28.05.26, 20:30, Decasia (2002)

Marcel Hanouns langspeeldebuut, Une Simple Histoire, volgt de omzwervingen van een alleenstaande moeder en haar dochter door Parijs. In een wanhopige zoektocht naar werk en onderdak trekken ze van het ene hotel naar het andere, tot een neerwaartse spiraal van tegenslagen hen uiteindelijk op straat doet belanden. In een observerende stijl die invloeden van het neorealisme combineert met een haast spiritueel minimalisme dat hij deelt met zijn tijdgenoot Robert Bresson, biedt Hanoun een melancholisch portret van een wereld waarin individualisme en uitsluiting de bovenhand halen. In opdracht van de televisie en met een beperkt budget, legt de van oorsprong Tunesische filmmaker een esthetische vernieuwingsdrang aan de dag die zich vooral uit in een vormelijke speelsheid en de narratieve inzet van geluid in een flashback structuur.

Hoewel Hanouns films en de vele teksten die hij schreef lof oogstten bij filmmakers als Jonas Mekas en Jean-Luc Godard, kreeg hij nooit dezelfde aandacht als zijn tijdgenoten. Zijn compromisloze houding, niet alleen bij het maken, maar ook bij het distribueren van zijn films, dreef hem de obscuriteit in. Slechts sinds enkele jaren wordt Hanoun erkend voor zijn esthetisch iconoclasme dat mee het pad effende voor de Franse Nouvelle Vague, die hem uiteindelijk zou overschaduwen.

KASKkrakers maakt zijn comeback. Deze kortfilmavond brengt verschillende generaties studenten van de KASK & Conservatoriumfilmopleidingen fictie, documentaire en animatie samen om hun nieuwste werk te tonen. Deze editie verkennen we a.d.h.v. een vierluik broze mannen een verscheidenheid van alternatieve mannelijkheden. Door de mand gevallen macho’s, haarzoekende heren en een slapeloze bokser passeren de revue in een programma waar het keurslijf van klassieke genderrollen teder wordt opengescheurd.

In No Pussy (2023) verkent Elena Leblon de wereld van mannenretraites. Mao, een Chinese man van middelbare leeftijd, poogt hier zijn innerlijke woede een plek te geven, maar ondervindt al snel dat de beloofde bevrijding bitterzoet smaakt. Elsewhere (2023) van Zaur Kourazov is een gelaagd documentaireportret waarin een jonge bokser gevolgd wordt doorheen zijn spartaans trainingsregime. Geleerd om zwakte weg te duwen, raakt hij steeds meer vervreemd van zijn eigen gevoelens. De zoektocht naar de ware zelf brengt twee broers naar Istanbul voor een haartransplantatie in Beautiful Men (2023). Met humor en empathie brengt Nicolas Keppens hun dooltocht doorheen onzekerheden in beeld. Afsluiten doen we met Mannen op Boten (2025) van Dries Marchal. Hier belandt een vriendengroep geconfronteerd met de dood in een draaikolk van verlies, verwarring en extase.

Na de vertoning volgt een Q&A met verschillende filmmakers.

Ontdek mee dit betoverende juweeltje uit het Japanse cinema-ondergrondse. Een voormalige ster uit het stille filmtijdperk doet beroep op een privédetective en zijn assistent om haar ontvoerde dochter op te sporen. Al snel belandt het trio in een labyrint van obscure aanwijzingen en archetypische schurken. Wat volgt is een kat-en-muisspel waarin de grenzen tussen de harde onderwereld van de jaren ‘50 en de stille filmwereld van de jaren ‘20 vervagen. Werkelijkheid en illusie smelten samen in een roes van wakend dromen, waar magie, metafictie en mysterie de toon zetten.

Zonder filmopleiding maar vol ontzag voor de filmgeschiedenis, debuteerde de onafhankelijke Japanse regisseur Kaizô Hayashi in 1986 met deze o-zo-unieke ode aan hardboiled detectiveverhalen, het oude Tokio en het mythische filmverleden. Pas jaren later, dankzij crowdfunding, werd deze film herontdekt als een lang vergeten droom. To Sleep So as to Dream voelt aan alsof een verloren romanticus, een zielsgenoot van Guy Maddin en Bi Gan, zijn visioen rechtstreeks op celluloïd toverde.

Deze vertoning wordt ingeleid door Kuleshov-dromer Tim Maerschand.

In de Montréalse metro kruisen de ogen van Raoul en Béatrice elkaar en plots lijkt de stad lichtjes te verschuiven. Hij is een rocksteractivist met grootse plannen, zij een nachtelijke flâneuse die boeken uitdeelt aan daklozen. Elke donderdagavond komt Béatrice samen met haar vrienden Constance en Eugène om hardop te dromen van een poëtische opstand. Constance zendt politiek geladen geluidskunst uit via een onafhankelijke radiozender en Eugène schrijft al jaren aan een roman die maar niet voltooid raakt. Wanneer Raoul in hun wereld verschijnt, begint hun kleine kring plots te resoneren met grotere revolutionaire fantasieën.

Deze hypnotiserende, fragmentarische ode aan verzet zweeft tussen essay, fictie en dagdroom, doordrenkt van de geest van Godard en Debord. Film, video, archiefbeelden en glitchende telefoonschermen lopen door elkaar heen. Spelend met de grenzen tussen fictie en autobiografie, tussen activisme en performance, beginnen de karakters en de stad zelf langzaam te ontwaken uit hun apathie, klaar voor een revolutie die kan ontstaan uit boeken, geluidsgolven en een handvol vrienden in een donkere kamer.

Deze vertoning wordt ingeleid door filmmaker Émilien Dubuc en voorafgegaan door de 16mm kortfilm La Plage (1991).

Weird Wednesday pakt haar koffer met een campy crime caper zonder weerga. Vergeet James Bond en open je hart voor Diabolik: een meesterdief die in strak latex de onderwereld verovert. Vergezeld van zijn vriendin Eva Kant en voorzien van een arsenaal aan hightech snufjes, plant deze suave supercrimineel een reeks verbluffende heists die menig wetshandhaver hun hoed laat eten. Wanneer zijn oog valt op een gegaarde goudvoorraad, stuit onze antiheld echter op een uitdaging die zijn listigheid tot het uiterste drijft.

Dat Danger: Diabolik ontsproten is uit het brein van giallo grootmeester Mario Bava hoeft niet te verbazen. Gebaseerd op Italiaanse stripboeken en stille cinema schurken als Fantomas en Irma Vep, is de film Bava’s ode aan de poëzie van de pulp. Danger: Diabolik rijgt dan ook een reeks stilistische sensaties aan elkaar die je ogen uitsteken van vormelijk vuurwerk. Als pop art explosie brandt de film van psychedelische visuals en absurdistische waaghalzerij, allemaal op een ronkende pop soundtrack van Ennio Morricone. Een duivelse traktatie om het seizoen mee af te sluiten.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm CHLORINE van Zayd Hamzane.

Film-Plateau sleurt je mee naar het bruisende, hallucinante Shinjuku van de jaren zestig, waar Toshio Matsumoto met Funeral Parade of Roses de Japanse New Wave opblies. In een van de vroegste, meest radicale queerfilms uit Oost-Azië mengt Toshio Matsumoto documentaire, avantgardistische montage en speelse metafictie tot een zinderend portret van de ‘gay boy’-subcultuur, waar labels als ‘drag’, ‘gay’ of ‘trans’ nog vloeibaar waren. Met zijn scherpe oog voor de rafelranden van de samenleving toont Matsumoto niet alleen de glamour, maar ook de grimmige realiteit achter de schitterende gevels van Shinjuku’s nachtleven.

Deze losse adaptatie van de Griekse tragedie Oedipus Rex, volgt Eddie, een gender-nonconforme hostess die zich een weg probeert te banen door een stad die haar tegelijk viert en verstoot. Dit met een psychoseksuele ontwaking en vele liefdesrivaliteiten tot gevolg. Geen exotiserende blik, maar een uitnodiging om Eddie’s hoofd binnen te stappen. Daar maken we kennis met haar verlangens, trauma’s en gendereuforie. Met echo’s van Derek Jarman, maar tegelijk volledig uniek in zijn queer rebellie, is Funeral Parade of Roses een poëtische mokerslag die nog altijd tintelt en provoceert.

Deze vertoning wordt ingeleid door Japan-Square organisator Floor Meesen

Credits en tussentitels zijn een veel gezien doch zelden bemind onderdeel van het filmmedium. Hoewel typografie een essentiële rol speelt in het vormgeven van het esthetische en informatieve register van een film, wordt er snel over deze ambacht heen gekeken. Ter viering van de boekpublicatie Read Frame Type Film: Written on the Screen (2025), slaan we de handen ineen met Centre Pompidou en de afstudeerrichting grafische vormgeving om de extra-tekstuele aspecten van de filmtitel te huldigen. Aan de hand van twee films wordt op tactiel 16mm onderzocht hoe de wereld der letteren in dialoog staat met het beeldende.

In Michael Snows So is This? bestaat elk shot schijnbaar uit een wit woord vergezeld van een strakke zwarte achtergrond. Spelend met kijkverwachtingen bouwt de filmmaker woord per woord, zin per zin, een discours uit over de linguïstische limieten van de cinema. Snows formalistische poëzie vindt een gesprekspartner in Text II. Marc Adrian weeft hier typografische structuren tot een visueel arrangement waar lettergrepen en hun betekenis steeds vormelijk wordt uitgedaagd.

Na de vertoning gaan we in gesprek met auteurs Enrico Camporesi en Philippe Millot (Centre Pompidou) over de publicatie van hun boekproject.

Voel de wind door je haren en de zon op je gezicht, Kinoautomat sleurt je de zomer in met deze zinnenstrelende filmdroom.

Voci Nel Tempo (Voices Through Time) is een van de ongezongen meesterwerken van Italiaans filmmaker Franco Piavoli. Zo goed als vrij van dialoog benadert de film de menselijke conditie in een reeks handelingen, blikken en landschappen. Terwijl de seizoenen verstrijken in een slaperig Lombardisch dorpje, ontvouwt het leven. Boeren ploegen het land, jonge koppeltjes keuvelen en voorbereidingen worden getroffen voor het jaarlijkse dorpsfeest. Door stil te staan bij kleine momenten van alledaagse schoonheid en strijd slaagt Piavoli erin om in de microkosmos van het dorp een tijdloos karakter terug te vinden.

Onze gastspreekster laat van zich horen met een bloemlezing over woordloze cinema. Terwijl in de vroege cinema personages het zwijgen werden opgelegd door technische beperken, blijven hedendaagse makers terugvallen op de spookachtige schoonheid van de stilte. Piavoli’s observationele films bouwen zo verder op een verloren beeldtaal om een vorm van berusting te herontdekken.

Deze vertoning wordt ingeleid door Kleo Van Ostade.

Vergezel ons op een trektocht langs een van de meest hartverscheurende avonturen uit de filmgeschiedenis: het officiële verslag van de slopende Everest-expeditie van 1924. John Noel, een 23-jarige bergveteraan met een camera, filmde hoe George Mallory en Sandy Irvine zich naar de top waagden. Terwijl de twee klimmers stevig verder klommen, bleef Noel achter in Kamp 3, de tocht machteloos volgend door zijn telelens. Hij zou echter de enige overlevende van de missie blijken.

Noel, zelf een gepassioneerd klimmer, zette met deze film nieuwe normen voor het documentairemaken. Als 23-jarige veteraan was hij stiekem dichter bij de berg gekomen dan eender welke andere buitenlander, tot de Tibetaanse soldaten hem terug stuurden. Het resultaat is een beklijvend portret van menselijke ambitie, gelaagd vormgegeven in stadia van pijn en triomf. De vraag waarmee hij The Epic of Everest concludeert: “Als je had geleefd zoals zij, en was gestorven in het hart van de natuur, zou je dan een mooier graf kunnen wensen?”

Deze vertoning vindt plaats naar aanleiding van de publicatie van het boek Schijnwereld: filmkritieken 1919-1935 van Joseph Roth. Redacteur Steven Jacobs leidt de film in met een korte lezing over Roths filmkritiek en zijn opinie over de film.

Met live pianobegeleiding door Tom Van der Schueren.

Beestjes die kruipen en wroeten, ontdek de wereld onder je voeten.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.