02.09.24 – 25.10.24, Paul Bailey, (B)ending(s)

Deze selectie van werken nodigt het publiek uit om verder te gaan dan passieve contemplatie en zich juist actief te engageren, waarbij het kunstwerk pas volledig tot stand komt door de interactie van de toeschouwer. Deze kunstwerken, die hun wortels vinden in het constructivisme, de kinetische kunst en de geprogrammeerde kunst, zijn opgevat als ‘exemplaires de recherche’ die de subjectieve expressie van de kunstenaar vervangen door een rationele en experimentele methodologie. De verkenning van licht, beweging en ritme staat centraal in deze benadering, aangezien deze variabelen het statische object door zintuiglijke activering in de ruimte uitbreiden. Voortbouwend op Umberto Eco’s theorie van het Open Werk, presenteert elk project zich als een veld van oneindige waarnemingsmogelijkheden, beheerst door een dialectiek tussen toeval en programma. De fysieke verplaatsing van de bezoeker activeert het systeem van het kunstwerk en transformeert de blik in een kritische handeling. Binnen deze curatie varieert de selectie van de GRAV-groep – met de systematische rasters van François Morellet en de interactieve werken van Julio Le Parc en Francisco Sobrino – tot de driedimensionale structuren van de Belgische kunstenaar Marc Verstockt en de kleurrijke plexiglaspagina’s van Paul Ibou. We nodigen u uit om met deze pagina’s aan de slag te gaan, waarbij de gebruiker ophoudt toeschouwer te zijn en medeproducent wordt.

Alice Zitelli is een curator en onderzoeker gevestigd in België. Haar werk richt zich op tentoonstellingsgeschiedenis en naoorlogse neo-avant-gardebewegingen, met een bijzondere interesse in curatoriële praktijken als vormen van onderzoek. Ze behaalde een BA in kunstgeschiedenis en een MA in economie en management van de kunsten aan de Ca’ Foscari Universiteit in Venetië.

Samira Alirezabeigi is een in Brussel gevestigde onderzoekster. Haar onderzoek richt zich op het snijvlak tussen artistieke praktijk, wetenschap en technologie en pedagogische vormen. Ze behaalde een doctoraat in de onderwijskunde aan de KU Leuven.

Alice en Samira volgen momenteel allebei het postgraduaat curatorial studies aan KASK & Conservatorium (2025–2026).

Fugitive Pages begon als een gebaar verankerd in Black History Month. Bij het onderzoeken van de kunstenaarsboekencollectie kwam een breuk aan het licht: van de bijna tweeduizend boeken konden er slechts vijf worden geïdentificeerd als werk van kunstenaars van Afrikaanse afkomst.

Wat begon als een noodzaak, werd een plek van transformatie. Met de steun van de Kunstenbibliotheek breidt 1M³ zich uit tot buiten de bestaande collectie en verwelkomt het boeken die al aanwezig zijn naast nieuwe opdrachten die bedoeld zijn om er deel van uit te maken, niet als symbolische correcties, maar als noodzakelijke gebaren.

Geleid door het gedachtegoed van Fred Moten en Stefano Harney, functioneert deze kubieke meter als een plek van vluchtige planning: een ruimte die deel uitmaakt van de academie zonder er volledig bij te horen. Zich rustig bewegend tussen de hiaten en beperkingen, cultiveert het vormen van studie, zorg en verbinding die weerstand bieden, zich uitbreiden en streven naar verbetering, werkend binnen de institutionele macht zonder erkenning te zoeken.

Binnen de ruimte fungeren deze planken als een parallel netwerk voor leren, circulatie en kenniscreatie. De boeken zijn niet stil; ze dragen gewicht, afwezigheid en de belofte van continuïteit. In het midden bevindt zich een afgemeten leegte: een plank met precies het aantal boeken dat aanvankelijk aanwezig was, waardoor een glazen plafond zichtbaar wordt en de onzichtbare barrières die de grenzen van erkenning, auteurschap en institutionele ruimte vormen, meetbaar worden.

Aan de andere kant van de vitrine komen stemmen samen – diasporisch, Afrikaans, Amerikaans, Brits, Franstalig – en gaan ze een dialoog aan. Het boek wordt een plek van circulatie, een plek waar geschiedenissen elkaar ontmoeten zonder hiërarchie.

Bezoekers worden uitgenodigd om sporen achter te laten: namen, verwijzingen, afwezigheden die nog steeds voelbaar zijn binnen de instelling. Elke notitie verwijst naar toekomstige aanwinsten, naar een aanwezigheid die nog moet komen.

Deze vitrine pretendeert niet volledig te zijn. Ze dringt aan op aandacht, op het voelbaar maken van afwezigheid, op het bouwen van een bibliotheek die luistert, verschuift en groeit in relatie – een ruimte van zorg, reflectie en collectieve mogelijkheden.

Charlotte Frenay

Charlotte Frenay is een in Brussel gevestigde onderzoeker die zich bezighoudt met alternatieve archiefpraktijken. Ze behaalde een BA in Media en Communicatie aan Goldsmiths, University of London, en voltooide later een MA in Afrikaanse Studies aan de Universiteit Gent. Momenteel volgt ze het postgraduaat Curatorial Studies aan KASK & Conservatorium voor 2025-2026.

Inspired by Virginia Woolf’s A Room of One’s Own, this 1M³ space transforms the notion of creative space into one of collective visibility. A bookshelf is personal yet a place of prestige, carrying cultural weight and authority. Within this space, women’s voices take their place in public view. Together, they remind us that both knowledge and space must be continuously reimagined and reclaimed. In the context of a bookshelf, fiction represents the imaginative dimension of knowledge, the realm of what could be. Over time, the bookshelf shifts and reshapes itself. What is visible and what is concealed remain in constant conversation. The shelf becomes a living archive of thought, curiosity, and care. 

Eline Adriaensen is een architect gevestigd in Antwerpen en Gent. Ze behaalde een masterdiploma architectuur aan de Universiteit Antwerpen, aangevuld met een uitwisselingsprogramma aan de Umeå School of Architecture in Zweden. Momenteel volgt ze het postgraduaat curatorial studies aan KASK & Conservatorium.

Verity-Jane Keefe, beeldend kunstenaar, onderzoekt in haar werk de complexe relatie tussen mens en omgeving. Door middel van bewegend beeld, tekst en installatie verkent ze publieke ruimte niet enkel als een fysieke locatie, maar ook als een plek van verhalen, herinneringen en interacties. Haar praktijk richt zich op stedelijke herontwikkeling, waarbij ze zich afvraagt hoe kunst kan bijdragen aan het zichtbaar maken en versterken van zowel bestaande als vaak onzichtbare gemeenschappen.

In deze lezing gaat Verity-Jane Keefe in gesprek met de Ierse grafisch ontwerper, Paul Bailey, die grafisch ontwerp benadert als een kritisch instrument om de complexiteit van onze hedendaagse cultuur te ontrafelen.

In deze Design Dialogue verkennen beide sprekers de verbindingen tussen kunst, design en stedelijke ontwikkeling, de rol van creativiteit in het bouwen van betekenisvolle verbindingen, met daarbij een focus op de interacties binnen communities, in een tijd waarin de relatie tussen mens, ruimte en cultuur voortdurend in beweging is.

SPREKERS

Verity-Jane Keefe

Verity-Jane Keefe is een Britse beeldend kunstenaar die voornamelijk in de openbare ruimte werkt om de complexe relatie tussen mensen en plaats te verkennen. Ze is geïnteresseerd in de rol van de kunstenaar binnen stedelijke vernieuwing en hoe ervaringsgerichte methoden de ambities van bestaande en onzichtbare gemeenschappen kan raken en verhogen.
Sinds 2003 ontwikkelt ze nieuwe samenwerkingsmodellen binnen gemeentelijke en collaboratieve contexten, waarbij ze langdurige residenties aangaat die resulteren in projecten die de politiek van participatie onderzoeken.

Haar werkwijze kent vele vormen, maar begint altijd met rondhangen, plaats en archieven. Het toevallige, het afgeluisterde, het gesprek, het geobserveerde. Ze werkt met tekst, bewegend beeld, locatiegebonden onderzoek, archieven, installatie, drukwerk, sociale structuren en objecten.

Onlangs heeft ze een openbare opdracht uitgevoerd met de Towner Gallery (Eastbourne) en is ze de huidige Wheatley Fellow en Incidental Artist bij Eastside Projects (Birmingham), en is ze pre-doc kandidaat aan de ZHdK (Zürich). Ze is een associate lecturer aan Central Saint Martins waar ze lesgeeft in de BA Fine Art XD-richting en was voorheen Unit Master aan de Architectural Association.

Paul Bailey

Paul Bailey is een Ierse grafisch ontwerper, onderzoeker en docent, gevestigd in Londen (VK). Hij toont zijn werk via tentoonstellingen, publicaties, optredens, workshops, schrijven, lesgeven en curatie. Hij heeft samengewerkt met onder andere Forensic Architecture, het Victoria & Albert Museum, het Royal Institute of British Architects en het Irish Museum of Modern Art. Zijn studiopraktijk, onderwijs en onderzoek zijn internationaal bekroond, tentoongesteld en gepubliceerd.

Bailey is uitgenodigd als presentator, criticus, jurylid en examinator bij instellingen zoals de Architectural Association, Central Saint Martins, Goldsmiths University en het Royal College of Art (VK); de Icelandic Academy of the Arts (IS); en het National College of Art & Design (IE). Hij was mede-auteur en directeur van de MA Graphic Media Design cursus aan het London College of Communication, UAL (2014-22), en adviseur bij de Jan van Eyck Academie (2015-18).

Momenteel is hij professor voor Communicatieontwerp & Onderzoek aan de HfG Karlsruhe (DE), volgt hij een PhD in de Kunsten aan KASK & Conservatorium (BE), en leidt hij een onafhankelijk ontwerp-onderzoeksstudio (VK). Onlangs publiceerde hij 'I Shivered Violently / Don’t be Startled in the Night' met Bryony Quinn (Set Margins’).

Design Dialogues

Design x Connection maakt deel uit van de gecureerde lezingenreeks Design Dialogues georganiseerd door KASK & Conservatorium en Design Museum Gent. Eigenzinnige stemmen uit het brede ontwerpveld worden uitgenodigd om te reflecteren over de rol, impact en toekomst van design in een veranderende wereld. 

Elke lezing is een kritische dialoog rond een thema en wordt afgesloten met een open discussie tussen de spreker en het publiek. Onze missie: engagerende perspectieven aanreiken die designstudenten en -enthousiastelingen in staat stellen de uitdagingen van vandaag en morgen aan te gaan.

Peeping (noun, verb)
The act of secretly or furtively looking at something, often through a small opening or from a hidden position. It typically implies curiosity, mischief, or voyeurism.

Peep Show is een verkenning van intieme blikken en de fragiele spanning tussen wat zichtbaar is en wat verborgen moet blijven. Het transformeert twaalf ramen in kijkgaten en nodigt bezoekers uit tot een stille, maar speelse manier van kijken. Een samengestelde collectie van teksten, foto's, objecten en persoonlijke ephemera legt intieme fragmenten van het leven bloot. Het zet aan tot nadenken over de dunne scheidslijn tussen observatie en voyeurisme, waarbij het gluren wordt omgevormd tot een weloverwogen, poëtisch onderzoek. In dit domein vervaagt de grens tussen waarnemer en geobserveerde en worden we gevraagd om de inherente kwetsbaarheid van onze nieuwsgierigheid te omarmen.

Marie Cathérine Stalpaert is geboren in Antwerpen, België. Ze is afgestudeerd in architectuur aan de Universiteit van Antwerpen en de Ecole Nationale Supérieure d'Architecture de Paris-Belleville. Momenteel volgt ze het postgraduaat curatorial studies.

Het min of meer teken (±) is een wiskundig symbool dat wordt gebruikt om de nauwkeurigheid van een benadering aan te geven, of als steno in de notatie van een grootheid met twee mogelijke waarden.

De symbolen “±” en “∓” worden in schaken gebruikt om het positionele voordeel van een speler te bepalen. Bij schaken geeft het “±”-teken aan dat de witspeler een betere positie heeft dan de zwartspeler.

Léane Lloret werd in 1999 geboren in Grenoble, Frankrijk. Ze is afgestudeerd in mode- en kostuumgeschiedenis aan de Ecole du Louvre - Palais du Louvre, Parijs, Frankrijk en is gespecialiseerd in hedendaagse kunstenaarsboeken. Ze neemt deel aan het Curatorial Studies programma aan het KASK & Conservatorium, Gent, België voor 2024-25.

Wanneer een onbekende achterdeur een vitrine verandert in een raam, of een vierkant lege pagina's doorprikt om een tekst bloot te leggen die op hun achterkant is gedrukt, wordt onze omgeving onthuld als een manier om de wereld te doorzien. Een glimp van de straat kan worden opgevangen tussen geparkeerde auto's als de bus voorbij rijdt, figuren kunnen worden gevat in de bijna gesloten gordijnen van een woonkamer. Aan de randen, aan de uiteinden, aan de achterkanten en in de tussenruimten is er een leven in voorbijgaande beweging.

A World Seen Through is een gids voor deze openingen, een selectie gemaakt voor manieren van kijken en verbergen. Gebruik deze als je bril, je verrekijker, je telescoop, je raam, je deur, je kattenluik, je ogen die door een krant zijn geknipt, de bodem van je bierglas, de gaten in je vingers met je hoofd in je handen. Als je luistert bij het open raam, komen de auto's en vogels binnen.

Jean Watt volgt het postgraduaat curatorial studies aan KASK & Conservatorium. Ze leidt het locatiegebonden curatoriële project A Place to Rest, waarbij kunstwerken in ongebruikelijke ruimtes worden geplaatst.

Tijdens Open Masereel presenteren onderzoeker Paul Bailey en Bryony Quinn de nieuwe publicatie I Shivered Violently / Don’t be Startled in the Night; A networked essay on (dis)order, (il)legibility and (dis)orientation.

Door middel van verzamelingen en hiaten, sprongen en haperingen presenteert deze publicatie twee genetwerkte essays die onderling de poëtica en mogelijkheden van (wan)orde, (on)leesbaarheid en (des)oriëntatie in beeld proberen te brengen.

I Shivered Violently / Don't Be Startled in the Night... benadert de befaamde dynamische ordening en voortdurende inventaris van de Sitterwerk Foundation Kunstbibliothek (CH) als een locatie en een systeem van intriges. In het bijzonder volgen deze essays de bedoeling van een op maat gemaakte machine, uitgerust met een RFID-scanner, die aan het einde van de dag de planken van de bibliotheek doorneemt. Bezoekers brengen willekeurig items terug naar de rekken en zo wordt 's nachts een actueel overzicht - en kaart - van de collectie gecreëerd.

Het gedrag van magneten, ingegeven door hun rol in de technologie die in de bibliotheek wordt gebruikt, leidt de aandacht van deze publicatie en is het onderwerp van het geschreven essay door Bryony Quinn. Het visuele essay van Paul Bailey, dat materiaal uit de Sitterwerk-collectie en daarbuiten rangschikt, gaat over de voorwaarden en manipulaties van het zien met en door machines.

Deze publicatie is een A4-map met een rug van 5 mm, die 6 tot A4 gevouwen posters van A2-formaat bevat.

Open Masereel is een gloednieuw tweejaarlijks kunstenfestival rond print als manier voor kunstenaars om zich uit te drukken, inzicht te verwerven in kunst en de wereld die ons omringt, te verbinden en meer. Behalve meerdere nieuwe edities, publicaties en een print art fair omvat het programma ook live performances en muziek, een culinaire beleving door een top chef, artist talks en meer.

• In 2015 werd 1M³ opgericht als een tentoonstellingsruimte voor kunstenaarsboeken uit de collectie van Kunstenbibliotheek. Een gastcurator wordt gevraagd om een eigen, unieke selectie te maken en deze te presenteren in de vitrines van 1m3.

How many pantomimers have we seen and thought they had nothing to say? Some shadows cametogether to find some sort of a lie to agree on. One of them asked: “How could they know it is a lie, if we protect it with silence?” That evening shadows, faces and texts met up behind a glass door. They had this idea for the first time ever, when no-one could imagine colours. The idea that might start a lie that would last forever.“Making up a story that is never going to be told by words will kill them over and over!”

Pantomime of Nostalgia is a story that is not possible to tell. A wordless story, about something that is made up. Some stories make up themselves not for us to tell, but because there is no other way for words to come together. I let my stories be free. In this showcase, all the images chosen are based on intuition and emotions. I wanted to look at the glass, trying to see through my own reflection. Yet I wanted to look into a pair of eyes that seemed to hear all that went on, behind the glass door.

De serie Meeting Grounds nodigt uit tot onderzoek en experiment met het visuele essay als een werkwoord (essayeren), een gebeurtenis (een bijeenkomst) en als een sociale vorm voor collectief redeneren.

Als we de vorm van het essay niet langer beschouwen als de vorm van een ding, de vorm van een object, maar als de vorm van een activiteit of actie (zoals de vorm van een danser, of de vorm van de swing van een golfer, of de vorm van de backhand van een tennisser), kunnen we bij hedendaagse essayisten en theoretici een consistente en ononderbroken lijn van overeenstemming vinden over de aard en de vorm van het essay; het essay is het vleesgeworden kineticisme - de belichaming van eeuwigdurende mobiliteit, beweging en beweging.
- Paul Heilker, Het essay: Theorie en pedagogie voor een actieve vorm (1996).

Voor deze editie in het Camden Art Centre verkennen we essayistische strategieën die de tijdelijkheid, materialiteit en ondoorzichtigheid van taal in beeld brengen, en bekijken we hoe ze gebruikt kunnen worden in hedendaagse praktijken van grafisch ontwerp, literatuur, performance en installatie.

Geleid door een reeks stellingen die gedeeld worden door onze bijdragers, worden gasten uitgenodigd om deel te nemen aan de bijeenkomst als deelnemers aan een repetitie voor een essay dat nog moet komen.

Het is de taak van de essayist om de scherven te verzamelen en in kaart te brengen waar ze liggen, om patronen te vinden of er een te maken ... over de verbroken verbindingen en mysteries'. - Rebecca Solnit, The Best American Essays (2019).

Paul Bailey is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en howest. Meeting Grounds wordt gefinancierd door het HOGENT Arts Research Fund, met steun van het Centre for Other Worlds (PT), Kunsthal Gent (BE) en het Camden Art Centre (UK). Deze iteratie van de Meeting Grounds identiteit, ontwikkeld met Sjoerd Beijers en Seppe-Hazel Laeremans, bevat schuine en wervelende uitbreidingen van het lettertype Garamon(d/t), uitgegeven door fonderie.download