06.05.26 – 07.05.26, I LOVE ME(N), masterproef van Dorelia Schraven

Four characters – or are they elements? – find themselves inside a game of which they don’t really know the rules. Nonetheless, they play along. They tremble, jerk, rock their way through vaguely familiar situations and scripts.

“Through the use of reality as a looping moment, the piece reflects the absurdity of a repeated present without progress. It appeals by looping. Repeat, repeat, progress! The body becomes the limitation.” – Coach

“Fragile and bizarre, mixing artificial detachments, the organic machine becomes a mirror in which obsessions emerge.” – Jim

“The characters, manipulating situations, act as characters.” – Rock

“Many characters are corporate stock phrases. With stock phrases the glimmers of differentiation win.Playing with mixing what’s alive and what isn’t. What strikes most upon first viewing is the quality of the gestures highlighted through breathing. The work is arguably scripted.” – Tie

Credits:

• Onder leiding van: Nathan Ooms
• Van en met: Giel Luyten, Arnaud Muco, Pepijn Vermeulen & Anton Rys
• Met dank aan: Anna Franziska jäger, Simon De Winne, Bardia Mohammad, Danspunt, Trefpunt, KASK Drama.

"All trans/it long" is an internal transformation that erupts from a festive improvisation. The shared moment stems from a transmission of "Commonstro".

Credits:

• Concept: Milø Slayers
• Performers: Fatou Kâ, Manon Van Ranst, Lena Van Speybrouck, Sainabou Johm and Aniesha Akoua N. Tchimou
• Bijzondere dank: Yasen Vasilev, Anastasia Antoniadi, Chiheb Slaoui, Kim Ramiandrisoa
• Ondersteund door Stad Gent

“Als God niet bestaat, blijft toch altijd de vraag bestaan wie dan wél het menselijke bedrijf bestiert, alsmede de gehele op deze aarde bestaande orde.”

Wanneer Woland en zijn groteske gevolg, waaronder een reusachtige, pratende kat en een excentrieke heks, neerstrijken in het atheïstische Moskou van de jaren 30, wordt de stad op haar kop gezet. Terwijl de literaire elite van Moskou in paniek raakt, ontvouwt zich een relaas dat de grenzen van tijd, realiteit en menselijkheid overstijgt.
De Meester wordt opgesloten wegens zijn roman over Pontius Pilatus, zijn geliefde stelt alles in het werk om hem en zijn roman te redden.
Pontius Pilatus en Jezus ontmoeten elkaar voor Jezus’ terechtstelling. Zal Pilatus ingrijpen en hoelang zal zijn geweten hem achtervolgen?

In De Meester en Margarita laat Michail Boelgakov een eclectische stoet personages voorbijtrekken die iedere autoriteit en elke vorm van beheersing, in het bijzonder die van de rede, verwerpen. Dialogen uit De Meester en Margarita is een bewerking en selectie van Boelgakovs roman, o.l.v. Timeau De Keyser en Hans Mortelmans in samenwerking met 3de-jaarsstudenten KASK Drama.

Naar inmiddels goede gewoonte¹ : Buckle up, neem uzelf een goed glas wodka, neem uw communistisch manifest én uw Bijbel mee, zet u en geniet van dit magische, Bijbelse, Russische avontuur.

Credits

• Spel: Mathisse De Sutter, Lotus Friede, Winand Keymis, Anouk Lacroix, Bjarne Liveyns, Giel Luyten, Mina Maréchal, Anton Rys, Pepijn Vermeulen en Frieda Vranken
• Coaching / Regie: Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Tekst: De Meester en Margarita (1940), Michail Boelgakov vertaal door Marko Fondse en Aai Prins, geselecteerd en bewerkt door Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Affichebeeld: Bjarne Liveyns
• Beeld van tram: Van den Bossche, P. 2011, Gent tram to Moscou
• Dank aan: KASK Drama, Minard, Simon De Winne, Bardia Mohammad

¹ Zie De Kersentuin

Tijdens het Drama Festival presenteren masterstudenten drama hun afstudeerwerk. Averechts en klassiek drama, cross-overs, performances en multidisciplinair werk zijn te zien in de Kazematten, bij CAMPO, in de Minardschouwburg en op de Arsenaalsite. Het Drama Festival gaat door van 14 tot 21 juni 2025.

In ik denk dat het ouder heet maakt collectief modderspot (Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink & Seppe Somers) een theatervoorstelling over ouderschap.

In deze jeugdvoorstelling (10+) creëert de groep een absurdistische wereld waarin vijf personages samen proberen de ‘ideale’ ouder te bouwen. Door verschillende scenario’s en ideeën uit te spelen, ontdekken ze wat ze écht verwachten van een ouder – en of die perfecte ouder eigenlijk wel bestaat.

In steeds veranderende scenografie spelen de personages herinneringen na waar ze naar verlangen. Ze zoeken ouderlijke intimiteit bij elkaar. Ze geven elkaars wensen en gemis een vorm. Gaandeweg ontdekken ze hoe ze zelf een ouder zijn geworden - voor zichzelf, voor elkaar, zelfs voor hun eigen ouders. Ze vullen de leegte op, zien hoe die zich steeds opnieuw vormt en vinden ouderschap in onverwachte dingen: in het licht, de wind, de kieren van de bank, het stof dat uit de stofzuiger omhoog dwarrelt.

Met deze voorstelling willen we een vangnet bieden. Een plek voor gedachten, een aanraking, een troost en een lach – voor iedereen die opgroei(d)en zonder ouderfiguur.

Credits:

• makers & spelers: Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink, Seppe Somers
• begeleiding: Jan Steen, Freek Vielen, Gina Beuk
• lichtontwerp en techniek: Ramses Mensink
• scenografie: Elena De Lie
• posterontwerp: Stella Brouwers
• beeld: Alies Torfs
• met dank aan: Sumalin Gijsbrechts, Kristof Van Baarle, Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Madonna Lenaerts, Simon De Winne, kunstencentrum CAMPO, hetpaleis.
  

In BOTOX (NO EMOTIONS) onthullen acteurs hun diepste kwetsbaarheid — of spelen ze gewoon heel goed? Verdriet wordt hier zorgvuldig geënsceneerd en uitgekauwd, authentiek acteren wordt tot op het bot uitgebeend. Er wordt gelachen, soms opzettelijk, soms omdat iemand struikelt over een emotionele metafoor in de vorm van een houten kruk. Je kijkt, je huilt, je vraagt je af of je hier überhaupt wel had moeten zijn, je googelt “mag ik in het donker weggaan bij performancekunst?”

Wat gebeurt er met de oprechtheid van emoties als die geobserveerd wordt? Het is een zoektocht naar wat écht is, en of we dat ooit volledig kunnen tonen.

Credits

• Van en met: Lander Merckx, Melanie Barelds, Noa Van Dongen, Domien Huybrechts, Tist De Maeyer
• Beeld: Emma Ostyn
• Met dank aan: Bauke Lievens, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Bardia Mohammad, Flore van den Eynde, onze klas.

MEET THE ARTISTS

Katarzyna Kozyra (1992), a blond and provocative multidisciplinary artist known for her raw and challenging portrayal of marginalized bodies. She believes in giving a voice to the silenced, using her art to amplify those often overlooked. Born in Poland, raised in Amsterdam, and discovering her Jewish roots later in life, she embodies a complex, multifaceted cultural identity that fuels her fearless and electrifying art.

Banasha Suleimankheil (1993), a feminist performance artist in exile. Born in Afghanistan but raised in the Netherlands, she grapples with a profound identity crisis. Her art can be described as self-referential, as it solely exposes her personal experience of female suffering. She confronts the male gaze by presenting her body on her own terms, transforming her vagina into both a weapon and a canvas.

In the major retrospective exhibition “My Nemesis”, Katarzyna Kozyra dives into the relationship with her best friend and life-long enemy Banasha Suleimankheil. She looks back at this turbulent but very meaningful friendship to portray a decade of exchange between two strong-willed women trapped in a female artist’s body. Their lives were a constant competition but also the driving force behind their oeuvre. Who was the most traumatised artist? The most fuckable? The true feminist activist? With a hunger for success bordering on madness they exploited their beauty, sexuality, ethnicity, traumas, and just like Barbara Kruger, turned their bodies into a battleground.

Content warning: verbal violence, sexual violence, bodily abjections and suicide.

Credits

• Van & met: Manizja Kouhestani en Fiene Zasada
• Eindregie: Abigail Gypens
• Scenografie: Emma Onghena
• Muziek: Jan de Tremerie
• Mentoren: Luanda Casella & Frederik Le Roy
• Affiche: Lars Duchateau
• Met dank aan: Martha Balthazar, Bardia Mohammad, Simon de Winne, Jan Steen, Astrid Vansteenkiste , KASK DRAMA, CAMPO Victoria, LaGeste, De Kazematten, kunstencentrum BUDA, Minard, NTGent.

In Entre-deux nemen Roos en Cyrille je mee op een eerlijke, rauwe en soms pijnlijk herkenbare reis. Een reis door hun relatie, hun twijfels, hun verlangens. Ze leggen zichzelf en elkaar onder een vergrootglas.

Tussen het puin van wat ooit was, zoeken ze naar wat nog kan zijn. Ze spreken als geliefden, als vreemden, als spelers in elkaars leven. Ze nemen de rol aan van vriend, actrice, regisseur, moeder, dokter, minnaars, overwinnaar, student. Iedere identiteit schuift als een laag over de ander heen, tot het niet meer duidelijk is waar spel eindigt en waar waarheid begint. In een landschap van rollen en maskers proberen ze elkaar opnieuw te vinden. Met niets anders dan woorden, stiltes en de moed om zich bloot te geven.

Entre-deux is geen lineair verhaal. Het is een samenvoegsel van mono-en dialogen uit bestaande toneelstukken waaronder Neoptolemos van Koos Terpstra, Scenes uit een huwelijk van Ingmar Bergman en films als Marriage Story van Noah Baumbach en Persona van Ingmar Bergman.

Het is een poging. Een zoeken. Naar elkaar. Naar zichzelf. Naar verbinding. Naar een plek waar ze opnieuw kunnen beginnen – of misschien net moeten loslaten.
Over het ongrijpbare in menselijke relaties, over alles wat gezegd moet worden – en wat misschien beter verzwegen blijft. Over wat het betekent om samen te zijn.

“Ik begrijp het, ik begrijp dat je zwijgt...” – een zin die blijft hangen in de ruimte, net zoals de stilte tussen twee mensen die alles willen zeggen, maar niet weten hoe.

Entre-deux – Tussen wat was en wat nog zou kunnen zijn.

Credits

• Van en met: Roos De Graeve & Cyrille Ribel
• Beeld: Helena Bruynooghe
• Met dank aan: Simon De Winne, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Madonna Lenaert, Bardia Mohammad.

RETROGRADE keert terug naar de plek waar het beeld van vrouwelijkheid geboren werd en ontdekt dat dit modder is en geen rib. Van hieruit begint de zoektocht naar wat het woord vrouwelijkheid in zich draagt en hoe dit in ons eigen lichaam resoneert. Op zoek naar wortels graven drie spelers in teksten van lang geleden waar mannenstemmen vrouwenlichamen vormen. Ze laten zich overspoelen door reclamebeelden en popnummers terwijl ze proberen om de lagen van illusies van elkaar af te schuren. Wat maakt dat zij zich als vrouw identificeren?  Hoe beïnvloeden Shakespeare en Britney Spears hun vrouw zijn? Wat als Salome enkel voor zichzelf danst?  De ruimte reflecteert hun zoektocht en nodigt de toeschouwer uit om zelf een verhaal samen te stellen.  

Credits

• van en met: Lena Dirckx, Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• neeldend werk: Lena Dirckx; Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• geluid: Mischa Pakravesh
• teksten van Shakespeare, Euripides, Maeterlinck, Oscar Wilde, Lena Dirckx en Marte Lambaerts
• affiche: Marte Lambaerts met beeld door  Helena Bruynooghe
• kostuums: Marte Lambaerts en haar oma
• met dank aan: Bardia Mohammad, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Simon De Winne, Carolina Maciel de França, Liene Aerts, Thomas Peeters en Bérengère Bodin

Drs. Apparatus, occult wetenschapper 
heet u, sterfelijken, welgekomen en annonceert
zijn zelf ontwikkelde Machine, voor het eerst gedemonstreerd. 
Deze wetenschapper, bezeten door het leven beheerst
onverstaanbare smachten in deze voorstelling te verwachten. 
In een poging om voorgaande theorieën te ontkrachten 
raakt zijn familie in een kluwen van knopen en grachten. 
Spits uw oren en komt dat horen, 
in zijn laboratorium laat ‘t u bekoren,  
onder de grond in een kelder 
legt hij het uit, eenvoudig en helder. 

Credits

• Spel:  Evert Van Ransbeeck, Julian Dewaele, Michelle Van Neste, Felix Braeckman &  Tembi De Koninck
• Regie: Felix Braeckman 
• Muziek: Côme Lenseigne & Yunas De Proost 
• Scenografie: Marianne Van Caekenberghe & Charlotte daniëlse
• Kostuum: Marianne Van Caekenberghe & Felix Braeckman
• onder begeleiding van: Paola Bartoletti & Kristof Van Baarle
• poster: Nathaniel Ortiz
• Uitzonderlijke bedanking aan: Paola Bartoletti, De Veerman, Anker, CC Meulestede, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Minard, Pieter Van Dijck