19.02.26 – 02.03.26, #189 Lâle Lootens, Washing The Soul

In The Cellar (and our faces, my heart, brief as photos) tovert Duccio Viani Het Paviljoen om tot een kelder op de begane grond: een ruimte vol verzamelingen, gevuld met foto’s, brieven, ansichtkaarten en andere sporen van individuele en familiegeschiedenissen. Vertrekkend vanuit zijn eigen familiearchief breidde Viani zijn onderzoek uit naar familiekelders en hun inhoud, waarbij hij op zoek ging naar wat hij omschrijft als een ecologie van het zelf. Terwijl de schijnbare orde van het archief begint af te brokkelen, worden foto’s en documenten blootgesteld aan vocht, verval en transformatie. Wat bewaard werd als bewijs van individuele levens verliest geleidelijk zijn structuur en wordt materie. De installatie wordt aangevuld met Compost, een gezamenlijk geluidswerk van Alex Celis en Duccio Viani. Het werk, dat zich beweegt tussen afdaling en opstijging, water en vegetatie, ontbinding en vernieuwing, stelt zich de kelder voor als onderdeel van een grotere cyclus waarin herinneringen, beelden, lichamen en omgevingen voortdurend van vorm veranderen. Via The Cellar en Compost dompelen Viani en Celis ons onder in deze cyclus van accumulatie, verval en transformatie, en vragen ze wat er overblijft van de dingen die we bewaren – en wat er zou kunnen ontstaan als we ze laten vergaan.

Duccio Viani

Duccio Viani is een beeldend kunstenaar die werkzaam is in Brussel en Florence. Met een achtergrond in de academische wereld, taalkunde en literatuur omvat zijn praktijk schilderkunst, gemengde technieken en fotografie. Hij werkt voornamelijk met foto’s en papier en onderzoekt het verstrijken van de tijd, het verval van materialen en de vergankelijkheid van beelden en objecten. In plaats van fotografie te beschouwen als een middel tot behoud, benadert Viani fotoafdrukken als materiaal dat gemanipuleerd, aangetast, getransformeerd en gerecycled kan worden.

Alex Celis

Alex Celis is een Chileense onderzoeker, curator en interdisciplinaire maker met een achtergrond in de filosofie. Hij is actief op het gebied van schrijven, documentairefilm, geluid en visuele media en combineert theoretisch onderzoek met artistiek experimenteren. Zijn huidige onderzoek richt zich op het cureren van geweld en verval, waarbij hij onderzoekt hoe ontmoetingen met beelden en materialen de waarneming kunnen verstoren en kritische reflectie kunnen uitlokken.

Samengesteld door Houda Ben Azzouz

Houda Ben Azzouz is een in Brussel gevestigde kunstenaar en onderzoeker die zich bezighoudt met zowel visuele als curatoriële praktijken. Met een achtergrond in journalistiek, informatieontwerp, cultuur- en curatorial studies onderzoekt zij in haar werk hoe visuele, symbolische en ruimtelijke vormen verhalen en betekenis vormgeven. Door middel van visuele, ruimtelijke en geschreven vormen verkent zij de vaak onuitgesproken kaders die beïnvloeden hoe wij de wereld om ons heen zien, begrijpen en ermee omgaan, met bijzondere aandacht voor wat zichtbaar, toegankelijk en gewaardeerd wordt binnen culturele contexten.

"Fabricate Nature" is een onderzoek naar de manier waarop wij ons als mens verhouden tot een steeds verder verbasterde natuur, waarvan we tegelijk in grote mate afhankelijk zijn geworden. Die vervreemding is overal zichtbaar. De bossen waarin we wandelen zijn vaak door de mens aangeplant en bestaan uit monoculturen waar fauna en flora onder te lijden hebben. Het voedsel in de winkelrekken bevat ingrediënten waarvan we de namen nauwelijks nog kunnen lezen of begrijpen. Ook het landschap rondom ons wordt steeds meer bepaald door een mechanische en door de mens vormgegeven omgeving. Het is precies die vervreemding die Matts Nauwelaers in zijn expo probeert weer te geven. "Fabricate Nature" onderzoekt de grens tussen het natuurlijke en het door de mens geconstrueerde, en stelt de vraag hoe we ons vandaag nog verhouden tot een natuur die steeds meer door onszelf wordt gevormd, aangepast en vervangen.

Beste Jack,

We kennen elkaar niet. Dit is een uitnodiging. Een instructieboekje. Zo een die je tegenkomt bij je nieuwe aangekochte monopolydoos. Iets wat je niet opent omdat je allang de spelregels, of je eigen versie kent. Beste Jack, ik vraag: wil jij met mij dit spel spelen?

Het spel van het onwetende, van vrijheid en van ontdekking.

Ik speel niet graag alleen. Lees jij de instructies?

Dus Jack, wat is spel voor jou? Speel jij wel volgens de spelregels? Of ga je mee met mij de spelregels overtreden. Dan kunnen we op het einde samen onze onverdiende overwinning vieren. Je moet wel weten, wie graag de regels breekt, botst natuurlijk wel op muren, want valspelers worden uiteindelijk altijd uitgesloten.

Groetjes

Lancering van het eerste officiële nummer van het post-porn magazine CUNTISH MAGAZINE

Cuntish Magazine is een seksueel en politiek tijdschrift, samengesteld en vormgegeven door masterstudent Inès De Laender.

Cuntish Magazine maakt deel uit van een onderzoek naar de brede post-pornografische beweging.

In plaats van seksuele beelden te censureren, kunnen deze worden herwonnen en opnieuw vormgegeven – waardoor een politiek standpunt wordt ingenomen over het lichaam, seks(ualiteit), gender en beeld, en weerstand wordt geboden aan normatieve representaties. Het streeft naar een andere manier om genot te produceren door te kijken, en creëert zo een tegenwicht voor de mainstream internetpornocultuur.

Curated by Nora Franco

A scenography of memories

This place refers to a space beyond itself

A space that no longer exists as it once did

This is how I remember it

At least, I think it is

This is a desperate attempt to hold on

Onto something temporary

keep writing

keep drawing

And above all, to keep dreaming

Of how everything once looked

Until I can no longer distinguish

What is still real

And what I have imagined

But does that still matter?

A memory is temporary. They fade, they deform and eventually, they disappear. We cannot perceive or recall time as merely a physical dimension, but only through its traces, places, images, and  events. 

We remember through space, especially through the intimacy of the house. To remember is to dream; to dream is to create memory. In trying to translate this, we encounter limits. Walls, details, and sharpness cannot contain the multidimensionality of memory. Incompleteness and fragmentation hold a suggestive, emotional power. They force us toward memory and imagination. Shadows, as reductions, leave space to complete what is missing. 

Within this, I question textile as a material for scenography. Rather than filling space, I explore how it can expand through shadow, transparency, and reflection, existing beyond its physical form. 

As a costly and temporary medium, textile calls for adaptability rather than fixed, site-specific design. Atmosphere emerges not from covering a space, but from engaging with it, working in relation to what is already there.

In this project, scenography is simply a space that refers to a place outside itself. It does so without imitating it, without creating an exact copy. The opportunity to fantasize is stronger than the realistic image.

RANDVOORWAARDE is een samenwerking tussen Margaux De Pauw en Charlotte Bracke.

Samen onderzoeken ze de verhouding van brandblussers binnen een exporuimte en hoe die zich tot schilderijen kunnen verhouden zonder als storend te worden gezien. In plaats van de brandblusser te negeren, wil Charlotte er net aandacht naartoe brengen. De bijhorende pictogrammen zijn ons allemaal bekend, maar verdwijnen vaak uit ons zicht, tot er gevaar dreigt.

In deze expo laten ze brandblusser, pictogram en schilderij samenwerken. Wat normaal genegeerd wordt, wordt hier een speelse interactie. Want misschien is de brandblusser wel het meest succesvolle object in de kunstwereld: hij hangt in elk museum.

Bij Margauxs schilderijen speelt ruimtelijkheid een centrale rol. De werken functioneren als instrumenten om ruimtelijk te denken: ze creëren een veld waarin diepte tegelijk wordt gesuggereerd en tegengewerkt. Het is een proces van constante herformulering. Net in dat gegeven vinden Margaux en Charlotte elkaar: in het herformuleren van de realiteit, in het zoeken naar diepte op plaatsen waar die op het eerste moment niet te vinden lijkt.

‘Heb je ooit een nachtegaal horen schreeuwen?’, vertelt het verhaal van Philomela, één van de vele vrouwen uit de Griekse mythologie die werd bestolen van haar stem. Aan de hand van een audiowerk onderzoekt Anne Rosa Lut hoe vrouwen, net als zangvogels, hun stem aanpassen om gehoord te worden binnen een patriarchale samenleving vol ruis.

Frilly Blouse Syndrome vertrekt vanuit het essay Why Have There Been No Great Women Artists? van Linda Nochlin (1971), en bevraagt vrouwelijke representatie en zichtbaarheid binnen de kunstgeschiedenis.

Met Rosa Bonheur als vertrekpunt verschijnt een 19de-eeuwse kunstenares die haar plaats niet zozeer vond, maar eerder nam — en daar vervolgens gewoon bleef.