22.09.26, 20:30, Beau Travail (1999), Film-Plateau

Tijdens een zenuwslopende WK-kwalificatiewedstrijd verzamelen enkele jonge vrouwen zich rond het stadion in Teheran. Binnen juichen 100.000 mannen mee met de grote emoties die Koning voetbal hen dicteert. Omdat de vrouwen geen toegang krijgen tot de tribunes, zoeken de vriendinnen creatieve manieren om de match toch van dichtbij mee te maken.

In Offside verweeft de Iraanse New Wave cineast Jafar Panahi humor, genderrollen en sociaal engagement tot een bruisend portret van een Iraanse samenleving in beweging. De poreuze grens tussen feiten en fictie blijft in zijn spel van film maken steeds nabij.

Maak kennis met je nieuwe favoriete film over… havermout! De Porridge Making World Cup klinkt misschien net zo saai als de pap waar dit kampioenschap om draait, maar niets is minder waar. Elk jaar lokt de wedstrijd een waaier aan excentrieke deelnemers van over de hele wereld naar het pittoreske dorpje Carrbridge in de Schotse Hooglanden.

Regisseur Constantine Costi weet het dorp Wes Anderson-achtig tot leven te brengen in symmetrische kaders en schilderachtige composities. Met een mix van humor, oprechte verhalen en innemend excentrieke karakterportretten, bewijst de film hoe je met enkel havermout, zout en water het beste uit een simpel concept kan halen.

Deze vertoning wordt voorzien van een gratis kom huisbereide havermout.

Animatie is een gek beestje, vaak ook letterlijk. Wat eigenlijk niet zou moeten bewegen, beweegt. Het onmogelijke wordt mogelijk, het fantastische werkelijk. Met deze collectie korte creature features schrijven we een veelkleurige liefdesbrief aan alles dat kruipt, krioelt en kronkelt. Verwacht Marcel the Shell, de heupwiegende zeeslak uit Babobilicons (1982), een rondrijdende waterketel en een koffiepot met kreeftenscharen. Alsook een Moomin-aflevering voorzien van een nieuwe soundtrack gemaakt door synthesizer-sensatie Vessel.

Dit programma werd met zorg samengesteld door experimenteel kunstenaar Anouk De Clercq, in het kielzog van haar solotentoonstelling Love That Moves The Sun. De tentoonstelling loopt van 7 oktober tot 13 december 2026 in STUK, Naamsestraat 96 in Leuven.

De allermooiste filmpjes van het filmfestival Filem’On!

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Ter gelegenheid van een onderzoeksseminarie over de beeldvorming van Georges Rodenbach’s symbolistische roman Bruges-La-Morte (1892) serveert Film-Plateau de visueel verbluffende adaptatie van de Amerikaanse multi-kunstenaar Ronald Chase uit 1978. De film van Chase wordt gekoppeld aan Apolline (1959), een kortfilm van Lucien Deroissy.

Deze onbekende schat van de Belgische auteurscinema is gebaseerd op een novelle van Franz Hellens, die een interessante variant vormt op de plotstructuur van Rodenbachs roman. Op locatie gefilmd in Gent, zien we het relaas van een schilder die gefascineerd geraakt door een melancholische vrouw, starend naar de verstilde kanalen van de historische binnenstad. Een bijzonder tweeluik voor kunstwetenschappers in spe.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

Tegen de achtergrond van de twintigjarige onafhankelijkheidsoorlog in Guinee-Bissau volgt Mortu Nega de dertigjarige Diminga, wiens man aan het front vecht tegen de Portugese kolonisten. De oorlog loopt ten einde, maar al snel wordt duidelijk dat de strijd in veel opzichten nog maar net is begonnen, en dat de nieuwe lasten op de schouders van de vrouwen rusten. Mortu Nega, zij die de dood weigeren, dragen de verantwoordelijkheid om het verwoeste land opnieuw vorm te geven.

Deze politieke parabel is de eerste speelfilm in onafhankelijk Guinee-Bissau en tevens de eerste fictiefilm die de ervaringen van de oorlog in beeld brengt. Regisseuse Flora Gomes verweeft op een ingetogen toon geschiedenis met mythologie in kleine verhalen die bewijzen dat film als belangrijk wapen diende in de dekoloniale strijd.

Lesbische nonnen in het New York van de jaren 80 vatten in historische geschriften een zoektocht aan naar de geschiedenis van de dildo. Hun reis loopt parallel met de melodramatische conventies van de filmgeschiedenis. Deze twee films weven elk verschillende verhaal- en tijdlijnen samen in een zoektocht naar verlangen, genot en de expressie ervan buiten de norm. Hoe kan een subversief filmisch experiment antwoord bieden op een katholieke opvoeding? Hoe kan een keramische dildo afstand nemen van fallische verwachtingspatronen? En wat als we ons seksueel genot zelf vorm geven, letterlijk, met handgemaakte silicone dildo’s?

De woorden van Puk Bennie vullen de filmische vertellingen van Su Friedrich en Paula Tomás Marques aan in deze ontdekking van wat genot en verlangen kan betekenen.

Viezerikken aller landen kunnen zich deze Halloween verlekkeren aan een nacht die hallucinogene horrorhits in je aderen spuit. Bad Trip snuift, likt en rookt een weg naar de hel en terug met een drieluik drugs-geïnduceerde nachtmerries. We chillen eerst in de vrije jaren 70 met A Lizard in a Woman’s Skin; een giallo van Italiaans genregrootmeester Lucio Fulci. Geen peace, love, and understanding hier, maar moordzucht, psychoanalyse en de kronkelingen van het onderbewuste. Carol ergert zich aan de hedonistische escapades van haar vrijgevochten hippie buurvrouw Julia. Wanneer ze droomt dat ze Julia vermoordt, merkt ze de ochtend erop dat ze daadwerkelijk is neergestoken.

Na dit voorproefje kan het feest beginnen met MadS, een stroboscopische one-shot afdaling in de waanzin. Op weg naar een rave krijgt Romaine een mysterieuze substantie van zijn dealer aangeboden. Wat in het begin aanvoelt als psychedelische bijwerkingen, transformeert gaandeweg in een meer sinistere strijd met de werkelijkheid. Uitbollen doen we ten slotte met Brain Damage. In deze trashy horror-comedy raakt een jongeman in synergetisch contact met een alien parasiet. Deze belooft hem de zintuiglijke extase in ruil voor de hersenen van zijn buurtbewoners. Zoek dus je tripsitter en vergezel ons voor deze nacht aan zintuigstartende kwellingen.

Garrett Bradley zei eens: “de neiging om te vergeten is de achilleshiel van de mensheid. Maar proberen te herinneren is de beweging en de kiem van voortdurende revolutie.”

Sommige films laten zich niet simpel samenvatten. Ze vragen om aandacht, om tijd en om een andere manier van kijken. ‘Time’ is zo’n film. Zonder expliciet te oordelen, roept Time fundamentele vragen op. Over hoe we naar rechtvaardigheid kijken.

Het verleden speelt een centrale rol in Bradley’s films, en het concept tijd vormt de kern. Haar cameragebruik weerspiegelt een abstractie van de werkelijkheid. In Time worden de vrouwen van mannen in detentie, en de gedetineerde mannen zelf, voortdurend teruggetrokken naar dat ene moment in het verleden waarvoor zij zijn veroordeeld, terwijl ze het tegelijk meeslepen richting de toekomst.

Wat zich ontvouwt in ‘Time’, is geen klassiek verhaal over schuld en straf, maar een intieme en gelaagde verkenning van wat het betekent om te leven met de gevolgen van één moment. De film beweegt tussen verleden en heden en laat zien hoe tijd zelf een hoofdrol speelt in het gevangenissysteem. Tijdens deze avond vormt de film ‘Time’ van Garrett Bradley het vertrekpunt voor een bredere reflectie op gevangenissen en beeldvorming, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook dichter bij huis in België en Europa. Wat betekent het om iemand op te sluiten in een gevangenis? En wat zijn de alternatieven?

Veronique Aicha geeft een inleiding bij de documentaire Time van Garrett Bradley, gevolgd door een vertoning van Time.

• Veronique Aicha werkt op het snijvlak van kunst, rechtvaardigheid en filosofie. In haar werk onderzoekt en ontwikkelt zij nieuwe perspectieven op het strafrecht. Zij werkte aan strafrechtprojecten in heel Europa, bezocht overal gevangenissen en detentiehuizen en gaf jarenlang filosofieles aan mensen in detentie. Daarnaast is zij actief als schrijver, moderator en programmamaker, en ontwikkelt zij culturele en maatschappelijke programma’s rond rechtvaardigheid, verbeelding en systeemverandering.

• Garrett Bradley maakt gebruik van zowel verhalende, documentaire als experimentele filmvormen om thema’s aan te snijden als ras, klasse, familierelaties, sociale rechtvaardigheid, de cultuur van het Amerikaanse Zuiden en de filmgeschiedenis van de Verenigde Staten. Bradley heeft talrijke prijzen gewonnen, waaronder de Prix de Rome 2019 en de Sundance Jury Prize 2017 voor de korte film ‘Alone’, die werd uitgebracht door The New York Times OpDocs en een Oscar-kandidaat werd voor korte non-fictiefilms, opgenomen in de shortlist van de Academy.
  
  Bradleys werk is te zien op verschillende locaties, waaronder haar werk als tweede regisseur bij Ava DuVernays ‘When They See Us’ en de Whitney Biennial van 2019. In december 2019 opende Bradleys eerste solotentoonstelling in het Contemporary Arts Museum Houston (CAMH), samengesteld door Rebecca Matalon. In januari 2020 werd Bradley de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die de prijs voor Beste Regisseur won op het Sundance Film Festival 2020 voor haar eerste lange documentaire, ‘Time’.

Deze lezing en filmvertoning zullen plaatsvinden in KASKcinema. De zaal is toegankelijk voor rolstoelgebruikers en een beperkt aantal plekken is voorzien in de zaal. Het toilet voor rolstoelgebruikers bevindt zich op de eerste verdieping, en is bereikbaar met een lift (90cm breed, 1m35 diep). Er is een ander toilet beschikbaar wat verder in de gang voorbij het KASKcafe, voor wie gebruik maakt van een bredere rolstoel. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be.