Deze selectie van werken nodigt het publiek uit om verder te gaan dan passieve contemplatie en zich juist actief te engageren, waarbij het kunstwerk pas volledig tot stand komt door de interactie van de toeschouwer. Deze kunstwerken, die hun wortels vinden in het constructivisme, de kinetische kunst en de geprogrammeerde kunst, zijn opgevat als ‘exemplaires de recherche’ die de subjectieve expressie van de kunstenaar vervangen door een rationele en experimentele methodologie. De verkenning van licht, beweging en ritme staat centraal in deze benadering, aangezien deze variabelen het statische object door zintuiglijke activering in de ruimte uitbreiden. Voortbouwend op Umberto Eco’s theorie van het Open Werk, presenteert elk project zich als een veld van oneindige waarnemingsmogelijkheden, beheerst door een dialectiek tussen toeval en programma. De fysieke verplaatsing van de bezoeker activeert het systeem van het kunstwerk en transformeert de blik in een kritische handeling. Binnen deze curatie varieert de selectie van de GRAV-groep – met de systematische rasters van François Morellet en de interactieve werken van Julio Le Parc en Francisco Sobrino – tot de driedimensionale structuren van de Belgische kunstenaar Marc Verstockt en de kleurrijke plexiglaspagina’s van Paul Ibou. We nodigen u uit om met deze pagina’s aan de slag te gaan, waarbij de gebruiker ophoudt toeschouwer te zijn en medeproducent wordt.

Alice Zitelli is een curator en onderzoeker gevestigd in België. Haar werk richt zich op tentoonstellingsgeschiedenis en naoorlogse neo-avant-gardebewegingen, met een bijzondere interesse in curatoriële praktijken als vormen van onderzoek. Ze behaalde een BA in kunstgeschiedenis en een MA in economie en management van de kunsten aan de Ca’ Foscari Universiteit in Venetië.

Samira Alirezabeigi is een in Brussel gevestigde onderzoekster. Haar onderzoek richt zich op het snijvlak tussen artistieke praktijk, wetenschap en technologie en pedagogische vormen. Ze behaalde een doctoraat in de onderwijskunde aan de KU Leuven.

Tijdens het INTRO festival waait het nieuwbakken talent van de opleidingen jazz, pop en muziekproductie van KASK & Conservatorium door de straten recht de wijste zalen van Gent binnen.

As If More Could Save Us ontstond vanuit de aanwezigheid van Curatorial Studies 2025-2026 binnen Kunsthal Gent. Als één van de belangrijkste partners van Curatorial Studies ontvangt Kunsthal Gent sinds 2023 tentoonstellingen in het kader van de opleiding. Voortbouwend op deze voortdurende samenwerking wordt de tentoonstelling van dit jaar gevormd door de ruimtes, de interne dynamiek ervan, zowel bestaande als nieuwe werken. Het vindt plaats van 29 mei tot 28 juni 2026.

In het hart van Kunsthal Gent schuilt het verhaal van Sarah Winchester, de erfgename van het fortuin van een wapenfabrikant, die haar huis in San José meedogenloos bleef uitbreiden in de overtuiging dat ze werd achtervolgd door rusteloze geesten. Haar huis, met eindeloze kamers, trappen die nergens naartoe leiden en kronkelende gangen, vertaalt zich in een ritueel van bouwen als antwoord op onzekerheid.

In lijn van deze ruimtelijke beeldtaal, leest Kunsthal Gent zelf als een manuscript dat voortdurend wordt geschreven en herschreven; een gefragmenteerd landschap waarin tentoonstellingen zich in de loop van de tijd ontvouwen. Het gebouw, dat in de 13e eeuw als karmelietenklooster werd gebouwd en nu Kunsthal Gent huisvest, heeft vele transformaties ondergaan: van opbergplaats voor opera-decors tot archeologisch museum en zelfs tot kraakpand.

In de geest van Sarah Winchester reintroduceert As If More Could Save Us een selectie objecten uit het STAM – Stadsmuseum Gent in Kunsthal Gent, waar ze eerder werden tentoongesteld in een periode waarin de site nog diende als archeologisch museum, naast objecten uit het Huis van Alijn, die voor het eerst in deze context verschijnen. Door het verleden naast het heden te plaatsen, krijgt deze steeds veranderende omgeving ook een extra laag door de hedendaagse werken van Danai Anesiadou, Pélagie Gbaguidi, Mélina Ghorafi, Leto Keunen, Susu Laroche, Pàpoo Thibau en Julie Vanlook.

Door het verleden naast het heden te plaatsen, krijgt de voortdurend veranderende site nog een extra laag dankzij de hedendaagse kunstenaars Danai Anesiadou, Pélagie Gbaguidi, Mélina Ghorafi, Leto Keunen, Susu Laroche, Pàpoo Thibau en Julie Vanlook.

Door historische objecten, hedendaagse kunstwerken en de ruimtelijke complexiteit zelf samen te brengen, bevraagt As If More Could Save Us hoe betekenis nooit vastligt maar voortdurend opnieuw wordt onderhandeld. De tentoonstelling bouwt voort op deze evoluerende structuur. Elke ruimte wordt gevormd door wat eraan voorafging; een opeenstapeling van gebaren en intenties doorheen de eeuwen. De dingen accumuleren zich hier, zoals ze altijd al hebben gedaan.

Curatoren
Eline Adriaensen, Samira Ali Reiza Beigi, Houda Ben Azzouz, Anna Bruni, Cristina Carnelos, Alex Celis, Emma Crombé, Anaïs Du Champs, Tess Ego, Youssef Elkhiar, Zinnia Fay Fay, Nora Franco, Charlotte Frenay, Val Holfeld, Théo Jack Scherer, Bruna Martins, Antoine Meffre Chol, Sutanee Panyajai, en Alice Zitelli.

Ondersteund door
curatorial studies en Kunsthal Gent.

Veel dank aan
Sonia D’Alto, Laura Herman, Isabel Van Bos en het Curatorial Studies KASK Team; Valentijn Goethals, Danielle van Zuijlen, Jana Vasiljević, Tomas Lootens, Aike Roodenburg, Bert Bossaert, Klaartje Van Thuyne, Jens Wijnendaele, Tim Bryon, Mark Kokotov en het Kunsthal Gent Team; STAM Stadsmuseum Gent en Huis van Alijn.

Onze studenten klassieke muziek musiceren tot ze klaar zijn voor hun examenrecital. Je kan dit heuglijke moment bijwonen, want de examenconcerten van masterstudenten klassieke muziek en compositie zijn publiek toegankelijk. Alle concerten vinden plaats in onze eigen MIRY Concertzaal.

Lancering van het eerste officiële nummer van het post-porn magazine CUNTISH MAGAZINE

Cuntish Magazine is een seksueel en politiek tijdschrift, samengesteld en vormgegeven door masterstudent Inès De Laender.

Cuntish Magazine maakt deel uit van een onderzoek naar de brede post-pornografische beweging.

In plaats van seksuele beelden te censureren, kunnen deze worden herwonnen en opnieuw vormgegeven – waardoor een politiek standpunt wordt ingenomen over het lichaam, seks(ualiteit), gender en beeld, en weerstand wordt geboden aan normatieve representaties. Het streeft naar een andere manier om genot te produceren door te kijken, en creëert zo een tegenwicht voor de mainstream internetpornocultuur.