KASK Drama

To be exiled, deprived from the protection of the law creates freedom for reimagining lawfulness. In 1945 an Egyptian farmer found a jar near the city Nag-Hammadi with a bundle of gnostic Christian scriptures. These were left out of the bible and the writers condemned as heretics. The scriptures invite for a personal experience of faith that departs from inner authority and gives female apostles, one of them Mary Magdalene, a voice. ‘Exiled Salvation’ is an investigation in the motives behind this act of erasing and condemnation, a physical and sonic investigation with music curated by Arend Dever.

Met dank aan

• Arend Dever voor de muziek
• Ula Sickle als praktijkmentor
• Lars Kwakkebos als scriptiementor
• Emma Ostyn als fotograaf
• Bardia Mohammed voor de techniek
• Frederik Le Roy als coördinator
• Dank aan mijn klas: Noa Van Dongen, Melanie Barelds, Lander Merckx, Cyrille Ribel, Marte Lambaerts, Lena Dirckx, Roos Degraeve, Tist De Maeyer en Domien Huybrechts.
• Dank aan alle andere masterstudenten: Rinus Martha Chaerle, Anaïs Maes, Milan Mitera, Gudrun Moreau, Dorelia Schraeve en Casper Schoolmeesters.

Het is niet gemakkelijk om vandaag de dag van mannen te houden. Nog moeilijker is het om dat hardop toe te geven. Maar Dorelia doet het, in de voorstelling I LOVE ME(N). Samen met het publiek gaat ze op zoek naar radicale authenticiteit. Ze is brutaal, nieuwsgierig en ja, ook sexy. Dat laatste is niet het belangrijkst, maar wel waar. Want Dorelia liegt niet.

Verwacht een voorstelling die tot de kern wil komen van haar liefde voor de Man — niet één man, maar het archetype van. Ze zingt, danst, vertelt en bevraagt wat het betekent om naar de liefde van een man te verlangen. En waarom ze juist die liefde zo nodig heeft.

‘Men wordt niet als vrouw geboren, men wordt tot vrouw gemaakt’ schreef Simone de Beauvoir in 1949. Wat betekent het om een vrouw te zijn, een vrouw te spelen, en waar vervaagt de grens tussen die twee.

Dorelia laat zich inspireren door grote denkers zoals: De Beauvoir, Butler en Beyoncé om dichter bij de kern te komen. Ze keert terug naar haar verleden en neemt het publiek mee, man voor man, stap voor stap, langs de verhalen die haar hebben gevormd tot wie ze speelt… euh is.

Credits

• Concept, Spel en tekst: Dorelia Schraven
• Onder begeleiding van: Valentina Tóth
• Muziek: Robbe Embrechts
• Eind regie: Manizja Kouhestani
• Theoretische Mentor: Wannes Gyselink
• Beeld: Crispin Yanisi
• Speciale dank aan: Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Simon De Winne, Madonna Lenaert en de organisatie van het Amsterdams Kleinkunst Festival
• Artistieke maar vooral emotionele ondersteuning: Melanie Barelds, Rinus Martha Chaerle, Milan Mitera, Gudrun Moreau, Anna de Graeve, Julius Schraven en de andere afstuderende KASK drama studenten
• Techniek: Lena van Speybroek
• Extra speciale dank: Alle mannen in mijn leven, zonder jullie was er geen voorstelling

Laten we het verhaal van de anus vertellen. In Lost Springs slikken vijf spelers het tapijt van de beschaving in om met de draden die tussen hun benen uitsteken, de tent voor een nieuw circus te weven. Een eclectisch theaterstuk waarin het alledaags pessimisme van de wereld te lijf wordt gegaan aan de hand van de aars. De aars als anker voor de fictie. De aars als orakel.

Een donkere ruimte. Een dondertrom. Een menselijke aars op een transportkarretje. Het publiek wordt uitgenodigd om hun licht te schijnen op dat wat we normaal verbergen. Een zoektocht naar hoop, plezier en de betekenis van het leven – de schaamte voorbij.

We vinden de semiotiek van de anus terug in alle facetten van de geschiedenis. Van de Middeleeuwse klucht en Mozart tot Freud en Cardi B. De aars als beerput, de aars als butt of the joke, de aars als drift, als platte humor. De vuilpoort van ons heelal. Daar waar alle drek naar buiten komt.

Spelenderwijs overschrijdt de aars alle grenzen, anders dan het hoofd waarvoor grenzen en bezittingen veel betekenen. In tijden van verdeeldheid en preutsheid zeggen wij: communize your anus. Because we all have one. De aars is wat ons verbindt. Open up your anus, let the light shine in. The weapon is modest, but the possibility of action is close by—and infinite. Niet om te provoceren. Of toch wel?

Verwijzend naar ‘Anal Terror’ van Paul B. Preciado

Credits

• Masterproef van: Gudrun Moreau & Milan Mitera 
• Met: Cyrille Bernard Ribel, Anna De Graeve, Milan Mitera, Gudrun Moreau & Seppe Somers
• Praktijkmentoren: Lydia McgLinchey & Jan Steen
• Theorie mentoren: Helena De Preester & Martine Clierieck
• Fotografie: Nur Lootens
• Graphic design: Maï van Genugten
• Muziek: Niels Braeckmans
• Kostuum: Dille Ach
• Lichtadvies: Ezra Veldhuis
• Props: Clémence Ledent
• Techniek: Bardia Mohammad & Geeraard Respeel
• Dramaturgie: Gudrun Moreau
• Dramaturgisch advies: Mattis Van Den Branden & Jellie Schippers
• Leidraad: Anal Terror - Paul B. Preciado, Cannibalist Manifesto - Oswald de Andrade
• Met dank aan: KASK & Conservatorium, CAMPO, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Bauke Lievens, Kristof Van Baarle, Madonna Lenaert, Luanda Casella, Sébastien Hendrickx & Frederik Leroy, Rinus Martha Chaerle, Dorelia Schraven & de masters van KASK Drama.

Herstel uw leven en vind het welzijn dat u verdient.
Welkom bij REST / RESET / RECOVER

In een wereld van voortdurende overprikkeling, prestatie en zelfoptimalisatie biedt ons centrum een gecontroleerde omgeving waarin u kunt terugkeren naar helderheid, balans en functionele rust.

Tijdens uw verblijf wordt u begeleid door een ervaren therapeutisch team gespecialiseerd in neurocognitieve reset, emotionele regulatie en lichaamsgerichte correctie. Door middel van geavanceerde technologieën, ademwerk, energetische sessies en zachte neurostimulatie ondersteunen wij het herstel van uw systeem op alle niveaus: mentaal, fysiek en emotioneel.

Uw dagen worden voor u opgebouwd.

Uw keuzes worden tijdelijk overgenomen.

Uw aandacht wordt zorgvuldig herverdeeld.

Er ontstaat ruimte voor een stabielere versie van uzelf.

U hoeft niets te doen behalve aanwezig te zijn.

Aan het einde van het traject volgt een terugkeer naar het leven,
of naar een versie daarvan die beter functioneert.

Dank voor het vertrouwen.

REST / RESET / RECOVER is een voorstelling waarin zorg en controle samenvallen, en waar de grens tussen realiteit en optimalisatie langzaam verdwijnt.

Credits

• Van / Met: Frieda Vranken en Anouk Lacroix
• Scenografie: Elias Demuynck
• Muziek: Jan De Tremerie
• Beeld: Jonathan Verschaeve
• Met dank aan: Bauke Lievens, Simon De Winne, Mario Barrantes Espinoza, Bardia Mohammad, Sophia Bauer, Mina Marechal, Hannes Bulen, Luanda Casella, familie en vrienden

Aan de basis van ieder meesterwerk ligt een tragedie, maar ik vraag me af wanneer mijn tragedie komt. Hoe lang moet ik nog wachten op die noodlottige dag die mijn kunstenaarschap zal bepalen? Wie zegt het me? Wie heeft het antwoord? Ben ik de tragedie waarop ik wacht of ben ik de tragedie voor een ander?

Quinta del Sordo schetst een – al dan niet toevallige – ontmoeting tussen twee figuren. De Schilder laat al lang op zich wachten, de Wachter zit al minstens even lang te wachten. Wat volgt is spreken en zwijgen, stilstand en beweging, terugblikken en vooruitkijken. Het wachten is nu voorbij, het is dus logischerwijs tijd voor iets anders.

Van en met
Bjarne Liveyns, Mathisse De Sutter

Geïnspireerd door
De Zwarte Schilderijen van Francisco Goya

Met dank aan
Bauke Lievens, Mario Barrantes Espinoza, Simon De Winne, Bardia
Mohammad, Kato Ooms, Jill Gielkens

In een wereld waar nabijheid geen afstand meer kent en intimiteit zich laat simuleren, vervagen de grenzen tussen echt en geconstrueerd. Wat gebeurt er wanneer die eenzijdige verbindingen wederkerig lijken te worden? Wanneer we niet langer alleen kijken, maar ook gezien willen worden — koste wat kost?

six degrees of separation is een onderzoek rond parasociale relaties en duikt in de verleidelijke logica van zelfmanipulatie. Het neemt je mee in een spel van aantrekken en afstoten, van kijken en bekeken worden, van controle en de illusie ervan. Het omarmt obsessies en verlangens, en stelt een eenvoudige maar onontkoombare vraag: hoe ver reikt onze verbondenheid werkelijk? En wie bespeelt hier eigenlijk wie?

Is iedereen echt maar zes handdrukken van elkaar verwijderd? Misschien. Misschien ook niet. Misschien is afstand gewoon een verhaal dat we graag geloven. Laat je verleiden. Laat je misleiden. Geef je over aan de betovering. Want de ware kunst van magie schuilt niet in wat de goochelaar doet — maar in jouw bereidheid om te geloven.

Credits

• concept: Melanie Barelds
• spel en tekst: Melanie Barelds, Tist de Maeyer
• onder begeleiding van:  Ciska Hoet en Willem de Wolf
• externe blik: Joshua Smits
• techniek: Lena Dirckx
• beeld: Emma Ostyn
• beeldontwerp: Melanie Barelds
• ongelooflijk veel dank aan: Korneel Coessens, Roos De Graeve, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Dorelia Schraven, Louis Verlinde, mijn (afstuderende) klas.
  
• sponsoring: chopinchopin
• met ondersteuning van: CAMPO, KASK Drama, laGeste, Minard Schouwburg, NTGent, Trefpunt.

Remember the light and believe

the light. An instant of clarity

before eternal night

– 4.48 Psychosis written by Sarah Kane.

Van / met
Fatou Kâ & Aniesha Akoua N. Tchimou

Met dank aan
KASK Drama, Simon De Winne, Bauke Lievens, Mateo Degroof, Bardia Mohammad, Mario Barrantes Espinoza, Sarah Kane, Jan steen.

Vogeltribunalen! Proclameert!; Declareert!; Escaleert!

Vogeltribunalen! is de maatschappij en de maatschappij dat bent u.

Vogeltribunalen! heeft geen éénduidige esthetiek.

Vogeltribunalen! is beter tien vogels in de lucht dan één in de hand.

Vogeltribunalen! is een staat van zijn.

Vogeltribunalen! nestelt zich tussen verwondering en verweer.

Vogeltribunalen! is Doeken!; Doeken!; Doeken!; Gordijnen!; Railingen!; Doeken!

Vogeltribunalen! is te veel noten op je zang.

Vogeltribunalen! zingt zoals ze gebekt is.

Vogeltribunalen! is vogelvrij.

Vogeltribunalen! spreekt met de keel en niet met de kop.

Vogeltribunalen! is niet bang om haar publiek in fictie los te laten.

Vogeltribunalen! eist faillisement.

Vogeltribunalen! moet sterven voordat het doek gevallen is.

Vogeltribunalen! is een verzameling van kortvoorstellingen door vogels, van vogels, aaneengeplakt door pek, veren en gordijnen. Zij toont flarden van een vogelmaatschappij die zich klaarstoomt voor de onherroepelijke stoomwals van een steeds geweldadiger wordende samenleving. Mens en vogel worden door elkaar geschud. Figuren fladderen, struikelen, exclameren, vliegen en moeten vooral hun ei kwijt. Onder de oppervlakte schuilt een onderzoek naar machtslust, menselijke gruwel en de dunne lijn tussen chaos en beschaving. Ergens tussen de actoren die oproepen tot hatelijke escalatie en struisvogelpolitiek, zien wij vogels die nog durven fluiten, dansen en vogelvrij uitvliegen. Vogelen of furore? Nesten of nazi’s? Ooievaar of olievaart? Teruggevloten of neergeschoten?

Doek
Sebald van der Waal

Van
Casper Schoolmeesters & Pieter van Dijk

Spel
Ella Boomsma, Mira Cole, Miro Lievens, Seppe Somers

Onder begeleiding van
Paola Bartoletti, Kristof Van Baarle

Muziek
Loïs Pluymers, Leander Vertriest, Bart Maris, ‘Ledebirds’ orkest, De Propere Fanfare

Posterbeeld
Emma Claire Sardoni

Kostuums
Boris Vader, Maya Chowdhury, Linda Jasmin Mayer, Frida Luyckx

Niet in woorden te beschrijven hoe dankbaar we zijn aan
Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Simon de Winne, Madonna Lenaert, Emma Claire Sardoni, Lotus Friede, Felix Braeckman, Wouter De Paepe Janneke Visser en Els Claeys <3, Tinnepot, Campo Victoria, De vogels van Vogeln, Het NAVO-kunstenfonds, Alle afgestuurde, afstuderende en studerende (Drama)studenten die ons bijstonden en inspireerden, Alle docenten waar we het privilege van hebben gehad les van te krijgen. Gevogelte

The fox is clever. The pig is obedient. Until they aren’t. One pig at a time. Another subject. A willing one, perhaps. Or just too tired to resist. Pigs remember, though. They learn patterns. They remember the hand that feeds them is the same toxic hand that marks them. What the fox calls healing, the pig calls love. The fox cannot understand why the pigs keep acting the same. The pigs cannot understand why the fox does. Somewhere between leaving and staying, hunting and holding, they begin to trade places—until neither knows anymore whether they are predator or prey.

The pig admires the fox.

The fox admires the pig.

The abused pig used the fox.

The accused fox abused the pig.

The admired pig accused the fox.

The used fox admires the pig.

Forgive or forget; the choice is yours. The consequences not.

Spel, concept en regie
Manon Van Ranst en Maxim Goossens

Techniek
Natan Ceulemans en Siep Van Heugten

Poster
Simon Baert

Met dank aan
Carolina Maciel de França, Bauke Lievens, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Mario Barrantes Espinoza, Madonna Lenaert, de dieren, David Attenborough, de drama, alle toxische mensen, Studio 2, en de mama’s, koehandel, Pablo, alle porto, Hannes Bulen, Kobe Cottyne, Ashling Cauwenberghs, Ariana grande, KASK Drama, medestudenten en mannen met snorren

In Bodycount duiken twee ‘sex positive true crime lifestyle’ podcasters, Mia en Thais, via hun gelijknamige praatprogramma in de wereld van seks en geweld. In hun diepe gesprekken vragen ze zich af of die twee eeuwig rond elkaars as zullen draaien, en dalen alsmaar dieper af in een obsessie die hen zowel handvatten als handboeien geeft. Ze rakelen verhalen op uit hun eigen en collectieve verleden, en ontdekken hoe die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Creatie en spel
Anaïs Maes en Maria Magdalena de Cort

Coaching
Abigail Gypens

Scenografie
Emma Onghena

Muziek
Kim Eldarova

Begeleiding
Jan Steen en Timeau De Keyser

Met dank aan
KASK & Conservatorium, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Rinus Martha Chaerle, Elise, Titus, Daan, mijn vader, al mijn klasgenoten en de performance ‘Who’s Afraid of Representation’ van Rabih Mroué / Lina Majdalani.

In the beginning The Man created heavens and earth. Now the earth was formless and empty, darkness was over the surface of the deep, and the spirit of The Man hovered over the waters.

And The Man said, “Let there be light,” and there was light.

And The Man said, “Let there be a vault between the waters to separate water from water.”

And The Man said, “Let water under the sky be gathered to one place, and let dry ground appear.” And it was so.

Then The Man said, “Let the dry grounds produce tumbleweeds and let the wind blow them to savage horizons.”

And The Man said, “Let there be Lights in the vault of the sky to separate day from night, and let them serve as signs to mark sacred times.”

And The Man said, “Let vultures circle over the land, giving them a keen eye.”

And The Man said, “Let the ground produce herds according to their kinds.”

Then The Man said, “Let us make mankind in our image, in our likeness, so that they may rule over the herds on the ground and control the tumbleweeds’ path.”

The Man blessed them and said to them, “Be fruitful and increase in number; fill the earth and subdue it with your blood.

So The Man created cowboy and wife.

This was their west.
By their sentience will it flourish
or by their folly fall to ruin.

Van / Met
Mina Marechal, Arnaud Muco en Winand Keymis

Met dank aan
Simon De Winne, Bardia Mohammad, Bauke Lievens, Carolina Maciel de França,
Mario Barrantes Espinoza, Hannah Ascoop en Kim Smets

“Ik zat alleen in een kamer en had plotseling een flits van inzicht, en produceerde een volledig gevormd, briljant perspectief dat niemand ooit eerder heeft gehad: Alles is natuurlijk, van de bloemen en de bijen tot de laptop waarop dit tekstje is geschreven.”

In ‘Als de dieren gek worden’ onderzoeken vijf mensen hoe ver natuur, maatschappij en technologie uit elkaar lijken te liggen. Ze vragen zich af of ze nog terug kunnen keren naar de natuur en of er een onderscheid gemaakt kan worden tussen natuurlijk en onnatuurlijk. Ze gaan aan de hand van vooronderstellingen, filosofen en AI bepalen wat deze alomvattende en beladen begrippen voor hen betekenen.

By and with
Sainabou Johm, Pepijn Vermeulen, Lena Van Speybroeck, Giel Luyten en Anton Rys

Thanks to
Simon De Winne, Bauke Lievens, Mario Barrantes Espinoza, Carolina Maciel de França, Bardia Mohammad, Kato Ooms, Madonna Lenaert, Bjarne Liveyns, Hannah Ascoop, Simon D’Huyvetter voor het atelier en onze medestudenten.

Tijdens het Drama Festival presenteren masterstudenten drama hun afstudeerwerk. Averechts en klassiek drama, cross-overs, performances en multidisciplinair werk zijn te zien op verschillende locaties in Gent. Het Drama Festival gaat door van 15 tot 20 juni 2026.

Sommige verhalen zijn te gevaarlijk om te herhalen.

1830. Een opera-opvoering zet Brussel in lichterlaaie. De bezwerende klanken van DeStomme van Portici doen een opstand ontvlammen tegen de Nederlandse overheerser. De Belgische Revolutie is een feit.

Bijna twee eeuwen later - in een haast even explosief politiek klimaat - eisen drie vissers uit Portici hun plek op het podium terug. Zoals de opera dirigeert, muiten ze opnieuw tegen de bezetter. De ketenen van de romantiek wegen echter zwaar: kunnen de vissers aan de dwingende maat van de muziek ontsnappen? En kan de strijd met ons collectief geheugenverlies gewonnen worden?

Do You Remember Revolution? traceert een Belgische geschiedenis van revolutionair en contrarevolutionair geweld. Vertrekkend vanuit de mythische opera, dwaalt ze door de loden jaren ‘80 en het gewapend verzet van extreemlinks, om zo te arriveren in een klimaat dat activisme en antifascisme criminaliseert. DYRR? bevraagt de legitimiteit van de gewapende strijd. Waar ligt de grens tussen verzet en terreur? Heeft revolutie haar politieke betekenis uitgediend? En als dat zo is; hoe willen we ons haar dan herinneren?

Credits

• concept, regie en tekst: Rinus Martha Chaerlespel: Leila Benchorf, Maryam Sserwamukoko en Emma Verstraete
• compositie en geluidsontwerp: Robbe Embrechtsdramaturgie: Jonas Istace
• mentoring: Timeau De Keyser en Séba Hendrickx
• kostuumontwerp: Trui Van Landuyt
• lichtontwerp: Tijmen Van Damme
• met eindeloze dank aan: Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Simon De Winne en Madonna Lenaert,Daniel Auber en Augustin Scribe,Jana Heirweigh, Thibault Van Dun, Anaïs Maes, Milan Mitera, Dorelia Schraven en mijn klas,en de ondersteuning van: CAMPO, KASK Drama, laGeste, deAuteurs, PARTS, NTGent, International Opera Academy en HOGENT.

Deze voorstelling maakt gebruik van luide muziek en felle lichten. Ze bespreekt bomaanslagen en georganiseerd geweld. Nederlands gesproken. Frans gezongen. Nederlands ondertiteld.

Avondland is een theatervoorstelling die de grens verkent tussen installatie en performance. Het is een zoektocht naar het creëren van een symbiose tussen verschillende artistieke media. De voorstelling is gebaseerd op de Proza Edda.

De Edda, opgetekend door Snorri Sturluson, bewaart enkele van de meest iconische enaangrijpende verhalen uit de Noordse mythologie. Veel van deze vertellingen vinden hun oorsprong in oude heidense tradities. Het grootste deel van het mythologische materiaal komt voor in het eerste deel van het werk, Gylfaginning (“het misleiden van Gylfi”), waarin zowel de schepping als het einde van de wereld wordt verteld. Een episch thema dat opvallend sterk resoneert met onze huidige tijd.

Leven wij zelf in een eindtijd? Avondland zoekt geen definitief antwoord, maar reikt eerder een vorm van hoop aan die kan samengaan met pessimisme, zelfs hand in hand met wanhoop: een hoop die voortkomt uit de pure onzekerheid over wat de toekomst zal brengen. Een hoop van hoopvol pessimisme.

Het verhaal van de Edda biedt een mythisch kader van waaruit we met een frisse blik kunnen reflecteren. Het stelt vragen over de wereld waarin we vandaag leven, zonder de ambitie een kant-en-klare of definitieve verklaring te bieden.

Taal: Nederlands

Waarschuwing voor het publiek: Bloed, Fysiek geweld, Intense licht- en geluidseffecten, Claustrofobie.

Credits

• Regie: Lander Merckx
• Begeleiding: Kristof van Baarle en Martine Clierieck
• Licht- en decorontwerp: Jasper Hardy, Jorun Cocquyt en Lander Merckx
• Choreografie: Jenneke Slaets, Lander Merckx en Noor Flamey
• Performers: Jenneke Slaets, Lander Merckx, Max Keustermans en Noor Flamey
• Tekst: Max Keustermans en Lander Merckx
• Sounddesign: Thijl Merckx en Lander Merckx
• Live Muziek: Renate Spelmans (fagot), Erik Bassier (klarinet), Pia Spelmans (viool), Hilde Jonckheere (contrabas), Joeri Van Hove en Jean-Pierre Vanhee (trompet), Martin Lopez (percussie)
• Sponsoring: Ampli en MT verhuur
• Met dank aan: Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Madonna Lenaert, Simon De Winne, Gert Van Hyfte en de KASK Drama studenten

In een oude abdij die is omgetoverd tot een zelfgemaakt groen paradijs, leeft een groep buitenstaanders een droomleven, ver weg van de moderne samenleving. Ze vangen regenwater op en maken bio-harmonisatoren. Ze oogsten medicinale kruiden en zingen samen. Hun perfecte wereld – gebouwd met hergebruikte banden gevuld met aarde, ‘totale eerlijkheid’ en een diepe haat tegen Big Pharma – is een zorgvuldig georganiseerd huis met met was verzegelde flessen en composting met een nutriëntenkringloop. Dit vredige leven begint te breken wanneer hun geliefde leider, The Boss, de regels niet meer volgt en op eigen houtje gaat handelen.

De groep komt bijeen in het klooster van de abdij om de crisis te bespreken: wat gaan ze doen met The Boss? Terwijl een gespannen psychologische confrontatie uitbreekt, nemen ‘onuitgesproken waarheden’ de overhand en verandert de bijeenkomst al snel in een gevaarlijke mentale strijd. Terwijl ze zich een weg banen door hun eigen waanideeën, begint hun hippiewereld te barsten en voelt het meer als een gecontroleerd experiment.

Credits

• Performance en tekst: Maxim Goossens, Fatou Kâ, Bjarne Liveyns, Aniesha Akoua N. Tchimou, Manon Van Ranst
• Onder leiding van: Luanda Casella
• Met assistentie van: Abigail Gypens
• Bijzondere dank: Simon De Winne, Bardia Mohammad, Minard, NTGent, Arca Theater and KASK Drama

Wreed zoals alleen vrouwen kunnen zijn, zo zijn ze. Kijken je in de ogen en steken je met een glimlach het mes in je borst.

Het vertrekpunt van deze voorstelling is Lysistrata, de Griekse komedie waarin vrouwen collectief seks weigeren om een oorlog te stoppen. Het stuk maakt zichtbaar hoe privéverlangen en publieke macht onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Vanuit dit gegeven onderzoeken derdejaarsstudenten van KASK & Conservatorium, samen met acteurs van Het Scheldeoffensief, onder leiding van Ika Schwander en Sophia Bauer, wat de urgentie van dit gebaar vandaag nog kan zijn. Met hun verschillende lichamen, achtergronden en geschiedenissen vertalen zij deze thematiek naar een eigenzinnige, hybride voorstelling. Zij delen collectief de vloer en onderzoeken hoe intimiteit, macht en verzet zich vandaag tot elkaar verhouden.

Four characters – or are they elements? – find themselves inside a game of which they don’t really know the rules. Nonetheless, they play along. They tremble, jerk, rock their way through vaguely familiar situations and scripts.

“Through the use of reality as a looping moment, the piece reflects the absurdity of a repeated present without progress. It appeals by looping. Repeat, repeat, progress! The body becomes the limitation.” – Coach

“Fragile and bizarre, mixing artificial detachments, the organic machine becomes a mirror in which obsessions emerge.” – Jim

“The characters, manipulating situations, act as characters.” – Rock

“Many characters are corporate stock phrases. With stock phrases the glimmers of differentiation win.Playing with mixing what’s alive and what isn’t. What strikes most upon first viewing is the quality of the gestures highlighted through breathing. The work is arguably scripted.” – Tie

Credits:

• Onder leiding van: Nathan Ooms
• Van en met: Giel Luyten, Arnaud Muco, Pepijn Vermeulen & Anton Rys
• Met dank aan: Anna Franziska jäger, Simon De Winne, Bardia Mohammad, Danspunt, Trefpunt, KASK Drama.

"All trans/it long" is an internal transformation that erupts from a festive improvisation. The shared moment stems from a transmission of "Commonstro".

Credits:

• Concept: Milø Slayers
• Performers: Fatou Kâ, Manon Van Ranst, Lena Van Speybrouck, Sainabou Johm and Aniesha Akoua N. Tchimou
• Bijzondere dank: Yasen Vasilev, Anastasia Antoniadi, Chiheb Slaoui, Kim Ramiandrisoa
• Ondersteund door Stad Gent

“Als God niet bestaat, blijft toch altijd de vraag bestaan wie dan wél het menselijke bedrijf bestiert, alsmede de gehele op deze aarde bestaande orde.”

Wanneer Woland en zijn groteske gevolg, waaronder een reusachtige, pratende kat en een excentrieke heks, neerstrijken in het atheïstische Moskou van de jaren 30, wordt de stad op haar kop gezet. Terwijl de literaire elite van Moskou in paniek raakt, ontvouwt zich een relaas dat de grenzen van tijd, realiteit en menselijkheid overstijgt.
De Meester wordt opgesloten wegens zijn roman over Pontius Pilatus, zijn geliefde stelt alles in het werk om hem en zijn roman te redden.
Pontius Pilatus en Jezus ontmoeten elkaar voor Jezus’ terechtstelling. Zal Pilatus ingrijpen en hoelang zal zijn geweten hem achtervolgen?

In De Meester en Margarita laat Michail Boelgakov een eclectische stoet personages voorbijtrekken die iedere autoriteit en elke vorm van beheersing, in het bijzonder die van de rede, verwerpen. Dialogen uit De Meester en Margarita is een bewerking en selectie van Boelgakovs roman, o.l.v. Timeau De Keyser en Hans Mortelmans in samenwerking met 3de-jaarsstudenten KASK Drama.

Naar inmiddels goede gewoonte¹ : Buckle up, neem uzelf een goed glas wodka, neem uw communistisch manifest én uw Bijbel mee, zet u en geniet van dit magische, Bijbelse, Russische avontuur.

Credits

• Spel: Mathisse De Sutter, Lotus Friede, Winand Keymis, Anouk Lacroix, Bjarne Liveyns, Giel Luyten, Mina Maréchal, Anton Rys, Pepijn Vermeulen en Frieda Vranken
• Coaching / Regie: Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Tekst: De Meester en Margarita (1940), Michail Boelgakov vertaal door Marko Fondse en Aai Prins, geselecteerd en bewerkt door Timeau De Keyser en Hans Mortelmans
• Affichebeeld: Bjarne Liveyns
• Beeld van tram: Van den Bossche, P. 2011, Gent tram to Moscou
• Dank aan: KASK Drama, Minard, Simon De Winne, Bardia Mohammad

¹ Zie De Kersentuin

Tijdens het Drama Festival presenteren masterstudenten drama hun afstudeerwerk. Averechts en klassiek drama, cross-overs, performances en multidisciplinair werk zijn te zien in de Kazematten, bij CAMPO, in de Minardschouwburg en op de Arsenaalsite. Het Drama Festival gaat door van 14 tot 21 juni 2025.

In ik denk dat het ouder heet maakt collectief modderspot (Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink & Seppe Somers) een theatervoorstelling over ouderschap.

In deze jeugdvoorstelling (10+) creëert de groep een absurdistische wereld waarin vijf personages samen proberen de ‘ideale’ ouder te bouwen. Door verschillende scenario’s en ideeën uit te spelen, ontdekken ze wat ze écht verwachten van een ouder – en of die perfecte ouder eigenlijk wel bestaat.

In steeds veranderende scenografie spelen de personages herinneringen na waar ze naar verlangen. Ze zoeken ouderlijke intimiteit bij elkaar. Ze geven elkaars wensen en gemis een vorm. Gaandeweg ontdekken ze hoe ze zelf een ouder zijn geworden - voor zichzelf, voor elkaar, zelfs voor hun eigen ouders. Ze vullen de leegte op, zien hoe die zich steeds opnieuw vormt en vinden ouderschap in onverwachte dingen: in het licht, de wind, de kieren van de bank, het stof dat uit de stofzuiger omhoog dwarrelt.

Met deze voorstelling willen we een vangnet bieden. Een plek voor gedachten, een aanraking, een troost en een lach – voor iedereen die opgroei(d)en zonder ouderfiguur.

Credits:

• makers & spelers: Mira Cole, Winter De Cock, Robbe Embrechts, Hanna Mensink, Seppe Somers
• begeleiding: Jan Steen, Freek Vielen, Gina Beuk
• lichtontwerp en techniek: Ramses Mensink
• scenografie: Elena De Lie
• posterontwerp: Stella Brouwers
• beeld: Alies Torfs
• met dank aan: Sumalin Gijsbrechts, Kristof Van Baarle, Bardia Mohammad, Frederik Le Roy, Madonna Lenaerts, Simon De Winne, kunstencentrum CAMPO, hetpaleis.
  

In BOTOX (NO EMOTIONS) onthullen acteurs hun diepste kwetsbaarheid — of spelen ze gewoon heel goed? Verdriet wordt hier zorgvuldig geënsceneerd en uitgekauwd, authentiek acteren wordt tot op het bot uitgebeend. Er wordt gelachen, soms opzettelijk, soms omdat iemand struikelt over een emotionele metafoor in de vorm van een houten kruk. Je kijkt, je huilt, je vraagt je af of je hier überhaupt wel had moeten zijn, je googelt “mag ik in het donker weggaan bij performancekunst?”

Wat gebeurt er met de oprechtheid van emoties als die geobserveerd wordt? Het is een zoektocht naar wat écht is, en of we dat ooit volledig kunnen tonen.

Credits

• Van en met: Lander Merckx, Melanie Barelds, Noa Van Dongen, Domien Huybrechts, Tist De Maeyer
• Beeld: Emma Ostyn
• Met dank aan: Bauke Lievens, Simon De Winne, Madonna Lenaert, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Bardia Mohammad, Flore van den Eynde, onze klas.

MEET THE ARTISTS

Katarzyna Kozyra (1992), a blond and provocative multidisciplinary artist known for her raw and challenging portrayal of marginalized bodies. She believes in giving a voice to the silenced, using her art to amplify those often overlooked. Born in Poland, raised in Amsterdam, and discovering her Jewish roots later in life, she embodies a complex, multifaceted cultural identity that fuels her fearless and electrifying art.

Banasha Suleimankheil (1993), a feminist performance artist in exile. Born in Afghanistan but raised in the Netherlands, she grapples with a profound identity crisis. Her art can be described as self-referential, as it solely exposes her personal experience of female suffering. She confronts the male gaze by presenting her body on her own terms, transforming her vagina into both a weapon and a canvas.

In the major retrospective exhibition “My Nemesis”, Katarzyna Kozyra dives into the relationship with her best friend and life-long enemy Banasha Suleimankheil. She looks back at this turbulent but very meaningful friendship to portray a decade of exchange between two strong-willed women trapped in a female artist’s body. Their lives were a constant competition but also the driving force behind their oeuvre. Who was the most traumatised artist? The most fuckable? The true feminist activist? With a hunger for success bordering on madness they exploited their beauty, sexuality, ethnicity, traumas, and just like Barbara Kruger, turned their bodies into a battleground.

Content warning: verbal violence, sexual violence, bodily abjections and suicide.

Credits

• Van & met: Manizja Kouhestani en Fiene Zasada
• Eindregie: Abigail Gypens
• Scenografie: Emma Onghena
• Muziek: Jan de Tremerie
• Mentoren: Luanda Casella & Frederik Le Roy
• Affiche: Lars Duchateau
• Met dank aan: Martha Balthazar, Bardia Mohammad, Simon de Winne, Jan Steen, Astrid Vansteenkiste , KASK DRAMA, CAMPO Victoria, LaGeste, De Kazematten, kunstencentrum BUDA, Minard, NTGent.

In Entre-deux nemen Roos en Cyrille je mee op een eerlijke, rauwe en soms pijnlijk herkenbare reis. Een reis door hun relatie, hun twijfels, hun verlangens. Ze leggen zichzelf en elkaar onder een vergrootglas.

Tussen het puin van wat ooit was, zoeken ze naar wat nog kan zijn. Ze spreken als geliefden, als vreemden, als spelers in elkaars leven. Ze nemen de rol aan van vriend, actrice, regisseur, moeder, dokter, minnaars, overwinnaar, student. Iedere identiteit schuift als een laag over de ander heen, tot het niet meer duidelijk is waar spel eindigt en waar waarheid begint. In een landschap van rollen en maskers proberen ze elkaar opnieuw te vinden. Met niets anders dan woorden, stiltes en de moed om zich bloot te geven.

Entre-deux is geen lineair verhaal. Het is een samenvoegsel van mono-en dialogen uit bestaande toneelstukken waaronder Neoptolemos van Koos Terpstra, Scenes uit een huwelijk van Ingmar Bergman en films als Marriage Story van Noah Baumbach en Persona van Ingmar Bergman.

Het is een poging. Een zoeken. Naar elkaar. Naar zichzelf. Naar verbinding. Naar een plek waar ze opnieuw kunnen beginnen – of misschien net moeten loslaten.
Over het ongrijpbare in menselijke relaties, over alles wat gezegd moet worden – en wat misschien beter verzwegen blijft. Over wat het betekent om samen te zijn.

“Ik begrijp het, ik begrijp dat je zwijgt...” – een zin die blijft hangen in de ruimte, net zoals de stilte tussen twee mensen die alles willen zeggen, maar niet weten hoe.

Entre-deux – Tussen wat was en wat nog zou kunnen zijn.

Credits

• Van en met: Roos De Graeve & Cyrille Ribel
• Beeld: Helena Bruynooghe
• Met dank aan: Simon De Winne, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Carolina Maciel de França, Madonna Lenaert, Bardia Mohammad.

RETROGRADE keert terug naar de plek waar het beeld van vrouwelijkheid geboren werd en ontdekt dat dit modder is en geen rib. Van hieruit begint de zoektocht naar wat het woord vrouwelijkheid in zich draagt en hoe dit in ons eigen lichaam resoneert. Op zoek naar wortels graven drie spelers in teksten van lang geleden waar mannenstemmen vrouwenlichamen vormen. Ze laten zich overspoelen door reclamebeelden en popnummers terwijl ze proberen om de lagen van illusies van elkaar af te schuren. Wat maakt dat zij zich als vrouw identificeren?  Hoe beïnvloeden Shakespeare en Britney Spears hun vrouw zijn? Wat als Salome enkel voor zichzelf danst?  De ruimte reflecteert hun zoektocht en nodigt de toeschouwer uit om zelf een verhaal samen te stellen.  

Credits

• van en met: Lena Dirckx, Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• neeldend werk: Lena Dirckx; Mischa Pakravesh en Marte Lambaerts
• geluid: Mischa Pakravesh
• teksten van Shakespeare, Euripides, Maeterlinck, Oscar Wilde, Lena Dirckx en Marte Lambaerts
• affiche: Marte Lambaerts met beeld door  Helena Bruynooghe
• kostuums: Marte Lambaerts en haar oma
• met dank aan: Bardia Mohammad, Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Simon De Winne, Carolina Maciel de França, Liene Aerts, Thomas Peeters en Bérengère Bodin

Drs. Apparatus, occult wetenschapper 
heet u, sterfelijken, welgekomen en annonceert
zijn zelf ontwikkelde Machine, voor het eerst gedemonstreerd. 
Deze wetenschapper, bezeten door het leven beheerst
onverstaanbare smachten in deze voorstelling te verwachten. 
In een poging om voorgaande theorieën te ontkrachten 
raakt zijn familie in een kluwen van knopen en grachten. 
Spits uw oren en komt dat horen, 
in zijn laboratorium laat ‘t u bekoren,  
onder de grond in een kelder 
legt hij het uit, eenvoudig en helder. 

Credits

• Spel:  Evert Van Ransbeeck, Julian Dewaele, Michelle Van Neste, Felix Braeckman &  Tembi De Koninck
• Regie: Felix Braeckman 
• Muziek: Côme Lenseigne & Yunas De Proost 
• Scenografie: Marianne Van Caekenberghe & Charlotte daniëlse
• Kostuum: Marianne Van Caekenberghe & Felix Braeckman
• onder begeleiding van: Paola Bartoletti & Kristof Van Baarle
• poster: Nathaniel Ortiz
• Uitzonderlijke bedanking aan: Paola Bartoletti, De Veerman, Anker, CC Meulestede, Bardia Mohammad, Simon De Winne, Minard, Pieter Van Dijck 

En dan plots -das een vree rare fase- kan niet zeggen wanneer, het overkomt u gewoon ge zult het wel voelen als het daar is dan vragen ze “Wat wil jij later worden?" Euh idc ik ben al iets waarom moet ik nu nog iets worden? En dan vragen ze ‘wat zijn u toekomstplannen?’ Euh idc ontbijten, dat is mijn toekomstplan en of dat nu nen boterham met choco is of nen pot cornflakes met melk ja dat zien we dan wel.

Door toevallige ontmoetingen ontspinnen zich zowel humoristische als kwetsbare gesprekken, waarin personages geconfronteerd worden met de onvermijdelijke overgang naar een volgende levensfase. Thema’s zoals opgroeien, innerlijke verlangens en maatschappelijke verwachtingen staan centraal. 'Lost and Found and lost again' wilt een herkenbare en meeslepende ervaring creëren voor zowel jongeren als volwassenen, en wilt reflecteren op de universele zoektocht naar identiteit en verandering.

• Van en met: Luna Janssen, Robbe Meere, Tuur Verelst en Elise Vervaeke
• Techniek: Bardia Mohammad
• Spelcoaching: Lucie Plasschaert
• Teaser, trailer en captatie: Elias Dieusaert, Dries Marshall
• Mede mogelijk gemaakt door: Arsenaalsite, NTGent, Minard, KASK DRAMA en Luca Drama
• Met speciale dank aan: Kristof van Baarle, Timeau De Keyser, Tom Meere, Miro Lievens, Milan Mitera, Cyrille Bernard Ribel, Katrien Valckenaers, Frederik Le Roy

Toegankelijkheid

Arsenaalsite is vlakbij een tramhalte. Het publiek zit onder een afdak.

Er bestaan drie zussen die samen het lot bepalen: de Moirae. Samen weven en beheersen de Moirae het lot van zowel mensen als goden en niemand kan hun beslissingen beïnvloeden of veranderen. 

In Amor Fatigue onderzoeken Luna De Boos, Miro Lievens en Nathan Isahakyan drie personages die hun eigen lot bewandelen. Ze worstelen met hetgeen dat ons allen moet verbinden. Teruggrijpend naar verhalen uit het verleden delen ze elk hun verlangens, pijn en geluk. Wat staat er op het spel bij de ontmoeting tussen deze personages? 

Le désir est une passion qui regarde l’avenir 

• René Descartes

• mentoren: Louis Janssens en Jan Steen 
• met dank aan: Louis Janssens, Jan Steen, Bauke Lievens, Simon De Winne, Bardia Mohammad, Helena Bruynooghe en Kristof Van Baarle 
• fotograaf: Helena Bruynooghe

Stop met je moeder de schuld te geven.

We zijn allemaal eenzaam.

We worden alleen geboren en we zullen alleen sterven.

Maar wat als dit niet zo is? Wat als deze ideeën ons ervan weerhouden om radicale intimiteit op te zoeken?

In AUTUMN RUPTURE zien we twee figuren die zich naast elkaar verhouden tot hun eenzaamheid. In een verwarrende wervelwind van gedachten, gesprek en emoties bewegen ze door een landschap van verschillende kamers.

Onderweg stuiten ze op vastgeroeste ideeën en verlangens; en de vraag hoe deze vorm te geven. Wie weet waarom we willen wat we willen?
En wat als de taal ontoereikend is? Wanneer neemt het lichaam het over?

De eenzaamheid is hier als een ommuurde tuin die kan overwoekeren; waarin ook het onkruid een waarde heeft, en waar verzorging en aandacht van belang is.

Een plek waar de tijd van gevoelens nooit eeuwig duurt, maar net als de seizoenen van gedaante wisselt.
En degene die het verhaal verzint, verzint de wereld.
Dus verwelkom altijd iemand in het huis van je eenzaamheid.

without darkness

nothing comes to birth

as without light

nothing flowers

• Maureen Murdock

Credits

• Van en met: Ella Boomsma en Leila Benchorf
• Muziek: Kiki Abels
• Outside eye: Maria de Cort
• Dramaturgie: Jonas Istace
• Scenografie: Lars Uten
• Mentoren: Khadija El Kharraz Alami & Timeau de Keyser
• Beeld: Hooman Jeddy & Maria de Cort
• Met dank aan: Bardia Mohammad, Simon De Winne, Maryam Sserwamukoko, Rinus Martha Chaerle, Gudrun Moreau, Frederik Le Roy, Carolina Maciel de França, Bauke Lievens, Emma Verstraete, KASK DRAMA, LOD, CAMPO Victoria, LaGeste, De Kazematten, Yelena Schmitz, Kunsthumaniora Brussel
• Gebaseerd op teksten van: Ali Smith, Olivia Laing, Sheila Heti, Virginie Despentes, Rebecca Solnit, Katherine Angel, Susan Sontag, Maureen Murdock, Miranda July, Big&Little Edie Beale.