07.05.26, 20:30, So Is This? (1982), Text II (1964)

Mona, een gepensioneerde zangeres uit Noord-Soedan, verbergt een lastig te dragen geheim van een verdoezelde moord. Uit schuldgevoel neemt ze Julia, de Zuid-Soedanese weduwe van het slachtoffer, en diens zoon in huis.

Terwijl het politieke conflict in Soedan escaleert, groeit er een maatschappelijke verdeeldheid. Deze politieke onrust sijpelt het dagelijks leven van de twee vrouwen binnen en dwingt Mona tot een confrontatie met haar zonden. Via een prikkelende en allegorische verkenning van de complexe Soedanese situatie, nodigt Goodbye Julia de kijker uit tot reflectie over urgente kwesties. In plaats van antwoorden, biedt dit melodrama met thrillergehalte de kijker enkel vragen. Is samenleven zonder rechtvaardigheid wel mogelijk?

Regisseur Mohamed Kordofani maakte met Goodbye Julia zijn filmdebuut. De Soedanese cinema kent een lange geschiedenis, maar de koloniale politieke situatie zette de filmproductie van het land op een zeer laag pitje. Kordofani wakkerde met deze film de vonk terug aan.

Deze vertoning wordt ingeleid door doctoraal onderzoeker Sarra Khlifi.

In het Istanbul van vandaag, waar de schaduw van censuur en onderdrukking steeds langer wordt, bundelen acht filmmakers hun krachten onder de vlag van Altyazı Fasikül: Free Cinema. Samen schetsen ze een portret van een land waar kritische stemmen systematisch het zwijgen worden opgelegd.

Deze anthologiefilm bundelt zes korte werken die elk op hun eigen manier de mechanismen van censuur blootleggen. Als rechtszaken tegen kritische kunstenaars zich opstapelen, blijkt zelfcensuur vaak de meest doeltreffende vorm van onderdrukking. De korte documentaires variëren van dodelijk serieus tot ironisch en scherpzinnig, verbonden met de rode draad: hoe houden we de hoop van het protest levend in een tijd waarin elke kritische blik risico’s met zich meebrengt?

In Zoomgesprekken, cryptische beveiligingsbeelden en dromerige nachtopnames van verboden plekken tonen de filmmakers hoe autocensuur werkt. Ze laten zien hoe ideeën en verhalen, nog voor ze vorm krijgen, verdwijnen in een map ‘vergeten projecten’. See Unseen is niet alleen een aanklacht tegen repressie, maar ook een bewijs van de wil om ondanks alles te blijven spreken en actie voeren.

Na de vertoning volgt een Q&A met filmmakers Firat Yücel en Sibil Çekmen.

In een dorstig dorp in Gujarat, ergens in de vroege jaren veertig van Brits-koloniaal India, kleurt het landschap rood van stof en gemalen chilipepers. Hier werkt de onverschrokken Sonbai, wier weigering om zich te onderwerpen een opstand ontketent. Wanneer een corrupte belastinginner zijn oog op haar laat vallen, weigert Sonbai zich als bezit te laten behandelen. Haar klap in zijn gezicht is niet alleen een daad van persoonlijk verzet, maar ook het begin van een collectieve strijd.

Wat volgt is een escalerende machtsstrijd die het dorp splijt. Terwijl mannelijke dorpsleiders laveren tussen angst en opportunisme, zoeken Sonbai en de andere vrouwen hun toevlucht in de fabriek. Achter de dikke muren voeren ze gesprekken over seks, liefde en vrijheid die contrasteren met de hypocrisie van de mannen, die eer en bezit boven alles stellen.

Regisseur Ketan Mehta verweeft een zinderend dorpsdrama met scherpe kritiek op patriarchale macht, kastehiërarchie en koloniale onderdrukking. Gedragen door actrice Smita Patil ontvouwt de film zich als een vurige parabel over verzet waarin vrouwen, gewapend met chilipeper en koppigheid, besluiten terug te vechten.

Beestjes die kruipen en wroeten, ontdek de wereld onder je voeten.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Vergezel ons op een trektocht langs een van de meest hartverscheurende avonturen uit de filmgeschiedenis: het officiële verslag van de slopende Everest-expeditie van 1924. John Noel, een 23-jarige bergveteraan met een camera, filmde hoe George Mallory en Sandy Irvine zich naar de top waagden. Terwijl de twee klimmers stevig verder klommen, bleef Noel achter in Kamp 3, de tocht machteloos volgend door zijn telelens. Hij zou echter de enige overlevende van de missie blijken.

Noel, zelf een gepassioneerd klimmer, zette met deze film nieuwe normen voor het documentairemaken. Als 23-jarige veteraan was hij stiekem dichter bij de berg gekomen dan eender welke andere buitenlander, tot de Tibetaanse soldaten hem terug stuurden. Het resultaat is een beklijvend portret van menselijke ambitie, gelaagd vormgegeven in stadia van pijn en triomf. De vraag waarmee hij The Epic of Everest concludeert: “Als je had geleefd zoals zij, en was gestorven in het hart van de natuur, zou je dan een mooier graf kunnen wensen?”

Deze vertoning vindt plaats naar aanleiding van de publicatie van het boek Schijnwereld: filmkritieken 1919-1935 van Joseph Roth. Redacteur Steven Jacobs leidt de film in met een korte lezing over Roths filmkritiek en zijn opinie over de film.

Met live pianobegeleiding door Tom Van der Schueren.

Voel de wind door je haren en de zon op je gezicht, Kinoautomat sleurt je de zomer in met deze zinnenstrelende filmdroom.

Voci Nel Tempo (Voices Through Time) is een van de ongezongen meesterwerken van Italiaans filmmaker Franco Piavoli. Zo goed als vrij van dialoog benadert de film de menselijke conditie in een reeks handelingen, blikken en landschappen. Terwijl de seizoenen verstrijken in een slaperig Lombardisch dorpje, ontvouwt het leven. Boeren ploegen het land, jonge koppeltjes keuvelen en voorbereidingen worden getroffen voor het jaarlijkse dorpsfeest. Door stil te staan bij kleine momenten van alledaagse schoonheid en strijd slaagt Piavoli erin om in de microkosmos van het dorp een tijdloos karakter terug te vinden.

Onze gastspreekster laat van zich horen met een bloemlezing over woordloze cinema. Terwijl in de vroege cinema personages het zwijgen werden opgelegd door technische beperken, blijven hedendaagse makers terugvallen op de spookachtige schoonheid van de stilte. Piavoli’s observationele films bouwen zo verder op een verloren beeldtaal om een vorm van berusting te herontdekken.

Deze vertoning wordt ingeleid door Kleo Van Ostade.

Film-Plateau sleurt je mee naar het bruisende, hallucinante Shinjuku van de jaren zestig, waar Toshio Matsumoto met Funeral Parade of Roses de Japanse New Wave opblies. In een van de vroegste, meest radicale queerfilms uit Oost-Azië mengt Toshio Matsumoto documentaire, avantgardistische montage en speelse metafictie tot een zinderend portret van de ‘gay boy’-subcultuur, waar labels als ‘drag’, ‘gay’ of ‘trans’ nog vloeibaar waren. Met zijn scherpe oog voor de rafelranden van de samenleving toont Matsumoto niet alleen de glamour, maar ook de grimmige realiteit achter de schitterende gevels van Shinjuku’s nachtleven.

Deze losse adaptatie van de Griekse tragedie Oedipus Rex, volgt Eddie, een gender-nonconforme hostess die zich een weg probeert te banen door een stad die haar tegelijk viert en verstoot. Dit met een psychoseksuele ontwaking en vele liefdesrivaliteiten tot gevolg. Geen exotiserende blik, maar een uitnodiging om Eddie’s hoofd binnen te stappen. Daar maken we kennis met haar verlangens, trauma’s en gendereuforie. Met echo’s van Derek Jarman, maar tegelijk volledig uniek in zijn queer rebellie, is Funeral Parade of Roses een poëtische mokerslag die nog altijd tintelt en provoceert.

Deze vertoning wordt ingeleid door Japan-Square organisator Floor Meesen

Weird Wednesday pakt haar koffer met een campy crime caper zonder weerga. Vergeet James Bond en open je hart voor Diabolik: een meesterdief die in strak latex de onderwereld verovert. Vergezeld van zijn vriendin Eva Kant en voorzien van een arsenaal aan hightech snufjes, plant deze suave supercrimineel een reeks verbluffende heists die menig wetshandhaver hun hoed laat eten. Wanneer zijn oog valt op een gegaarde goudvoorraad, stuit onze antiheld echter op een uitdaging die zijn listigheid tot het uiterste drijft.

Dat Danger: Diabolik ontsproten is uit het brein van giallo grootmeester Mario Bava hoeft niet te verbazen. Gebaseerd op Italiaanse stripboeken en stille cinema schurken als Fantomas en Irma Vep, is de film Bava’s ode aan de poëzie van de pulp. Danger: Diabolik rijgt dan ook een reeks stilistische sensaties aan elkaar die je ogen uitsteken van vormelijk vuurwerk. Als pop art explosie brandt de film van psychedelische visuals en absurdistische waaghalzerij, allemaal op een ronkende pop soundtrack van Ennio Morricone. Een duivelse traktatie om het seizoen mee af te sluiten.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm CHLORINE van Zayd Hamzane.

In de Montréalse metro kruisen de ogen van Raoul en Béatrice elkaar en plots lijkt de stad lichtjes te verschuiven. Hij is een rocksteractivist met grootse plannen, zij een nachtelijke flâneuse die boeken uitdeelt aan daklozen. Elke donderdagavond komt Béatrice samen met haar vrienden Constance en Eugène om hardop te dromen van een poëtische opstand. Constance zendt politiek geladen geluidskunst uit via een onafhankelijke radiozender en Eugène schrijft al jaren aan een roman die maar niet voltooid raakt. Wanneer Raoul in hun wereld verschijnt, begint hun kleine kring plots te resoneren met grotere revolutionaire fantasieën.

Deze hypnotiserende, fragmentarische ode aan verzet zweeft tussen essay, fictie en dagdroom, doordrenkt van de geest van Godard en Debord. Film, video, archiefbeelden en glitchende telefoonschermen lopen door elkaar heen. Spelend met de grenzen tussen fictie en autobiografie, tussen activisme en performance, beginnen de karakters en de stad zelf langzaam te ontwaken uit hun apathie, klaar voor een revolutie die kan ontstaan uit boeken, geluidsgolven en een handvol vrienden in een donkere kamer.

Deze vertoning wordt ingeleid door filmmaker Émilien Dubuc en voorafgegaan door de 16mm kortfilm La Plage (1991).

Ontdek mee dit betoverende juweeltje uit het Japanse cinema-ondergrondse. Een voormalige ster uit het stille filmtijdperk doet beroep op een privédetective en zijn assistent om haar ontvoerde dochter op te sporen. Al snel belandt het trio in een labyrint van obscure aanwijzingen en archetypische schurken. Wat volgt is een kat-en-muisspel waarin de grenzen tussen de harde onderwereld van de jaren ‘50 en de stille filmwereld van de jaren ‘20 vervagen. Werkelijkheid en illusie smelten samen in een roes van wakend dromen, waar magie, metafictie en mysterie de toon zetten.

Zonder filmopleiding maar vol ontzag voor de filmgeschiedenis, debuteerde de onafhankelijke Japanse regisseur Kaizô Hayashi in 1986 met deze o-zo-unieke ode aan hardboiled detectiveverhalen, het oude Tokio en het mythische filmverleden. Pas jaren later, dankzij crowdfunding, werd deze film herontdekt als een lang vergeten droom. To Sleep So as to Dream voelt aan alsof een verloren romanticus, een zielsgenoot van Guy Maddin en Bi Gan, zijn visioen rechtstreeks op celluloïd toverde.

Deze vertoning wordt ingeleid door Kuleshov-dromer Tim Maerschand.

KASKkrakers maakt zijn comeback. Deze kortfilmavond brengt verschillende generaties studenten van de KASK & Conservatoriumfilmopleidingen fictie, documentaire en animatie samen om hun nieuwste werk te tonen. Deze editie verkennen we a.d.h.v. een vierluik broze mannen een verscheidenheid van alternatieve mannelijkheden. Door de mand gevallen macho’s, haarzoekende heren en een slapeloze bokser passeren de revue in een programma waar het keurslijf van klassieke genderrollen teder wordt opengescheurd.

In No Pussy (2023) verkent Elena Leblon de wereld van mannenretraites. Mao, een Chinese man van middelbare leeftijd, poogt hier zijn innerlijke woede een plek te geven, maar ondervindt al snel dat de beloofde bevrijding bitterzoet smaakt. Elsewhere (2023) van Zaur Kourazov is een gelaagd documentaireportret waarin een jonge bokser gevolgd wordt doorheen zijn spartaans trainingsregime. Geleerd om zwakte weg te duwen, raakt hij steeds meer vervreemd van zijn eigen gevoelens. De zoektocht naar de ware zelf brengt twee broers naar Istanbul voor een haartransplantatie in Beautiful Men (2023). Met humor en empathie brengt Nicolas Keppens hun dooltocht doorheen onzekerheden in beeld. Afsluiten doen we met Mannen op Boten (2025) van Dries Marchal. Hier belandt een vriendengroep geconfronteerd met de dood in een draaikolk van verlies, verwarring en extase.

Na de vertoning volgt een Q&A met verschillende filmmakers.

Marcel Hanouns langspeeldebuut, Une Simple Histoire, volgt de omzwervingen van een alleenstaande moeder en haar dochter door Parijs. In een wanhopige zoektocht naar werk en onderdak trekken ze van het ene hotel naar het andere, tot een neerwaartse spiraal van tegenslagen hen uiteindelijk op straat doet belanden. In een observerende stijl die invloeden van het neorealisme combineert met een haast spiritueel minimalisme dat hij deelt met zijn tijdgenoot Robert Bresson, biedt Hanoun een melancholisch portret van een wereld waarin individualisme en uitsluiting de bovenhand halen. In opdracht van de televisie en met een beperkt budget, legt de van oorsprong Tunesische filmmaker een esthetische vernieuwingsdrang aan de dag die zich vooral uit in een vormelijke speelsheid en de narratieve inzet van geluid in een flashback structuur.

Hoewel Hanouns films en de vele teksten die hij schreef lof oogstten bij filmmakers als Jonas Mekas en Jean-Luc Godard, kreeg hij nooit dezelfde aandacht als zijn tijdgenoten. Zijn compromisloze houding, niet alleen bij het maken, maar ook bij het distribueren van zijn films, dreef hem de obscuriteit in. Slechts sinds enkele jaren wordt Hanoun erkend voor zijn esthetisch iconoclasme dat mee het pad effende voor de Franse Nouvelle Vague, die hem uiteindelijk zou overschaduwen.

Queer March mag dan al even voorbij zijn, de strijd voor gelijkheid gaat het hele jaar door. Met Bandes d’Hystériques duikt Brusselse regisseuse Kita Bauchet in het onbekende verhaal van de feministische emancipatiebewegingen in de jaren 70 in België. Aan de hand van brutale acties van Dolle Mina’s in Vlaanderen, de steun aan de mijnwerkersvrouwen van Marie Mineur in Wallonië en het baanbrekende Internationaal Tribunaal voor Misdaden tegen Vrouwen (een soort #MeToo veertig jaar voor zijn tijd) schetst de film een erfgoed van verzet en onvermoeibare creativiteit.

Ongeziene archiefbeelden worden afgewisseld met ontroerende getuigenissen en literaire manifesten in een bruisende documentaire-collage. Terwijl de beelden van straatprotesten, ludieke acties en historische momenten een tijdperk van radicale verandering oproepen, ademt de film de geest van een generatie die weigerde te zwijgen. Bandes d’Hystériques is meer dan een kroniek, het is een uitnodiging om de vergeten verhalen van deze ‘vrouwelijke piraten’ te herontdekken en om een weg vooruit te vinden met dezelfde vreugde, vrijheid en onverzettelijkheid als toen.

Na de vertoning volgt een Q&A met filmmaakster Kita Bauchet en activiste Chantal De Smet.

Voorafgegaan door de kortfilm An Institution Is Not An Island (2025).

“My cherry-pie present to the fans – however, one that’s wrapped in barbed wire.” Zo beschreef Lynch zijn polariserende, surrealistische meesterwerk Fire Walk With Me. Deze prequel op de serie volgt Laura Palmer, de ogenschijnlijk perfecte promqueen, terwijl ze in haar laatste, wanhopige dagen afdaalt in een spiraal van drugs, seksueel misbruik en bovennatuurlijke angst. Enerzijds een nostalgische terugkeer naar Twin Peaks, anderzijds een onverbiddelijke, rauwe duik in Lynchiaanse horror.

Waar Laura in de serie als een mythische schim boven het stadje zweeft, staat ze hier ongenadig centraal als gebroken meisje, gevangen in een nachtmerrie van misbruik, schuld en onontkoombaar geweld. Lynch ruilt de excentrieke charmes van Twin Peaks in voor een meedogenloze confrontatie met de duistere kant van small-town Amerika. Het resultaat is een van zijn meest polariserende, maar ook meest menselijke werken. Sluit samen met ons een prachtig Film-Plateau semester af met de Meester van de Droom.

Deze vertoning wordt ingeleid door filmonderzoeker Atalya De Cock.

Naar jaarlijkse gewoonte halen we met F*Q voor onze mei vertoning een prachtexemplaar uit de queer, Y2K, romantische comedy collectie naar boven! En net zoals de spionnen in D.E.B.S. (2004) en de voetballers in Bend it like Beckham (2002), hebben ook chirurg Wil en ballerina Vivian in Saving Face hun vaste woonplaats gevonden in de kast. Na een meet-cute op het wekelijkse dans (lees: matchmaking) feest van hun Chinees-Amerikaanse gemeenschap starten Wil en Vivian een hoopvolle romance die al snel op problemen stoot wanneer Hwei-lan, Wils traditionele Chinese moeder, bij haar intrekt. Ah ja, Hwei-lan is ook ongetrouwd en onverwacht zwanger.

In een romantische komedie die genreconventies zowel omarmt als ondermijnt, worden moeder en dochter geconfronteerd met culturele verwachtingen, generatiekloven en geheimen die ze met alle macht bewaken. Alice Wu thematiseert in haar langspeeldebuut ‘the closet’ binnen de specifieke context van een cultuur zonder deze te demoniseren en maakt van Saving Face zo een hartverwarmende ode aan de Chinees-Amerikaanse diaspora en de bevrijdende vreugde van het leven van je eigen waarheid.

Geen betere manier om het seizoen af te sluiten dan in een staat van collectieve ontbinding. Decasia is experimenteel filmmaker Bill Morrisons ode aan het verval. Doorheen de jaren verzamelde hij archiefmateriaal rond het thema entropie en monteerde dit aan elkaar tot een droefgeestig beeldgedicht. Van reisjournalen en dansperformances tot beelden van natuurlijke fenomenen, Morrisons voorbeelden van vroege cinema tonen de mens steeds in strijd met diens eigen sterfelijkheid. Deze spirituele degradatie wordt vormelijk benadrukt door de tactiliteit van het filmmateriaal zelf. De pellicule van de films die we te zien krijgen is namelijk zo gehavend dat deze tijdens het spelen verder uiteen scheurt en opbrandt. Het resultaat is een film die zichzelf verslindt voor de ogen van de kijker.

Waar het origineel voorzien was van een soundtrack van Michael Gordon, steekt deze Re:Score de film in een nieuw muzikaal jasje. Liedjesmaker Stan Antheunis (Softboy/Thans) kruipt achter zijn geluidsmachines voor een muzikale reis naar het hart der duisternis. Met gebruik van loopstations en unheimliche geluidseffecten schept hij een melancholisch doch warm geluidslandschap dat de transformatieve schoonheid van de film huldigt. Salut en tot september.

Deze film wordt van live muzikale begeleiding voorzien door Stan Antheunis.