03.05.26, 10:30, KIDScinema, Kleine Beestjes

Weird Wednesday pakt haar koffer met een campy crime caper zonder weerga. Vergeet James Bond en open je hart voor Diabolik: een meesterdief die in strak latex de onderwereld verovert. Vergezeld van zijn vriendin Eva Kant en voorzien van een arsenaal aan hightech snufjes, plant deze suave supercrimineel een reeks verbluffende heists die menig wetshandhaver hun hoed laat eten. Wanneer zijn oog valt op een gegaarde goudvoorraad, stuit onze antiheld echter op een uitdaging die zijn listigheid tot het uiterste drijft.

Dat Danger: Diabolik ontsproten is uit het brein van giallo grootmeester Mario Bava hoeft niet te verbazen. Gebaseerd op Italiaanse stripboeken en stille cinema schurken als Fantomas en Irma Vep, is de film Bava’s ode aan de poëzie van de pulp. Danger: Diabolik rijgt dan ook een reeks stilistische sensaties aan elkaar die je ogen uitsteken van vormelijk vuurwerk. Als pop art explosie brandt de film van psychedelische visuals en absurdistische waaghalzerij, allemaal op een ronkende pop soundtrack van Ennio Morricone. Een duivelse traktatie om het seizoen mee af te sluiten.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm CHLORINE van Zayd Hamzane.

Film-Plateau sleurt je mee naar het bruisende, hallucinante Shinjuku van de jaren zestig, waar Toshio Matsumoto met Funeral Parade of Roses de Japanse New Wave opblies. In een van de vroegste, meest radicale queerfilms uit Oost-Azië mengt Toshio Matsumoto documentaire, avantgardistische montage en speelse metafictie tot een zinderend portret van de ‘gay boy’-subcultuur, waar labels als ‘drag’, ‘gay’ of ‘trans’ nog vloeibaar waren. Met zijn scherpe oog voor de rafelranden van de samenleving toont Matsumoto niet alleen de glamour, maar ook de grimmige realiteit achter de schitterende gevels van Shinjuku’s nachtleven.

Deze losse adaptatie van de Griekse tragedie Oedipus Rex, volgt Eddie, een gender-nonconforme hostess die zich een weg probeert te banen door een stad die haar tegelijk viert en verstoot. Dit met een psychoseksuele ontwaking en vele liefdesrivaliteiten tot gevolg. Geen exotiserende blik, maar een uitnodiging om Eddie’s hoofd binnen te stappen. Daar maken we kennis met haar verlangens, trauma’s en gendereuforie. Met echo’s van Derek Jarman, maar tegelijk volledig uniek in zijn queer rebellie, is Funeral Parade of Roses een poëtische mokerslag die nog altijd tintelt en provoceert.

Deze vertoning wordt ingeleid door Japan-Square organisator Floor Meesen

Credits en tussentitels zijn een veel gezien doch zelden bemind onderdeel van het filmmedium. Hoewel typografie een essentiële rol speelt in het vormgeven van het esthetische en informatieve register van een film, wordt er snel over deze ambacht heen gekeken. Ter viering van de boekpublicatie Read Frame Type Film: Written on the Screen (2025), slaan we de handen ineen met Centre Pompidou en de afstudeerrichting grafische vormgeving om de extra-tekstuele aspecten van de filmtitel te huldigen. Aan de hand van twee films wordt op tactiel 16mm onderzocht hoe de wereld der letteren in dialoog staat met het beeldende.

In Michael Snows So is This? bestaat elk shot schijnbaar uit een wit woord vergezeld van een strakke zwarte achtergrond. Spelend met kijkverwachtingen bouwt de filmmaker woord per woord, zin per zin, een discours uit over de linguïstische limieten van de cinema. Snows formalistische poëzie vindt een gesprekspartner in Text II. Marc Adrian weeft hier typografische structuren tot een visueel arrangement waar lettergrepen en hun betekenis steeds vormelijk wordt uitgedaagd.

Na de vertoning gaan we in gesprek met auteurs Enrico Camporesi en Philippe Millot (Centre Pompidou) over de publicatie van hun boekproject.

Voel de wind door je haren en de zon op je gezicht, Kinoautomat sleurt je de zomer in met deze zinnenstrelende filmdroom.

Voci Nel Tempo (Voices Through Time) is een van de ongezongen meesterwerken van Italiaans filmmaker Franco Piavoli. Zo goed als vrij van dialoog benadert de film de menselijke conditie in een reeks handelingen, blikken en landschappen. Terwijl de seizoenen verstrijken in een slaperig Lombardisch dorpje, ontvouwt het leven. Boeren ploegen het land, jonge koppeltjes keuvelen en voorbereidingen worden getroffen voor het jaarlijkse dorpsfeest. Door stil te staan bij kleine momenten van alledaagse schoonheid en strijd slaagt Piavoli erin om in de microkosmos van het dorp een tijdloos karakter terug te vinden.

Onze gastspreekster laat van zich horen met een bloemlezing over woordloze cinema. Terwijl in de vroege cinema personages het zwijgen werden opgelegd door technische beperken, blijven hedendaagse makers terugvallen op de spookachtige schoonheid van de stilte. Piavoli’s observationele films bouwen zo verder op een verloren beeldtaal om een vorm van berusting te herontdekken.

Deze vertoning wordt ingeleid door Kleo Van Ostade.

Vergezel ons op een trektocht langs een van de meest hartverscheurende avonturen uit de filmgeschiedenis: het officiële verslag van de slopende Everest-expeditie van 1924. John Noel, een 23-jarige bergveteraan met een camera, filmde hoe George Mallory en Sandy Irvine zich naar de top waagden. Terwijl de twee klimmers stevig verder klommen, bleef Noel achter in Kamp 3, de tocht machteloos volgend door zijn telelens. Hij zou echter de enige overlevende van de missie blijken.

Noel, zelf een gepassioneerd klimmer, zette met deze film nieuwe normen voor het documentairemaken. Als 23-jarige veteraan was hij stiekem dichter bij de berg gekomen dan eender welke andere buitenlander, tot de Tibetaanse soldaten hem terug stuurden. Het resultaat is een beklijvend portret van menselijke ambitie, gelaagd vormgegeven in stadia van pijn en triomf. De vraag waarmee hij The Epic of Everest concludeert: “Als je had geleefd zoals zij, en was gestorven in het hart van de natuur, zou je dan een mooier graf kunnen wensen?”

Deze vertoning vindt plaats naar aanleiding van de publicatie van het boek Schijnwereld: filmkritieken 1919-1935 van Joseph Roth. Redacteur Steven Jacobs leidt de film in met een korte lezing over Roths filmkritiek en zijn opinie over de film.

Met live pianobegeleiding door Tom Van der Schueren.

In een dorstig dorp in Gujarat, ergens in de vroege jaren veertig van Brits-koloniaal India, kleurt het landschap rood van stof en gemalen chilipepers. Hier werkt de onverschrokken Sonbai, wier weigering om zich te onderwerpen een opstand ontketent. Wanneer een corrupte belastinginner zijn oog op haar laat vallen, weigert Sonbai zich als bezit te laten behandelen. Haar klap in zijn gezicht is niet alleen een daad van persoonlijk verzet, maar ook het begin van een collectieve strijd.

Wat volgt is een escalerende machtsstrijd die het dorp splijt. Terwijl mannelijke dorpsleiders laveren tussen angst en opportunisme, zoeken Sonbai en de andere vrouwen hun toevlucht in de fabriek. Achter de dikke muren voeren ze gesprekken over seks, liefde en vrijheid die contrasteren met de hypocrisie van de mannen, die eer en bezit boven alles stellen.

Regisseur Ketan Mehta verweeft een zinderend dorpsdrama met scherpe kritiek op patriarchale macht, kastehiërarchie en koloniale onderdrukking. Gedragen door actrice Smita Patil ontvouwt de film zich als een vurige parabel over verzet waarin vrouwen, gewapend met chilipeper en koppigheid, besluiten terug te vechten.

In het Istanbul van vandaag, waar de schaduw van censuur en onderdrukking steeds langer wordt, bundelen acht filmmakers hun krachten onder de vlag van Altyazı Fasikül: Free Cinema. Samen schetsen ze een portret van een land waar kritische stemmen systematisch het zwijgen worden opgelegd.

Deze anthologiefilm bundelt zes korte werken die elk op hun eigen manier de mechanismen van censuur blootleggen. Als rechtszaken tegen kritische kunstenaars zich opstapelen, blijkt zelfcensuur vaak de meest doeltreffende vorm van onderdrukking. De korte documentaires variëren van dodelijk serieus tot ironisch en scherpzinnig, verbonden met de rode draad: hoe houden we de hoop van het protest levend in een tijd waarin elke kritische blik risico’s met zich meebrengt?

In Zoomgesprekken, cryptische beveiligingsbeelden en dromerige nachtopnames van verboden plekken tonen de filmmakers hoe autocensuur werkt. Ze laten zien hoe ideeën en verhalen, nog voor ze vorm krijgen, verdwijnen in een map ‘vergeten projecten’. See Unseen is niet alleen een aanklacht tegen repressie, maar ook een bewijs van de wil om ondanks alles te blijven spreken en actie voeren.

Na de vertoning volgt een Q&A met filmmakers Firat Yücel en Sibil Çekmen.

Mona, een gepensioneerde zangeres uit Noord-Soedan, verbergt een lastig te dragen geheim van een verdoezelde moord. Uit schuldgevoel neemt ze Julia, de Zuid-Soedanese weduwe van het slachtoffer, en diens zoon in huis.

Terwijl het politieke conflict in Soedan escaleert, groeit er een maatschappelijke verdeeldheid. Deze politieke onrust sijpelt het dagelijks leven van de twee vrouwen binnen en dwingt Mona tot een confrontatie met haar zonden. Via een prikkelende en allegorische verkenning van de complexe Soedanese situatie, nodigt Goodbye Julia de kijker uit tot reflectie over urgente kwesties. In plaats van antwoorden, biedt dit melodrama met thrillergehalte de kijker enkel vragen. Is samenleven zonder rechtvaardigheid wel mogelijk?

Regisseur Mohamed Kordofani maakte met Goodbye Julia zijn filmdebuut. De Soedanese cinema kent een lange geschiedenis, maar de koloniale politieke situatie zette de filmproductie van het land op een zeer laag pitje. Kordofani wakkerde met deze film de vonk terug aan.

Deze vertoning wordt ingeleid door doctoraal onderzoeker Sarra Khlifi.

Om de vertoning van Celtic Utopia bij KASKcinema muzikaal kracht bij te zetten, halen we Eoghan Ó Ceannabháin naar Gent. Eoghan is een folkartiest en politiek activist wiens van leed en levenslust vervulde liederen menig hart veroverden. Na zijn rol in bands als Skipper’s Alley, One Tongue en Jiggy, maakte hij in 2022 zijn solodebuut met The Deepest Breath. Menselijke warmte en politieke woede naadloos afwisselend zingt hij over de klauwen van het kapitalisme, in het Engels en Iers. Eigentijdse thema worden verwikkeld in een rijk geluidslandschap dat muzikale tradities huldigt doch moderniseert. Uniek is zijn zangstijl, gestoeld in de eeuwenoude Sean-nós-vorm, waar zijn diepe stem de luisteraar in een tranceachtige staat wiegt. Dit alles maakt van Eoghan Ó Ceannabháin een frisse adem in de Ierse folk en een ontdekking om niet te laten liggen.

Hoewel Ierland al meer dan honderd jaar onafhankelijk is van het Verenigd Koninkrijk, blijft het koloniale verleden door de straten en melodieën van het land spoken. Gedreven door koppigheid grijpt een jonge generatie muzikanten terug naar folkmuziek “om priesters en politici schrik aan te jagen”. Trots op hun taal en nationaliteit hernemen ze oude ballades en trekken ze die zonder pardon het heden binnen.

Een reis over het eiland volgt een bont gezelschap van punkers met piercings, rappers, ravers en folkzangers die elkaar vinden in rumoerige jamsessies en gedeelde verontwaardiging. Groepen als The Mary Wallopers, The Deadlians en Lankum laten van zich horen en geven het verhaal aan elkaar door naarmate de film vordert — zoals de melodie wordt doorgegeven in een traditionele muzieksessie. In een ballade die heen en weer slingert tussen archiefbeelden en hedendaagse woede vormt Celtic Utopia een zoektocht naar verleden, identiteit en de mogelijkheid om oude wonden al zingend te helen. Wat ontstaat is een Ierland dat zichzelf heruitvindt door een delicate dans met het verleden.

Na de vertoning volgt een Q&A met regisseur Dennis Harvey.