Masterprojecten (MAP)

Dit project brengt het werk van twee beeldhouwers samen. Lenie creëert witte, humoristische mengwezens: combinaties van verschillende levende wezens die samen een nieuw, eigen universum vormen.

Alyssia Reale vertrekt vanuit alledaagse consumptieobjecten, vaak speelgoed, en onderzoekt hoe hun betekenis vervaagt door tijd, gebruik en herinnering. Met felle kleuren en speelse vormen balanceert haar werk tussen herkenbaarheid en abstractie.

Rippelstippel fungeert als verbindend element in de ruimte en versterkt de samenhorigheid tussen beide oeuvres. Het sobere kleurgebruik van Lenie vormt een spannend contrast met Alyssia’s opvallende kleuren, waardoor hun werken elkaar aanvullen en versterken.

Voor er nog maar sprake is van een schilderij, is er het object.
Deze objecten zijn vaak strak, een beetje afgeleefd en industrieel van aard.
Ik vind ze op straat, in afvalcontainers of ik krijg ze.
Ik verzamel ze en gebruik ze om een stilleven mee te bouwen, vanuit dit stilleven start ik dan met schilderen.
In deze MAP probeer ik hun aanwezigheid in mijn praktijk verder te onderzoeken door te kijken naar wat er gebeurt als ik mijn stillevens op zichzelf tentoonstel, in mijn schilderijen te spelen met hun aanwezig- en afwezigheid alsof ze ingeschakeld zijn of juist uitgevallen, door zelfgemaakte objecten te laten zien en te kijken wat er gebeurt wanneer dit samenkomt.

White picket fence: a typical family, a typical house, typical actions. What happens if these typicality’s were broken or forgotten?

Two unlikely image-worlds are brought together: the staged American nuclear-test families and the simplified domestic scenes found in children’s drawings. Both operate as fictions – idealized models of family life rehearsed rather than lived.Within the fragile structure of the cardboard house, fragments of this script unfold. These are not moments of intimacy, but the residue of gestures remembered from elsewhere.What follows is not collapse, nor the emergence of a new narrative. Bodies keep rehearsing, as if repetition alone might hold the fiction together.

De tentoonstelling FROM WHERE WE GROW van Clair Bravo & Noé Znidarsic brengt twee fotografische benaderingen samen die de constructie van identiteit in hun praktijk onderzoeken aan de hand van hun respectieve ervaringen.

In hun lopende werk Where We Bloom onderzoekt Clair Bravo queer plattelandsgemeenschappen en de manieren waarop queer mensen plattelandsgebieden in Frankrijk bewonen, navigeren en transformeren. Aan de hand van portretten, landschappen en documentaire fragmenten reflecteert het project op verbondenheid, zichtbaarheid en hoe queer aanwezigheid omgevingen hervormt die vaak als conservatief of heteronormatief worden beschouwd. Het werk is geworteld in een landelijk perspectief dat is gevormd door hun eigen opvoeding en stelt de vraag wat het betekent om queer te zijn buiten de stadsmuren, hoe queer levens wortel schieten, zich ontvouwen en standhouden op plaatsen waar ze vaak over het hoofd worden gezien. De reeks analoge beelden biedt een zachte cartografie van queer aanwezigheid op het platteland. Tijdens een reis van drie maanden raakte Bravo hecht met de mensen die die ontmoette. Kennismakend met een breed scala aan verwantschapspraktijken werd er vaak en hartelijk gelachen, de tijd vertraagd en werden elkeaar twijfels, zorgen en zorgzaamheid toevertrouwd.

In MODEL CARD onderzoekt Noé Znidarsic de tijdelijkheid van de modewereld, door te focussen op momenten die vaak aan de collectieve verbeelding ontsnappen: de pauzes backstage tussen fittings, de stilte in castingruimtes, het schijnbaar eindeloze wachten. Deze tussenmomenten onthullen een andere kant van het modellenwerk, een kant die zich verzet tegen spektakel en glamour. Het project eigent zich de ambigue vorm van de modelkaart toe en ondermijnt deze, ook wel ‘composite’ genoemd in het Frans. Traditioneel dient dit object zowel als professionele identiteitskaart als promotiemiddel, ontworpen om klanten aan te trekken door middel van gestandaardiseerde informatie: lengte, maten, haarkleur, enzovoort. Gereduceerd tot een formule wordt het lichaam data – een oppervlak om te consumeren. Door dit formaat te herwerken, verschuift MODEL CARD van een oorspronkelijke utilitaire functie en stelt het de structuren zelf in vraag die het leven van jonge modellen bepalen. “In this continuity, the project establishes a link with the portraits and images I have produced over the past years, deliberately replaying the same visual schemes as those of traditional model cards” Het zijn van een “model” – een term afgeleid van het Latijnse modulus, een verkleinwoord van modus (maat, norm) – wordt zo een gebied van omkering. Door vervolgens mensen die niet langer deel uitmaken van de industrie opnieuw te introduceren, stelt het project een alternatieve lezing van het afgebeelde lichaam voor: een lichaam dat niet langer louter een oppervlak is voor gestandaardiseerde projectie, maar een lichaam dat de mechanismen van representatie en de standaardisatie van schoonheid blootlegt en onthult.

Samen nodigen deze twee werken de kijkers uit om na te denken over hoe identiteit, gemeenschap en zelfexpressie worden geconstrueerd en uitgevoerd, en hoe ruimtes – of het nu landelijke landschappen of modewerelden zijn – worden hervormd door degenen die er wonen.

Much like the submersed swimming tunnels constructed for aquariums, permitting human guests to freely yet curiously peruse a vivid enclosure beneath teeming spectacles of sea life (fish, vegetation, beams of sunlight), & Kasquarium* homages that iconic tourist passageway design in our own Master Project Space. Dually, this window corridor poses a sense of structural containment that aquatic pets must endure in a tank, a phenomenon simultaneously replicated here. Glug! blub! 🫧 Featuring projector art (to simulate image), biodegradable and recyclable glittery products to exaggerate overarching sunlight, Spectacle the Turtle at the photo-op station locally discovered pebbles and shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), and even a fun surreal surprise beyond the walls (look out for the bonus octopus! 😉) the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course). 

*(named for the replica’s immediate proximity to similarly educational activities in KASK’s network buildings, for the marine presentational style passerby will be surrounded by as they traverse this area, and to be tongue in cheek about how the end of the school’s name is “& Conservatorium”) in order to stage the institutional functionality of an aquarium building attachment as the sort of afterthought it seems. Featuring projector art (for moving image) by lining about four securely fastened projectors across the center of floor for guests to walk/“swim” around [disguised and repurposed as tower viewers], biodegradable glitter to exaggerate overarching sunlight, transparent blue photo paper to scale, locally discovered shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course).

Come to the <& Kasquarium> closing event on 4 December for some edible glitter-topped wine or juice and algaeholic green 🔞 or non-alcoholic ocean blue Jell-O shots :) 🥂🧪✨🖲️ You can even enter the raffle to win your own [Sea Monkeys] to bring to life in water at home! 🦐🧜‍♂️🎁

Alalú can be a collection of objects, an autobiographical exhibition, a delicate piece of work, a drawing made during a phone call, a memory of Osorno, an illustrated poetry book hanging on the avenue, a way to put a child to sleep, a notebook left unfinished, a bird that follows you, a story told many times, a way to pass the time, a presentation, an intense cold, an amulet, an exercise in memory, a lapse, something that is germinating, three sighs, a glass of water, or even a murder.

-- Ik ga proberen een tekstje te schrijven voor grondwerken.

-- Is er iets wat er zeker in moet?

• Volgens mij niet veel.

Lately, I was thinking about becoming one with my doll,
transforming into her, or perhaps already being connected
to her subconsciously, even without fully realizing it.
How does it feel to be her? 

This project is a personal reinterpretation of the Slavic ritual
of burning Marzanna, a doll representing the death of winter and the coming of spring.
By bringing this tradition into a new context - both geographically and
emotionally - I reflect on leaving behind my past and creating space for
new beginnings.

In mijn werk is de cirkel nooit vaststaand — hij transformeert, past zich aan en neemt nieuwe rollen aan binnen een fictieve wereld die ik creëer. Ik speel met verschillende vormen en hun mogelijke betekenissen, maar de cirkel blijft centraal staan, vaak zowel als symbool als structureel element. Hij wordt een middel om te onderzoeken hoe vorm en compositie gelaagde associaties kunnen dragen, terwijl er toch ruimte overblijft voor ambiguïteit en verbeelding.

Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish

While yall have been weeding your gardens and polishing your grills, Putzco had been working on a new set of exciting garden essentials. They will be on display at MAP from 8.05 till 18.05.25. Join us at the opening 8.05 from 18:00.

MAP staat voor MAsterProjectRuimte. De Glazen Gang op Campus Bijloke is gedurende het hele academiejaar het speelveld van verschillende masterstudenten.

“It could float, of course,

but would rather

plumb rough matter.

Airy and shapeless thing,

it needs

the metaphor of the body,”

• Poem, Mary Oliver, ‘Dream Work’ (1986)

A child hides under a sheet to play the ghost; a chair sits beneath a dust cover to protect it from paint. Their uncertain shapes are understood based on previous encounters. Concealing becomes part of the process of knowing, understanding the component parts of recognition — vague form, rough size, surrounding areas. Taken away from their usual environments Gabrielle Barbé’s hidden forms in On New Ground are twice-removed — from context, and from view. Edges, corners, and curves wrapped in fabric signal to a varied, semi-recognisable beneath. And then again, they are thrice removed. Working with the already-discarded objects of kerbsides and street corners, one stage of transition has occurred by the time Barbé intervenes. After moving from inside to outside, miscellaneous effects are pilfered, brought back indoors, repurposed and wrapped. Boundaries between public and private are blurred, with interior objects taking on new exteriorised meaning, only to be replaced again inside.

Amongst this unknowing is a certainty of these objects’ substance, giving density to the airiness of their textile wrappings. As Mary Oliver muses of the human spirit in her 1986 Poem — “it could float of course,/ but would rather/ plumb rough matter”. Barbé’s woven fabrics suggest similarly that they could be drifting away if untethered, but have come to rest stretched around a series of weighty forms. Without them they would collapse — airy, shapeless. Reminiscent in their own way of bandaged body parts, the works in On New Ground also recall the multiple ways in which fabric finds solidity. They speak to shapes wrapped around shoulders and feet; cast out on shop awnings, and tent poles; pleated over windows and spread around furniture. These appearances easily start to mimic each other — a covered chair looking rather like a seated figure, a curtain rail like the waist of a skirt. Barbé’s “metaphor of the body” is not just the suggestion of human bodies, but interior and structural ones too. Buildings and their rooms are their own types of skeletons. On New Ground bounces from the indoors to the outdoors, the interior to the architectural, intimacy to publicness. Under cover, hidden forms offer ways of gesturing to these in-betweens — a morse coded attempt at making sense of one another.

• Jean Watt

Gabrielle Barbé voltooit momenteel haar master in textielontwerp aan KASK & Conservatorium. Jean Watt studeert aan het postgraduaat curatorial studies.

‘Be whoo youu aree’ 

leven, overleven
serveren, observeren
kijk me iets en niets doen
kijk mijn vertaling van mijn brein
bij mij zijn er ook veel hoeken af, ik ben praktisch rond

Ik Mijn relatie met mezelf.
Mijn lichaam, mijn zijn.
Wie ben ik? Wat wil ik?
Jij?
Wie ben jij, wat wil jij?
Mij? 

Ik denk dat ik schrijf om mezelf beter te begrijpen,
om die chaos in mijn hoofd te plaatsen.
Om mezelf te plaatsen.
Even de faucet opendraaien en laten leeglopen,
weet je wel.

Misschien diep vanbinnen omdat ik toch wel het gevoel heb dat ook ik iets te vertellen heb,
dat ook ik ertoe doe, begrijp je? 

Tis niet af en het hoeft ook niet af.
Sans gene 

Ik smoor
Ik masturbeer
Ik denk aan mijn kut
 leven 
Ik herhaal 

Niet te bitter worden he Liana 

ONGEFILTERD EN ONTREGELD 

Opnieuw Vaag&gaav wel, dus…Kom af?

Do-li-na embraces the untold stories of Friuli and its cultural minorities, shedding light on their oral histories, mythologies, and traditions. Home to Slovenian, German, and Friulian linguistic minorities, Friuli and its people have endured the impact of fascist ideology, which sought to erase their cultural identities. Degano’s connection to these histories stems from his grandmother, whose cultural and linguistic identity—like that of many others—was shaped by the suppression of her community under the fascist regime. Through an exploration of the region’s past via photographic archives, testimonies, traditions, and music, Degano aims to demystify history, opening up new possibilities for oral traditions to become integral in the writing of Friuli’s collective memory.

From mountains to rivers, the landscape—an ever-present element in his images—bears witness to the inseparable bond between the land and its people. Like a silent observer, it holds layers of history embedded in its soil, fragments of the past carried by its rivers, and scars etched into its trees. Yet, its people and their voices remain—stories echo from the mountains (montagne) to the valleys (doline), preserving their memories, beliefs, and histories of resistance—passed down through generations.

Do-li-na becomes a symbolic space, one that intertwines landscape and memory, resistance and disappearance, reality and fiction. Through its images, the project invites us to listen to the voices that have inhabited these lands—voices that serve as a testament to the power of stories and their resilience, ensuring they are remembered and reimagined for generations to come.

The first recorded printed book by nuns contains a marginal note that reads: "papa femina", female pope: a notable footnote.

In her sixth vision, Hadewijch becomes one with the divine, a mystical experience that Simone de Beauvoir later mirrored in the dethronement of man: Christ, wounded and passive on the cross. "She is it who is hanging on the tree" Beauvoir wrote.

But what of the nuns today? At the St. Hildegard Monastery, they dream not only of faith, but also of transformation. They restore old books giving weight to words in an age where everything turns into data. They question, they imagine, they look forward. But how much change can truly take root?

Silent Impressions presents two triptychs that mirror one another—past and future, preservation and reinvention.

Heaven, at last, becomes the nun’s reflection.

Gefeliciteerd! Je bent een jaar oud, je hebt het overleefd. Mijn kinderen, teder en liefdevol. Mijn eerste en oudste, daarvoor heb ik een zwakte. Iedereen heeft zijn favorietjes, lieg niet. Ik vind haar mooier, leuker en interessanter dan al mijn anderen. Ra ra ra, kun jij raden welke het is?

Ik wil niet dat mijn kinderen geseksualiseerd worden. Laat hen met rust, alsjeblieft, ik smeek het je. Dit is slechts een perverse fantasie van de volwassen man. Ik zou begrip willen tonen voor dit soort beesten, helaas kan ik dat niet. De doodstraf is volledig rechtvaardigd. .

IK GA EEN WAPENVERGUNNING AANVRAGEN.

Deze pure en reine wezens zijn van mij. Indien ze niet meer proper zijn, worden ze verworpen, verplaatst, verpulverd. Ik kan proberen hen schoon te schrobben maar ik zou de schade alleen dieper naar binnen duwen. Er is niets wat ik kan doen om ze te redden. Wat een schaamte, deze afschuwelijke, vervormde wezens, mormels. De baarmoeder heeft ze kapotgeknepen. Vuilheid is een ziekte die de longen en het hart aantast, dit valt niet weg te wassen met iets eenvoudig als water en zeep. Over mijn lippen krijg ik de laat van intimiteit niet. Nee, ik wens niet langer jouw tolk te zijn. Eenieder is op zijn minst achterbaks. Geparfumeerde lijken zijn het. Het is vermoeiend om moeder van dochters te zijn. Had ik maar zonen gebaard.

Ik schuil achter het kinderlijke als een schild ter bescherming, het onserieuze, het belachelijke, ik ben in in feite nog een klein kind. Alles wat ik doe, neem mij niet waarheidlievend. Mijn eigen deugd. Mijn eigen dwaasheid. Ik kan het mij inbeelden, de liefde waarmee poppen voor kinderen worden gemaakt. Ik kan het mij inbeelden. Heb geen hoge verwachtingen, ik zal je zeker teleurstellen.

My, I Present You biedt mogelijkheden om de gevestigde normen rondom lichamen in twijfel te trekken en te doorbreken. Ik wil de kijker confronteren met de realiteit van wat het betekent om een lichaam te zijn in een wereld die ons voortdurend meet en beoordeelt. Door deze dialoog aan te gaan hoop ik ruimte te creëren voor acceptatie, diversiteit en uiteindelijk een grotere verbondenheid met onszelf en elkaar. Wanneer is ons lichaam niet langer een deel van onszelf, maar eerder een object in de ogen van anderen?

Dit metafysisch plantsoen, bestaand uit beeldhouwkunstige flora bevordert een veelzijdige contemplatie over onze steeds meer ambivalente bestaanswijze. Vraagstukken omtrent het in-de-wereld-zijn worden uitgelokt door mogelijke wildgroei en verrassende bestaansvormen.

Hongerig en hijgerig.

Platgeslagen gevogelte ligt op de straatstenen. De oorspronkelijke gedachte om die achtergebleven ontbijtkoekkruimels van de eettafel op te eten, inmiddels vervlogen. Driehoog, grenzend aan het kadaver. Een meest theatrale voorstelling van de recente geschiedenis van een confrontatie, vrijwel direct gevolgd door impact. Slagkracht schreeuw ik.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Impact is een tentoonstelling van masterstudent Edo Maas.

Een experiment in situ door Simon Breynaert & Charlotte Rood.

Een zoektocht naar een ontmoetingspunt tussen hun respectieve praktijken — een verkenning van hoe architectuur, geluid en mapping met elkaar verbonden kunnen worden en de manier waarop we de wereld ervaren opnieuw kunnen definiëren.

Voor deze tentoonstelling onderzoeken Simons architecturale interventies en digitale mappings hoe de functie en ervaring van een gang opnieuw kan worden gedefinieerd. De gang verandert van een doorgangsruimte in een kader voor observatie en reflectie.

Als reactie op dit (of zijn) werk presenteert Charlotte een geluidsexperiment, _“From Far to Near,”_ dat rechtstreeks in en rond de glazen gang is opgenomen. Dit werk onthult de verborgen akoestische dimensies die ons omringen en nodigt ons uit om diep te luisteren.

Samen creëren ze een ruimte waar de grenzen tussen fysieke en sonische landschappen vervagen, zodat we kunnen nadenken over de transformerende aard van ruimte.

Een pastorale verheerlijkt het landleven door de ogen van een stedeling, voor wie dit onbekend is. Velden van zorgeloosheid: het land biedt ruimte voor een harmonieus bestaan. Pure romantisering. De pastorale is ook een herderslied. De herder trekt vloeiend en zacht door de grote ruimte van de natuur. Net als ik met de trein, tussen Breda en Antwerpen reis. Mijn hemel blauw. Zie hier mijn moderne herderslied door het niemandsland gevuld met beton en gras. Een wederkerige reis begeleidt door tunnels en zichten die mij net niets vertellen. Ik heb je lief, zo lief. Onbeduidend Nederland of België, wellicht helemaal niets. Boort mijn vuur, mijn liefde, zich in de aarde. Reis die ruimte biedt, reis waarbij geen tijd verloren mag gaan. Razend door dit vlakke landschap, 34 minuten niets, is 34 minuten creatie. Nu geen tijd verspillen. Nee, nooit sta ik een seconde stil.

(Met lyrics uit ‘’Pastorale’’ door Liesbet List en Ramses Shaffy. Geschreven door Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh.)

Soms word ik wakker met de angst om dood te gaan. Dan stel ik me voor dat ik de wereld zo achter zou laten. We zien het overal om ons heen. Mensen zijn ongelukkig, ze weten niet wat te doen, ze vragen om hulp. Overal om ons heen zien we het misgaan, de wereld verzakt in haar slechte gewoontes, we zien de afbraak van wat goed is, terwijl de duisternis de overhand neemt.

…

Wat ik doe is de oorzaak van deze problemen achterhalen, daar je een probleem pas goed kan aanpakken als je erin slaagt om het met wortel en al uit de grond te trekken.

…

We moeten ze in de gaten houden, ten allen tijde weten waar ze uithangen. We mogen ze geen kans geven, want geven we ze een enkel ogenblik van onoplettendheid dan zullen ze toeslaan.

De vraag blijft dan natuurlijk hoe ze te herkennen, daar ze uiterlijk niet te onderscheiden zijn, en zich onder ons bevinden. Ze doen zich voor als ons, maar ze zijn vies, ziekelijk en vals.

…

Het is niet raar dat het aan mij is om de wereld terug in haar glorie te herstellen. Al die tijd die ik doorbracht in verborgenheid zal het waard zijn. Jullie zullen stoppen met lachen, stoppen met het fronsen van jullie wenkbrauwen en het neerbuigen van jullie blikken. Ik zie jullie wel, bezig in jullie huizen, onder elkaar pratend. Ik hoor jullie wel, mij ontgaat niets, ik hoor wel wat jullie zeggen over mij, het is geroddel; leugens! Jullie zullen in rijen staan aan te schuiven om mij te bedanken. Jullie zullen buigen voor me, knielen voor me tot jullie knieën bloeden!

De expo CHAIR IN TERRAIN onderzoekt de vervagende grens tussen binnen en buiten, waar landschappen en menselijke structuren elkaar ontmoeten en een dialoog aangaan. De werken zijn ontstaan uit een samensmelting van monotypes en fotografie, vervolgens gezeefdrukt op textiel, waardoor de tactiliteit van het materiaal een extra dimensie toevoegt. 

Langzaam vervaagt het landschap en vloeit het over in iets huiselijks. Deze subtiele transformatie nodigt de kijker uit om ruimte op een nieuwe manier te ervaren, waar natuur en door mensen gecreëerde vormen in elkaar versmelten en een nieuwe harmonie vinden.

I am the passenger. I stay under glass. I look through my window so bright – zong Iggy Pop in 1977. Het perspectief van de passagier vult de glazen gang. Voorbijgangers lopen in en uit, kijken binnen en buiten. Morando is één van de passanten.

Tijdens haar twee weken lang verblijf in MAP tracht ze de plekken waar ze de laatste maanden passeerde samen te brengen in één ruimte. Kleingeld en een vliegticket in een binnenzak, een zak uit de supermarkt, een gevelkleur of straatgeur. De MAP-ruimte functioneert in deze zin als een vide-poche, een uitlaatklep, een tussenstop onder glas. Of nog anders gezegd, een gaandeweg gegroeide en associatieve afdruk van indrukken. Soorten stoelen, lagen glasplaten en losslingerende objecten die ze onderweg verzamelde, stapelen zich op en vermengen zich met de va-et-vient die de glazen gang is, op het ritme van Pop. Singin' la la la la la la la la…

Onder de noemer MAP tonen afstuderende studenten hun werk in de glazen gang tussen de Zwarte Zaal en de inkomhal. Op een jaar tijd komen er op deze manier een twaalftal solo- of samenwerkingsprojecten op maat van de ruimte aan bod. Tot en met 6 oktober kan je hier de schilderkunstige installatie "De pot verwijt de ketel dat hij niet meer speelt" van masterstudent vrije kunsten Zoë Dejonghe ontdekken.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Calling for your perversion is een tentoonstelling van Phoebe Vandercammen, masterstudent autonome vormgeving. 

perversion: socially unacceptable behavior - atheism - eroticized rage - delights in evil and in the destruction of the self or others – fun stuff

I would describe myself as an artist-designer of sextoys and kinky experiences. My desire is to create mediating projects between kinksters and non-kinksters, focusing on consent – safety – (a)sex – pleasure and other underrepresented elements of bdsm. Each project is an opportunity to delve deeper into the complexities of the (a)sexual experience, challenging societal norms and celebrating diversity.

I made a full commitment to designing functional objects for the bdsm community. Only the perverted will know how to use my objects. Kinksters are my insiders, non-kinksters are my outsiders. Connection to my community became the most important pilar of my practice. But my practice also involves connecting them.

I write letters to the ones I worship, to my community. I write letters of love to the ones I love most.

‘calling for your perversion’ is a making process focusing on the beauty in the perverted
the beauty in the fucked up

My little objects glorifying what’s nasty.

Meanwhile, I’m asking a non-kinky audience to channel their own perversion. Ask them to envision themselves using the objects, fucking them.

In I am a rendez-vous of experiences* combineren Emma Terlinck en Laura Smekens hun werk en onderzoeken ze ontmoetingen en persoonlijke identiteit door middel van hun visuele reflecties waarin weten en niet-weten, rationaliteit en irrationaliteit, zichtbaar en onzichtbaar, constructie en deconstructie door elkaar lopen.

*De titel is een citaat van Friedrich Nietzsche in The Cost for Love We Are Not Willing to Pay van Etel Adnan.

Omdat we al meer dan vier jaar een atelier delen, heeft ons werk een onmiskenbare invloed op elkaar. Voor het MAP project onderstrepen we gemeenschappelijke onderwerpen en beelden, hoewel we individueel te werk gingen. Aan de hand van onze persoonlijke beeldcollecties verkennen we dialectische en vergelijkende strategieën, elk met een ander resultaat.

De beeldenbank van Kato bestaat voornamelijk uit eigen foto’s van uit de context getrokken voorwerpen die vreemd of ongemakkelijk aanvoelen. De verzameling van Karen bestaat uit subgroepen die gevormd worden door vrije associaties met onderwerpen zoals theater, objecten van katholieke vertelcultuur, performatieve identiteiten en internetcultuur.

In relatie tot elkaar krijgen de beelden betekenis, nieuwe connotaties, vormen personages of wordt een (fictieve) plaats opgezocht.

Hoe kunnen we ons verbinden met de vloeiende stroom van levenskrachten in ons artistieke proces? Is het maken slechts een afgebakend domein waarin vormloze materie wordt omgevormd tot een eindproduct, of is het eerder een voortdurend proces dat zich beweegt langs de lijnen van het leven zelf? En hoe staat dit in verhouding tot de vorming van identiteiten en betekenissen?

We verkenden verschillende perspectieven terwijl we zij aan zij ronddwaalden op het kruispunt van auto-fictieve wereldopbouw en de uitgebreide schilderkunst. Samen deelden we vragen en zorgen over hoe het proces van identiteitsvorming binnen queer- en diasporisch denken verband kan houden met onze eigen praktijken.

Dit project onderzoekt de relatie tussen de open-eindige aspecten van creatie, identiteitsvorming en betekenisverandering. Door werken in ontwikkeling te tonen en pogingen te doen om verbindingen te maken ondanks onze verschillen, streven we ernaar collectief het begrip 'worden' te verkennen in ons artistieke proces.

Hartelijk welkom op onze MAP Expo waar het work-in-progress gepresenteerd wordt van onze masterproef.

Jeandré Eli José behandelt de thema's dood en rouw. Niet enkel de esthetiek ervan wordt verkent, maar hij gaat ook in op Belgische en katholieke rituelen, gewoonten en omgang met vergankelijkheid en onze eigen mortaliteit. Zijn werk wordt gekenmerkt door gelaagdheid, zowel in inhoud als in vorm. Het onderzoekt wat er overblijft na het afscheid en hoe we overledenen herdenken. Door middel van subtiele nuances en symboliek biedt diens werk een ruimte voor contemplatie over het leven en onze verbondenheid met de eindigheid ervan.

In een wereld van tijd en ruimte, proberen we beide de eindeloze betekenis van een oppervlakte af te tasten.

Marthe tast de oppervlakte onder onze voeten af en kijkt ook af en toe naar wat er onder schuilt. Een zoektocht naar wat net zichtbaar is of juist onzichtbaar, in een wereld waar natuur en mensen samenleven.

Liselore onderzoekt de oppervlakte als drager, waarin vormen een plaats krijgen om te interageren. Een constante handeling van rusteloos zoeken naar een eindeloze herhaling.

Masterstudenten Helle Monne Huisman & Louis Gahide nodigen je uit voor Cinematic Cascades in de Glazen Gang van 8 tot 18 februari 2024.

Helle Monne Huisman

Consider this a film...

• (35mm film, permanent marker)

What happens when we consider the window frame as the cinematic border of reality? What happens when we blur the lines between film, poetry, and wri:ng?

In ‘Consider this a film...’ a visual narrative is proposed, in which the written word shares a symbiotic relationship with the imagery it is framed by. The act of placing this composition on the window transforms the mundane into a spectacle. The dimensions of the physical and the metaphysical converge, inviting viewers to witness the magic that occurs when the textual and visual realms coalesce within a single pane.

.... a memory

• (slides from family archive, digitally recorded, cloth)

In the delicate process of preserving a memory, the artist grapples with a trove of family photographs, the tangible remnants of how her grandpa documented his wife and daughters. Now blind and entangled in dementia, he, and some of those captured in the frames, share a common journey into partial obscurity.

The time captured within these images has flowed on, leaving behind only threads of stories. Looking at her mother as a young girl, the artist ponders the elusive nature of memory transfer.

Can a photo encapsulate a narrative, or does it merely hint at the untold stories within? As she digitally records and weaves these images together, the ar:st contemplates the transformation of these familial fragments into her own memory, raising questions about the essence of storytelling and the fragile nature of preserving the past.

.... a conversation

• (16mm film, projector, permanent marker, cloth)

The interac:ve installa:on Consider this a conversation explores the intrinsic dialogue between film, genetics, and the written word. Utilizing 16mm film, a projector, permanent markers, and cloth, the physicality of film becomes a metaphor for the tangible length of genetic code and the passage of time.

As text is inscribed onto the film and played, an illegible cascade of words unfurls, forming a secret that only becomes decipherable when the projector halts. In this ongoing dialogue, poems and text fragments are wriFen on 16mm film, serving as the DNA fragments of a con:nually evolving cadaver exquis. The audience is invited to par:cipate by adding their contribu:ons on film during the opening and subsequent days, prompting daily re-edits and creating new mutations in the evolving conversation. The Glazen Gang serves as a symbolic transit zone, raising questions about how interactions change us and what words and images endure. .... a conversation transforms the installation space into a dynamic reflection of evolving thoughts and open secrets.

Louis Gahide

"Dualis I”

In the immersive realm of “Dualis I,” the meeting point of light, warmth, and a noise-producing mechanism transforms the conven:onal cinema. Depar:ng from the customary white screen, this installa:on boldly redefines the traditional roles of subject and object within the cinema:c space.

Two projectors cast their radiance, not in visually perceptible images, but as a fusion of warmth, light, and ambient noise. The undulating waves of white light create a transformative atmosphere, ensconscing everything in their path and giving it a new dimension. Within this luminous dance, the boundaries blur, prompting contemplation on who, in this altered space, assumes the role of observer and observed.

The artist inserts themselves into the work, positioned at the meeting point of the two projectors. Armed with a camera aimed at the intersecting beams, the artist appears to counter the assault of the projectors. Is this an attempt to redirect the subject back to its original state, or does the artist have alternative intentions? Perhaps they seek to amplify the trajectory of the projectors.

Employing film as a medium o[en carries an inherent narra:ve expecta:on yet “Dualis I” subverts this convention by stripping away any narrative. Instead, the film material is u:lised, emphasising the materiality of the 8mm projectors. Illumina:ng the darkened space, these projectors become more than mere instruments – they become sources of warmth, light, and sculptors.

The symbiotic interplay evident in “Dualis I” blurs the boundaries between subject and object. While the displacement of the familiar cinema:c context may pose a certain challenge, it is precisely this devia:on that casts a literal and metaphorical new light upon the cinema, revealing hidden facets and promp:ng a reevalua:on of our expecta:ons within this transforma:ve installa:on.

“Dualis II”

The moment in the cinema when the lights go out and complete darkness envelops you. The moment where everyone around you transforms into a mass, a yearning mass for the next logical step in this established step-by-step plan. The an:cipa:on for that first frame. That initial frame will soon transform into a cascade of images, impossible to dits:nguish due to their speed. We can soon perceive this cascade of images as a complete picture. All of this happens in less than a second. In one twenty-fourth of a second to be precise. It’s a process familiar to anyone who has been to the cinema. Yet, there’s one aspect that o[en goes unnoticed – the whitespace between the startup of the projector and that crucial first frame.

“Dualis II” presents that moment, the unsaid, meaningless white. It is the only image flowing on a projection screen without any narrative load. That beam of white light hovers like a sculpture through the black box. Yet, this electromagnetic wave conveys one message, the presence of the mechanical beast that is a projector.

Rood en geel en veel.

Glazuur op glas.

'Geluk zit in de kl-'

Je zit in een gelukskoekje.

Koek en kunst. 

Emma Crombé en Louis Dewitte verwelkomen jullie graag op hun MAP-tentoonstelling Geluk zit in de kleine dingen.

Let's go on holiday, Let's play, Let's stop working
Come to: Out of Office by Sam Heyvaert
An expo at MAP in KASK & Conservatorium where you can take a look and participate in a different world.
Do not be afraid to hit the ball
“Be the ball”: Caddyshack

Dwaal door de Avenue Vernaculaire en ontdek de curiosa en wonderen die de straat te bieden heeft. Je promenade is de ideale gelegenheid om schaamteloos te gaan windowshoppen. Laat je rondleiden in de cadeauwinkel Les Souvenirs Critiques om je begeerde trofee te bemachtigen.

Time matters and melts our thoughts 

Time matters and melts our thoughts is een duotentoonstelling met individueel en gezamenlijk gecreëerd werk van Jennifer Izere en Léa Mainguy.

Deze tentoonstelling verkent thema's zoals het nadenken over het verleden en de connecties met de toekomst, maar ook het ophalen van herinneringen, of ze nu echt zijn of ingebeeld. We willen werken samenbrengen die navigeren tussen een opeenvolging van verschijningen en herinneringen door middel van video, audio, fotografie-installatie en textielsculptuur.

Ons verlangen is om deze hapering in de werkelijkheid in vraag te stellen, te herdefiniëren en te vervagen — onze eigen archieven te herdefiniëren door onze herinneringen te versmelten tot een nieuw verhaal.

MAP#150: I Was Framed for a Murder I Did Not Commit 

Wat biedt het beeldkader aan de potentiële moordenaar? I Was Framed for a Murder I Did Not Commit exploreert de mogelijkheden van het interieur en de beslissende factor van het beeldkader. De snoeiharde geometrie is de scène van irrationele agressie en aanvallen van ambiguïteit. De ruimte wordt open gelaten. Het kader sluit op en biedt mogelijkheden. Wat ziet men in de afwezigheid?

To un-fold

To unfold is an anticipation of embrace. To be with open arms. To reach for something fruitful hanging in a distance. And so we’ve gathered objects that unfold like blossom buds, reimagining what they could mean to us conjointly, after confluence. Some of the works shown were made two years ago, some we produced in the upcoming of this exhibition as an act of colliding our streams.

We, Marthe Huyse and Seppe-Hazel Laeremans, imagine unfolding as a collective start, a gathering of our kinships, of text and image. We envisage fingertips to touch on subjects of gesture, queerness, feminism, embodiment and illegibility. A space moved by both wind and touch.

We welcome all to move and read through To un-fold, opening Thursday October 12th accompanied by wine and juice and more things sparkling. The exhibition will be up until Sunday 29th.

OUR TIME IS LIQUID

A hidden manual in which slowness is allowed, welcomed and invited while questioning the linear perception of time. An intimate protest, acknowledging the significance of water in relation to a (mourning) body.

(a work in progress)

Tendenza Alla Cura / Tendensi Untuk Peduli

“Then one of the women started to hum, while gently swaying back and forth. Slowly a rhythm emerged; bit by bit other women joined in. Soon the whole group was singing, moving, and getting up to dance. It was an astounding transformation: people coming back to life, faces becoming attuned, vitality returning to bodies. I made a vow to apply what I was seeing there and to study how rhythm, chanting, and movement can help to heal trauma.”
BESSEL VAN DER KOLK, The Body Keeps the Score, 2015.

How can we deal with Distances, Distances between cultures, homes, generations, languages, Distances, differences, how can we deal with Distances?
Both of our works are researching the impulses and power of the body to express and connect. To express a love that has been suppressed for too long, a desire that was hidden, a power, a fierceness, be it by generations of oppression or by separation, — an uncontrollable urge to dance, to laugh, to live, to scream.
Both of our works explore art as a way to take Care, of our families, of our communities, of our time, of our homes, of the places we inhabit. Can we get back to an understanding of art as a place to connect, to care? And to rediscover and nurture our tendency to care?

How can we take Care, Care for cultures, homes, generations, languages, Care for differences, how can we give back, how can we claim back our Care?

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren. 'INTERSECTION' is een tentoonstelling van Lauranne De Vocht en Lenka Strauss.
Intersection: 1. The place where two or more things come together. 2. The place where two or more streets meet or cross each other.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren. TRACE is een tentoonstelling van Annelie Vaes en Jilles Oom waarin beide lijntekeningen, intuïtief of via omwegen, op hun eigen manier interpreteren.

Multidisciplinair & co-creatief werken met spelen

In de zonet afgelopen projectweek van Landschaps- en tuinarchitectuur stond Aldo Van Eyck centraal. Van Eyck (1918-1999) was een Nederlands architect, schrijver en lector die het modernisme in de tweede helft van de 20ste eeuw hielp herdefiniëren. Naast gebouwen ontwierp Van Eyck honderden speelterreinen in de stad Amsterdam die bestonden uit minimalistische speeltoestellen die de creativiteit van kinderen moesten stimuleren. Later zijn veel van zijn toestellen bestudeerd door sociologen, architectuur- en kunsttheoretici en psychologen. De abstracte vormen van Van Eyck stimuleren de creativiteit van het kind. De standaardisatie van de speeltoestellen zorgde dan weer voor een negatief effect op de bespeelbaarheid. 
De projectweek startte met een lezing over de huidige regelgeving en aandachtspunten bij het ontwerpen van hedendaagse speeltoestellen en een terreinbezoek aan diverse speelterreinen van Aldo van Eyck in Amsterdam. Daarna gingen tweede- en derdejaarsstudenten van de opleiding Landschaps- en tuinarchitectuur en eerstejaarsstudenten van de opleiding DEVINE zelf aan de slag in de vorm van een ééndaagse workshop. Het idee was om een eigen speellandschap, spelprikkel of speeltoestel te ontwerpen waarvan jullie hier het resultaat zien.

MAP is een projectruimte waar masterstudenten hun werk presenteren. - How to go (to) places - is een samenwerking tussen masterstudenten Beljita Gurung & Sam De Buysere.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren.

★★★★★★★★★★★★★★★

'BEWARE THE SHAMELESS SLUTS' is een samenwerking tussen masterstudenten Yara Yassine en Enid Stassyns.

(Ver)dwaling, (Ont)binding

In de Glazen Gang ruimte opent 16.02 een tentoonstellingsitie die de samenwerking van Hilke Walraven en Fien Leenaerts toont waarin Hilke's werkproces en Fien's dwalingen samenkomen.

MAP is een projectruimte waar masterstudenten uit verschillende disciplines hun werk presenteren aan het publiek.

Tentoonstelling met werk van masterstudenten vrije kunsten Anders Herrebaut & Rut Buelens

The function of non functionality

Siagian gaat ervan uit dat de nodeloze activiteit een leemte vult in de dagelijkse noden. Hij brengt het idee van kunst in verband met dat van het ritueel. Zijn toevoeging is het vinden van het evenwicht in de maatschappij dat ook vergelijkbaar is met een vaste routine die de ziel kan opladen.

"The function of non-functionality" is een praktijk die zich afvraagt wat de functie van kunst kan betekenen, gebaseerd op rituele aspecten van zijn eigen achtergrond.

info: raindosiagian.com

Vanaf donderdag 27 oktober tot zondag 6 november is het werk 'BACK TO SCHOOL' van Jonas Van Steenbergen (Student master Vrije Kunsten aan het KASK) te zien in de MAP ruimte. De tentoonstelling is het resultaat van ontmoetingen, gesprekken en ontdekkingen die Jonas Van Steenbergen maakte tijdens het bewandelen van de route tussen zijn ouderlijke woning en oude middelbare school te Antwerpen.

Op 27 oktober opent 'BACK TO SCHOOL' om 19:00 met een performance. Daarna kan u de tentoonstelling bekijken en genieten van een drankje.

In samenwerking met: Ann, Dennis, Elena, Florence, Jos, Lut, Deepak, Julia, Cathy en Michèle

Billboard Bill

MAP is een projectruimte op campus Bijloke waar masterstudenten hun werk tonen. Jef De Coster en Hazel Ver Moesen presenteren Billboard Bill.

Wanneer een lichaam of voorwerp in rust is, kan het alleen worden waargenomen als stilstaand vanwege zijn referentiekader. De deeltjes die samen met het lichaam bewegen, definiëren het als 'in beweging zijn of niet in beweging zijn'. Dit basisprincipe van beweging is een rode draad in de werken van Reza Yavari (IR, °1992) en George Chinnery (UK, °1991). Yavari's werk 'Unlimited editions' pint in op de culturele betekenis van Hard Rock Café t-shirts als een embleem van sterk gecommercialiseerd Westers toerisme, kitsch en globale bewegingen. Als inwoner van Iran zijn internationale reizen zeer beperkt. Vanuit het besef dat Hard Rock Café shirts van verschillende locaties online kunnen worden gekocht, zal Yavari een fotografie-installatie creëren die de fysieke aanwezigheid van de bezoeker vereist.  Chinnery toont een installatie die meer abstracte noties van beweging oproept door zijn werk te gebruiken als een geïmproviseerde performance van sculpturale en poëtische fragmenten. De sculpturen die in de glazen gang worden geplaatst, verwijzen naar tentoonstellingsobjecten, architecturale typologieën en de vergankelijke structuren en brokstukken die men langs de randen van de snelweg aantreft. Reza Yavari behaalde een BFA in Fotografie aan het College voor Schone Kunsten van de Universiteit van Teheran van 2014 - 2019 voordat hij aan zijn MFA in Fotografie aan het KASK begon. George Chinnery is een kunstenaar, DJ en landbouwingenieur die momenteel zijn MFA aan het KASK doet. Eerder behaalde hij een BFA (Hons) aan University College Falmouth van 2010-2013.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Deze keer is het de beurt aan Lukas Neven.

It looked like a world outside your house

Ik zal kijken naar de beelden in mijn hoofd. Het tafereel is een serie plaatjes die op papier zijn geschil- derd. Maar voor u die kijkt naar de duisternis in de duisternis, en niet kijkt naar het licht, maar naar de ogen, moeten we spreken van schaduwen en niet van het licht. Hou je vast. Ik ben er per ongeluk in geslaagd om de top van de berg te bereiken.

Deze MAP exposeert Laima Matuzonyte en Hanne Grobet. De tentoonstelling opent deuren naar een ervaring waarin men zichzelf kan ontmoeten als een personage van een raadselachtige mythe of als een artefact van een toekomstig museum.

De mens is in eerste plaats een spelend wezen. Johan Huizinga: ‘Hoe moeten we spel begrijpen? Homo Ludens begint met een opsomming van definiërende kenmerken. Spel, is allereerst
een vrije handeling. Hier treffen we een eerste dubbelzinnigheid aan, want spel is een vrijwillige overgave aan de regels en rituelen van het spel. Het spel vraagt de speler om mee te spelen, geen spelbreker te zijn. Spelen is daarmee ook altijd een ‘gespeeld worden’, je mee laten nemen door de regels van het spel.’ De oneindige zoektocht naar participatie en spelen in kunst. Ik speel het spel van de waarneming, de lijn waar iets zichtbaar wordt en wanneer die onzichtbaar blijft. Mijn spel doorbreekt alles wat we ‘gewoon’ zijn en dus vanzelfsprekend vinden. Wanneer iets opvalt bij de ene persoon zal verschillen van de andere persoon. Veel te veel en veel te lang maken we kunst onder druk, zonder ons te amuseren.

"In het verleden was schrijven zeldzaam. Nu is het onze religie. Ocho en Fella verschenen op het podium en praatten in de microfoon. Het was een hypnotiserend schouwspel." Zulke en andere unheimliche kruisbestuivingen van AI uitgetypte teksten van Teodora en poëzie van Kei vloeien in elkaar over in een liminale ruimte van een glazen gang. De kunstmatig intelligente materie heeft zichzelf gematerialiseerd - beelden wervelen rond in een diacarrousel. Welkom bij de vertrouwde maar unheimliche tentoonstelling "I cannot translate, I cannot send either" die deze donderdag 31 maart om 18u opent in de Glazen Gang van het KASK, Bijloke.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Deze keer is het de beurt aan Maia Liu en Kristof Thomas.

Wanneer twee lichamen interageren, behouden ze elk een niveau van onafhankelijkheid.
Maar wanneer twee lichamen intra-ageren, ontstaat het vermogen tot het (re)ageren van binnenuit.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Daniël Binnekamp verzorgt deze editie.

Gale force scheduled for day off

MAP is een projectruimte waar masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk tonen. 

Wherever there's a wind, there's a name for that wind. The Samoon "poison" reshapes dunes. The Khamseen is said to blow for fifty days straight. The Southerly Buster does as the name suggests. The Cape Doctor sweeps our fumes out to sea, lifts the things not pegged down, the stuff left out to dry. To get to the other side of the wind, first you must cross it, removing all that creates drag.

Anna van der Ploeg nodigt je uit op de opening to get caught in the wind.

Nur für dich glänzt im Auge die Träne

I appropriate objects and imagery that relate to a constructed sense of identity. Often these are signifiers that have become condensed into archetypes and stereotypes over time, eventually becoming commodities in a marketplace that is fascinated with the vestiges of shared values and the emblems of communities and their customs. These semiotic materials accumulate into a kind of critical mass before becoming degraded, combined and transfigured by simple gestures in the material process of painting. New signs, objects and images take shape and represent this transfiguration, whilst always being subordinate to their own physical reality as matter. At my presentation I will splice together two materially separate investigations which nevertheless share the same underlying substance. On one hand there will be work based on a totemic cult of remembrance around porcelain dolls of Princess Diana, and on the other hand there is work based on the process of crafting letterpress printing blocks of broken typefaces.

Wat als je een meisje bent? Wat als je het enige kind bent? Wat als je niet het enige kind bent? Wat als je sowieso alleen bent? Wat als je samen eenzaam bent? Cato Van Rijckeghem fotografeerde in China om een blik te werpen op het gedeelde verhaal van een één-kind-generatie. Wat als ik afval neem? Wat als ik afval mooi vind? Wat als ik er een conflict in zoek? Wat als ik manipuleer? Wat als ik tot een compromis kom? Elena Vloerberghen bouwt de dagdagelijkse poëtische conflicten rondom haar uit tot textiel. Wat als de twee makers hun krachten bundelen en je met hun werk confronteren?

Onder de titel ‘Advance To Go’ brengen Rebecca Fertinel en Sjoerd Houben (masters fotografie) twee reeksen samen, met als gemene deler; de zoektocht naar het ware geluk, of de illusie die daarbij gecreëerd wordt. Rebecca Fertinel gaat op zoek naar een eigen begrip van interculturaliteit, een gegeven dat ze terugvindt in de feesten van de Afrikaans-Belgische gemeenschap. Sjoerd Houben tracht met zijn werk de mogelijkheid tot visuele representatie van het thema ‘Happiness’ te onderzoeken, de beelden refereren naar de beeldcultuur en stereotypen die onze maatschappij heeft opgebouwd rondom het begrip geluk. Zijn project bevraagt of het mogelijk is om een ongrijpbaar gegeven als het geluk te fotograferen ook onderzoekt hij hierbij zijn rol als beeldmaker.

Zonder aandacht te geven aan de overkant, de buitenkant. De binnenkant, huis huid. Het vermogen van onszelf te zijn staat onder druk. Hard, huid, peignoir. We sluiten, op, in. Ik zweer je het, tot op het punt van, egard, een hoffelijk gebaar. Zijnde ik ben benaderende beschaving. Ons heerschaar. Te pas en ten onpas ligt het me voor de voeten.

MAP #70: Alix Jacops & Anneke D’Hollander "Gandalf for President / XXX" MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. MAP #70 is een samenwerking tussen masterstudenten fotografie Alix Jacops en Anneke D'Hollander. Mensen begeven zich in fictieve werelden en zijn graag even iemand anders. Die fijne grens tussen fictie en realiteit is de rode draad doorheen het werk van zowel Alix Jacops als Anneke D’Hollander.

Alix Jacops werkt aan de reeks ‘XXX’ over de porno-industrie; een wereld die gekend staat als fake. Een pornoset is een tijdelijke constructie waarin acteurs worden geplaatst. Zij nemen de rol van iemand anders aan, zodat de toeschouwer zich kan inleven in het verhaal.

In ‘Gandalf for President’ stelt Anneke D’Hollander vast dat in onze samenleving nieuwe verhalen worden geconstrueerd, want een zingevend kader ontbreekt. De kijker maakt kennis met hoe een eigen realiteit wordt gemaakt. Beide projecten behandelen deze grens tussen fictie en realiteit; een constructie met acteurs versus een wereld van niet-acteurs die een houvast zoeken in een opgebouwde wereld. Het ene project creëert een realiteit voor de kijker en het ander een realiteit voor zichzelf.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Inge van den Kroonenberg is masterstudent vrije kunsten aan KASK / School of Arts.

traces of song

down the hollow road
I found cricket
crckt tree hop hop crckt dee doo

down the hollow road
I hop hop hop
pebble pebble stone stone sh sh sh shoe

down the hollow road
I see rocket
ho ho holy pig a bang tada

down the hollow road
a deaf mule singing
Il ne dira plus co-co-di co-co-da

In 'Traces of Song' I present work regarding my research on the performance of sound, speech and song through more or less amplified media.

‘Verre’, is a sound installation that resonates through glass architecture. ‘SCHRAAAP’, wuk am I doing in Eeklo or local dialect as oral territory. ‘Untitled’, repeated handwritings, carbon print on paper. ‘Traces of a Song’, installation/work in process.

I am interested in sound as acoustic phenomena and as carrier of meaning. In my artistic practice I work with recorded sound, text, and voice. I like noise too. How it is constructed and how I can deconstruct it through listening.

I reflect on sound like sound reflects on me. I reflect sound. I absorb sound, like a wall does. Sound does not judge me. To sound I’m as much a wall as I am a person. I judge sound. Sound is meaningless until it is processed by my neurological network.

I sing songs. I remember songs. I remember words, rhythms and melodies. I remember patterns. I love patterns. Nature produces patterns beyond my limited comprehension. I only partially understand nature’s rhythms, words and melodies.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Onder de titel ‘immense healing qualities’ brengt Mark Grootes, masterstudent vrije kunsten, een reeks werken samen in de glazen gang:

Saltscrub
Morrocan clay mask
So long, Kenzō Tange
Porte des Flamands

Let Us Not Fall Asleep While Walking

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende disciplines hun werk presenteren aan het publiek. David Denil, masterstudent fotografie, presenteert werk uit de reeks 'Let Us Not Fall Asleep While Walking'.

‘overgrown with moss and becoming a forest themselves’

Nikola Benčová (Master Autonome Vormgeving) stelt een script voor op maat van de glazen gang onder de titel ‘overgrown with moss and becoming a forest themselves’. Innerlijke tijd is nooit lineair. Het script/performance moet fysiek gebracht worden op een bijna verborgen mannier. Woorden bewegen in de ruimte. Tasten naar wat achter woorden ligt. Op de tast. Een monoloog. De nood om voorbij transparantie te gaan. Spelen met oppervlakkigheid en alle onzichtbare lage ervan. Zoeken naar de limieten en processen van het gemanipuleerd worden. De daad van het uitspreken.

Deze tentoonstelling volgt op een workshop binnen de Masteropleiding Vrije Kunsten waarin 10 studenten een ‘artist book’ produceerden gedurende de projectweek in maart. De tentoonstelling zal de resultaten uitvouwen en uitbreiden in een ruimtelijke opstelling. Het gedrukte boek is een medium onder druk, vooral omdat in de laatste decennia de functionaliteit van het gedrukte boek dikwijls is vervangen door digitale media. Paradoxaal genoeg wint het gedrukte boek in betekenis en specificiteit als een autonoom medium, het blijkt een uitstekende plek voor kunstenaars om te werken en ideeën te verhandelen in een enge kunstmarkt. Meer en meer kunstwerken verschijnen als een boek of iets dat zich laat behandelen als een boek.
Met werk van Rebecca van Bockel / Maud Gourdon / Giammarco Cugusi / Tom Van den Wijngaert / Jan-Willem Vandenberghe / Ines Claus / Florien Allemeersch / Rebecca Jane Arthur / Luis Ramos.

Temporary Situation of Material Girls

Janne Claes (master autonome vormgeving) & Maranne Walravens (master vrije kunsten) creëeren in de glazen gang een ontmoetingsplek voor de toeschouwer. Zij stellen hun werk tentoon in relatie tot elkaar en tot de specifieke architectuur van deze ruimte. Hun grote affiniteit met materie, vorm en kleur zorgt voor een intense verbintenis.

Meets the eye

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. Masterstudenten Marthe Coolens (Fotografie) en Simon Malotaux (Autonome Vormgeving) gaan een samenwerking aan om tot de tentoonstelling "Meets the eye" te komen.

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. VAZENGÄNK toont de tentoonstellingsruimte en hoe we (ernaar) kijken. Wat valt er te zien? Acht vazen van evenveel makers als artefacten zichtbaar gemaakt. Waar precies, binnen of buiten, dat valt te bezien. Als het donker wordt. VAZENGÄNK zijn Hermine Cooreman, Jade Kerremans, Niek Pladet, Ferre Marnef, Mats Minnaert, Amina Saâdi, Emma Vanhille en Helen Van de Vloet. 

Hierro

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. Eva Claus, master studente fotografie, kondigt haar presentatie 'HIERRO' aan met dit citaat van Robert Bresson: "Traduire le vent invisible par l’eau qu’il sculpte en passant."