10.11.26, 19:00, Landschapsarchitectuur onder hoogspanning, Blikveld

‘Sometimes I can’t help but wonder’

Actually, all I had in mind was a small house.

I remember this because the room was too big when I dreamt about it.

What I woke up to this morning were all the holes, small and big ones, all around my bed.

As a matter of fact, my room is acting as if it were a big black hole because everything is being moved into the other house. And Wednesday is only the beginning.

By the other house, I mean the house I refer to as my house. Before my house was built, my room still had all my belongings.

Then again, it was in fact my own choice. Well, I can hardly say goodbye.

Sometimes I can’t help but wonder how I can make things complicated.

One morning, not too long ago, all I could think about were my teeth. By that I mean my dead teeth in that small little thing in my room. The ones who came, saw and conquered my wisdom.

And after that all that was left were four holes.

There will always be Goodbyes And Beginnings.

By the way, Wednesday 16th is only the beginning.

By that I mean that Sunday 27th is the end.

So naturally every day in between will in fact be different.

Emma Terlinck

Emma Terlinck voltooide een master fotografie en startte vervolgens de opleiding grafiek aan KASK & Conservatorium. Het alledaagse en banale vormen het vertrekpunt van haar werk, vaak in de vorm van een eindeloze beeldenstroom op haar gsm. Hieruit ontstaat nieuw grafisch werk waarin spel, intuïtie en een procesgerichte aanpak centraal staan. Zo worden figuren gereduceerd tot vormelijke uitsneden, objecten tot een lijnenspel. De afzonderlijke werken vormen samen een geheel, waarbij het geheel meer wordt dan de som der delen.

Van 24 april tot en met 3 mei 2026 presenteren de masterstudenten fotografie, in samenwerking met het postgraduaat curatorial studies, Nothing is more difficult than knowing precisely what we see, een groepstentoonstelling met 19 kunstenaars wiens werken fotografie verkennen als een ruimte waar waarneming, herinnering en verbeelding elkaar kruisen. Aan de hand van beelden, installaties en archiefmateriaal stelt de tentoonstelling de vraag wat het betekent om te zien en hoe beelden ons begrip van de werkelijkheid kunnen hervormen.

Als menselijke creatie weerspiegelt fotografie de niet-lineariteit van ons bestaan, en reflecteert ze de subjectiviteit en abstractie ervan. De tentoonstelling strekt zich uit over verschillende media en opent een ruimte om een eenvoudige maar complexe vraag te onderzoeken: Wat zien we eigenlijk?

De tentoonstelling is opgedeeld in zes hoofdstukken en ontvouwt zich als een reis langs verschillende manieren om met het beeld om te gaan: als spoor, herinnering, projectie, fictie en materie. De tentoonstelling ontleent haar titel aan de filosoof Maurice Merleau-Ponty en nodigt bezoekers uit om het zien te heroverwegen. Het wordt gevormd door tijd, subjectiviteit en context, zowel bij het maken van het kunstwerk als bij de receptie ervan.

Kunstenaars: Amelie De Keyser, Clair Bravo, Emma Damba, Frieda De Donker, Hannes Bulen, Helen Adams, Helena Verfaillie, Jonathan Verschaeve, Kedist Coppejans, Lab D, Lâle Lootens, Lotte Baele, Luca Lambrecht, Margherita Dolfi, Noor Flamey, Sander Dewerte, Sander Van Damme

Samengesteld door: Alice Zitelli, Anaïs Du Champs, Anna Bruni, Bruna Martins, Cristina Carnelos, Houda Ben Azzouz

Welkom bij de tentoonstelling HAND ME DOWN.

Voor het jaarlijkse Wall DrawingExperiment  maken studenten van de tweede bachelor tekenkunst werken op groot formaat. Zes grote tweezijdige wanden in de Zwarte Zaal dienen daarbij als vertrekpunt. Deze tentoonstelling is een experiment waarbij de studenten onderzoek doen naar verschillende dragers en materialen en leren omgaan met de facetten van het tentoonstellen.

Deelnemende studenten:

• Martje Beemster
• Lise Cok
• Loïse De Vriendt
• Amandine Desmet
• Rafael Ferreira De Proença
• Karel Nauwelaerts
• Alexia Nzinga
• Noor Phlips
• Febe Piessens
• Rosalie Tytgat
• Nora Van Sande

Si & La is a media arts exhibition full of polyphonic stories, off-kilter sculptures, syncopated performances and off-beat video work. With fresh, noisy audiovisuals by Mikhaela Baradaki, Lila Toppets, Sebastiaan Bakker, Lester van Extergem, Junior Vita, Emma Boga, Stine Moni Wuyts, Julian Verberckmoes, Gabriela Oswiecinska, Donna Kok, Deirdre Vancanneyt and Muireann Hillman-Allen.

… Et ceci et cela ------------ Sì, sois-Là!

Want als ik niet zou praten, wordt het wel heel erg stil.

Si & La is samengesteld door Anna Bruni, Cristina M. Carnelos, Anaïs Du Champs en Valerie Holfeld van het postgraduaat curatorial studies.

Op 15 januari 2026 verdedigt Tom Callemin, artistiek onderzoeker aan KASK & Conservatorium, zijn doctoraat tot het verkrijgen van de titel Doctor in de Kunsten. Mede namens de promotoren van de kandidaat, Dr. Anouk De Clercq (KASK & Conservatorium), Prof. Dr. Koenraad Jonckheere (UGent) nodigen wij u graag uit voor deze gelegenheid.

Om 15:00 start de publieke verdediging in de Zwarte Zaal op Campus Bijloke. Aansluitend bent u welkom op de receptie. De tentoonstellingDouble Reality (Research Output) is op dezelfde locatie te bezoeken, voor en na de verdediging. Gelieve uw aanwezigheid voor de publieke verdediging te bevestigen door te mailen naar tom.callemin@hogent.be.

Het artistieke onderzoek van Tom Callemin vertrekt vanuit de vraag hoe identiteit en betekenis ontstaan binnen onze perceptie van beelden. Die processen staan onder druk nu digitale en artificiële technieken steeds overtuigender illusies produceren. In het bijzonder binnen het portret wordt een spanning zichtbaar: achter de huid van het synthetische lichaam schuilt geen innerlijke wereld, maar een berekening. Wat ooit een psychologische ruimte leek, blijkt vandaag een mathematisch model.

Vanuit deze thematiek onderzoekt Callemin hoe we beelden nog kunnen begrijpen of vertrouwen. Hij werkt met analoge materialen zoals gips, hout, klei, schaduw en licht om nieuwe situaties te construeren die zich op de grens van werkelijkheid en illusie bevinden. Deze tastbare, materiële elementen vormen een tegengewicht voor digitale representaties en leggen tegelijkertijd bloot dat elk beeld – hoe overtuigend ook – een geconstrueerde werkelijkheid is.

Zijn beelden functioneren daardoor als spiegels: ze keren de blik terug naar de toeschouwer en naar het proces van betekenisverlening zelf. Wat zien we precies? Kunnen we het beeld geloven zoals het zich aandient? En in welke mate bepalen onze eigen verwachtingen, twijfels en projecties wat we waarnemen? Callemins onderzoek maakt duidelijk dat in de ontmoeting tussen beeld en waarnemer een voortdurend schuivend landschap van interpretaties ontstaat, waarin identiteit en betekenis nooit stabiele gegevens zijn, maar telkens opnieuw worden gevormd.

Het onderzoeksproject Double Reality werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Praktisch

Door wegenwerken op het kruispunt Godshuizenlaan / Groot-Brittanniëlaan is het zeer moeilijk om de Louis Pasteurlaan met de auto te bereiken en te parkeren. Neem zoveel mogelijk het openbaar vervoer. Vanaf Gent Sint-Pieters kan je tram T1 of T3 nemen tot aan Bijlokehof. Hier vind je een handleiding voor het bereiken van de Bijlokesite tijdens de werken.

De meest toegankelijke route (o.a. voor rolstoelgebruikers) neem je via de ingang aan STAM, Godshuizenlaan 2.

Het artistieke onderzoek van Tom Callemin vertrekt vanuit de vraag hoe identiteit en betekenis ontstaan binnen onze perceptie van beelden. Deze processen staan onder constante verandering nu digitale en artificiële technieken moeiteloos overtuigende werkelijkheden genereren. De fotografische beelden waarmee we dagelijks worden geconfronteerd, tonen ons steeds vaker een fictieve illusie. Vooral binnen het portret wordt een fundamentele spanning zichtbaar: achter de huid van het synthetische lichaam schuilen geen psychologie of emoties, maar louter mathematische berekeningen van data.

Vanuit deze thematiek ging Callemin aan de slag met analoge materialen zoals gips, hout, klei, schaduw en licht om nieuwe beelden te creëren die onze waarneming uitdagen. Elk beeld is, net als een spiegel, een reflectie op onze blik en op het afbeelden zelf. Wat zien we? Kunnen we het beeld geloven zoals het zich aan ons presenteert? In welke mate geven wij zelf betekenis aan wat we zien los van wat zich voor onze ogen afspeelt?

In de tentoonstelling wordt het fotografische werk van Callemin gecombineerd met een uitgebreid archief aan beeldmateriaal dat deze vraagstukken doorheen de geschiedenis en in verschillende contexten aankaart. De evoluties waarmee we vandaag worden geconfronteerd op het vlak van beeldcultuur zijn niet nieuw. Bij de komst van elk medium, zoals schilderkunst, film, sculptuur, dat ooit een technologische innovatie vormde, doken gelijkaardige vragen op over beeld, betekenis en illusie.

Een derde luik in de tentoonstelling komt voort uit de samenwerking met filmmaker Griet Teck, die het beeldende onderzoek in Callemins atelier vertaalde naar een korte film. We krijgen een inkijk in hoe details uit het atelier voor de camera een illusie vormen. Hele landschappen worden in de beslotenheid van het atelier geconstrueerd als een tweede werkelijkheid, waar de realiteit net iets anders verloopt. Zo worden de achterliggende constructies zichtbaar van de beelden die Callemin meticuleus opbouwt. Op die manier wordt duidelijk dat zijn beelden niet alleen in hun onderwerp, maar ook in hun totstandkoming een illusie in zich dragen.

Tom Callemin is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject ‘Hidden in Plain Sight’ werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Animatie strekt zich uit over meerdere dimensies van ons leven. Het is een magische, filosofische en fysieke ervaring, maar ook een vorm van sociale actie. Met een achtergrond in engineering en wetenschap begon Pedram in 2015 zijn artistieke praktijk als animator. Tegelijkertijd beschouwt hij animatie als een encyclopedische praktijk: een multidimensionale studie die de kruispunten verkent tussen kunst, wetenschap, menselijkheid en technologie.

Deze tentoonstelling ontvouwt een dialoog tussen Pardeh-Khani – letterlijk “het lezen van het gordijn” – en hedendaagse animatie. Deze oude Iraanse kunstvorm van beeldend verhalen vertellen combineerde beschilderde doeken met epische poëzie, muziek en performance. Vertellers brachten de beelden tot leven door middel van stem, gebaar en ritme, terwijl het publiek gezamenlijk deelnam en kennis ervoer via meerdere zintuigen.

In Pedram’s praktijk blijft Pardeh-Khani voortbestaan, zowel als traditie als methode – een manier om archieven te activeren en kennis op te voeren, die mede bepaalt hoe we communiceren, leren en betekenis geven aan de wereld. De tentoonstelling brengt tien jaar werk samen (2015–2025) – waaronder installaties, tekeningen, schetsen, schilderijen, VR en videofragmenten – en maakt Pedram’s archief zichtbaar terwijl ze de weg opent naar nieuwe richtingen.

Op 27.11.25, ter gelegenheid van de opening, zullen vanaf 19:00 twee performances doorgaan. Docent Paul Demets opent de avond met poëzie, Amin Azizi sluit ze af met muziek!

Pedram Kargar is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject Behind the curtains of animation werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

🖤 **Doomscroll Slumber Party** 🖤 

✨ *Scroll samen ten onder – maar dan knus en in pyjama* ✨

Ben jij ook iemand die voor het slapengaan nog even “kort het nieuws checkt” en dan drie uur later wakker schrikt van een obscure video over de ondergang van de wereld? **Goed nieuws:** je hoeft het niet meer alleen te doen. 

📱 + 🛏 + ☕ = 💀 ❤ Welkom bij de **Doomscroll Slumber Party** – dé plek waar doomscrollen eindelijk sociaal mag zijn. 

Wat je kunt verwachten:
🖤 Gezellig samen op de bank liggen terwijl je stilletjes naar een scherm staart
🖤 Lichte competities: wie vindt de meest deprimerende reel?
🖤 Safe space voor diepe zuchten en nerveus lachen
🖤 Dekentjes, snacks, blue light filters en thee
🖤 En ja, af en toe ook een echt gesprek **Want als de wereld vergaat, doen we het liever samen – in comfortabele kleding.

** 🎟 Breng jezelf, je vrienden en eventueel je comfi pyjama **#doomscrollslumberparty #gezelligtenonder #togetherinthedark**

Door ziekte gaat de performance op 18.09.25 om 20:30 niet door. De tentoonstelling blijft open.

In 2025 begon NOON collective met de ontwikkeling van And now the beginning is somewhere else – een performatieve installatie die zich doorheen het seizoen 2025–2026 verder zal ontwikkelen. Na een première tijdens Beyond the Black Box in Antwerpen in mei 2025 volgt een eerste reeks adaptaties van de installatie in de Zwarte Zaal van het KASK & Conservatorium.

Gedurende vier dagen opent NOON de deuren van deze immersieve installatie voor het publiek. Op woensdagnamiddag worden de studenten uitgenodigd om zich onder te dompelen in een reeks activaties van de installatie. Op donderdag- en vrijdagnamiddag kunnen bezoekers de installatie vrij verkennen en ervaren; ’s avonds ontvouwt het werk zich als een liveperformance.

Op zondag nodigt NOON je uit voor een eerste try-out van And now the beginning is somewhere else: NEW LANDSCAPE STORIES, dat zich verder ontwikkelt als een uitgebreide versie van hun performatieve installatie in de sfeer van een laboratorium.

And now… nodigt je uit in een gedeeld landschap waar performance en praktijken in elkaar overvloeien, gevormd door de indrukken, interacties en transformaties van de week. Een gedeelde zondagmiddag om te rusten, te spelen en opnieuw en opnieuw te verbeelden waar het begon.

Over And now the beginning is somewhere else

And now the beginning is somewhere else is een immersieve performatieve installatie – een ruimte waar je wordt uitgenodigd om binnen te stappen.

Door een extreem landschap, opgebouwd volgens de logica van schuim, baan je je weg door opgeschorte tijd, sporen van water en petroleum. Het lijkt alsof hier niets kan gebeuren. En toch, met de tijd, onthult zich wat onder het oppervlak suddert. Balancerend tussen stilstand en beweging ontvouwt het landschap zijn herinneringen en verhalen – van lang geleden, of misschien van nu.

And now the beginning is somewhere else is een performatieve installatie waarin je naar binnen wordt uitgenodigd. Via geluid, licht, choreografische elementen, en via polypropyleen, levende wezens, water en schuim ontstaat er een wereld van verweven relaties.

Over NOON collective

NOON is een multidisciplinair collectief dat performatieve installaties creëert, geworteld in vragen rond andere manieren van samenleven. Hun werk onderzoekt ontmoetingen tussen menselijke en niet-menselijke krachten, verschuivende lichamen en de zoektocht naar – of misschien het ontstaan van – nieuwe vormen van symbiose. Via gelaagde, zintuiglijke ervaringen nodigt NOON ons uit om nieuwe vormen van verbinding, cohabitatie en transformatie te verbeelden.

Credits

• concept/performers: Iris Donders, Delphine Mertens
• concept/(eind)regie: Judith Dhondt
• performance/creatie: Im Kanokporn Vorapharuek
• geluidscreatie: Lucie Grésil
• ruimtelijke ontwikkeling Eline Harmse
• objectontwikkeling: Edie de Vere
• kostuumcreatie: stef assandri
• lichtontwerp: Caroline Mathieu
• dramaturgie: Sara Manente
• choreografische assistentie: Anja Röttgerkamp, Janka De Waele
• productie: Emma Steurs
• grafisch ontwerp: Joram De Cocker
• polypropyleenonderzoek: Elena Vloeberghen
• Co-productie: C-TAKT, KAAP & SoAP
• Met financiële steun van de Vlaamse Overheid.
• Met de steun van BUDA, CAMPO, KIOSK, De School van Gaasbeek, de Koer, de Verffabriek, A two dogs company, Mouvance ASBL, Kunstenwerkplaats pianofabriek, en Garage 29