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent. 

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, nodigt Seppe-Hazel Laeremans schilder Abel Hartooni en performance kunstenaar Fae Felis uit voor ‘To confuse, to disorient,’ een collectieve lezing met focacciagedichtjes, op vrijdag 7 juni, vanaf 16:00.

Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent. 

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, nodigt Seppe-Hazel Laeremans vormgever en kunstenaar Marthe Huyse uit voor ‘To twirl,’ een reeks van attempts, op dinsdag 4 juni, vanaf 14:00.

Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent.

In het kader van hun residentie voor Jumping Fences in Het Paviljoen, nodigt Seppe-Hazel Laeremans schrijfster Barbi García en Cinema Spreekhond uit voor ‘To fragment, to shatter,’ een collectieve lezing en film screening op donderdag 30 mei, vanaf 20:00.

Seppe-Hazel Laeremans (die/hun) is grafisch ontwerper, kunstenaar, schrijver en editor en beweegt zich momenteel tussen Porto en Gent.

Op donderdag 14 maart nodigen Jan Vandeplancke, Quinten Vermeulen en Céleste Buyle je uit op hun eerste evenement voor Jumping Fences. Elke week zullen ze hun interventie aanvullen, waardoor de ruimte geleidelijk zal groeien. Tijdens hun eerste evenement verwelkomen de kunstenaars je om hun sculpturale, fotografische en performatieve samenwerking te bekijken.

Hun wekelijkse interventies zullen plaatsvinden op de volgende data:

• Donderdag 14.03.24
• Vrijdag 22.03.24
• Donderdag 28.03.24
• Donderdag 04.04.24
• Donderdag 11.04.24

Op donderdag 22 februari ben je uitgenodigd voor de opening van Jumping Fences, een tentoonstelling- en eventproject in Het Paviljoen. Tijdens deze evoluerende tentoonstelling zullen de kunstenaars de ruimte geleidelijk transformeren en experimenteren met de grenzen van hun praktijken.

Jumping Fences begint met een expositie van kunstenaar Paola Siri Renard. Na deze introductie gaat het project door tot de zomer met werk van Jan Vandeplancke, Céleste Buyle, Quinten Vermeulen, Lore Janssens, Haron Barashed, Yawen Fu, Sjoerd Beijers & Seppe-Hazel Laeremans.

In het kader van de Masterclass Botanical Intimacies met Benny Nemer creëerden zeven masterstudenten van de opleiding vrije kunsten een installatie in Het Paviljoen met plantenmateriaal uit de Plantentuin van de Universiteit Gent. De installatie, gecreëerd door Vincent van Asten, Nancy Larosa, Kadia Doumbouya, Shoaib Zaheer, Laura Anno, Jeandré Wauters en Malte Möller, is nog tot donderdag 23 november te zien in Het Paviljoen. Deelnemende studenten geven er die donderdag om 10:00 een korte presentatie over het maakproces.

Yanna Kok, Léa Mainguy en Shino Matsuura zijn de huidige bewoners van Het Paviljoen. Na zes maanden voorbereiding komen ze nu naar buiten met To Undiscovered Lands. Tussen 04.05.23 en 01.06.23 wordt het terrein van Het Paviljoen opengesteld voor een scala aan artistieke en theoretische uitingen.

Met behulp van lokale en internationale kunstenaars leiden wij u in meerdere vormen naar To Undiscovered Lands. Onze buitententoonstelling wordt aangevuld met meerdere evenementen: een screeningsavond in KASKcinema, een diner met Sofia Tsyhanok, een rondleiding door Gemma Hansson Carbone, een speciale tentoonstelling door Beljita Gurung en Charlotte Rood, en optredens tijdens de opening en de finnisage. Daarnaast toont To Undiscovered Lands een publicatie van een speciaal tijdschrift met theoriebijdragen.

De groepstentoonstelling toont werk van Bárbara Sánchez Barroso, Alexis Bouillon, Celeste Buyle, Gemma Hansson Carbone, Hsin-Yu Chen, Suzanne Cleerdin, María José Crespo, Vincent Entekhabi, Juro Kim Feliz, Kai Fukumoto, Sam de Graeve, Weronika Guenther, Reyndert Guiljam, Beljita Gurung, Jennifer Izere, Yanna Kok, Gwendelyn Korevaar, Breton Lalama, Jacob Lambrecht, Louis Locus, Léa Mainguy, Enrico Marcon, Shino Matsuura, Kyra Nijskens, Charlotte Rood, Kristina Tchikin, Sofia Tsyhanok, Jaxon Waterhouse, Mao Wu en Chantelle Mitchell.

Raindo Siagian nodigt u graag uit op zijn tentoonstelling "The function of non-functionality" in Het Paviljoen. Het werk van Siagian onderzoekt de balans tussen ritualisme en omgeving. Hij vertrekt hiervoor vanuit zijn eigen achtergrond, een cultuur waarbinnen rituelen stevig verankerd zitten. Het doet vragen rijzen rond de functionaliteit van kunst en hoe rituelen en kunst in dit opzicht vermengd kunnen worden.    
 
De tentoonstelling is de tweede in zijn reeks: eerder stelde Siagian zijn werk tentoon in MAP en zo bouwt hij steeds verder op voorgaande presentaties. De tentoonstellingen vormen een belangrijk platform voor dialoog en interactie met de toeschouwer met de voorgestelde objecten.

Het tweede hoofdstuk van Poetics of Hospitality gaat in op de verwachtingen, twijfels en hoop die gasten en gastheren ten opzichte van elkaar kunnen koesteren. Het observeren van dit hangende moment, vlak voordat de deur opengaat. Waar tot de ontmoeting plaatsvindt, de ander nog enkele seconden een mentale projectie is, een glimp van een onbekend terrein.

De groepstentoonstelling The Waiting Room brengt de kunstenaars Emma Cogné, Eline Harmse en Sina Hensel samen. Het project is gebaseerd op de historische context van de ruimte, die oorspronkelijk bedoeld was als wachtkamer voor zwangere vrouwen in de periode dat het gebouw waarin het huidige KASK Conservatorium & Kunstschool Gent is gehuisvest een stadsziekenhuis was, en waarvan de functie was om deze vrouwen af te zonderen van andere patiënten en hen zo te beschermen tegen elke vorm van infectie.

Door hun individuele interventies roepen de drie kunstenaars de vroegere figuur van deze wachtende lichamen op. En, op een zeer persoonlijke manier, brengt elk van hen een proces van herontdekking en herbevestiging van de ruimte op gang. In een voortdurende heen-en-weer tussen binnen en buiten ontvouwen hun installaties en sculpturen zich, ontmoeten elkaar, warmen op of kleden de ruimte aan en roepen tijdelijk ideale of geïdealiseerde omstandigheden van wachten op.

Het tweede hoofdstuk van Poetics of Hospitality gaat in op de verwachtingen, twijfels en hoop die gasten en gastheren ten opzichte van elkaar kunnen koesteren. Het observeren van dit hangende moment, vlak voordat de deur opengaat. Waar tot de ontmoeting plaatsvindt, de ander nog enkele seconden een mentale projectie is, een glimp van een onbekend terrein.

De groepstentoonstelling The Waiting Room brengt de kunstenaars Emma Cogné, Eline Harmse en Sina Hensel samen. Het project is gebaseerd op de historische context van de ruimte, die oorspronkelijk bedoeld was als wachtkamer voor zwangere vrouwen in de periode dat het gebouw waarin het huidige KASK Conservatorium & Kunstschool Gent is gehuisvest een stadsziekenhuis was, en waarvan de functie was om deze vrouwen af te zonderen van andere patiënten en hen zo te beschermen tegen elke vorm van infectie.

Door hun individuele interventies roepen de drie kunstenaars de vroegere figuur van deze wachtende lichamen op. En, op een zeer persoonlijke manier, brengt elk van hen een proces van herontdekking en herbevestiging van de ruimte op gang. In een voortdurende heen-en-weer tussen binnen en buiten ontvouwen hun installaties en sculpturen zich, ontmoeten elkaar, warmen op of kleden de ruimte aan en roepen tijdelijk ideale of geïdealiseerde omstandigheden van wachten op.

Poetics of hospitality is pleased to present a new exhibition/additional chapter suggested by the artist Siemen Van Gaubergen (b.1991, lives and works between Brussels and Leuven), which will be on display at Het Paviljoen for one month. This exhibition was born out of an open call to make this stimulating and experimental space available to artists based in Belgium.

The same clouds hover over a pond in the middle of the pavilion, with light escaping through thin sheets of mirror. The installation by Siemen Van Gaubergen turns the pavilion into a terrarium where a miniature landscape emerges. The work consists of a pond, three periaktos and a light source, accompanied by a text written by Gerlinde Van Puymbroeck.

A group exhibition with Katya Ev, Tom Hallet, Niels Poiz, Marius Ritiu, and Mathieu Verhaeghe
Curated by Ekaterina Vorontsova

Orangerie takes as its starting point the architecture and history of Het Paviljoen and offers a space for the growth and flourishing of diverse aesthetics, ideas, and values. Originating from the Renaissance and the gardens of the Medici family, orangeries represent a unique work of artifice, a venue for hosting plants and arts, pleasure and enlightenment. Addressing the notion of orangerie as a metaphor, the project suggests exploration from the artistic perspective of such significant notions as preservation, care, control and coexistence.

Orangerie has started with the contributions by Tom Hallet and Marius Ritius and has grown gradually during the period between July and September 2021 with further artists joining throughout. The finissage of the exhibition will present the outgrowth of contributions, ideas and values developed by the participants within the three-month period of the Orangerie residency at Het Paviljoen.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek. Lisa Vantorre, studente vrije kunsten werkt in november samen met Wim De Pauw.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek. Lisa Vantorre, studente vrije kunsten werkt in november samen met Wim De Pauw.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek. In oktober ontmoet Lena Vandenbussche (textielontwerp) Michiel Deprez.

STOCK, een collectief van studenten, stuurt dit jaar maandelijks één KASK-student op blind date met een andere kunstenaar. Gedurende de hele maand steken de twee kunstenaars de koppen samen en werken ze zij aan zij in Het Paviljoen. Op het einde van de periode tonen ze hun samenwerking aan het publiek. In oktober ontmoet Lena Vandenbussche (textielontwerp) Michiel Deprez. 

Onder de noemer EXCHANGE zal een grootse ruilbeurs worden georganiseerd. De studenten kunnen tijdens één avond onderling werk ruilen in het paviljoen. Er zullen contracten zijn en de geruilde werken worden gedurende de tentoonstellingsperiode getoond. Dit is inmiddels de vijfde editie van STOCK. STOCK toont en verkoopt werk van studenten van het KASK, maar doet dit niet zonder stil te staan bij deze mechanismen. Maandelijks drukt STOCK op de zere plekken van de kunst: waardebepaling, naamgeving, reproduceerbaarheid, originaliteit, enz. Deze conventies worden aan de kaak gesteld door collecties en denktanks te organiseren. STOCK maakt plaats voor een dialoog tussen de school/ateliercontext van een werk en de maatschappij waarin het werk zich bevindt.