25.02.26, 18:00, Lennart Soberon, Traversées: de onzichtbare grenzen van Fort Europa

Ook onze cultreeks Weird Wednesday zet terug de keel open. Ditmaal starten we kakofonisch met een horror-musical uit de hand van Takashi Miike. Wanneer een huisvader door besparingen zijn baan verliest, begint hij met zijn gezin een bed & breakfast. Het leven als middenstander blijkt echter ook geen pretje. Zomergasten sterven in de meest vreemde omstandigheden terwijl de romantische avances van een zeekapitein het gezin uit elkaar dreigen te trekken.

Gekend van geweldspektakels als The Audition (1999) en Ichi, the Killer (2001) is Miike Japans meest vooraanstaande ambassadeur van alles dat vreemd, vies en vleselijk is. The Happiness of the Katakuris is misschien wel zijn meest excentrieke mutatie: een pervers popnummer gespekt met claymation en karaokesing-alongs.

Voordat Parker Posey een door benzodiazepinen benevelde trophy wife vertolkte in White Lotus(2025), vestigde ze met Party Girl haar reputatie als de girl-next-door van de jaren 90 (zij het met een hoek af). Posey’s personage Mary, de titulaire party girl, tracht de overstap te maken naar een baan in de New York Public Library. Uitgerust in een overvloed aan luipaardprint en ecstasykleurige tinten, smijt ze zichzelf in het bibliothecaressenbestaan.

Vol feestjes, flirts en falafel is de film een ode aan de ritmes van de nacht — alsook de katers die daarop volgen. Regisseuse Daisy Von Scherler Mayer deed interviews met zowel DJs als bibliothecarissen en combineerde deze met haar eigen ervaringen als feestzwijntje tot een levendig, insiderperspectief op de highs en lows van New York in de late uurtjes.

Voorafgaand aan de vertoning organiseren we ism bibliotheek De Krook een boekenruil in de foyer.

Deze vertoning wordt ingeleid door bibliothecaresse Maike Somers.

Pak je knutseldoos bij de hand, vol krijt, lijm en plakband.

KIDScinema schotelt knotsgekke filmpjes voor aan de kleinere filmbezoeker. Ditmaal wordt de cinemazaal een grote knutselruimte waar maffe filmpjes in elkaar worden gezet.

Film-Plateau opent haar reeks voor het semester ‘Sport en Stamina’ met een veelkleurig zegeboeket aan korte films. Van de boksring in Combat de boxe (Charles Dekeukeleire) tot de duikplank van Taris, Roi de l’eau (Jean Vigo) laveert dit programma tussen verschillende competitieve sporten heen. Het toont stille film en klankmateriaal, en schakelt tussen feitelijke reportages (Clemens De Landtsheer), en de politiek geladen docu Dood van een Sandwichman (Robbe De Hert) waarin de wielersport een speerpunt vormt. Als uitsmijter delen we enkele verbijsterend mooie sportwetenschappelijke onderzoeksfilms van de menselijke beweging, die in 2024 door het UGent-HILO werden gedoneerd aan de Boekentoren.

Deze vertoning wordt ingeleid door leden van Film-Plateau en voorzien van live muziek.

Dit meesterwerk van Pier Paolo Pasolini gaat uit van een simpele premise: ‘wat als Christus terug zou komen als een sexy anarchist met te strakke truitjes’? Een mysterieuze vreemdeling, gespeeld door Terence Stamp, verschijnt op een dag aan de deur van een bourgeois Italiaans gezin. Eén voor één geraken de familieleden geobsedeerd door zijn aanwezigheid en maakt hun burgerlijke moraal plaats voor revolutionaire gevoelens. Wanneer de vreemdeling plotseling verdwijnt, valt de leegte van hun bestaan niet langer te ontkennen.

Onze gastspreekster van dienst benut voor deze vertoning Teorema als canvas om de kunsthistorische inspiraties van Pasolini te ontleden. Met religieuze motieven en renaissance beeldtaal weeft Pasolini een netwerk aan visuele allusies die de catechese van het kapitalisme blootleggen.

Deze vertoning wordt ingeleid door kunstwetenschapster Fien Vrolix.

In het jaar 80 AMM (After Mickey Mouse) smeedt een groep maffia-katten een complot om de muizenpopulatie van de door dieren geregeerde Planeet X uit te roeien. Muizenwetenschapper professor Fushimishi lijkt het wapen te hebben gevonden tegen de bedreiging voor het leven van zijn volk en schakelt agenten Intermouse en Nick Grabowsky in om de plannen te bemachtigen uit kattenstad Pokyo.

Deze Hongaarse parel is een katje dat zich niet zonder handschoenen laat vastpakken. Met knipogen naar de spionagefilms uit de jaren 70 en een funky kleurenpallet, is Cat City een antropomorfe James Bond-adaptatie die zich niet laat temmen. Gemaakt tijdens de periode dat de Hongaarse animatie-industrie in volle bloei stond, geldt Cat City als een triomf van grote durf op klein budget.

Deze vertoning wordt voorzien van een selectie kaasproevertjes.

Wat als niemand écht vrij kiest wie hij wordt of wat hij doet? Farah Focquaert daagt ons uit om straf en vergelding te herdenken. Ons huidig rechtssysteem steunt sterk op het idee dat mensen ‘schuld verdienen’ louter op basis van persoonlijke verantwoordelijkheid. Focquaert verkent een alternatief: een rechtvaardigheid die niet draait om wraak of morele schuld, maar om herstel voor alle betrokkenen, bescherming van de maatschappij en vroege preventie. Wat betekent dat concreet voor gevangenissen, straffen en beleid? Kunnen we evolueren naar een humaner systeem dat inzet op verandering en daadwerkelijke maatschappelijke veiligheid? Kunnen en willen we inzien dat repressie niet alleen onze samenleving onveiliger maakt, maar daarenboven in sé onrechtvaardig is?

Na de lezing gaat Farah Focquaert in gesprek met Sibo Rugwiza Kanobana.

• Filosofe Farah Focquaert werkt als gastprofessor aan de Vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschappen van de Universiteit Gent, en als lector in de opleiding Toegepaste Psychologie aan de Arteveldehogeschool. Ze is een experte in o.a. het onderzoek naar de vrije wil en morele verantwoordelijkheid, bestraffing en detentie. Ze is de auteur van ‘Beter leven zonder vrije wil.’ (B&L, 2025)

• Sibo Rugwiza Kanobana is hoofddocent in de sociolinguïstiek en postkoloniale studies aan de Open Universiteit van Nederland. Hij is coauteur van de Bastaards van onze kolonie. Verzwegen verhalen van Belgische metissen (2010), samensteller van de essaybundel Zwarte bladzijden. Afro-Belgische reflecties op Vlaamse (post)koloniale literatuur (2021) en auteur van Witte orde. Over ras, klasse en witheid (2024) en Lumumba’s droom. Wat zijn gedachtegoed ons vandaag kan leren (2025). Hij was redacteur bij rekto:verso van 2016 tot 2024.

Deze lezing zal plaatsvinden in de MIRY Concertzaal. De zaal is rolstoeltoegankelijk via een lift naar de eerste verdieping. Voor deze lezing is een tolk Vlaamse gebarentaal voorzien. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be. Ter plekke kunnen vragen aan de jobstudent bij de balie gesteld worden.

Gaston Schoukens genoot in de jaren 1930 bekendheid als maker van populaire Brusselse komedies. Met Un Soir de Joie beleefde hij nog één groot succes. De film, gebaseerd op een waargebeurde verzetsactie uit november 1943, vertelt hoe het Belgische verzet een vervalst nummer van de pro-Duitse krant Le Soir verspreidde, vol spot en parodie op de bezetter. Opvallend is dat Schoukens het oorlogsleed grotendeels ontwijkt, maar kiest voor een lichtvoetige benadering in de traditie van Tijl Uilenspiegel. Toch is de film niet louter vrolijk: enkele wrange momenten verraden dat de oorlog ook in deze komedie sporen had nagelaten.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent filmgeschiedenis Gertjan Willems.

Tijdens een zenuwslopende WK-kwalificatiewedstrijd verzamelen enkele jonge vrouwen zich rond het stadion in Teheran. Binnen juichen 100.000 mannen mee met de grote emoties die Koning voetbal hen dicteert. Omdat de vrouwen geen toegang krijgen tot de tribunes, zoeken de vriendinnen creatieve manieren om de match toch van dichtbij mee te maken.

In Offside verweeft de Iraanse New Wave cineast Jafar Panahi humor, genderrollen en sociaal engagement tot een bruisend portret van een Iraanse samenleving in beweging. De poreuze grens tussen feiten en fictie blijft in zijn spel van film maken steeds nabij.

Maak kennis met je nieuwe favoriete film over… havermout! De Porridge Making World Cup klinkt misschien net zo saai als de pap waar dit kampioenschap om draait, maar niets is minder waar. Elk jaar lokt de wedstrijd een waaier aan excentrieke deelnemers van over de hele wereld naar het pittoreske dorpje Carrbridge in de Schotse Hooglanden.

Regisseur Constantine Costi weet het dorp Wes Anderson-achtig tot leven te brengen in symmetrische kaders en schilderachtige composities. Met een mix van humor, oprechte verhalen en innemend excentrieke karakterportretten, bewijst de film hoe je met enkel havermout, zout en water het beste uit een simpel concept kan halen.

Deze vertoning wordt voorzien van een gratis kom huisbereide havermout.

De avond begint met een online lezing door Lichen Hamraie, gevolgd door een gesprek met Leni Van Goidsenhoven. Daarna volgen bijdragen van Staci Bu Shea en Carly Everaert, en de avond wordt afgesloten met een nabespreking.

Toegankelijkheid wordt vaak gezien als een manier om gebouwde omgevingen aan te passen die niet met het oog op mensen met een beperking zijn ontworpen. In deze lezing zal dr. Lichen Hamraie, Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability, juist de bredere betekenissen en praktijken van toegankelijkheid in de twintigste- en eenentwintigste-eeuwse architectuur, vormgeving en kunst door mensen met een beperking verkennen. De lezing zal zich richten op vier thema’s: assimilatie en anti-assimilatie, productiviteit en anti-productiviteit, normalisatie en kritiek, en de nieuwe vocabulaire van kritische toegankelijkheid.

Vanuit de vraag hoe we kunnen veranderen door zorg te geven en te ontvangen, zal curator, schrijfster en zorgverlener Staci Bu Shea reflecteren op kwetsbaarheid en de implicaties daarvan voor verbondenheid en waardigheid, zowel op interpersoonlijk als op institutioneel vlak.

De presentatie van de bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe Carly Everaert zal nagaan hoe het creëren van ruimtes voor andere(n) lichamen — en het radicaal heroverwegen van wat een leerruimte kan zijn — de weg vrijmaakte voor hun langdurige samenwerking met Mira Thompson: “Interdependence: Over rechtvaardigheid voor mensen met een beperking en de (podium)kunsten”. Samen ontwikkelden ze een werkwijze waarin co-creatie geleefde onderlinge afhankelijkheid is, ‘crip time’ een scheppende kracht vormt en artistieke vrijheid kan bloeien. Dit bracht Carly bij ‘altarscenografie’: het theoretiseren van hoe zorg, aandacht en solidariteit heilige ruimtes creëren, waar esthetiek en ethiek samenkomen als de spirituele basis voor solidariteit zelf.

Over de sprekers

• Lichen Hamraie is de Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability en universitair hoofddocent sociale wetenschappen aan de York University. Hamraies onderzoek naar handicap en design heeft bijgedragen aan de vorming van de vakgebieden ‘critical access studies’ en ‘crip technoscience’. Zij is directeur van het Critical Design Lab. Hamraie is auteur van ‘Building Access: Universal Design and the Politics of Disability’ (2017) en presentator van de Contra*-podcast over handicap en ontwerp. Ze zijn een United States Artists Fellow 2022 en lid van de U.S. Access Board.

• Staci Bu Shea is curator, schrijver, docent en zorgverlener, gevestigd in Utrecht, Nederland. In brede zin brengt Bu Shea mensen bijeen rond esthetische, kritische en poëtische praktijken van sociale reproductie en zorgwerk, evenals de uitingen daarvan in interpersoonlijke relaties, het dagelijks leven, gemeenschapsorganisatie en institutionele praktijken. Bu Shea is de auteur van Dying Livingly (Solution-serie, Sternberg Press, 2025). Bu Shea was curator bij Casco Art Institute voor Working for the Commons(Utrecht, 2017–2022) en medecurator van Barbara Hammer: Evidentiary Bodies in het Leslie-Lohman Museum of Art (New York, 2017). Bu Shea behaalde een MA aan het Center for Curatorial Studies, Bard College (Annandale-on-Hudson, 2016).

• Carly Everaert is een bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe. Als docent en onderzoeker aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam onderzoekt Carly kostuums, lichamen en duurzaamheid vanuit een intersectioneel perspectief. Haar praktijk raakt steeds meer verankerd in de principes van Disability Justice, waardoor diverse vaardigheden, kennis en manieren van bewegen zichtbaarder worden. Carly werkt samen met kunstenaars, curatoren, docenten en wetenschappers die belichaamde kennis vooropstellen. Carly’s methodologie combineert kritische reflectie met materiële experimenten – waarbij maken wordt gezien als een vorm van denken. Carly is voorzitter van de jury voor de Ontwerpprijs van het Nederlands Theaterfestival. Haar essay ‘Altarscenografie, disability justice en het ensceneren van toeval, een seculier-spirituele praktijk van solidariteit, over solidariteit, toeval en gedeelde kwetsbaarheid als scenografische praktijk’ verschijnt in augustus 2026.

• Leni Van Goidsenhoven is universitair docent Critical Disability Studies aan de afdeling Literaire en Culturele Analyse van de Universiteit van Amsterdam (Nederland). Haar onderzoek richt zich op handicap, ziekte, neurodiversiteit en non-normatieve lichaam-geesten in de kunsten en literatuur. Ze is auteur van Autisme in veelvoud (Garant, 2020) en OnGehoord (EPO, 2021). Tot haar recente werk behoren het speciale nummer Cripping Choreography en het binnenkort te verschijnen boek Disability Heritage: Participatory and Transformative Engagement (in samenwerking met Manon Parry, Routledge). Naast haar academische werk is ze regelmatig als curator betrokken bij projecten voor theaters en musea.

Dit programma is een samenwerking tussen Curatorial Studies, KASKlezingen en Studium Generale Gent. Het evenement vindt plaats in het Engels in de Zwarte Zaal van KASK & Conservatorium. De Zwarte Zaal bevindt zich op de begane grond en is toegankelijk voor rolstoelgebruikers; er is ook een toegankelijk toilet in de gang van het KASKcafé. Als je een rolstoel gebruikt, ga dan via de ingang van KASKcinema in plaats van via de ingang aan de Louis Pasteurlaan. Er zijn werkzaamheden gaande in de straat van KASKcinema, maar je kunt langs de ingang aan de Godshuizenlaan 4 komen. Er wordt gezorgd voor vertaling in de Vlaamse gebarentaal. Mocht je nog vragen hebben over de toegankelijkheidsvoorzieningen, neem dan contact op met de organisatie: helena.verheye@hogent.be

Animatie is een gek beestje, vaak ook letterlijk. Wat eigenlijk niet zou moeten bewegen, beweegt. Het onmogelijke wordt mogelijk, het fantastische werkelijk. Met deze collectie korte creature features schrijven we een veelkleurige liefdesbrief aan alles dat kruipt, krioelt en kronkelt. Verwacht Marcel the Shell, de heupwiegende zeeslak uit Babobilicons (1982), een rondrijdende waterketel en een koffiepot met kreeftenscharen. Alsook een Moomin-aflevering voorzien van een nieuwe soundtrack gemaakt door synthesizer-sensatie Vessel.

Dit programma werd met zorg samengesteld door experimenteel kunstenaar Anouk De Clercq, in het kielzog van haar solotentoonstelling Love That Moves The Sun. De tentoonstelling loopt van 7 oktober tot 13 december 2026 in STUK, Naamsestraat 96 in Leuven.

De allermooiste filmpjes van het filmfestival Filem’On!

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Ter gelegenheid van een onderzoeksseminarie over de beeldvorming van Georges Rodenbach’s symbolistische roman Bruges-La-Morte (1892) serveert Film-Plateau de visueel verbluffende adaptatie van de Amerikaanse multi-kunstenaar Ronald Chase uit 1978. De film van Chase wordt gekoppeld aan Apolline (1959), een kortfilm van Lucien Deroissy.

Deze onbekende schat van de Belgische auteurscinema is gebaseerd op een novelle van Franz Hellens, die een interessante variant vormt op de plotstructuur van Rodenbachs roman. Op locatie gefilmd in Gent, zien we het relaas van een schilder die gefascineerd geraakt door een melancholische vrouw, starend naar de verstilde kanalen van de historische binnenstad. Een bijzonder tweeluik voor kunstwetenschappers in spe.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

Tegen de achtergrond van de twintigjarige onafhankelijkheidsoorlog in Guinee-Bissau volgt Mortu Nega de dertigjarige Diminga, wiens man aan het front vecht tegen de Portugese kolonisten. De oorlog loopt ten einde, maar al snel wordt duidelijk dat de strijd in veel opzichten nog maar net is begonnen, en dat de nieuwe lasten op de schouders van de vrouwen rusten. Mortu Nega, zij die de dood weigeren, dragen de verantwoordelijkheid om het verwoeste land opnieuw vorm te geven.

Deze politieke parabel is de eerste speelfilm in onafhankelijk Guinee-Bissau en tevens de eerste fictiefilm die de ervaringen van de oorlog in beeld brengt. Regisseuse Flora Gomes verweeft op een ingetogen toon geschiedenis met mythologie in kleine verhalen die bewijzen dat film als belangrijk wapen diende in de dekoloniale strijd.

Lesbische nonnen in het New York van de jaren 80 vatten in historische geschriften een zoektocht aan naar de geschiedenis van de dildo. Hun reis loopt parallel met de melodramatische conventies van de filmgeschiedenis. Deze twee films weven elk verschillende verhaal- en tijdlijnen samen in een zoektocht naar verlangen, genot en de expressie ervan buiten de norm. Hoe kan een subversief filmisch experiment antwoord bieden op een katholieke opvoeding? Hoe kan een keramische dildo afstand nemen van fallische verwachtingspatronen? En wat als we ons seksueel genot zelf vorm geven, letterlijk, met handgemaakte silicone dildo’s?

De woorden van Puk Bennie vullen de filmische vertellingen van Su Friedrich en Paula Tomás Marques aan in deze ontdekking van wat genot en verlangen kan betekenen.

Viezerikken aller landen kunnen zich deze Halloween verlekkeren aan een nacht die hallucinogene horrorhits in je aderen spuit. Bad Trip snuift, likt en rookt een weg naar de hel en terug met een drieluik drugs-geïnduceerde nachtmerries. We chillen eerst in de vrije jaren 70 met A Lizard in a Woman’s Skin; een giallo van Italiaans genregrootmeester Lucio Fulci. Geen peace, love, and understanding hier, maar moordzucht, psychoanalyse en de kronkelingen van het onderbewuste. Carol ergert zich aan de hedonistische escapades van haar vrijgevochten hippie buurvrouw Julia. Wanneer ze droomt dat ze Julia vermoordt, merkt ze de ochtend erop dat ze daadwerkelijk is neergestoken.

Na dit voorproefje kan het feest beginnen met MadS, een stroboscopische one-shot afdaling in de waanzin. Op weg naar een rave krijgt Romaine een mysterieuze substantie van zijn dealer aangeboden. Wat in het begin aanvoelt als psychedelische bijwerkingen, transformeert gaandeweg in een meer sinistere strijd met de werkelijkheid. Uitbollen doen we ten slotte met Brain Damage. In deze trashy horror-comedy raakt een jongeman in synergetisch contact met een alien parasiet. Deze belooft hem de zintuiglijke extase in ruil voor de hersenen van zijn buurtbewoners. Zoek dus je tripsitter en vergezel ons voor deze nacht aan zintuigstartende kwellingen.

De digitale samenleving lijkt een onstuitbare sneltrein. Maar wie heeft het spoor getrokken, wie bepaalt de snelheid en waar gaat de reis naartoe? In deze lezing breekt Paola Verhaert de dominante metaforen van onze digitale samenleving open. Metaforen, zoals die van de digitale sneltrein, die onterecht doen uitschijnen dat technologie een neutraal instrument is, in plaats van een pasmunt van macht.

Aan de hand van het werk van denkers zoals Nancy Fraser en Paulo Freire, houdt Paola een pleidooi voor digitale rechtvaardigheid. Voor een digitale samenleving waarin technologie ten dienste van de mens, in plaats van andersom, en waarin burgers zelf mogen bepalen welke technologieën ze willen omarmen, bouwen of afwijzen.

De avond start met een lezing van Paola Verhaert, gevolgd door een artistieke interventie van Maria Magdalena de Cort. Ten slotte is er een nagesprek met panellid Judith Zoë Blijden, gemodereerd door Annelies Bontjes.

• Paola Verhaert is een onderzoeker en schrijver met tien jaar werkervaring op het snijvlak van technologie en sociale rechtvaardigheid. In haar werk bestudeert ze de politieke en sociale impact van digitale technologieën, met bijzondere aandacht voor de impact op burgers, gemarginaliseerde groepen en de overheid. Als schrijver behandelt ze thema’s die verband houden met technologie, politiek en cultuur. Haar teksten werden onder andere gepubliceerd bij Hard//hoofd, de Reactor, Knack, Samenleving & Politiek en MO*, en in 2025 verscheen haar eerste boek, getiteld ‘Technologie is politiek: De strijd voor digitale rechtvaardigheid’.In 2024 werd Paola benoemd tot Scherpsteller door het Vlaams-Nederlandse huis van literatuur en debat deBuren en het Hannah Arendt Instituut, met als opdracht om gedurende twee jaar scherp te stellen op maatschappelijke ontwikkelingen.

• Judith Zoë Blijden is een in Nederlandse juriste en filosofe. Ze is actief op het snijvlak van onderzoek, beleid en kunst. Ze is de oprichtster van Is This Art Maybe en de bedenkster van The Digital Period, een filosofisch project dat de relatie tussen mens en technologie onderzoekt. Daarnaast werkt ze als senior juridisch adviseur bij Hooghiemstra & Partners, een adviesbureau dat zich richt op recht en technologie.

• Maria Magdalena de Cort werkt als actrice, schrijver en theatermaker. In 2023 voltooide ze haar master drama aan KASK & Conservatorium. Ze is oprichtend lid van het feministisch denkend-en-makend Magdalena Collectief. In 2024 maakte ze samen met Jonas Baeke en Mats Van Droogenbroeck INFINITYFOREVER (Kopergietery). Ze schrijft kortverhalen en ook poëzie in het kader van het techno-poëzie-project Moenen & Mariken (i.s.m Robbe Embrechts), waarmee ze als vocaliste onder andere op Crossing Border, Suikerrock en de Bronzen Uil uitreiking stond. Sinds 2023 is ze deel van het Oostendse schrijverscollectief De Letteristen. Ze heeft een hart voor elektronische muziek, feministische literatuur en onbetrouwbare vertellers. In 2025 maakte zij deel uit van de schrijfresidentie van deBuren.

• Annelies Bontjes is correspondent België voor de Nederlandse krant Trouw en freelance moderator. Ze schrijft ook voor De Standaard en is wekelijks te horen in ‘De Ontdekking van België’ op VRT Radio 1. Haar interesse gaat uit naar maatschappelijke en politieke thema’s, met een bijzondere aandacht voor de relatie tussen België en Nederland.

Deze lezing is een samenwerking tussen deBuren en Studium Generale Gent en zal plaatsvinden in de MIRY Concertzaal. De zaal is rolstoeltoegankelijk via een lift naar de eerste verdieping. Voor deze lezing is een tolk Vlaamse gebarentaal voorzien. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be. Ter plekke kunnen vragen aan de jobstudent bij de balie gesteld worden.

Een indringende reflectie over ruimte, zorg en rechtvaardigheid, en over wat er op het spel staat als plaats verdwijnt.

Hectare per hectare verdwijnt de laatste open ruimte. België en Nederland lopen voorop in het volbouwen van hun landschap, maar de tendens is wereldwijd dezelfde. Hoe kan het dat deze zichtbare en ingrijpende evolutie blijft doorgaan, ondanks de kennis over de gevolgen?

Vanuit een concrete strijd om het behoud van een historisch meersengebied in de stad Gent onderzoekt Nele Buyst wat een plaats eigenlijk is, en wie bepaalt wat ermee gebeurt. Ze laat zien hoe ecologische, sociale en culturele belangen met elkaar verstrengeld zijn, en hoe dominante denkpatronen onze blik op ruimte sturen.

Geïnspireerd door antikoloniale, feministische en ecologische denkers verkent dit essay niet alleen de grenzen van ons denken, maar ook de kracht van verzet en verbeelding.

Nele leest voor, Zindzi Tillot brengt een gedicht en Marieke De Munckillustreert. Hierna volgt er een nagesprek en een Q&A met het publiek. Achteraf kan je het boek kopen aan de boekenstand en sluiten we af met een drankje en muziek.

‘Plaats maken’ van Nele Buyst is een publicatie in de reeks Karakters, essays over filosofie en cultuurkritiek in zakformaat. De Karakters zijn een samenwerking van Studium Generale, Academia Press, deBuren en rekto:verso.

• Nele Buyst publiceert gedichten en essays. Haar tweede bundel ‘CORPS, poreus’ (2024) werd genomineerd voor de Grote Poëzieprijs. Ze werkt aan een proefschrift over het potentieel van esthetische praktijken voor ecologisch herstel en is verbonden aan het Centrum voor Ethiek van de Universiteit Antwerpen. Ze is redacteur bij rekto:verso.

• Zindzi Tillot woont in Brussel en studeert woordkunst. Ze is lid van feministisch schrijverscollectief Hyster-X en redacteur bij literair boorplatform Kluger Hans. De voorbije jaren werkte ze vooral als dichter. Tegenwoordig houdt ze zich ook met proza, videokunst en performance bezig. Naast kunst en literatuur heeft ze ook veel interesse in sociale gelijkheid, videogames, mode, film, filosofie en internetcultuur. Haar werk zou je kunnen omschrijven als melancholische feverdreams met scherpe randjes. Ze ging in 2023 mee naar de schrijfresidentie in Parijs.

• Marieke De Munck is kunstenaar, curator en creative producer gespecialiseerd in transdisciplinaire en participatieve kunstpraktijken. Momenteel werkt ze als curator bij Kunstcentrum VIERNULVIER (Gent, België). Haar expertise ligt in het cureren van locatiegebonden en sociaal geëngageerde praktijken, stedelijke community labs, ecologisch gedreven praktijken, artistieke begeleiding en mapping/visual harvesting. Voordat ze bij VIERNULVIER werkte, was ze artistiek coördinator van WILDEMANNEN WOESTEWIJVEN, een tweejaarlijks multidisciplinair stadsfestival in Gent. Marieke behaalde een master in de beeldende kunst aan LUCA School of Arts en een master in de theaterwetenschappen aan de Universiteit Gent.

De Balzaal is toegankelijk voor rolstoelgebruikers. De lift aan het onthaal brengt je naar de juiste verdieping. Voor deze lezing is een tolk gebarentaal voorzien. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be. Meer info over de toegankelijkheid van de zaal.

Garrett Bradley zei eens: “de neiging om te vergeten is de achilleshiel van de mensheid. Maar proberen te herinneren is de beweging en de kiem van voortdurende revolutie.”

Sommige films laten zich niet simpel samenvatten. Ze vragen om aandacht, om tijd en om een andere manier van kijken. ‘Time’ is zo’n film. Zonder expliciet te oordelen, roept Time fundamentele vragen op. Over hoe we naar rechtvaardigheid kijken.

Het verleden speelt een centrale rol in Bradley’s films, en het concept tijd vormt de kern. Haar cameragebruik weerspiegelt een abstractie van de werkelijkheid. In Time worden de vrouwen van mannen in detentie, en de gedetineerde mannen zelf, voortdurend teruggetrokken naar dat ene moment in het verleden waarvoor zij zijn veroordeeld, terwijl ze het tegelijk meeslepen richting de toekomst.

Wat zich ontvouwt in ‘Time’, is geen klassiek verhaal over schuld en straf, maar een intieme en gelaagde verkenning van wat het betekent om te leven met de gevolgen van één moment. De film beweegt tussen verleden en heden en laat zien hoe tijd zelf een hoofdrol speelt in het gevangenissysteem. Tijdens deze avond vormt de film ‘Time’ van Garrett Bradley het vertrekpunt voor een bredere reflectie op gevangenissen en beeldvorming, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook dichter bij huis in België en Europa. Wat betekent het om iemand op te sluiten in een gevangenis? En wat zijn de alternatieven?

Veronique Aicha geeft een inleiding bij de documentaire Time van Garrett Bradley, gevolgd door een vertoning van Time.

• Veronique Aicha werkt op het snijvlak van kunst, rechtvaardigheid en filosofie. In haar werk onderzoekt en ontwikkelt zij nieuwe perspectieven op het strafrecht. Zij werkte aan strafrechtprojecten in heel Europa, bezocht overal gevangenissen en detentiehuizen en gaf jarenlang filosofieles aan mensen in detentie. Daarnaast is zij actief als schrijver, moderator en programmamaker, en ontwikkelt zij culturele en maatschappelijke programma’s rond rechtvaardigheid, verbeelding en systeemverandering.

• Garrett Bradley maakt gebruik van zowel verhalende, documentaire als experimentele filmvormen om thema’s aan te snijden als ras, klasse, familierelaties, sociale rechtvaardigheid, de cultuur van het Amerikaanse Zuiden en de filmgeschiedenis van de Verenigde Staten. Bradley heeft talrijke prijzen gewonnen, waaronder de Prix de Rome 2019 en de Sundance Jury Prize 2017 voor de korte film ‘Alone’, die werd uitgebracht door The New York Times OpDocs en een Oscar-kandidaat werd voor korte non-fictiefilms, opgenomen in de shortlist van de Academy.
  
  Bradleys werk is te zien op verschillende locaties, waaronder haar werk als tweede regisseur bij Ava DuVernays ‘When They See Us’ en de Whitney Biennial van 2019. In december 2019 opende Bradleys eerste solotentoonstelling in het Contemporary Arts Museum Houston (CAMH), samengesteld door Rebecca Matalon. In januari 2020 werd Bradley de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die de prijs voor Beste Regisseur won op het Sundance Film Festival 2020 voor haar eerste lange documentaire, ‘Time’.

Deze lezing en filmvertoning zullen plaatsvinden in KASKcinema. De zaal is toegankelijk voor rolstoelgebruikers en een beperkt aantal plekken is voorzien in de zaal. Het toilet voor rolstoelgebruikers bevindt zich op de eerste verdieping, en is bereikbaar met een lift (90cm breed, 1m35 diep). Er is een ander toilet beschikbaar wat verder in de gang voorbij het KASKcafe, voor wie gebruik maakt van een bredere rolstoel. Wie verdere vragen heeft over de toegankelijkheidsvoorzieningen, kan contact opnemen met de organisatie: helena.verheye@hogent.be.