06.10.26, 20:30, Un Soir de Joie (1955), Film-Plateau

Tijdens een zenuwslopende WK-kwalificatiewedstrijd verzamelen enkele jonge vrouwen zich rond het stadion in Teheran. Binnen juichen 100.000 mannen mee met de grote emoties die Koning voetbal hen dicteert. Omdat de vrouwen geen toegang krijgen tot de tribunes, zoeken de vriendinnen creatieve manieren om de match toch van dichtbij mee te maken.

In Offside verweeft de Iraanse New Wave cineast Jafar Panahi humor, genderrollen en sociaal engagement tot een bruisend portret van een Iraanse samenleving in beweging. De poreuze grens tussen feiten en fictie blijft in zijn spel van film maken steeds nabij.

Tijdens een zenuwslopende WK-kwalificatiewedstrijd verzamelen enkele jonge vrouwen zich rond het stadion in Teheran. Binnen juichen 100.000 mannen mee met de grote emoties die Koning voetbal hen dicteert. Omdat de vrouwen geen toegang krijgen tot de tribunes, zoeken de vriendinnen creatieve manieren om de match toch van dichtbij mee te maken.

In Offside verweeft de Iraanse New Wave cineast Jafar Panahi humor, genderrollen en sociaal engagement tot een bruisend portret van een Iraanse samenleving in beweging. De poreuze grens tussen feiten en fictie blijft in zijn spel van film maken steeds nabij.

Maak kennis met je nieuwe favoriete film over… havermout! De Porridge Making World Cup klinkt misschien net zo saai als de pap waar dit kampioenschap om draait, maar niets is minder waar. Elk jaar lokt de wedstrijd een waaier aan excentrieke deelnemers van over de hele wereld naar het pittoreske dorpje Carrbridge in de Schotse Hooglanden.

Regisseur Constantine Costi weet het dorp Wes Anderson-achtig tot leven te brengen in symmetrische kaders en schilderachtige composities. Met een mix van humor, oprechte verhalen en innemend excentrieke karakterportretten, bewijst de film hoe je met enkel havermout, zout en water het beste uit een simpel concept kan halen.

Deze vertoning wordt voorzien van een gratis kom huisbereide havermout.

Maak kennis met je nieuwe favoriete film over… havermout! De Porridge Making World Cup klinkt misschien net zo saai als de pap waar dit kampioenschap om draait, maar niets is minder waar. Elk jaar lokt de wedstrijd een waaier aan excentrieke deelnemers van over de hele wereld naar het pittoreske dorpje Carrbridge in de Schotse Hooglanden.

Regisseur Constantine Costi weet het dorp Wes Anderson-achtig tot leven te brengen in symmetrische kaders en schilderachtige composities. Met een mix van humor, oprechte verhalen en innemend excentrieke karakterportretten, bewijst de film hoe je met enkel havermout, zout en water het beste uit een simpel concept kan halen.

Deze vertoning wordt voorzien van een gratis potje huisbereide havermout.

Animatie is een gek beestje, vaak ook letterlijk. Wat eigenlijk niet zou moeten bewegen, beweegt. Het onmogelijke wordt mogelijk, het fantastische werkelijk. Met deze collectie korte creature features schrijven we een veelkleurige liefdesbrief aan alles dat kruipt, krioelt en kronkelt. Verwacht een heupwiegende zeeslak, een rondrijdende waterketel en een koffiepot met kreeftenscharen. Alsook een Moomin-aflevering voorzien van een nieuwe soundtrack gemaakt door synthesizer-sensatie Vessel.

Dit programma werd met zorg samengesteld door experimenteel kunstenaar Anouk De Clercq, in het kielzog van haar solotentoonstelling Love That Moves The Sun. De tentoonstelling loopt van 7 oktober tot 13 december 2026 in STUK, Naamsestraat 96 in Leuven.

De allermooiste filmpjes van het filmfestival Filem’On!

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

De allermooiste filmpjes van het filmfestival Filem’On!

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Ter gelegenheid van een onderzoeksseminarie over de beeldvorming van Georges Rodenbach’s symbolistische roman Bruges-La-Morte (1892) serveert Film-Plateau de visueel verbluffende adaptatie van de Amerikaanse multi-kunstenaar Ronald Chase uit 1978. De film van Chase wordt gekoppeld aan Apolline (1959), een kortfilm van Lucien Deroissy.

Deze onbekende schat van de Belgische auteurscinema is gebaseerd op een novelle van Franz Hellens, die een interessante variant vormt op de plotstructuur van Rodenbachs roman. Op locatie gefilmd in Gent, zien we het relaas van een schilder die gefascineerd geraakt door een melancholische vrouw, starend naar de verstilde kanalen van de historische binnenstad. Een bijzonder tweeluik voor kunstwetenschappers in spe.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

Ter gelegenheid van een onderzoeksseminarie over de beeldvorming van Georges Rodenbach’s symbolistische roman Bruges-La-Morte (1892) serveert Film-Plateau de visueel verbluffende adaptatie van de Amerikaanse multi-kunstenaar Ronald Chase uit 1978. De film van Chase wordt gekoppeld aan Apolline (1959), een kortfilm van Lucien Deroissy.

Deze onbekende schat van de Belgische auteurscinema is gebaseerd op een novelle van Franz Hellens, die een interessante variant vormt op de plotstructuur van Rodenbachs roman. Op locatie gefilmd in Gent, zien we het relaas van een schilder die gefascineerd geraakt door een melancholische vrouw, starend naar de verstilde kanalen van de historische binnenstad. Een bijzonder tweeluik voor kunstwetenschappers in spe.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

Tegen de achtergrond van de twintigjarige onafhankelijkheidsoorlog in Guinee-Bissau volgt Mortu Nega de dertigjarige Diminga, wiens man aan het front vecht tegen de Portugese kolonisten. De oorlog loopt ten einde, maar al snel wordt duidelijk dat de strijd in veel opzichten nog maar net is begonnen, en dat de nieuwe lasten op de schouders van de vrouwen rusten. Mortu Nega, zij die de dood weigeren, dragen de verantwoordelijkheid om het verwoeste land opnieuw vorm te geven.

Deze politieke parabel is de eerste speelfilm in onafhankelijk Guinee-Bissau en tevens de eerste fictiefilm die de ervaringen van de oorlog in beeld brengt. Regisseur Flora Gomes verweeft op een ingetogen toon geschiedenis met mythologie in kleine verhalen die bewijzen dat film als belangrijk wapen diende in de dekoloniale strijd.

Tegen de achtergrond van de twintigjarige onafhankelijkheidsoorlog in Guinee-Bissau volgt Mortu Nega de dertigjarige Diminga, wiens man aan het front vecht tegen de Portugese kolonisten. De oorlog loopt ten einde, maar al snel wordt duidelijk dat de strijd in veel opzichten nog maar net is begonnen, en dat de nieuwe lasten op de schouders van de vrouwen rusten. Mortu Nega, zij die de dood weigeren, dragen de verantwoordelijkheid om het verwoeste land opnieuw vorm te geven.

Deze politieke parabel is de eerste speelfilm in onafhankelijk Guinee-Bissau en tevens de eerste fictiefilm die de ervaringen van de oorlog in beeld brengt. Regisseuse Flora Gomes verweeft op een ingetogen toon geschiedenis met mythologie in kleine verhalen die bewijzen dat film als belangrijk wapen diende in de dekoloniale strijd.

Lesbische nonnen in het New York van de jaren 80 vatten in historische geschriften een zoektocht aan naar de geschiedenis van de dildo. Hun reis loopt parallel met de melodramatische conventies van de filmgeschiedenis. Deze twee films weven elk verschillende verhaal- en tijdlijnen samen in een zoektocht naar verlangen, genot en de expressie ervan buiten de norm. Hoe kan een subversief filmisch experiment antwoord bieden op een katholieke opvoeding? Hoe kan een keramische dildo afstand nemen van fallische verwachtingspatronen? En wat als we ons seksueel genot zelf vorm geven, letterlijk, met handgemaakte silicone dildo’s?

De woorden van Puk Bennie vullen de filmische vertellingen van Su Friedrich en Paula Tomás Marques aan in deze ontdekking van wat genot en verlangen kan betekenen.

Lesbische nonnen in het New York van de jaren 80 vatten in historische geschriften een zoektocht aan naar de geschiedenis van de dildo. Hun reis loopt parallel met de melodramatische conventies van de filmgeschiedenis. Deze twee films weven elk verschillende verhaal- en tijdlijnen samen in een zoektocht naar verlangen, genot en de expressie ervan buiten de norm. Hoe kan een subversief filmisch experiment antwoord bieden op een katholieke opvoeding? Hoe kan een keramische dildo afstand nemen van fallische verwachtingspatronen? En wat als we ons seksueel genot zelf vorm geven, letterlijk, met handgemaakte silicone dildo’s?

De woorden van Puk Bennie vullen de filmische vertellingen van Su Friedrich en Paula Tomás Marques aan in deze ontdekking van wat genot en verlangen kan betekenen.

20:30 A Lizard in a Woman’s Skin (Lucio Fulci, 1971, Italië, Frankrijk & Spanje, 104’)
22:30 MadS (David Moreau, 2024, Frankrijk, 89’)
00:15 Brain Damage (Frank Henenlotter, 1988, VSA, 84′)

Viezerikken aller landen kunnen zich deze Halloween verlekkeren aan een nacht die hallucinogene horrorhits in je aderen spuit. Bad Trip snuift, likt en rookt een weg naar de hel en terug met een drieluik drugs-geïnduceerde nachtmerries. We chillen eerst in de vrije jaren 70 met A Lizard in a Woman’s Skin; een giallo van Italiaans genregrootmeester Lucio Fulci. Geen peace, love, and understanding hier, maar moordzucht, psychoanalyse en de kronkelingen van het onderbewuste. Carol ergert zich aan de hedonistische escapades van haar vrijgevochten hippie buurvrouw Julia. Wanneer ze droomt dat ze Julia vermoordt, merkt ze de ochtend erop dat ze daadwerkelijk is neergestoken.

Na dit voorproefje kan het feest beginnen met MadS, een stroboscopische one-shot afdaling in de waanzin. Op weg naar een rave krijgt Romaine een mysterieuze substantie van zijn dealer aangeboden. Wat in het begin aanvoelt als psychedelische bijwerkingen, transformeert gaandeweg in een meer sinistere strijd met de werkelijkheid. Uitbollen doen we ten slotte met Brain Damage. In deze trashy horror-comedy raakt een jongeman in synergetisch contact met een alien parasiet. Deze belooft hem de zintuiglijke extase in ruil voor de hersenen van zijn buurtbewoners. Zoek dus je tripsitter en vergezel ons voor deze nacht aan zintuigstartende kwellingen.

Viezerikken aller landen kunnen zich deze Halloween verlekkeren aan een nacht die hallucinogene horrorhits in je aderen spuit. Bad Trip snuift, likt en rookt een weg naar de hel en terug met een drieluik drugs-geïnduceerde nachtmerries. We chillen eerst in de vrije jaren 70 met A Lizard in a Woman’s Skin; een giallo van Italiaans genregrootmeester Lucio Fulci. Geen peace, love, and understanding hier, maar moordzucht, psychoanalyse en de kronkelingen van het onderbewuste. Carol ergert zich aan de hedonistische escapades van haar vrijgevochten hippie buurvrouw Julia. Wanneer ze droomt dat ze Julia vermoordt, merkt ze de ochtend erop dat ze daadwerkelijk is neergestoken.

Na dit voorproefje kan het feest beginnen met MadS, een stroboscopische one-shot afdaling in de waanzin. Op weg naar een rave krijgt Romaine een mysterieuze substantie van zijn dealer aangeboden. Wat in het begin aanvoelt als psychedelische bijwerkingen, transformeert gaandeweg in een meer sinistere strijd met de werkelijkheid. Uitbollen doen we ten slotte met Brain Damage. In deze trashy horror-comedy raakt een jongeman in synergetisch contact met een alien parasiet. Deze belooft hem de zintuiglijke extase in ruil voor de hersenen van zijn buurtbewoners. Zoek dus je tripsitter en vergezel ons voor deze nacht aan zintuigstartende kwellingen.

Deze vroege Duitse klankfilm, met in de hoofdrol de wereldbefaamde Oostenrijkse tenor Richard Tauber, stond tot voor kort geboekstaafd als verloren. Dankzij onderzoek aan het onderzoekscentrum CIMS (UGent) én een samenwerking tussen de Cinematek en het Deutsches Filminstitut is dit weerbarstig melodrama over verboden liefde, verlangen en heimwee in een havenstad opnieuw in volle glorie te bewonderen.

Hoewel de film vandaag de dag in de vergetelheid is geraakt, bleef deze publiekstrekker in Gent en andere Belgische en Nederlandse steden maanden- en zelfs jarenlang de zalen sieren. Nagenoeg honderd jaar na productie is Film-Plateau fier om de Belgische première van deze gerestaureerde versie op het jonge Gentse publiek los te laten.

De vertoning wordt ingeleid door docent filmgeschiedenis Daniël Biltereyst.

Er kriebelt wat in KASKcinema. Samen met Kinoautomat krimpen we tot zakformaat voor deze onweerstaanbaar charmante Belgisch-Nederlandse jeugdklassieker.

Als een worm in een appel heeft Erik of het klein insectenboek zich in het hart van een hele generatie genesteld. Gebaseerd op het bekende boek van Godfried Bomans, volgen we Erik die tijdens een bezoekje aan zijn grootvader naar de insectenwereld getransporteerd wordt. Daar raakt hij bekend met een – van sappige Hollandse accenten uitgeruste – biotoop die zijn leven voorgoed zal veranderen.

Gedecoreerd met prachtige kostuums, knutsel-tastische special effects en wulpse mieren is Erik of het klein insectenboek de kindvriendelijke voorloper van Isabella Rossellini’s Green Porno. Een avond nillies nostalgie ontpopt zich echter tot een bijenkorf aan natuurkundige kennis dankzij onze gastspreekster van dienst, die je langs de quirks, kinks en eigenheden van een hoop beestjes begeleidt.

Deze vertoning wordt ingeleid door biologe Merel Janquart.

Na een brat summer waarin Charli XCX met haar album de Instagramfeeds bevolkte en ieders airpods overnam, blijkt haar grootste uitdaging niet het succes zelf, maar het vasthouden ervan. In The Moment speelt ze een uitvergrote versie van zichzelf: een popster die verstrikt raakt in de verwachtingen van publiek, platenlabel en haar eigen perfectionisme. Wat begint als een ironische blik op de machine achter de megaster, ontspoort in een claustrofobische nachtmerrie waarin artiest, alter ego en marketingconstruct steeds meer samenvallen.

Met deze verfrissende take op de concertfilm vertaalt Aidan Zamiri Charli’s stroboscopische concertesthetiek naar filmtaal. Zijn heerlijk unhinged satire op celebritycultuur is een Russische roulette van knipperende lichten, opgefokte concertbeelden en een flinke dosis zelfspot. Tegelijk stelt deze barokke behindthe-scenes de vraag hoe kunstenaars overeind blijven in een ecosysteem dat altijd méér wil, tot de hype alweer naar iets nieuws verschuift.

Als ‘Veldwerker’ ging voormalig architect en KASK & Conservatorium-docent Wim Cuyvers het voorbije jaar aan de slag met de Genkse Terril. Hoewel deze door uitgegraven mijntunnels gevormde berg een imposante aanwezigheid is, kent deze plek geen sociale functie. Op initiatief van C-mine ging Wim samen met de Genkse gemeenschap op zoek naar een symbolisch nut voor de plek.

Dit proces van zoeken en herbestemmen werd verwerkt tot een innemende docu-fictie film. In de hoofdrol staan Eartal en Saban, twee jonge Genkse ‘straatlopers’ die elkaar regelmatig op de Terril ontmoeten om hun ontevredenheid over de wereld te uiten. Op een dag leren ze een oude man kennen die op het terrein begraven wil worden. Zo ontstaat het plan van een dodenberg die dienstdoet als herdenkingsplek en nationale begraafplaats.

Na de vertoning volgt een Q&A met regisseur Wim Cuyvers.

Stof in de ogen, modder op het gezicht en botbrekende kasseien die iedere meter pijn doen. Dat is de 270 km van Parijs naar Roubaix. De documentaire A Sunday in Hell van de Deense regisseur Jørgen Leth volgt de beruchte uitputtingsslag van 1976 waarin onze onbetwistbare gouden generatie flandriens (Merckx, De Vlaeminck en Maertens) hun strijdlust en stamina uitstallen.

Alles begint al vóór de start, wanneer mecaniciens de fietsen meticuleus voorbereiden en coureurs de benen scheren. De rivaliserende teams bespreken in stijlvolle seventies outfits hun tactiek. Motorcamera’s, luchtbeelden en close-ups brengen de chaos van de koers indrukwekkend dichtbij. Al deze ingrediënten maken van A Sunday in Hell 50 jaar later misschien nog steeds de mooiste wielerdocumentaire – en hommage aan de overwinnaar – ooit gemaakt.

Deze vertoning wordt ingeleid door mediawetenschapper Ben De Smet.