18.02.26 – 02.03.26, #190 Carlotta Cormegna, theatre of madness

In een ademende, veranderlijke ruimte raakt Washing The Soul aan een innerlijke verschuiving, een beweging van loslaten en terugkeren. In die omwenteling wordt het zelf zachter, ontvankelijk voor wat het overstijgt. Wat hier resoneert, is een stille toenadering tot het onnoembare.

Dit project brengt het werk van twee beeldhouwers samen. Lenie creëert witte, humoristische mengwezens: combinaties van verschillende levende wezens die samen een nieuw, eigen universum vormen.

Alyssia Reale vertrekt vanuit alledaagse consumptieobjecten, vaak speelgoed, en onderzoekt hoe hun betekenis vervaagt door tijd, gebruik en herinnering. Met felle kleuren en speelse vormen balanceert haar werk tussen herkenbaarheid en abstractie.

Rippelstippel fungeert als verbindend element in de ruimte en versterkt de samenhorigheid tussen beide oeuvres. Het sobere kleurgebruik van Lenie vormt een spannend contrast met Alyssia’s opvallende kleuren, waardoor hun werken elkaar aanvullen en versterken.

Voor er nog maar sprake is van een schilderij, is er het object.
Deze objecten zijn vaak strak, een beetje afgeleefd en industrieel van aard.
Ik vind ze op straat, in afvalcontainers of ik krijg ze.
Ik verzamel ze en gebruik ze om een stilleven mee te bouwen, vanuit dit stilleven start ik dan met schilderen.
In deze MAP probeer ik hun aanwezigheid in mijn praktijk verder te onderzoeken door te kijken naar wat er gebeurt als ik mijn stillevens op zichzelf tentoonstel, in mijn schilderijen te spelen met hun aanwezig- en afwezigheid alsof ze ingeschakeld zijn of juist uitgevallen, door zelfgemaakte objecten te laten zien en te kijken wat er gebeurt wanneer dit samenkomt.

White picket fence: a typical family, a typical house, typical actions. What happens if these typicality’s were broken or forgotten?

Two unlikely image-worlds are brought together: the staged American nuclear-test families and the simplified domestic scenes found in children’s drawings. Both operate as fictions – idealized models of family life rehearsed rather than lived.Within the fragile structure of the cardboard house, fragments of this script unfold. These are not moments of intimacy, but the residue of gestures remembered from elsewhere.What follows is not collapse, nor the emergence of a new narrative. Bodies keep rehearsing, as if repetition alone might hold the fiction together.

De tentoonstelling FROM WHERE WE GROW van Clair Bravo & Noé Znidarsic brengt twee fotografische benaderingen samen die de constructie van identiteit in hun praktijk onderzoeken aan de hand van hun respectieve ervaringen.

In hun lopende werk Where We Bloom onderzoekt Clair Bravo queer plattelandsgemeenschappen en de manieren waarop queer mensen plattelandsgebieden in Frankrijk bewonen, navigeren en transformeren. Aan de hand van portretten, landschappen en documentaire fragmenten reflecteert het project op verbondenheid, zichtbaarheid en hoe queer aanwezigheid omgevingen hervormt die vaak als conservatief of heteronormatief worden beschouwd. Het werk is geworteld in een landelijk perspectief dat is gevormd door hun eigen opvoeding en stelt de vraag wat het betekent om queer te zijn buiten de stadsmuren, hoe queer levens wortel schieten, zich ontvouwen en standhouden op plaatsen waar ze vaak over het hoofd worden gezien. De reeks analoge beelden biedt een zachte cartografie van queer aanwezigheid op het platteland. Tijdens een reis van drie maanden raakte Bravo hecht met de mensen die die ontmoette. Kennismakend met een breed scala aan verwantschapspraktijken werd er vaak en hartelijk gelachen, de tijd vertraagd en werden elkeaar twijfels, zorgen en zorgzaamheid toevertrouwd.

In MODEL CARD onderzoekt Noé Znidarsic de tijdelijkheid van de modewereld, door te focussen op momenten die vaak aan de collectieve verbeelding ontsnappen: de pauzes backstage tussen fittings, de stilte in castingruimtes, het schijnbaar eindeloze wachten. Deze tussenmomenten onthullen een andere kant van het modellenwerk, een kant die zich verzet tegen spektakel en glamour. Het project eigent zich de ambigue vorm van de modelkaart toe en ondermijnt deze, ook wel ‘composite’ genoemd in het Frans. Traditioneel dient dit object zowel als professionele identiteitskaart als promotiemiddel, ontworpen om klanten aan te trekken door middel van gestandaardiseerde informatie: lengte, maten, haarkleur, enzovoort. Gereduceerd tot een formule wordt het lichaam data – een oppervlak om te consumeren. Door dit formaat te herwerken, verschuift MODEL CARD van een oorspronkelijke utilitaire functie en stelt het de structuren zelf in vraag die het leven van jonge modellen bepalen. “In this continuity, the project establishes a link with the portraits and images I have produced over the past years, deliberately replaying the same visual schemes as those of traditional model cards” Het zijn van een “model” – een term afgeleid van het Latijnse modulus, een verkleinwoord van modus (maat, norm) – wordt zo een gebied van omkering. Door vervolgens mensen die niet langer deel uitmaken van de industrie opnieuw te introduceren, stelt het project een alternatieve lezing van het afgebeelde lichaam voor: een lichaam dat niet langer louter een oppervlak is voor gestandaardiseerde projectie, maar een lichaam dat de mechanismen van representatie en de standaardisatie van schoonheid blootlegt en onthult.

Samen nodigen deze twee werken de kijkers uit om na te denken over hoe identiteit, gemeenschap en zelfexpressie worden geconstrueerd en uitgevoerd, en hoe ruimtes – of het nu landelijke landschappen of modewerelden zijn – worden hervormd door degenen die er wonen.

Much like the submersed swimming tunnels constructed for aquariums, permitting human guests to freely yet curiously peruse a vivid enclosure beneath teeming spectacles of sea life (fish, vegetation, beams of sunlight), & Kasquarium* homages that iconic tourist passageway design in our own Master Project Space. Dually, this window corridor poses a sense of structural containment that aquatic pets must endure in a tank, a phenomenon simultaneously replicated here. Glug! blub! 🫧 Featuring projector art (to simulate image), biodegradable and recyclable glittery products to exaggerate overarching sunlight, Spectacle the Turtle at the photo-op station locally discovered pebbles and shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), and even a fun surreal surprise beyond the walls (look out for the bonus octopus! 😉) the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course). 

*(named for the replica’s immediate proximity to similarly educational activities in KASK’s network buildings, for the marine presentational style passerby will be surrounded by as they traverse this area, and to be tongue in cheek about how the end of the school’s name is “& Conservatorium”) in order to stage the institutional functionality of an aquarium building attachment as the sort of afterthought it seems. Featuring projector art (for moving image) by lining about four securely fastened projectors across the center of floor for guests to walk/“swim” around [disguised and repurposed as tower viewers], biodegradable glitter to exaggerate overarching sunlight, transparent blue photo paper to scale, locally discovered shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course).

Come to the <& Kasquarium> closing event on 4 December for some edible glitter-topped wine or juice and algaeholic green 🔞 or non-alcoholic ocean blue Jell-O shots :) 🥂🧪✨🖲️ You can even enter the raffle to win your own [Sea Monkeys] to bring to life in water at home! 🦐🧜‍♂️🎁

Alalú can be a collection of objects, an autobiographical exhibition, a delicate piece of work, a drawing made during a phone call, a memory of Osorno, an illustrated poetry book hanging on the avenue, a way to put a child to sleep, a notebook left unfinished, a bird that follows you, a story told many times, a way to pass the time, a presentation, an intense cold, an amulet, an exercise in memory, a lapse, something that is germinating, three sighs, a glass of water, or even a murder.

-- Ik ga proberen een tekstje te schrijven voor grondwerken.

-- Is er iets wat er zeker in moet?

• Volgens mij niet veel.

Lately, I was thinking about becoming one with my doll,
transforming into her, or perhaps already being connected
to her subconsciously, even without fully realizing it.
How does it feel to be her? 

This project is a personal reinterpretation of the Slavic ritual
of burning Marzanna, a doll representing the death of winter and the coming of spring.
By bringing this tradition into a new context - both geographically and
emotionally - I reflect on leaving behind my past and creating space for
new beginnings.

In mijn werk is de cirkel nooit vaststaand — hij transformeert, past zich aan en neemt nieuwe rollen aan binnen een fictieve wereld die ik creëer. Ik speel met verschillende vormen en hun mogelijke betekenissen, maar de cirkel blijft centraal staan, vaak zowel als symbool als structureel element. Hij wordt een middel om te onderzoeken hoe vorm en compositie gelaagde associaties kunnen dragen, terwijl er toch ruimte overblijft voor ambiguïteit en verbeelding.