Mijn artistieke praktijk behelst experimenten met manieren van aanspreken en produceren die enerzijds deel kunnen uitmaken van de opkomst van een ongekende revolutionaire horizon in Libanon sinds 2019 en anderzijds van de bijna totale ineenstorting van de economische en sociale orde, evenals van de verschillende depressies, uitputting en deflatie die de ineenstorting blijft veroorzaken.
Ik benader veel van mijn werk met minimaal onderscheid tussen denken en maken, en als een drijfveer om samen te werken, te maken en te denken met anderen. Met deze benadering zoek ik collectieve ruimtes van praxis om te kunnen blijven doen wat ik doe met een zekere schijn van betekenis, en om ruimtes en momenten van dwang te blijven bewonen, zonder te bezwijken voor een logica die onze strijd reduceert tot maatstaven van overwinning of nederlaag.
In mijn doctoraatsonderzoek wil ik blijven zoeken naar adequate registers, praktijken en methodologieën om om te gaan met de metamorfe aard van vier technologieën: kunstlicht, kunstmatige duisternis, informatica en recht.
Het beheer van licht en duisternis als instrument om de orde te handhaven is een rode draad in mijn werk, omdat ik het beschouw als een krachtige lens die subjectiviteiten vormt en ontologieën in het moderne en hedendaagse leven verandert. Onlangs heb ik dit onderzoek uitgebreid naar het nachtleven, voornamelijk door middel van een cartoonproject dat bestaat uit gevonden animaties, die opnieuw zijn getekend en geanimeerd in een soort verhaal. Met dit project wil ik het verhaal vertellen van de elektrificatie en sociale constructies van het nachtleven, met name in Libanon en Palestina, maar ook in Europese en Amerikaanse contexten.