15.10.26 – 31.10.26, THE CELLAR (and our faces, my heart, brief as photos), Duccio Viani, met Alex Celis

Lancering van het eerste officiële nummer van het post-porn magazine CUNTISH MAGAZINE

Cuntish Magazine is een seksueel en politiek tijdschrift, samengesteld en vormgegeven door masterstudent Inès De Laender.

Cuntish Magazine maakt deel uit van een onderzoek naar de brede post-pornografische beweging.

In plaats van seksuele beelden te censureren, kunnen deze worden herwonnen en opnieuw vormgegeven – waardoor een politiek standpunt wordt ingenomen over het lichaam, seks(ualiteit), gender en beeld, en weerstand wordt geboden aan normatieve representaties. Het streeft naar een andere manier om genot te produceren door te kijken, en creëert zo een tegenwicht voor de mainstream internetpornocultuur.

In een ademende, veranderlijke ruimte raakt Washing The Soul aan een innerlijke verschuiving, een beweging van loslaten en terugkeren. In die omwenteling wordt het zelf zachter, ontvankelijk voor wat het overstijgt. Wat hier resoneert, is een stille toenadering tot het onnoembare.

Op 11 februari vieren we vanaf 20:00 uur de bouw en lancering van de KopieKar in Het Paviljoen!

Diezelfde dag nodigen we iedereen van harte uit voor onze eerste print workshop, van 15:00 tot 18:00. Iedereen is welkom: om mee te printen, om te de tools uit te proberen, of gewoon om te komen kijken.

Deelnemers worden aangemoedigd om hun eigen anti-tools mee te brengen: onconventioneel gereedschap (niets is te raar!) waarmee we samen kunnen printen en experimenteren.

De resultaten van deze eerste bijeenkomst worden s’avonds tentoongesteld en gevierd (met gratis drankjes!).

De Kopiekar is een mobiele ontmoetingsplek en werkplaats waar uitwisseling wordt gestimuleerd via alternatieve printtechnieken. De kar is een klein drukatelier: een verplaatsbare verzameling van gereedschappen en materialen. Door het mobiele karakter ontstaat telkens opnieuw een onvoorspelbaar dialoog met de directe omgeving.

Centraal staat het collectief maken en leren rondom zogenaamde anti-tools: onvoorspelbare, speelse en onconventionele gereedschappen die uitnodigen tot experiment in plaats van efficiëntie. Deze tools beïnvloeden niet alleen het maakproces, maar ook de inhoud en vorm van het drukwerk dat eruit voortkomt.

Het concept van de Kopiekar is geworteld in het idee van commonism waar gezamenlijk beheer en gedeeld gebruik van middelen centraal staan. Dit principe vertaalt zich in de manier waarop de collectie is opgebouwd. Gereedschappen en materialen afkomstig uit persoonlijke collecties worden in bruikleen gegeven en zo tijdelijk beschikbaar gesteld aan een breder publiek. Deze duurzame middelen vormen de kern van de steeds wisselende collectie. Niet-duurzame materialen, zoals papier en inkt, worden aangevuld via een systeem van vrije bijdrage.

De collectie wordt geactiveerd tijdens gatherings: samenkomsten waarin makers worden uitgenodigd om een anti-tool mee te brengen, deze te introduceren en hun werkwijze(n) te delen. Vervolgens verkennen deelnemers deze tool collectief door ermee te experimenteren en samen prints te maken. De uitkomst van elke gathering wordt beïnvloed door drie factoren: de tool, het gekozen thema en de locatie waar de KopieKar zich bevindt. Elke samenkomst resulteert in een reeks gezamenlijk ge(re)produceerde drukwerk.

Naast de gatherings organiseert de Kopiekar open atelierdagen. Tijdens deze inloopmomenten is de werkplaats toegankelijk voor iedereen die gebruik wil maken van de aanwezige printtechnieken. Zo wordt de Kopiekar een mobiele hub die de middelen en kennis openstelt voor mensen die hier zelf niet over beschikken. Ook buiten deze vaste momenten kan de Kopiekar op aanvraag worden ingezet voor samenwerkingen en projecten. Elke (anti-)tool zal opgenomen worden in een inventaris zodat men weet welke materialen er voorhanden zijn op welk moment. Voor het toegankelijk gebruik zullen alle tools vergezeld zijn van een logboek waarin de eerdere toepassingen en materiaalsamenstelling genoteerd staan.

De Kopiekar wil op die manier een plaats van uitwisseling zijn tussen makers, tools en kennis. Door ontmoeting, gedeeld eigenaarschap en collectief experiment draagt de Kopiekar bij tot het democratiseren van printtechnieken en het herwaarderen van maken als een gezamenlijk proces.

Swimming an Itch is een tentoonstelling met nieuw werk van de Britse kunstenaars Matt Antoniak (°1991, Nottingham) en oud student Phil Frankland (°1991, Isle of Man). De tentoonstelling is het resultaat van een voortdurende dialoog tussen beide kunstenaars - over schilderkunstige tradities, materiële ontmoetingen en alledaagse ephemera - en brengt schilderijen, tekeningen en textielwerken samen die het afgelopen jaar zijn gemaakt. De werken worden gepresenteerd in een installatie bij Convent en op verschillende locaties in de stad Gent.

Van vrijdag 16 mei tot en met vrijdag 6 juni presenteert Het Paviljoen But I'm a Cheerleader, een solotentoonstelling van Sacha Rey.

But I'm a Cheerleader onderzoekt de uitdagingen voor gelijke voorwaarden in de creatieve kunsten. De documentaire, die in Het Paviljoen als video-installatie wordt gepresenteerd, gaat in op verschillende statussen en vormen van beloning en reflecteert collectief op de arbeidsomstandigheden in de sector.

Elke protagonist-kunstwerker belichaamt het karakter van een cheerleader tijdens het beoefenen van een fysieke activiteit: trampoline springen, dansen, klimmen, rolschaatsen of hardlopen, schaatsen, en deelt tegelijkertijd hun professionele ervaringen met discriminatie. De installatie brengt de uitbuitende aard van de creatieve industrie en de ervaringen van jonge kunstenaars na hun studie ter sprake. Door het reflectieve karakter van deze installatie zet deze tentoonstelling een gesprek op gang binnen de context van een kunstacademie die hedendaagse kwesties aan de orde stelt en uitnodigt tot een kritische beschouwing van de kunst.

De naam van het project is ontleend aan de gelijknamige lesbische komedie van Jamie Babbit uit 1999, “But I'm a Cheerleader”.

Sacha Rey (°1991, FR) is een beeldend kunstenaar en filmmaker die in Marseille woont. Hij is afgestudeerd aan de Beaux-Arts de Paris en de École des hautes études en sciences sociales (Parijs, Frankrijk). Sacha beoefent wat hij ‘documentary dance' noemt om fysieke herinneringen te bevragen. In zijn videowerk gebruikt hij de podiumkunsten als ondersteuning voor het verhaal, met de bedoeling de traumatische herinneringen van de mensen die hun verhaal vertellen niet te actualiseren.

Van donderdag 24 april tot en met zondag 11 mei presenteert het paviljoen that slab of outlaw time, een groepstentoonstelling met werk van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken.

Wachten is verwant aan een lethargische toestand, een lange wachttijd waarin alles stil lijkt te staan. Inwendig razen de gedachten, de realiteit wordt herzien. Nadat het ziekenhuis in 1983 werd ontruimd uit de Bijlokesite, werd Het Paviljoen gebruikt als opslagplaats. Jarenlang sluimerde het, uit het zicht en uit het hoofd, tot het in 2006 werd herbestemd tot platform, een vitrine die iedereen kon zien. De tentoonstelling that slab of outlaw time probeert Het Paviljoen terug te brengen naar een sluimertoestand en de oorspronkelijke ondoorzichtigheid terug te winnen. De werken van Zeynep Kayan, Amel Omar en Reinier Vrancken spreken over de spanning en de grenzen tussen buiten en binnen, de buitenkant en de innerlijke volheid. Ze nodigen uit om na te denken over de parameters en gebaren van het zien, de blinde vlekken, de periferie en het tempo van iemands waarneming.

Zeynep Kayan’s (°1986, TR) praktijk richt zich op het verkennen van de repetitieve structurele opzet van de variaties die ze creëert door gebruik te maken van video, fotografie, geluid en performance. Door middel van experiment en toeval articuleert de kunstenaar een persoonlijk vocabulaire van het “zelf”, of van de “menselijke conditie”, maar lijkt eerder te ontsnappen aan categorisering.

Amel Omar (°1995, NL) is een multidisciplinaire kunstenaar die zich richt op (locatiegebonden) installatie en video. Haar werk is gebaseerd op een objectgeoriënteerde benadering, waarbij ze de verplaatsing van objecten en ruimtes en de intrige van hun overgangs- en liminale staat onderzoekt. Door ruimtelijke en materiële ingrepen herdefinieert ze conventionele functies en nodigt ze uit tot nieuwe interpretaties van het vertrouwde.

Reinier Vrancken (°1992, NL) beweegt zich binnen en buiten materiële en immateriële werelden door middel van schuine verbindingen en poëtische sprongen. Zijn installaties, interventies, objecten en boeken testen op lyrische wijze de verschuivende contouren van fysieke en conceptuele lichamen — hun verspreiding en pluraliteit staan centraal in zijn artistieke praktijk — en worden aanknopingspunten om hun onderliggende relaties te articuleren.

Op donderdag 6 maart om 18:00 opent in Het Paviljoen de duotentoonstelling van Soraya Abdelhouaret en Shervin/e Sheikh Rezaei getiteld Crying could be a solvent.

Als het tweede deel van het Eye becomes water programma onderzoekt de tentoonstelling wachten in relatie tot alchemie. Beide kunstenaars leggen met hun verschillende visuele talen verbanden tussen materiële transformatie en ideeën over toewijding en liefde. De tentoonstellingsruimte wordt zo een vat waarin de objecten gevangen zitten in momenten van transmutatie, symbolisch voor de ervaring van verlangen.

Soraya Abdelhouaret (°1998) woont en werkt tussen Parijs en Brussel. Ze is afgestudeerd aan de Beaux-arts du Nord en de Beaux-arts de Paris. Haar werk is direct verbonden met de kwestie van tijdelijkheid en haar stukken hebben bijna altijd een zelfdestructieve of zelfs corrosieve dimensie. Met behulp van goedkope wetenschappelijke experimenten creëert de kunstenaar een bi-realiteit tussen minerale materialen en ongelijksoortige materialen.

Shervin/e Sheikh Rezaei (België/Iran, 1994) woont en werkt in Brussel. In haar multimediapraktijk verkent ze het contrast tussen de vloeibaarheid en invasiviteit van natuur/menselijkheid en de gecontroleerde en onpersoonlijke taal van technologie. Haar aantrekkingskracht tot het irrationele en emotionele bracht haar van de architectuur naar de autonome beeldende kunst.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijloke ziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en openbaar programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op donderdag 27 februari activeert Radio Svitlo 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay als deel van Eye becomes water in Het Paviljoen. De video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Het videowerk is een 24 uur lange vertraagde versie van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.

Op maandag 24 februari opent Eye becomes water in Het Paviljoen met 24 Hour Swan Lake van Sanie Irsay.

Het videowerk van Sanie Irsay zal om 17:00 uur beginnen te spelen en 24 uur lang een vertraagde versie laten zien van Bolshoy Theater's vertolking van het Zwanenmeer ballet uit 1984. Irsay markeert drie jaar na het begin van de oorlog in Oekraïne en maakt gebruik van het instrument dat de USSR gebruikte in tijden van onrust, om te wijzen op de langzame noodsituaties waarin we leven.

Sanie Irsay (1996) woont en werkt tussen New York, VS en Amsterdam, NL. Irsay's praktijk is gebaseerd op haar erfgoed als een in Oezbekistan geboren Krim-Tataar, de inheemse bevolking van de door Rusland bezette Krim.

Bezoek ons op maandag 24 februari 18:00 voor de start van de interventie en op donderdag 27 februari wanneer de video wordt geactiveerd met lezingen door Radio Svitlo, muziek, zine-verkoop, drankjes en meer.

Eye becomes water

Gebaseerd op de geschiedenis van Het Paviljoen, dat diende als wachtkamer van het historische Bijlokeziekenhuis voor zwangere patiënten, is Eye becomes water een tentoonstelling en publiek programma dat wachten niet onderzoekt als een passieve of neutrale handeling, maar als een handeling die meerdere tijdsdimensies, lichamelijke ervaringen en machtsdynamieken omvat.

Samengesteld door Daphné Charitos, Natalija Gucheva, Abel Hartooni, Yasemin Köker, Temitayo Olalekan en Jean Watt.