Guilty of Love

"All trans/it long" is an internal transformation that erupts from a festive improvisation. The shared moment stems from a transmission of "Commonstro".

Credits:

• Concept: Milø Slayers
• Performers: Fatou Kâ, Manon Van Ranst, Lena Van Speybrouck, Sainabou Johm and Aniesha Akoua N. Tchimou
• Bijzondere dank: Yasen Vasilev, Anastasia Antoniadi, Chiheb Slaoui, Kim Ramiandrisoa
• Ondersteund door Stad Gent

“Als God niet bestaat, blijft toch altijd de vraag bestaan wie dan wél het menselijke bedrijf bestiert, alsmede de gehele op deze aarde bestaande orde.”

Wanneer Woland en zijn groteske gevolg, waaronder een reusachtige, pratende kat en een excentrieke heks, neerstrijken in het atheïstische Moskou van de jaren 30, wordt de stad op haar kop gezet. Terwijl de literaire elite van Moskou in paniek raakt, ontvouwt zich een relaas dat de grenzen van tijd, realiteit en menselijkheid overstijgt.
De Meester wordt opgesloten wegens zijn roman over Pontius Pilatus, zijn geliefde stelt alles in het werk om hem en zijn roman te redden.
Pontius Pilatus en Jezus ontmoeten elkaar voor Jezus’ terechtstelling. Zal Pilatus ingrijpen en hoelang zal zijn geweten hem achtervolgen?

In De Meester en Margarita laat Michail Boelgakov een eclectische stoet personages voorbijtrekken die iedere autoriteit en elke vorm van beheersing, in het bijzonder die van de rede, verwerpen. Dialogen uit De Meester en Margarita is een bewerking en selectie van Boelgakovs roman, o.l.v. Timeau De Keyser en Hans Mortelmans in samenwerking met 3de-jaarsstudenten KASK Drama.

Naar inmiddels goede gewoonte¹ : Buckle up, neem uzelf een goed glas wodka, neem uw communistisch manifest én uw Bijbel mee, zet u en geniet van dit magische, Bijbelse, Russische avontuur.

Credits

• Spel: Mathisse De Sutter, Lotus Friede, Winand Keymis, Anouk Lacroix, Bjarne Liveyns, Giel Luyten, Mina Maréchal, Anton Rys, Pepijn Vermeulen en Frieda Vranken
• Coaching / Regie: Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Tekst: De Meester en Margarita (1940), Michail Boelgakov vertaal door Marko Fondse en Aai Prins, geselecteerd en bewerkt door Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Affichebeeld: Bjarne Liveyns
• Beeld van tram: Van den Bossche, P. 2011, Gent tram to Moscou
• Dank aan: KASK Drama, Minard, Simon De Winne, Bardia Mohammad

¹ Zie De Kersentuin

Tijdens het Drama Festival presenteren masterstudenten drama hun afstudeerwerk. Averechts en klassiek drama, cross-overs, performances en multidisciplinair werk zijn te zien in de Kazematten, bij CAMPO, in de Minardschouwburg en op de Arsenaalsite. Het Drama Festival gaat door van 14 tot 21 juni 2025.

In ik denk dat het ouder heet maakt collectief modderspot (Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink & Seppe Somers) een theatervoorstelling over ouderschap.

In deze jeugdvoorstelling (10+) creëert de groep een absurdistische wereld waarin vijf personages samen proberen de ‘ideale’ ouder te bouwen. Door verschillende scenario’s en ideeën uit te spelen, ontdekken ze wat ze écht verwachten van een ouder – en of die perfecte ouder eigenlijk wel bestaat.

In steeds veranderende scenografie spelen de personages herinneringen na waar ze naar verlangen. Ze zoeken ouderlijke intimiteit bij elkaar. Ze geven elkaars wensen en gemis een vorm. Gaandeweg ontdekken ze hoe ze zelf een ouder zijn geworden - voor zichzelf, voor elkaar, zelfs voor hun eigen ouders. Ze vullen de leegte op, zien hoe die zich steeds opnieuw vormt en vinden ouderschap in onverwachte dingen: in het licht, de wind, de kieren van de bank, het stof dat uit de stofzuiger omhoog dwarrelt.

Met deze voorstelling willen we een vangnet bieden. Een plek voor gedachten, een aanraking, een troost en een lach – voor iedereen die opgroei(d)en zonder ouderfiguur.

Credits:

• makers & spelers: Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink, Seppe Somers
• begeleiding: Jan Steen, Freek Vielen, Gina Beuk
• lichtontwerp en techniek: Ramses Mensink
• scenografie: Elena De Lie
• posterontwerp: Stella Brouwers
• beeld: Alies Torfs
• met dank aan: Sumalin Gijsbrechts, Kristof Van Baarle, Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Madonna Lenaerts, Simon De Winne, kunstencentrum CAMPO, hetpaleis.
  

In BOTOX (NO EMOTIONS) onthullen acteurs hun diepste kwetsbaarheid — of spelen ze gewoon heel goed? Verdriet wordt hier zorgvuldig geënsceneerd en uitgekauwd, authentiek acteren wordt tot op het bot uitgebeend. Er wordt gelachen, soms opzettelijk, soms omdat iemand struikelt over een emotionele metafoor in de vorm van een houten kruk. Je kijkt, je huilt, je vraagt je af of je hier überhaupt wel had moeten zijn, je googelt “mag ik in het donker weggaan bij performancekunst?”

Wat gebeurt er met de oprechtheid van emoties als die geobserveerd wordt? Het is een zoektocht naar wat écht is, en of we dat ooit volledig kunnen tonen.

Credits

• Van en met: Lander Merckx, Melanie Barelds, Noa Van Dongen, Domien Huybrechts, Tist De Maeyer
• Beeld: Emma Ostyn
• Met dank aan: Bauke Lievens, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Bardia Mohammad, Flore van den Eynde, onze klas.

MEET THE ARTISTS

Katarzyna Kozyra (1992), a blond and provocative multidisciplinary artist known for her raw and challenging portrayal of marginalized bodies. She believes in giving a voice to the silenced, using her art to amplify those often overlooked. Born in Poland, raised in Amsterdam, and discovering her Jewish roots later in life, she embodies a complex, multifaceted cultural identity that fuels her fearless and electrifying art.

Banasha Suleimankheil (1993), a feminist performance artist in exile. Born in Afghanistan but raised in the Netherlands, she grapples with a profound identity crisis. Her art can be described as self-referential, as it solely exposes her personal experience of female suffering. She confronts the male gaze by presenting her body on her own terms, transforming her vagina into both a weapon and a canvas.

In the major retrospective exhibition “My Nemesis”, Katarzyna Kozyra dives into the relationship with her best friend and life-long enemy Banasha Suleimankheil. She looks back at this turbulent but very meaningful friendship to portray a decade of exchange between two strong-willed women trapped in a female artist’s body. Their lives were a constant competition but also the driving force behind their oeuvre. Who was the most traumatised artist? The most fuckable? The true feminist activist? With a hunger for success bordering on madness they exploited their beauty, sexuality, ethnicity, traumas, and just like Barbara Kruger, turned their bodies into a battleground.

Content warning: verbal violence, sexual violence, bodily abjections and suicide.

Credits

• Van & met: Manizja Kouhestani en Fiene Zasada
• Eindregie: Abigail Gypens
• Scenografie: Emma Onghena
• Muziek: Jan de Tremerie
• Mentoren: Luanda Casella & Frederik Le Roy
• Affiche: Lars Duchateau
• Met dank aan: Martha Balthazar, Bardia Mohammad, Simon de Winne, Jan Steen, Astrid Vansteenkiste , KASK DRAMA, CAMPO Victoria, LaGeste, De Kazematten, kunstencentrum BUDA, Minard, NTGent.

In Entre-deux nemen Roos en Cyrille je mee op een eerlijke, rauwe en soms pijnlijk herkenbare reis. Een reis door hun relatie, hun twijfels, hun verlangens. Ze leggen zichzelf en elkaar onder een vergrootglas.

Tussen het puin van wat ooit was, zoeken ze naar wat nog kan zijn. Ze spreken als geliefden, als vreemden, als spelers in elkaars leven. Ze nemen de rol aan van vriend, actrice, regisseur, moeder, dokter, minnaars, overwinnaar, student. Iedere identiteit schuift als een laag over de ander heen, tot het niet meer duidelijk is waar spel eindigt en waar waarheid begint. In een landschap van rollen en maskers proberen ze elkaar opnieuw te vinden. Met niets anders dan woorden, stiltes en de moed om zich bloot te geven.

Entre-deux is geen lineair verhaal. Het is een samenvoegsel van mono-en dialogen uit bestaande toneelstukken waaronder Neoptolemos van Koos Terpstra, Scenes uit een huwelijk van Ingmar Bergman en films als Marriage Story van Noah Baumbach en Persona van Ingmar Bergman.

Het is een poging. Een zoeken. Naar elkaar. Naar zichzelf. Naar verbinding. Naar een plek waar ze opnieuw kunnen beginnen – of misschien net moeten loslaten.
Over het ongrijpbare in menselijke relaties, over alles wat gezegd moet worden – en wat misschien beter verzwegen blijft. Over wat het betekent om samen te zijn.

“Ik begrijp het, ik begrijp dat je zwijgt...” – een zin die blijft hangen in de ruimte, net zoals de stilte tussen twee mensen die alles willen zeggen, maar niet weten hoe.

Entre-deux – Tussen wat was en wat nog zou kunnen zijn.

Credits

• Van en met: Roos De Graeve & Cyrille Ribel
• Beeld: Helena Bruynooghe
• Met dank aan: Simon De Winne, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Madonna Lenaert, Bardia Mohammad.

RETROGRADE keert terug naar de plek waar het beeld van vrouwelijkheid geboren werd en ontdekt dat dit modder is en geen rib. Van hieruit begint de zoektocht naar wat het woord vrouwelijkheid in zich draagt en hoe dit in ons eigen lichaam resoneert. Op zoek naar wortels graven drie spelers in teksten van lang geleden waar mannenstemmen vrouwenlichamen vormen. Ze laten zich overspoelen door reclamebeelden en popnummers terwijl ze proberen om de lagen van illusies van elkaar af te schuren. Wat maakt dat zij zich als vrouw identificeren?  Hoe beïnvloeden Shakespeare en Britney Spears hun vrouw zijn? Wat als Salome enkel voor zichzelf danst?  De ruimte reflecteert hun zoektocht en nodigt de toeschouwer uit om zelf een verhaal samen te stellen.  

Credits

• van en met: Lena Dirckx, Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• neeldend werk: Lena Dirckx; Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• geluid: Mischa Pakravesh
• teksten van Shakespeare, Euripides, Maeterlinck, Oscar Wilde, Lena Dirckx en Marte Lambaerts
• affiche: Marte Lambaerts met beeld door  Helena Bruynooghe
• kostuums: Marte Lambaerts en haar oma
• met dank aan: Bardia Mohammad, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Simon De Winne, Carolina Maciel de França, Liene Aerts, Thomas Peeters en Bérengère Bodin

Drs. Apparatus, occult wetenschapper 
heet u, sterfelijken, welgekomen en annonceert
zijn zelf ontwikkelde Machine, voor het eerst gedemonstreerd. 
Deze wetenschapper, bezeten door het leven beheerst
onverstaanbare smachten in deze voorstelling te verwachten. 
In een poging om voorgaande theorieën te ontkrachten 
raakt zijn familie in een kluwen van knopen en grachten. 
Spits uw oren en komt dat horen, 
in zijn laboratorium laat ‘t u bekoren,  
onder de grond in een kelder 
legt hij het uit, eenvoudig en helder. 

Credits

• Spel:  Evert Van Ransbeeck, Julian Dewaele, Michelle Van Neste, Felix Braeckman &  Tembi De Koninck
• Regie: Felix Braeckman 
• Muziek: Côme Lenseigne & Yunas De Proost 
• Scenografie: Marianne Van Caekenberghe & Charlotte daniëlse
• Kostuum: Marianne Van Caekenberghe & Felix Braeckman
• onder begeleiding van: Paola Bartoletti & Kristof Van Baarle
• poster: Nathaniel Ortiz
• Uitzonderlijke bedanking aan: Paola Bartoletti, De Veerman, Anker, CC Meulestede, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Minard, Pieter Van Dijck 

En dan plots -das een vree rare fase- kan niet zeggen wanneer, het overkomt u gewoon ge zult het wel voelen als het daar is dan vragen ze “Wat wil jij later worden?" Euh idc ik ben al iets waarom moet ik nu nog iets worden? En dan vragen ze ‘wat zijn u toekomstplannen?’ Euh idc ontbijten, dat is mijn toekomstplan en of dat nu nen boterham met choco is of nen pot cornflakes met melk ja dat zien we dan wel.

Door toevallige ontmoetingen ontspinnen zich zowel humoristische als kwetsbare gesprekken, waarin personages geconfronteerd worden met de onvermijdelijke overgang naar een volgende levensfase. Thema’s zoals opgroeien, innerlijke verlangens en maatschappelijke verwachtingen staan centraal. 'Lost and Found and lost again' wilt een herkenbare en meeslepende ervaring creëren voor zowel jongeren als volwassenen, en wilt reflecteren op de universele zoektocht naar identiteit en verandering.

• Van en met: Luna Janssen, Robbe Meere, Tuur Verelst en Elise Vervaeke
• Techniek: Bardia Mohammad
• Spelcoaching: Lucie Plasschaert
• Teaser, trailer en captatie: Elias Dieusaert, Dries Marshall
• Mede mogelijk gemaakt door: Arsenaalsite, NTGent, Minard, KASK DRAMA en Luca Drama
• Met speciale dank aan: Kristof van Baarle, Timeau De Keyser, Tom Meere, Miro Lievens, Milan Mitera, Cyrille Bernard Ribel, Katrien Valckenaers, Frederik Le Roy

Toegankelijkheid

Arsenaalsite is vlakbij een tramhalte. Het publiek zit onder een afdak.

Er bestaan drie zussen die samen het lot bepalen: de Moirae. Samen weven en beheersen de Moirae het lot van zowel mensen als goden en niemand kan hun beslissingen beïnvloeden of veranderen. 

In Amor Fatigue onderzoeken Luna De Boos, Miro Lievens en Nathan Isahakyan drie personages die hun eigen lot bewandelen. Ze worstelen met hetgeen dat ons allen moet verbinden. Teruggrijpend naar verhalen uit het verleden delen ze elk hun verlangens, pijn en geluk. Wat staat er op het spel bij de ontmoeting tussen deze personages? 

Le désir est une passion qui regarde l’avenir 

• René Descartes

• mentoren: Louis Janssens en Jan Steen 
• met dank aan: Louis Janssens, Jan Steen, Bauke Lievens, Simon De Winne, Bardia Mohammad, Helena Bruynooghe en Kristof Van Baarle 
• fotograaf: Helena Bruynooghe

Stop met je moeder de schuld te geven.

We zijn allemaal eenzaam.

We worden alleen geboren en we zullen alleen sterven.

Maar wat als dit niet zo is? Wat als deze ideeën ons ervan weerhouden om radicale intimiteit op te zoeken?

In AUTUMN RUPTURE zien we twee figuren die zich naast elkaar verhouden tot hun eenzaamheid. In een verwarrende wervelwind van gedachten, gesprek en emoties bewegen ze door een landschap van verschillende kamers.

Onderweg stuiten ze op vastgeroeste ideeën en verlangens; en de vraag hoe deze vorm te geven. Wie weet waarom we willen wat we willen?
En wat als de taal ontoereikend is? Wanneer neemt het lichaam het over?

De eenzaamheid is hier als een ommuurde tuin die kan overwoekeren; waarin ook het onkruid een waarde heeft, en waar verzorging en aandacht van belang is.

Een plek waar de tijd van gevoelens nooit eeuwig duurt, maar net als de seizoenen van gedaante wisselt.
En degene die het verhaal verzint, verzint de wereld.
Dus verwelkom altijd iemand in het huis van je eenzaamheid.

without darkness

nothing comes to birth

as without light

nothing flowers

• Maureen Murdock

Credits

• Van en met: Ella Boomsma en Leila Benchorf
• Muziek: Kiki Abels
• Outside eye: Maria de Cort
• Dramaturgie: Jonas Istace
• Scenografie: Lars Uten
• Mentoren: Khadija El Kharraz Alami & Timeau de Keyser
• Beeld: Hooman Jeddy & Maria de Cort
• Met dank aan: Bardia Mohammad, Simon De Winne, Maryam Sserwamukoko, Rinus Martha Chaerle, Gudrun Moreau, Frederik Le Roy, Carolina Maciel de França, Bauke Lievens, Emma Verstraete, KASK DRAMA, LOD, CAMPO Victoria, LaGeste, De Kazematten, Yelena Schmitz, Kunsthumaniora Brussel
• Gebaseerd op teksten van: Ali Smith, Olivia Laing, Sheila Heti, Virginie Despentes, Rebecca Solnit, Katherine Angel, Susan Sontag, Maureen Murdock, Miranda July, Big&Little Edie Beale.

Vera en Michael hebben net hun huis gerenoveerd. Om dat te vieren, nodigen ze hun goede vriend Ferdinand uit. Trots tonen ze hem hun nieuwe interieur vol objecten die schipperen tussen design en complete onzin: van een antiek Turks kromzwaard, tot een elektrische amandelschiller.

Vera en Michael zijn mee met de laatste trends, hun zoon doet het fantastisch op school, hun seksleven is spannender dan ooit.

Maar ze maken zich zorgen om hun vriend, Ferdinand. Hij is schrijver, maar publiceert nauwelijks. Hij werkt in een brouwerij, heeft geen exclusieve platencollectie en wil geen kinderen. Wat begint als een ogenschijnlijk gemoedelijke avond, ontaardt al snel in een wanhopige zoektocht van het koppel naar de bevestiging van hun bestaan. Maar in die zoektocht worden ze genadeloos geconfronteerd met de leegte van hun materiële en burgerlijke leven.

HOUSEWARMING is een tijdloze satire over een koppel dat een gesprek voert dat eigenlijk geen gesprek is. We zien de ontleding van twee diep ongelukkige mensen die gebukt gaan onder de verstikkende verwachtingspatronen die de maatschappij hen oplegt.

Een koppel dat een identiteit opbouwt a.d.h.v. wat ze bezitten, wat ze meemaken, wat ze dragen… Maar wat is zo’n identiteit waard als je niemand hebt om dat alles aan te tonen?

Voor HOUSEWARMING vertrekken Kes Bakker, Anna De Graeve en Toon Acke vanuit de eenakter Vernisáž (ned: ‘De Vernissage’) van Václav Havel uit 1975. Getriggerd door de hedendaagsheid van de thema’s en ideeën in Havel’s kritische, humoristische werk, voegen ze nieuwe, zelfgeschreven teksten toe aan het origineel. Door in de huid te kruipen van een oudere generatie, vragen de jonge makers zich af of ze zelf ook kinderen willen. Of ze zelf ook in die burgerlijkheid terecht willen komen. We zien een oudere generatie die worstelt met wie ze zijn geworden en jonge makers die worstelen met wie ze willen worden.

• Gebaseerd op: Vernisáž (Ned: De Vernissage) van Václav Havel
• Taal: Nederlandstalig
• Concept, spel en tekstbewerking: Anna De Graeve, Kes Bakker en Toon Acke
• Coaching: Willem De Wolf
• Zakelijk en dramaturgisch advies: Benoît Vanraes
• Theoretisch en dramaturgisch advies: Kristof Van Baarle
• Scenografisch advies: Gilles Polak
• In samenwerking met NTGent en KASK & Conservatorium
• Met dank aan Matterhorn VZW, de Roovers, tg STAN, Bardia Mohammad, Valerie Desmet, Frederik Le Roy, Arsenaal/Lazarus, LaGeste, Capture Management.

MODDER SPEAK TO ME volgt drie personages die door een groot bedrijf worden belast met een onmogelijke taak: de wereld redden terwijl de zuurstof langzaamaan verdwijnt. Terwijl de wereld boven hen onherroepelijk verandert, raken ze steeds dieper verstrikt in hun onderzoek en gesprekken, waarbij de grenzen tussen experiment, gedachte en droom beginnen te vervagen. Hun rouw, ontdekkingen en onderlinge relaties verstrengelen zich onlosmakelijk met elkaar. MODDER SPEAK TO ME is een vertelling die speelt met beeld, spelplezier en transformatie. Een verhaal waarin mens, planeet en technologie met elkaar verweven raken in een zoektocht naar ademruimte.

• Spel & Regie: Maryam Sserwamukoko, Titus Smessaert & Tijmen Van Damme
• Scenografie: Kobe Ipers
• Lichtontwerp: Tijmen Van Damme, Maryam Sserwamukoko & Titus Smessaert
• Kostuum: Maryam Sserwamukoko, Titus Smessaert & Tijmen Van Damme
• Begeleiding: Lua Casella & Khadija El Kharraz Alami
• Beeld: Maryam Sserwamukoko, Titus Smessaert & Tijmen Van Damme
• Met dank aan: R7, Anker, VRT

(opgelet: de datum van deze voorstelling is gewijzigd en valt nu op 9, 10 en 11.04.25)

Is there actually called a place called ‘Echo Beach’?

‘Doesn’t exist to my knowledge.
It’s quite a fiction really, it’sjust a state of mind
The song deals with a state of mind, … you tend to go back to a place that has been quite enjoyable…’

• Mark Gane

Met dank aan Kris Verdonck, Kristof van Baarle, Bauke Lievens, Khadija El Kharraz Alami, Emma Verstraete, Bardia Mohammad, Valerie Desmet

O dierbaar België

O heilig land der vaad’ren

Als ge naar hier komt, moete uw polle durve vuilmaken. En hard werken.

Olaaa, como estas?
Where you from?

Flanders.

Mag dat een beetje meer zijn?

wiJ hEbBen tRaDiTIeS mAar diE ziJN zO PrOBlEMatiScH

What about you?
Alles is duurder geworden. Ge moet den dag van vandaag voor ALLES betalen, en veel.
Belgium?

Aaaah Lukaku, Kevin De Bruyne!

Voor mij ne berepoot, da mag gekruid zijn, en ne curryworst special.

Vous parlez français?
J’aime j’aime la vie.
Nederlands?

Nee zoo bedoel ik het niet, begrijp me niet verkeerd, ik ben niet racistisch.

Deutsch? Nein.

Wat een cultuur hebben jullie zeg.
Wij kennen er te weinig over.

Belgium people, good people, very calm people. I like.

Na het eerdere avontuur met I Love (And Hate) You, Iran verkent acteur en theatermaker Armin Mola nu een nieuw hoofdstuk: België. In I Love (And Hate) You, Belgium duikt hij op humoristische en diepgaande wijze in de Belgische cultuur.

Van de muziek en het eten tot de alledaagse gewoontes, alsook de sociale en politieke (wan)toestanden. Met een scherpe blik onderzoekt hij wat België zo speciaal maakt, wat maar ook wat soms op de zenuwen werkt. Een voorstelling die liefde en frustratie met elkaar verweeft.

• Concept, tekst & spel: Armin Mola
• Mentoren: Jan Steen & Wannes Gyselinck
• Dramaturgie: Alia Rifai
• Kostuums: Rida Habib Allah
• Artistieke begeleiding: Thomas Bellinck
• Met veel dank aan: Alia Rifai, Thomas Bellinck, Mokhallad Rasem, …

45 jaar vakmanschap van Marc Vanrunxt in 1 performance: een lentedrama.

In Kinesferen: een lentedrama kruipen vijf spelers in een dansersrol. Ze onderzoeken hoe ze het lichaam en de ruimte kunnen benaderen als landschap. Waar stopt hun lichaam en waar begint de ruimte?

Het had een andere voorstelling kunnen zijn, met een andere titel, op een ander moment, met andere spelers, in een andere ruimte.

De voorstelling heet Dance Dance Dance, Otherwise We Are Lost: een ode aan Pina B., want haar geest is er altijd bij.

De voorstelling heet Wuthering Heights: we dansen in een rode jurk en een lange pruik als Kate Bush.

De voorstelling heet Vanrunxt Manifesto: een solo van Marc Vanrunxt over Marc Vanrunxt.

De voorstelling heet Laban Deluxe: we doen 24 uur lang de Laban onder het mom van duur.

De voorstelling heet The Dead Can Dance: we laten ons inspireren op het schilderij ‘Die Toteninsel’ van Böcklin.

De voorstelling heet Ik Haat Beethoven: we dansen de volledige 7e symphonie.

Dat hebben we al gedaan. Je had erbij moeten zijn. De climax is voorbij.

De voorstelling heet Kinesferen: een lentedrama.

De dansers zijn Melanie Barelds, Luna De Boos, Roos De Graeve, Tist De Maeyer en Domien Huybrechts.

De begeleider is Marc Vanrunxt.

Dat hebben we nog niet gedaan.

Jij kan erbij zijn.

• Dansers: Melanie Barelds, Luna De Boos, Roos De Graeve, Tist De Maeyer en Domien Huybrechts
• Begeleiding: Marc Vanrunxt
• Beeld: Emma Ostyn

Do not be sad because it is winter. Please bring warm clothes and maybe even a blanket. The church where we work, study, and read is not heated. We have been located here for the past six weeks – the Groot Begijnhof Sint-Elisabeth.

This site was formerly owned by the Begijnen of Gent. A group of lay Medieval women who practiced spirituality and collective living on their terms. We remember them as a proto-feminist project. We remember them for their radical forms of organization: running elections, offering a space where women of mixed social classes could live alongside one another, writing mystical literature to elaborate their experiences and teach. We remember that 600 women once lived here.

They were unacknowledged by the church and so we, too, have chosen to work beyond the walls of the school. Love makes me wander outside myself. Their subject, which we hold ourselves to, is love, mysticism, collectivity, and self-organization.

Hadewijch–-our starting point, our title, our mentor, our conversation partner–-was one of the first poets published in Middle Dutch. Little is known of her life beyond a collection of writings that consists of 14 recounted visions, 31 letters to young begijnen, 45 poems in stanzas to be sung aloud, 14 poems in couplets, and a list of perfects which are clad as love. Which no alien can understand. Which she invites us to share. She wrote about union with the divine.

In the hollows of the church, voice surfaces, distorts, rings, and resonates – all to most information must surrender to the sonic body of the space. Theater, as we learned it, is at a loss. We focus on song. Yet for some reason a whisper, the texture of gossip, is still possible. A body, be it inner, outer, or extended is at stake. The poem is flooded by a poetics of echo. Resonance is also a question of history. Are you not all deeply touched?

Beware, we privilege visions over ideas, process over product, conversation over conclusion, and, in the spirit of Hadewijch, Love over all.

Beware, lasers are present in the performance.

Since Love’s arrow first inwardly shot me.

We warmly welcome you into the cold.

When March begins, we see…

• Performers, schrijvers en makers: Cyrille Bernard Ribel, Lena Dirckx, Noa Van Dongen, Bryana Fritz, Marte Lambaerts, Lander Merckx, Mischa Pakravesh, Sulo Rahman, Jasmine-Nazaré Sedrati-Lopes, Elsi Sloan
• Kostuumontwerp: Dorien De Kesel
• Kostuumassistent: Rowan Boeijen
• Bronmateriaal: Hadewijch 
• Supervisie: Bryana Fritz
  

Parijs is voorbij. Ljoebov Andréjevna keert na vijf jaar terug naar haar kersentuin. Daar treft ze de resten aan van de artistocratie van de 20e eeuw. De kersentuin, ooit een bloeiende onderneming, staat op het punt om verkocht te worden, maar daar zijn ze niet mee bezig. Ze gaan uiteten, geven feestjes en schotelen het personeel enkel bonen voor. De derdejaars studenten drama van KASK & Conservatorium onderzoeken samen met Atta Nasser hoe zich te verhouden tot repertoire. Ze duiken in de kleurrijke personages die Tjechov hen 120 jaar geleden heeft voorschoteld, en vinden daar figuren die langs elkaar praten, de ontkenning van de realiteit en een onafwendbaar noodlot.

Wanneer is het tijd om iets los te laten? Hebben we hier te maken met een gezonde dosis Sehnsucht, of is er meer aan de hand? Buckle up, guys, pak jezelf een goed glas wodka, neem je communistisch manifest (of je Bijbel) mee en dompel je onder in deze Russische speeltuin.

We zeggen ‘fuck you, Stanislavski, de Kerstentuin is geen tragedie!’ Wij willen humor. Wij willen spelen, Wij zijn in de buurt. Wij willen hosselen. Wij willen #dommedingen. Wij willen JOU in de ZAAL.

Credits

• Spelers: Melanie Barelds, Luna De Boos, Roos De Graeve, Tist De Maeyer, Lena Dirckx, Domien Huybrechts, Marte Lambaerts, Anaïs Maes, Lander Merckx, Mischa Pakravesh, Noa van Dongen
• Begeleiding: Atta Nasser, Kristof van Baarle
• Tekst: Anton Tsjechov

S. is een linkse trut, een Becky, een lief DeMorgen-meisje. Ze drinkt haar koffie met havermelk en koopt alleen haar ondergoed nieuw. En ze houdt van daten. “Blijf swipen, zo leren we je smaak kennen!” Maar wat als je rechts per ongeluk niet naar links swipet, maar naar rechts? Swipet rechts, links altijd naar links? Soms is links en rechts toch een match, en S. ontmoet A., B., en C.

Ik wil je zo hard doen wanneer we niet overeenkomen.
Wil je in mijn mond spugen?

Je hebt gelijk dat je me naar rechts hebt geswiped.

Je hebt gelijk dat ik soms een beetje fel ben.

Je kent me eigenlijk al door en door.

Daarom mis ik je ook zo hard.

S. had een date burn-out en besloot haar leven te beteren en de wereld te depolariseren. Ze is namelijk een heel goed mens. Ze nam veertien interviews af, kwam kletsen op de zetel bij ‘de rechtse man’ in zijn vele soorten en maten: van vissers tot politici tot mariniers. Ze ontdekte dat vrouwen soms ook rechts zijn (zij vonden de Barbie film wel goed gelukt). Ze dronk thee met politieke Romeo en Julia’s in Nederland en België en sprak over hartzeer met gepolariseerde exen. En ze sprak ook zichzelf.

"Twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen. En wie zegt dat ik een kussen wil delen? Ik wil mijn eigen fucking kussen."

CREDITS

• Spel, concept en tekst: Sophie Anna Veelenturf
• Mentoren: Kristien De Proost & Thomas Bellinck
• Regie: Doris de Vries
• Muzikale & komische coaching: Valentina Tóth
• Dramaturgie: Remi Cosijn & Doris de Vries
• Productionele ondersteuning: Remi Cosijn
• Beeld: Charlotte Jodogne
• (Beeld)technisch en auditieve ondersteuning: Maaike Jaspers, Charlotte Jodogne
• Foto’s: Juliette de Groot
• Met speciale dank aan: Alle geïnterviewden.
• Daarnaast ook dank aan: KASK & Conservatorium, VIERNULVIER, De Kazematten, Gouvernement, CAMPO, Pepijn Huysman, Jana De Kockere, Martha Balthazar, Frederik Le Roy, Bardia Mohammad, Valerie Desmet, Sjoerd Koolma, kunstencentrum BUDA & medestudenten.
• met steun van De Auteurs