19.02.26 – 02.03.26, #189 Lâle Lootens, Washing The Soul

Beste Jack,

We kennen elkaar niet. Dit is een uitnodiging. Een instructieboekje. Zo een die je tegenkomt bij je nieuwe aangekochte monopolydoos. Iets wat je niet opent omdat je allang de spelregels, of je eigen versie kent. Beste Jack, ik vraag: wil jij met mij dit spel spelen?

Het spel van het onwetende, van vrijheid en van ontdekking.

Ik speel niet graag alleen. Lees jij de instructies?

Dus Jack, wat is spel voor jou? Speel jij wel volgens de spelregels? Of ga je mee met mij de spelregels overtreden. Dan kunnen we op het einde samen onze onverdiende overwinning vieren. Je moet wel weten, wie graag de regels breekt, botst natuurlijk wel op muren, want valspelers worden uiteindelijk altijd uitgesloten.

Groetjes

Lancering van het eerste officiële nummer van het post-porn magazine CUNTISH MAGAZINE

Cuntish Magazine is een seksueel en politiek tijdschrift, samengesteld en vormgegeven door masterstudent Inès De Laender.

Cuntish Magazine maakt deel uit van een onderzoek naar de brede post-pornografische beweging.

In plaats van seksuele beelden te censureren, kunnen deze worden herwonnen en opnieuw vormgegeven – waardoor een politiek standpunt wordt ingenomen over het lichaam, seks(ualiteit), gender en beeld, en weerstand wordt geboden aan normatieve representaties. Het streeft naar een andere manier om genot te produceren door te kijken, en creëert zo een tegenwicht voor de mainstream internetpornocultuur.

Curated by Nora Franco

A scenography of memories

This place refers to a space beyond itself

A space that no longer exists as it once did

This is how I remember it

At least, I think it is

This is a desperate attempt to hold on

Onto something temporary

keep writing

keep drawing

And above all, to keep dreaming

Of how everything once looked

Until I can no longer distinguish

What is still real

And what I have imagined

But does that still matter?

A memory is temporary. They fade, they deform and eventually, they disappear. We cannot perceive or recall time as merely a physical dimension, but only through its traces, places, images, and  events. 

We remember through space, especially through the intimacy of the house. To remember is to dream; to dream is to create memory. In trying to translate this, we encounter limits. Walls, details, and sharpness cannot contain the multidimensionality of memory. Incompleteness and fragmentation hold a suggestive, emotional power. They force us toward memory and imagination. Shadows, as reductions, leave space to complete what is missing. 

Within this, I question textile as a material for scenography. Rather than filling space, I explore how it can expand through shadow, transparency, and reflection, existing beyond its physical form. 

As a costly and temporary medium, textile calls for adaptability rather than fixed, site-specific design. Atmosphere emerges not from covering a space, but from engaging with it, working in relation to what is already there.

In this project, scenography is simply a space that refers to a place outside itself. It does so without imitating it, without creating an exact copy. The opportunity to fantasize is stronger than the realistic image.

RANDVOORWAARDE is een samenwerking tussen Margaux De Pauw en Charlotte Bracke.

Samen onderzoeken ze de verhouding van brandblussers binnen een exporuimte en hoe die zich tot schilderijen kunnen verhouden zonder als storend te worden gezien. In plaats van de brandblusser te negeren, wil Charlotte er net aandacht naartoe brengen. De bijhorende pictogrammen zijn ons allemaal bekend, maar verdwijnen vaak uit ons zicht, tot er gevaar dreigt.

In deze expo laten ze brandblusser, pictogram en schilderij samenwerken. Wat normaal genegeerd wordt, wordt hier een speelse interactie. Want misschien is de brandblusser wel het meest succesvolle object in de kunstwereld: hij hangt in elk museum.

Bij Margauxs schilderijen speelt ruimtelijkheid een centrale rol. De werken functioneren als instrumenten om ruimtelijk te denken: ze creëren een veld waarin diepte tegelijk wordt gesuggereerd en tegengewerkt. Het is een proces van constante herformulering. Net in dat gegeven vinden Margaux en Charlotte elkaar: in het herformuleren van de realiteit, in het zoeken naar diepte op plaatsen waar die op het eerste moment niet te vinden lijkt.

‘Heb je ooit een nachtegaal horen schreeuwen?’, vertelt het verhaal van Philomela, één van de vele vrouwen uit de Griekse mythologie die werd bestolen van haar stem. Aan de hand van een audiowerk onderzoekt Anne Rosa Lut hoe vrouwen, net als zangvogels, hun stem aanpassen om gehoord te worden binnen een patriarchale samenleving vol ruis.

Frilly Blouse Syndrome vertrekt vanuit het essay Why Have There Been No Great Women Artists? van Linda Nochlin (1971), en bevraagt vrouwelijke representatie en zichtbaarheid binnen de kunstgeschiedenis.

Met Rosa Bonheur als vertrekpunt verschijnt een 19de-eeuwse kunstenares die haar plaats niet zozeer vond, maar eerder nam — en daar vervolgens gewoon bleef.

Op 11 februari vieren we vanaf 20:00 uur de bouw en lancering van de KopieKar in Het Paviljoen!

Diezelfde dag nodigen we iedereen van harte uit voor onze eerste print workshop, van 15:00 tot 18:00. Iedereen is welkom: om mee te printen, om te de tools uit te proberen, of gewoon om te komen kijken.

Deelnemers worden aangemoedigd om hun eigen anti-tools mee te brengen: onconventioneel gereedschap (niets is te raar!) waarmee we samen kunnen printen en experimenteren.

De resultaten van deze eerste bijeenkomst worden s’avonds tentoongesteld en gevierd (met gratis drankjes!).

De Kopiekar is een mobiele ontmoetingsplek en werkplaats waar uitwisseling wordt gestimuleerd via alternatieve printtechnieken. De kar is een klein drukatelier: een verplaatsbare verzameling van gereedschappen en materialen. Door het mobiele karakter ontstaat telkens opnieuw een onvoorspelbaar dialoog met de directe omgeving.

Centraal staat het collectief maken en leren rondom zogenaamde anti-tools: onvoorspelbare, speelse en onconventionele gereedschappen die uitnodigen tot experiment in plaats van efficiëntie. Deze tools beïnvloeden niet alleen het maakproces, maar ook de inhoud en vorm van het drukwerk dat eruit voortkomt.

Het concept van de Kopiekar is geworteld in het idee van commonism waar gezamenlijk beheer en gedeeld gebruik van middelen centraal staan. Dit principe vertaalt zich in de manier waarop de collectie is opgebouwd. Gereedschappen en materialen afkomstig uit persoonlijke collecties worden in bruikleen gegeven en zo tijdelijk beschikbaar gesteld aan een breder publiek. Deze duurzame middelen vormen de kern van de steeds wisselende collectie. Niet-duurzame materialen, zoals papier en inkt, worden aangevuld via een systeem van vrije bijdrage.

De collectie wordt geactiveerd tijdens gatherings: samenkomsten waarin makers worden uitgenodigd om een anti-tool mee te brengen, deze te introduceren en hun werkwijze(n) te delen. Vervolgens verkennen deelnemers deze tool collectief door ermee te experimenteren en samen prints te maken. De uitkomst van elke gathering wordt beïnvloed door drie factoren: de tool, het gekozen thema en de locatie waar de KopieKar zich bevindt. Elke samenkomst resulteert in een reeks gezamenlijk ge(re)produceerde drukwerk.

Naast de gatherings organiseert de Kopiekar open atelierdagen. Tijdens deze inloopmomenten is de werkplaats toegankelijk voor iedereen die gebruik wil maken van de aanwezige printtechnieken. Zo wordt de Kopiekar een mobiele hub die de middelen en kennis openstelt voor mensen die hier zelf niet over beschikken. Ook buiten deze vaste momenten kan de Kopiekar op aanvraag worden ingezet voor samenwerkingen en projecten. Elke (anti-)tool zal opgenomen worden in een inventaris zodat men weet welke materialen er voorhanden zijn op welk moment. Voor het toegankelijk gebruik zullen alle tools vergezeld zijn van een logboek waarin de eerdere toepassingen en materiaalsamenstelling genoteerd staan.

De Kopiekar wil op die manier een plaats van uitwisseling zijn tussen makers, tools en kennis. Door ontmoeting, gedeeld eigenaarschap en collectief experiment draagt de Kopiekar bij tot het democratiseren van printtechnieken en het herwaarderen van maken als een gezamenlijk proces.