Zwarte Zaal

Het artistieke onderzoek van Tom Callemin vertrekt vanuit de vraag hoe identiteit en betekenis ontstaan binnen onze perceptie van beelden. Deze processen staan onder constante verandering nu digitale en artificiële technieken moeiteloos overtuigende werkelijkheden genereren. De fotografische beelden waarmee we dagelijks worden geconfronteerd, tonen ons steeds vaker een fictieve illusie. Vooral binnen het portret wordt een fundamentele spanning zichtbaar: achter de huid van het synthetische lichaam schuilen geen psychologie of emoties, maar louter mathematische berekeningen van data.

Vanuit deze thematiek ging Callemin aan de slag met analoge materialen zoals gips, hout, klei, schaduw en licht om nieuwe beelden te creëren die onze waarneming uitdagen. Elk beeld is, net als een spiegel, een reflectie op onze blik en op het afbeelden zelf. Wat zien we? Kunnen we het beeld geloven zoals het zich aan ons presenteert? In welke mate geven wij zelf betekenis aan wat we zien los van wat zich voor onze ogen afspeelt?

In de tentoonstelling wordt het fotografische werk van Callemin gecombineerd met een uitgebreid archief aan beeldmateriaal dat deze vraagstukken doorheen de geschiedenis en in verschillende contexten aankaart. De evoluties waarmee we vandaag worden geconfronteerd op het vlak van beeldcultuur zijn niet nieuw. Bij de komst van elk medium, zoals schilderkunst, film, sculptuur, dat ooit een technologische innovatie vormde, doken gelijkaardige vragen op over beeld, betekenis en illusie.

Een derde luik in de tentoonstelling komt voort uit de samenwerking met filmmaker Griet Teck, die het beeldende onderzoek in Callemins atelier vertaalde naar een korte film. We krijgen een inkijk in hoe details uit het atelier voor de camera een illusie vormen. Hele landschappen worden in de beslotenheid van het atelier geconstrueerd als een tweede werkelijkheid, waar de realiteit net iets anders verloopt. Zo worden de achterliggende constructies zichtbaar van de beelden die Callemin meticuleus opbouwt. Op die manier wordt duidelijk dat zijn beelden niet alleen in hun onderwerp, maar ook in hun totstandkoming een illusie in zich dragen.

Tom Callemin is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject ‘Hidden in Plain Sight’ werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Op 15 januari 2026 verdedigt Tom Callemin, artistiek onderzoeker aan KASK & Conservatorium, zijn doctoraat tot het verkrijgen van de titel Doctor in de Kunsten. Mede namens de promotoren van de kandidaat, Dr. Anouk De Clercq (KASK & Conservatorium), Prof. Dr. Koenraad Jonckheere (UGent) nodigen wij u graag uit voor deze gelegenheid.

Om 15:00 start de publieke verdediging in de Zwarte Zaal op Campus Bijloke. Aansluitend bent u welkom op de receptie. De tentoonstellingDouble Reality (Research Output) is op dezelfde locatie te bezoeken, voor en na de verdediging. Gelieve uw aanwezigheid voor de publieke verdediging te bevestigen door te mailen naar tom.callemin@hogent.be.

Het artistieke onderzoek van Tom Callemin vertrekt vanuit de vraag hoe identiteit en betekenis ontstaan binnen onze perceptie van beelden. Die processen staan onder druk nu digitale en artificiële technieken steeds overtuigender illusies produceren. In het bijzonder binnen het portret wordt een spanning zichtbaar: achter de huid van het synthetische lichaam schuilt geen innerlijke wereld, maar een berekening. Wat ooit een psychologische ruimte leek, blijkt vandaag een mathematisch model.

Vanuit deze thematiek onderzoekt Callemin hoe we beelden nog kunnen begrijpen of vertrouwen. Hij werkt met analoge materialen zoals gips, hout, klei, schaduw en licht om nieuwe situaties te construeren die zich op de grens van werkelijkheid en illusie bevinden. Deze tastbare, materiële elementen vormen een tegengewicht voor digitale representaties en leggen tegelijkertijd bloot dat elk beeld – hoe overtuigend ook – een geconstrueerde werkelijkheid is.

Zijn beelden functioneren daardoor als spiegels: ze keren de blik terug naar de toeschouwer en naar het proces van betekenisverlening zelf. Wat zien we precies? Kunnen we het beeld geloven zoals het zich aandient? En in welke mate bepalen onze eigen verwachtingen, twijfels en projecties wat we waarnemen? Callemins onderzoek maakt duidelijk dat in de ontmoeting tussen beeld en waarnemer een voortdurend schuivend landschap van interpretaties ontstaat, waarin identiteit en betekenis nooit stabiele gegevens zijn, maar telkens opnieuw worden gevormd.

Het onderzoeksproject Double Reality werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Praktisch

Door wegenwerken op het kruispunt Godshuizenlaan / Groot-Brittanniëlaan is het zeer moeilijk om de Louis Pasteurlaan met de auto te bereiken en te parkeren. Neem zoveel mogelijk het openbaar vervoer. Vanaf Gent Sint-Pieters kan je tram T1 of T3 nemen tot aan Bijlokehof. Hier vind je een handleiding voor het bereiken van de Bijlokesite tijdens de werken.

De meest toegankelijke route (o.a. voor rolstoelgebruikers) neem je via de ingang aan STAM, Godshuizenlaan 2.

Animatie strekt zich uit over meerdere dimensies van ons leven. Het is een magische, filosofische en fysieke ervaring, maar ook een vorm van sociale actie. Met een achtergrond in engineering en wetenschap begon Pedram in 2015 zijn artistieke praktijk als animator. Tegelijkertijd beschouwt hij animatie als een encyclopedische praktijk: een multidimensionale studie die de kruispunten verkent tussen kunst, wetenschap, menselijkheid en technologie.

Deze tentoonstelling ontvouwt een dialoog tussen Pardeh-Khani – letterlijk “het lezen van het gordijn” – en hedendaagse animatie. Deze oude Iraanse kunstvorm van beeldend verhalen vertellen combineerde beschilderde doeken met epische poëzie, muziek en performance. Vertellers brachten de beelden tot leven door middel van stem, gebaar en ritme, terwijl het publiek gezamenlijk deelnam en kennis ervoer via meerdere zintuigen.

In Pedram’s praktijk blijft Pardeh-Khani voortbestaan, zowel als traditie als methode – een manier om archieven te activeren en kennis op te voeren, die mede bepaalt hoe we communiceren, leren en betekenis geven aan de wereld. De tentoonstelling brengt tien jaar werk samen (2015–2025) – waaronder installaties, tekeningen, schetsen, schilderijen, VR en videofragmenten – en maakt Pedram’s archief zichtbaar terwijl ze de weg opent naar nieuwe richtingen.

Op 27.11.25, ter gelegenheid van de opening, zullen vanaf 19:00 twee performances doorgaan. Docent Paul Demets opent de avond met poëzie, Amin Azizi sluit ze af met muziek!

Pedram Kargar is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject Behind the curtains of animation werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

🖤 **Doomscroll Slumber Party** 🖤 

✨ *Scroll samen ten onder – maar dan knus en in pyjama* ✨

Ben jij ook iemand die voor het slapengaan nog even “kort het nieuws checkt” en dan drie uur later wakker schrikt van een obscure video over de ondergang van de wereld? **Goed nieuws:** je hoeft het niet meer alleen te doen. 

📱 + 🛏 + ☕ = 💀 ❤ Welkom bij de **Doomscroll Slumber Party** – dé plek waar doomscrollen eindelijk sociaal mag zijn. 

Wat je kunt verwachten:
🖤 Gezellig samen op de bank liggen terwijl je stilletjes naar een scherm staart
🖤 Lichte competities: wie vindt de meest deprimerende reel?
🖤 Safe space voor diepe zuchten en nerveus lachen
🖤 Dekentjes, snacks, blue light filters en thee
🖤 En ja, af en toe ook een echt gesprek **Want als de wereld vergaat, doen we het liever samen – in comfortabele kleding.

** 🎟 Breng jezelf, je vrienden en eventueel je comfi pyjama **#doomscrollslumberparty #gezelligtenonder #togetherinthedark**

Door ziekte gaat de performance op 18.09.25 om 20:30 niet door. De tentoonstelling blijft open.

In 2025 begon NOON collective met de ontwikkeling van And now the beginning is somewhere else – een performatieve installatie die zich doorheen het seizoen 2025–2026 verder zal ontwikkelen. Na een première tijdens Beyond the Black Box in Antwerpen in mei 2025 volgt een eerste reeks adaptaties van de installatie in de Zwarte Zaal van het KASK & Conservatorium.

Gedurende vier dagen opent NOON de deuren van deze immersieve installatie voor het publiek. Op woensdagnamiddag worden de studenten uitgenodigd om zich onder te dompelen in een reeks activaties van de installatie. Op donderdag- en vrijdagnamiddag kunnen bezoekers de installatie vrij verkennen en ervaren; ’s avonds ontvouwt het werk zich als een liveperformance.

Op zondag nodigt NOON je uit voor een eerste try-out van And now the beginning is somewhere else: NEW LANDSCAPE STORIES, dat zich verder ontwikkelt als een uitgebreide versie van hun performatieve installatie in de sfeer van een laboratorium.

And now… nodigt je uit in een gedeeld landschap waar performance en praktijken in elkaar overvloeien, gevormd door de indrukken, interacties en transformaties van de week. Een gedeelde zondagmiddag om te rusten, te spelen en opnieuw en opnieuw te verbeelden waar het begon.

Over And now the beginning is somewhere else

And now the beginning is somewhere else is een immersieve performatieve installatie – een ruimte waar je wordt uitgenodigd om binnen te stappen.

Door een extreem landschap, opgebouwd volgens de logica van schuim, baan je je weg door opgeschorte tijd, sporen van water en petroleum. Het lijkt alsof hier niets kan gebeuren. En toch, met de tijd, onthult zich wat onder het oppervlak suddert. Balancerend tussen stilstand en beweging ontvouwt het landschap zijn herinneringen en verhalen – van lang geleden, of misschien van nu.

And now the beginning is somewhere else is een performatieve installatie waarin je naar binnen wordt uitgenodigd. Via geluid, licht, choreografische elementen, en via polypropyleen, levende wezens, water en schuim ontstaat er een wereld van verweven relaties.

Over NOON collective

NOON is een multidisciplinair collectief dat performatieve installaties creëert, geworteld in vragen rond andere manieren van samenleven. Hun werk onderzoekt ontmoetingen tussen menselijke en niet-menselijke krachten, verschuivende lichamen en de zoektocht naar – of misschien het ontstaan van – nieuwe vormen van symbiose. Via gelaagde, zintuiglijke ervaringen nodigt NOON ons uit om nieuwe vormen van verbinding, cohabitatie en transformatie te verbeelden.

Credits

• concept/performers: Iris Donders, Delphine Mertens
• concept/(eind)regie: Judith Dhondt
• performance/creatie: Im Kanokporn Vorapharuek
• geluidscreatie: Lucie Grésil
• ruimtelijke ontwikkeling Eline Harmse
• objectontwikkeling: Edie de Vere
• kostuumcreatie: stef assandri
• lichtontwerp: Caroline Mathieu
• dramaturgie: Sara Manente
• choreografische assistentie: Anja Röttgerkamp, Janka De Waele
• productie: Emma Steurs
• grafisch ontwerp: Joram De Cocker
• polypropyleenonderzoek: Elena Vloeberghen
• Co-productie: C-TAKT, KAAP & SoAP
• Met financiële steun van de Vlaamse Overheid.
• Met de steun van BUDA, CAMPO, KIOSK, De School van Gaasbeek, de Koer, de Verffabriek, A two dogs company, Mouvance ASBL, Kunstenwerkplaats pianofabriek, en Garage 29

Kom het werk van de 3^e-jaars studenten van illustratie aanschouwen! Gabriella Amir, Julia Butter, Joppe Carael, Vero Denecker, Evelien Dignef, Norien Ewane, Richelle Maus, Klaudia Mytkowska, Indira Pinto Santana, Julie Tymoshenko, Anna Constantijn, Paulien Van Loo en Lex Verslijkcke presenteren met trots hun projecten van de bachelorproef. 

De tentoonstelling opent om 18:00 op 5 juni, en zal 6 juni ook nog van 12:00 t/m 18:00 te zien zijn.

Voor deze tentoonstelling maken studenten van de tweede bachelor tekenkunst werken op groot formaat. Zes grote tweezijdige wanden in de Zwarte Zaal dienen daarbij als vertrekpunt. Wall Drawing is een experiment waarbij de studenten onderzoek doen naar verschillende dragers en materialen en leren omgaan met de facetten van het tentoonstellen.

Deelnemende studenten: Marie Berth, Ozan Can, Veronika Dzenisenka, Rafael Ferreira de Proença, Elisa Hemelsoet, Olivia Janssens, Kathleen Joos, Gabriela Oswiecinska, Vibe Paternoster, Tine Roets, Faye-Linn van Dillen, Dina Vanhassel, Junior Vita

I Want to Hold You identificeert gevoeligheid als een centraal aspect in alle voorgestelde artistieke praktijken, waarbij het onderwerp dichtbij wordt gehouden als een opzettelijke handeling, om zo het persoonlijke te onderscheiden van de massale stroom van (mis)informatie en beelden. Nu de werkelijkheid minder grijpbaar en slopender wordt, hebben de kunstenaars iets geïdentificeerd waar ze ruimte voor willen houden, mogelijk vasthouden — iets om de onbegrijpelijke stroom te doorbreken. Sommigen vestigen de aandacht op hun relatie met mensen die ze dierbaar zijn en delen hun liefdevolle blik met de kijker. Anderen gebruiken hun praktijk als een manier om energie, cultuur en sferen die ze willen delen vast te leggen, te geven en vast te houden.

• Met werk van: Tom Lyon, Louis Locus, Han Nguyen, Lotta Kestens, Noé Znidarsic, Romee Noyelle, Davide Degano, Lennert Lefever, Sydney Burgstra
• Samengesteld door: Marie Cathérine Stalpaert, Gustav-Adam Dendooven, Emilia-Naomi Keller, Nina Turina, Arthur Saint-Remy

Naar jaarlijkse gewoonte tonen ook nu weer de bachelorstudenten grafiek hun werk in de Zwarte Zaal. Tijdens deze editie wordt gefocust op het werk van de studenten van de derde bachelor. De tentoonstelling laat zien hoe het zich ophouden in en verhouden tot soms eeuwenoude artistiek-technische tradities van het reproduceren van tekst en beeld, leidt tot heel diverse artistieke praktijken die zich inschrijven in de actualiteit van het artistieke veld.

Met werk van Helen Adams, Lotte Baele, Anne Dekeyser, Luca Lambrecht, Rani Muyllaert, Lena Van Daele, Riet Van Lysebettens, Lotte Van Puyvelde, Gray Vogelaars

Contour Kantoor is een plek waarin de derde bachelor installatie losse en vrijblijvende ideeën en concepten vermengen tot een vloeiende expositie. Hier worden contouren van gedachten zichtbaar, gedachtengangen die zich ontwikkelen tot verdraaide of juist herkenbare vormen. Net als de carrousel, is deze creatieve ruimte een spel van inspiratie en transformatie, waarin de grens tussen werkelijkheid en verbeelding vervaagt, en waarin elk draaiend idee bijdraagt aan de kracht van het geheel.

Deelnemende kunstenaars

Romain Accoe, Hanna Alleweireldt, Marie Callaerts, Nel Clarysse, Ludovica Dalla, Yuma Ishii, Annelieke Marreel, Ramona Nölle, Jean Paul Simons, Adrien Szentandrássy en Dauwe van Tilburg

Welkom op ons jaarlijks muurschilderproject van de studenten 3Ba schilderkunst.

In de animatie-afdeling hebben we dit jaar de meest internationale master tot nu toe. Deze tentoonstelling, Bring the Outside In, draait helemaal om uitnodigen, ontvangen en hartelijkheid. Het is een open en intieme ruimte waar de masters animatie hun werken presenteren in een mix van audiovisuele en beeldende kunst.

Elk jaar verkennen de masters de out-of-blackbox ruimte, die schemerzone waar film, audio en video in een fysieke ruimte samenkomen.

Tijdens de opening nodigen we je uit voor een bijzondere performance door Brend Verdegem, op donderdagavond 16 januari om 18:30. Iedereen is die dag vanaf 18:00 welkom voor een glas en een gesprek.

Met bijdragen van Augusto Corrieri, Katja Dreyer, Nikolaus Gansterer, Yannick Guédon, Guy Gypens, Antoine Pickels, Julie Sermon, Christel Stalpaert en May Abnet, Julien Bruneau, Alondra Castellanos Arreola, Zoë Demoustier en Irena Radmanovic als the Guardians of Sleep.

On Enclosed Spaces and the Great Outdoors is een reeks performance-conferenties die onderzoeken hoe de podiumkunsten — hun vormen, onderzoek en discours — worden uitgedaagd door de klimaatnood.

Deze vijfde editie vormt de afsluiting van David Weber-Krebs' doctoraat in de kunsten, Exercising Fragility in Theatres and Beyond, een reis die hij zes jaar geleden begon. In die tijd heeft de wereld grote omwentelingen doorgemaakt, vooral een pandemie die theaters dwong te sluiten, om vervolgens weer te openen in een grondig veranderde staat. Dit moment bracht nieuwe kwetsbaarheden aan het licht, want een onzichtbare dreiging vanuit de lucht maakte mensen zowel gevaarlijk voor als kwetsbaar tegenover elkaar. Deze verstoring veranderde niet alleen de menselijke relaties, maar raakte ook de culturele instellingen in hun kern.

Deze editie van On Enclosed Spaces and the Great Outdoors biedt een ruimte waarin artistieke voorstellen reageren op theoretische perspectieven, waarbij fragiliteit centraal staat en wordt nagedacht over wat dit betekent voor onze aanwezigheid in de wereld en onze ecologische verantwoordelijkheden.

Tot de belangrijkste bijdragers behoren Julie Sermon, auteur van het veelgeprezen Morts ou vifs, pour une écologie des arts vivants, en Augusto Corrieri, kunstenaar, wetenschapper en goochelaar, wiens werk een brug slaat tussen performance, kunst en ecologie en die auteur is van het sensationele In Place of a Show:What Happens Inside Theatres When Nothing is Happening, .

Componist en zanger Yannick Guédon presenteert een verkenning van de stem, waarbij hij subtiele variaties van een enkele noot ontvouwt om de beweeglijkheid en kwetsbaarheid van geluid te verkennen.

In april 2020, op het hoogtepunt van de COVID-19 lockdown, stelden Katja Dreyer, Antoine Pickels en Christel Stalpaert zich voor wat hun eerste theaterervaring na de lockdown zou kunnen zijn. Nu, in 2024, kijken ze terug op die verbeelding.

De dag wordt afgesloten met een speciale reprise van The Guardians of Sleep (2017). Tijdens het slapen is het menselijk lichaam kwetsbaar. Een gevoel van veiligheid en vrede helpt ons elke nacht om ons terug te trekken uit de wereld. Maar wat als de sociale bescherming zoals we die kennen, plotseling uit elkaar valt?

• Concept & samenstelling: David Weber-Krebs
• productie: Emma Verbeek, Emilie Legrand
• coproductie: Outline en KASK & Conservatorium (HOGENT - Howest)
• Ondersteund door Flanders State of the Art

David Weber-Krebs is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject Exercising Fragility in Theatres and Beyond werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Feminist education – the feminist classroom – is and should be a place where there is a sense of struggle, where there is visible acknowledgment of the union of theory and practice, where we work together as teachers and students to overcome the estrangement and alienation that have become so much the norm in the contemporary university. Most importantly, feminist pedagogy should engage students in a learning process that makes the world “more than less real.” 

— bell hooks, Teaching Community: A Pedagogy of Hope

Een tweedaagse bijeenkomst met lezingen, workshops en filmvertoningen. Sprekers en onderzoekers: Marwa Arsanios, Rebecca Jane Arthur, Barbara Debeuckelaere, Autocoscienza Writing Group (Alessia Arcuri, Lucia Farinati, Sara Paiola en Sara Ortolani), Laura Huertas Millán, Annie Jael Kwan, Nuraini Juliastuti, Benny Nemer, Laura Palau, Nataša Petrešin-Bachelez, Matylda Taszycka (AWARE), Lola Olufemi.

Het samengaan van feminisme en curatorschap kent een rijke geschiedenis, aanvankelijk aangewakkerd door een reactie op het gebrek aan vertegenwoordiging van vrouwelijke kunstenaars in tentoonstellingen, kunstcollecties en onderwijs. In de loop der tijd is deze focus geëvolueerd naar verschillende feministische perspectieven, waaronder het opbouwen en deconstrueren van archieven en verhalen, het creëren van nieuwe interpretatieve kaders en het identificeren van structurele ongelijkheden binnen de kunstwereld. In de afgelopen jaren heeft het curatorschap zich steeds meer verdiept in veranderende opvattingen over burgerschap, politiek en publieke participatie, met name in de context van sociale rechtvaardigheid en activisme.

Vandaag bevorderen intersectioneel feministisch denken en handelen ideeën over gelijkheid, vrijheid en zorg, waarbij traditionele gendergrenzen worden overschreden. Terwijl nieuwe ontwikkelingen in de kunst de curatoriële praktijk snel beïnvloeden, dringen ze niet altijd in hetzelfde tempo door in onderwijsmethodologieën. Met dit in gedachten vraagt Curatorial Studies zich af: Hoe kunnen we intersectionele feministische perspectieven verweven in het weefsel van curatoriële opleidingen en zo gelijke tred houden met een steeds veranderend cultureel en politiek landschap? Wat als we een curatoriële pedagogie omarmen die aanvoelt — een pedagogie waarin het lichaam, de doorleefde ervaring en de vloeibaarheid centraal staan — een benadering die interdisciplinair, sensueel en affectief is? Hoe houden we ruimte om ons bezig te houden met concepten als gesitueerdheid, collectieve actie en verantwoordelijkheid in curatoriële praktijken? En hoe kunnen we de verbanden erkennen tussen het curatorschap en de affectieve economieën van zorg en liefde? Zoals bell hooks ons herinnert, moet onderwijs verder gaan dan theorie en zich richten op de complexiteit van de echte wereld — een leerproces dat de wereld “more than less real” maakt.

De bijeenkomst bestaat uit panelpresentaties, breakoutsessies en open discussies. De vier breakout-sessies nodigen studenten, curatoren, kunstenaars, onderzoekers en het bredere publiek uit voor intieme, besloten workshops, elk afgestemd op de hoofdthema's en presentaties van de conferentie. Deze sessies dienen als ruimtes voor reflectie op feministische strategieën, het verkennen van nieuwe pedagogische benaderingen en het samenwerken aan het ontwerp van een Code of Practice- een set uitvoerbare ideeën om structuren en curricula in kunstscholen en culturele instellingen te veranderen. Elke groep wordt begeleid door KASK & Conservatorium onderzoekers — Barbara Debeuckelaere, Benny Nemer, Laura Palau en Rebecca Jane Arthur — die hun onderzoek zullen delen, discussies zullen sturen en de gezamenlijke ontwikkeling van deze transformatieve code zullen ondersteunen.

• Sprekers en onderzoekers: Marwa Arsanios, Rebecca Jane Arthur, Barbara Debeuckelaere, Autocoscienza Writing Group (Alessia Arcuri, Lucia Farinati, Sara Paiola, and Sara Ortolani), Laura Huertas Millán, Annie Jael Kwan, Nuraini Juliastuti, Benny Nemer, Laura Palau, Nataša Petrešin-Bachelez, Matylda Taszycka (AWARE), Lola Olufemi.

• Organisatiecomité: Sonia D'Alto, Jana J. Haeckel, Laura Herman, Isabel Van Bos
  in collaboration with the Archival Sensations Research Cluster
  
• Het evenement wordt ondersteund door de onderzoekscluster Archival Sensations van KASK & Conservatorium, AWARE Archives of Women Artists, Research and Exhibitions, met steun van de Franse ambassade in België en het Institut français, in het kader van EXTRA, een programma dat Franse hedendaagse creatie in België ondersteunt.

De tentoonstelling Lunar Echoes zet de maan centraal en dit in de eerste plaats in de vorm van de film “CYCLUS”. De film balanceert tussen animatie en experimentele film in en biedt de kijker een meeslepende, budgetvriendelijke 'ruimtereis'. Het werk is een eerbetoon aan de maancyclus. Het begon met een reeks gedetailleerde tekeningen van de maan als studie, deze evolueerden naar sculpturen en uiteindelijk kwam alles samen in de “CYCLUS” film. Dit creatieproces is atypisch voor animatie, waar normaal het storyboard voorafgaat aan het eindproduct. Bij Ellen groeit het werk echter organisch, waarbij elk medium het volgende versterkt en aanvult.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling 'Lunar Echoes' wordt een lezing gegeven over lagen en gelaagdheid binnen het werk van Ellen De Vos.

"In de lezing wil ik het thema gelaagdheid in mijn artistieke praktijk verkennen. Gelaagdheid is de kern van mijn werk en komt tot uiting in mijn materiaalgebruik, technieken en de cyclus waarin mijn werk zich voortdurend ontwikkelt. Ik bespreek hoe mijn werk organisch evolueert van tekeningen naar objecten, films en weer terug naar tekeningen, waarbij elke nieuwe creatie voortbouwt op de vorige. De film Cyclus dient als een belangrijk voorbeeld van deze gelaagdheid, waarin kleur, schaduw en licht samenspelen om een diepere betekenis te onthullen. Daarnaast belicht ik de invloed van wetenschap en spiritualiteit op mijn werk, en hoe deze thema's verweven zijn in mijn continue zoektocht naar verbinding en betekenis.”

• Ellen De Vos

Ellen De Vos, gevestigd in Gent, is een beeldend kunstenaar die zich specialiseert in tekenen, installaties en (animatie)films.Haar werk is een harmonieuze fusie van figuratieve en realistische tekenstijlen, met een bijzonder oog voor detail. Alle tekeningen zijn vervaardigd met kleurpotlood en vulpotlood, media die haar in staat stellen om uiterst fijn te werken.

Tekenen is voor Ellen niet slechts een tweedimensionaal medium; het vormt ook de basis voor haar installaties die dan weer evolueren naar films. In haar bewegende beelden probeert ze de essentie van haar tekeningen te vatten en samen te brengen in een verhaal zonder personages, waarin de toeschouwer zelf het hoofdpersonage wordt. Deze 'immersive experiences' worden begeleid door de muziek van Patrick Housen en Dries Geusens, haar vaste muzikale partners. Ellen De Vos beweegt zich moeiteloos tussen verschillende media, van tekenkunst tot film, waarbij ze telkens een balans vindt tussen het traditionele en het innovatieve.Haar werk nodigt uit tot een reis door mysterieuze fantasiewerelden, waar fictie en realiteit in elkaar overvloeien, en de grenzen van het bekende worden verkend.

Animatiefilm leeft, het is een knetterend vuur met evenveel diversiteit als kwaliteit. Voor het tweede jaar op rij organiseert het atelier animatiefilm van KASK & Conservatorium naar aanleiding van Film Fest Gent een tentoonstelling die de blik op animatie verruimt, als film en als beeldende kunstvorm. Dit jaar nodigen we kunstenaar Ellen De Vos uit die met haar nieuw werk Lunar Echoes een wereld tussen film, installatie, sculptuur en tekenkunst in creëert.

Met de tentoonstelling Lunar Echoes zet De Vos ‘de maan’ in een nieuw en persoonlijk licht. Enerzijds als een op maat van de zaal gemaakte driedimensionale weergave van de satelliet in papier-maché en grafiettekeningvorm en anderzijds als hoofdpersonage in haar film CYCLUS. De film balanceert tussen animatie en experimentele film in en biedt de kijker een meeslepende, budgetvriendelijke 'ruimtereis'. Lunar Echoes begon met een reeks gedetailleerde tekeningen van de maan als studie, deze evolueerden naar sculpturen en uiteindelijk kwam alles samen in de CYCLUS film. Dit creatieproces is atypisch voor animatie, waar normaal het storyboard voorafgaat aan het eindproduct. Bij De Vos groeit het werk echter organisch, waarbij elk medium het volgende versterkt en aanvult.

Ellen De Vos is een beeldend kunstenaar die zich specialiseert in tekenen, installaties en (animatie)films. De Vos beweegt zich tussen verschillende media in, van tekenkunst tot film, waarbij ze telkens een balans zoekt tussen het traditionele en het innovatieve. Haar werk nodigt uit tot een reis door mysterieuze fantasiewerelden, waar fictie en realiteit in elkaar overvloeien, en de grenzen van het bekende worden verkend.

Opening donderdagavond 10 oktober om 19:00 met een performance van COLLAB COALITION

Unfixing the Atlas gaat in première bij KIOSK. Er zijn twee voorstellingen van twee uur in de Zwarte Zaal:

• Dinsdag 17 september om stipt 19:00
• Zaterdag 21 september om stipt 16:00
• Om zeker te zijn van een plaats, registreer je door een e-mail te sturen naar simone@radical-hope.be tot uiterlijk 15 september

Op 18, 19 en 20 september is de atlas open voor bezoekers in de Zwarte Zaal van 13:00 tot 19:00. In tegenstelling tot de performance, waar de ruimte wordt gecreëerd door een cast van performers, functioneert de Atlas tijdens deze dagen als een installatie en wordt hij samen met de bezoekers gereactiveerd: ze worden verwelkomd door een kleine groep performers en uitgenodigd om tijd door te brengen tussen de sporen waaruit de Atlas bestaat. Bezoekers kunnen “lezingen” van sporen krijgen van de performers en zelf oefenen in het “lezen” van sporen. Als ze willen, kunnen ze verder draaien aan wat er “daar” is door sporen van zichzelf achter te laten.

Over Unfixing the Atlas

De Atlas Ontregelen is een stuk, is een ruimte, is een methode: die een artistiek proces 'op het podium' mogelijk maakt door en met een groep mensen die elkaar per toeval ontmoet hebben terwijl ze de vraag deelden hoe een groep een groep wordt?

Tijdens het creëren van Ale Stadgenoten Rel*, volgden wij, makers en performers, met en zonder eerdere professionele ervaring in het veld, ons verlangen om een gedeeld vocabulaire te vinden – een pad dat bewandeld kan worden in dialoog met elkaar en het publiek:

Bezoekers worden uitgenodigd om door een choreografie van sporen te lopen – gevonden, gecreëerd, gelezen en getransformeerd 'sur place'.

Sporen in Gestoelde Lantaren zijn herinneringen (die terugkomen), opmerkelijke ruimtelijke details, gereedschap (van allerlei soorten), geschreven woorden, stemmen, handen in actie, geïnteresseerde subjecten, vergeten objecten, ... de andere persoon naast je.

Zoals zovele ruimtes is Ratelslang Doet Nee niet constant, en toch wel vormgegeven door vele beslissingen, al genomen of in de maak – denk aan een park, een theaterpodium, een stadsbus, een klaslokaal, een casino, het bos... een open veld...

Als je Loslatende Rang Tee betreedt, zul je de dingen eventueel vreemd vinden, maar na een tijdje begrijpen wat er (voor jou) mogelijk is en uiteindelijk misschien betrokken raken of juist helemaal niet.

Hoe dan ook, wanneer je Ten Olde Aartsengel verlaat, laat je een kleine wereld achter die in jouw aanwezigheid is veranderd, met of zonder actieve bijdrage aan de gebeurtenissen die plaatsvonden terwijl je (hi)er was.

* Alle anagrammen in deze tekst zijn gegenereerd met :www.dcode.fr/generateur-anagrammes

Geschiedenis en achtergrond

Credits

• Deelnemers/performers: Charif Bendriss, Anne-Claire Kelam, Carine De Backer, Elisabeth Ida Mulyani, Marie Louise Ruth, Diana Campos Zenil, Narguess Azimi
• Ondersteunende kunstenaars/performers: Johanne Mortgat Shan, Mira Verstraeten, Laura Oriol, Joan Somers Donnelly
• Experts/performers: Fransien van der Putt, Mathieu Hendrickx, Ernst Maréchal
• Scenografisch proces: in dialoog met Shervin/e Sheikh Rezaei
• Choreografie, dramaturgie/mediatie, performers: Heike Langsdorf, Simone Basani
• Tijdelijk deelnemende kunstenaars/performers/experts: Anouk Llaurens, Sonia Si Ahmed, Bilal Kamilla Arnout, Ivan Azazian, Anthony Chang, Does Vandousselaere, Lucio Guarinoni, Anna Laura Penna
• Productiewerk voor radical_hope: Simone Basani, Heike Langsdorf, Liselore Vandeput
• Assisterende medewerkers: Alice Ciresola, Deborah Ephrem, Doha Jaadi, Davide Musco, Rita Nobre, Nele Visschers, Bart Wouters
• Administratie: SPIN vzw
• Coproductie: radical_hope, KAAP, Buda, Kunstenwerkplaats Brussel, GC De Markten, nadine
• Met de financiële steun van: Vlaamse Gemeenschap
• Met de steun van: Link=Brussel, GC Nekkersdal
• Premièrecontext mogelijk gemaakt door: KIOSK, KASK & Conservatorium (HOGENT - Howest) & radical_hope

[Unfixing the Atlas schrijft zichzelf in de context van Disclosing Practices…: een open reeks van openbare presentaties, performances, workshops, retraites en dialogen ter ondersteuning van artistieke onderzoekspraktijken die moeten worden ontdekt, herzien, heroverwogen, herontdekt, verstoord, herhaald, opnieuw geactiveerd, gedeeld, getoond en opnieuw begrepen in nieuwe contexten en door nieuwe beoefenaars.

Disclosing Practice... is de voortzetting van Choreography as Conditioning, een collectief proces van "schrijven door middel van praktijken" dat resulteerde in een gelijknamige boekenreeks onder redactie van Alex Arteaga en Heike Langsdorf. Als kader vindt Disclosing Practice... facilitatie en ondersteuning door radical_hope.]

Voor deze tentoonstelling maken studenten van de tweede bachelor tekenkunst werken op groot formaat. Zes grote tweezijdige wanden in de Zwarte Zaal dienen daarbij als vertrekpunt. Wall Drawing is een experiment waarbij de studenten onderzoek doen naar verschillende dragers en materialen en leren omgaan met de facetten van het tentoonstellen.

Deelnemende studenten:

• Quinten Declercq 
• Lio Renette 
• Amber Verhulst 
• Ramona Nölle 
• Aileen Kim
• Roos Bylois 
• Stephen De Smet

Jan Tschicholds Die neue Typografie (1928) stond als referentiewerk centraal in het discours over modernistische vormgeving. Het boek geniet bijna een eeuw na publicatie een mythische status, wordt vaak als vanzelfsprekend beschouwd en zelden kritisch onder de loep genomen.

De tentoonstelling herevalueert de erfenis van de nieuwe typografie door Tschicholds bibliotheek letterlijk uit te pakken. In de tentoonstelling kun je bijna alle 120 bronnen die het essay aanhaalt doorbladeren, waarbij kwalitatieve facsimiles naast zeldzame originelen liggen.

Als annex op de tentoonstelling geeft het Belgisch Instituut voor Grafisch Ontwerp (BINGO) een hedendaags en lokaal antwoord op Tschichold, ontwikkeld in samenwerking met de Kunstenbibliotheek en studenten grafisch ontwerp van KASK & Conservatorium.

Deze reizende tentoonstelling is een onderzoeksproject van ECAL / University of Art and Design Lausanne (HES-SO), gecureerd door Davide Fornari. In Gent kwam deze tot stand met de financiële steun van Design Museum Gent, de Swiss National Science Foundation en de Zwitserse Ambassade in België.

FIVE-travellers take us to the realms of a constantly changing landscape… it’s the moon and my bed and the centre of a black hole and an elevator and the Zwarte Zaal and an office… a journey through collapsing science fiction desires, personal memories, and collective problems to take care of. How to make a shits bird you on? functions as a multi sensory performance. It assembles live music, dance, text and visual arts.

18:00-21:00. In & out!

Credits

• gemaakt door: Mario Barrantes Espinoza 
• in samenwerking met: Robbe Embrechts, Tembi De Koninck, Rinus Chaerle, Amy Clark, en Nathan Isahakyan

Etsen, tekeningen, linosnedes en teksten; collages, zeefdrukken, steendrukken, boekjes en prints… De studenten van de 2e en 3e bachelor grafiek tonen werk in de Zwarte Zaal.

• (2BA) Helen Adams, Lotte Baele, Anne Dekeyser, Luca Lambrecht, Rani Muyllaert, Lena Van Daele, Riet Van Lysebettens, Lotte Van Puyvelde, Méraud Verschuere, Gray Vogelaers.
• (3BA) Naïs Blommaert, Marie De Graeve, Carlota De Serra E Silva Lopes Seco, Daan de Smaele, Camille Douvere, Warre Groenwals, Emma Klinck, Elise Rubbens, Gill Slosse, Kaloe Steerneman, Annelies Van Buynder, Elaine Van Elslander, Milosz Warzocha.

"For while photography is bringing a profusion of masterpieces to the artists, these latter have been revising their notion of what it is that makes the masterpiece."

• A. Malraux
  

"Photography can be used to wield power, but it can also be used to restrain power and to imagine, sometimes even to create, new forms of sharing the world."

• A. Azoulay
  

Musée Imaginaire: A Poem on Shared Vision verkent de mogelijkheden van samenwerking in zowel fotografie als het maken van tentoonstellingen. Onze tentoonstelling neemt afstand van het idee van een ’single creator' die aan de basis ligt van de westerse kunstgeschiedenis en experimenteert met speculatieve vormen en mogelijkheden van niet-hiërarchische creatie. In plaats van een eenvoudig antwoord te geven op "Wat is samenwerking?", wordt deze vraag in verschillende situaties, materialiteiten, tijdsduren, talen, geluiden en tactieken ontleed.

Door een praktisch experiment, een theoretisch voorstel en een pedagogisch hulpmiddel aan te bieden, nodigen we de bezoekers uit voor een ruimtelijke ervaring die openstaat voor onderhandeling en uitwisseling.

Deelnemende kunstenaars: Awa Gaye, Elke Pannier, Emma Terlinck, Jan Nijs, Jan Staiger, Laura Smekens, Luca De Ridder, Lyn de Weijer, Manon Jejcic, Martijn De Meuleneire, Gilles Vandaele, Maya Vandegehuchte, Simon Gerlinger, Vincent Koevoets, Naomi James Schatteman, Sebastian Vielma Fleischhaker. 

Samengesteld door: Jana Haeckel en de studenten curatorial studies.

Het gevoel van de studenten animatiefilm is dat de wereld in moeilijkheden zit. Bijna voortdurend en snel na elkaar blijven nieuwe problemen opduiken. Het is beangstigend en eng. Sommige studenten willen hier graag een persoonlijk politiek standpunt over innemen tijdens deze expositie. Tegelijkertijd vinden andere dat politieke standpunten innemen geen verplichte kunstenaarspositie zou moeten zijn. Sommige studenten zouden zich moeten kunnen uiten onder een thema dat absurd is. Het bevat een beweging van eindeloosheid, van herhaling. Het doet sommigen denken aan Sisyphus, de Griekse tragische figuur die eindeloos gestraft werd door een rollende rots. 

What is behind the curtain of animation?

SUM (THING+BODY):

There is EVERYTHING! +
There is SOMETHING! +

There is NOTHING!
+
There is EVERYBODY! +
There is SOMEBODY! +
There is NOBODY!

Ingrediënten:
Leeg doek+Stof+Hout+Metaal+Glas+Kunststof+Speelzand+NaaldboomschorsHoutschors+Lavasteen+Berggrind+Zeegrind+Riviergrind +Stapsteen+Krijt+Papier+Inkt+Elektromagneet++Beeld+Geluid+Woord+Lichaam+Ruimte+Tijd+Beweging+Belichaming+Creativiteit +Erfgoed

Open: 30.11.2023, 19:00
Close: 15.12.2023, 21:30

Pedram Kargar is als artistiek onderzoeker verbonden aan KASK & Conservatorium, de school of arts van HOGENT en Howest. Het onderzoeksproject 'Behind the Curtains of Animation' werd gefinancierd door het Onderzoeksfonds Kunsten van HOGENT.

Animatie Helemaal Anders (AHA) maakt de bredere sector van animatiefilm zichtbaar en toegankelijk voor een breed en divers publiek. Vergezeld van een poster-project in de stad en een filmprogramma verruimt deze 17-daagse expositie onze blik op animatie, als film en als beeldende kunstvorm. Uit het levendige aanbod werd een eclectische keuze gemaakt die de kijker uitnodigt het medium anders te bekijken en te ervaren.

Samenstelling: en organisatie: Maï Calon
Kunstenaars: Emma De Swaef en Marc Roels, Nienke Deutz, Loulou Joao, Eno Swinnen, Nicolas Keppens, Arzu Saglam, Filip Antonissen, Britt Raes, Rocio Alvarez, Sine Özbilge.

Dit jaar tijdens Hemelvaart is Jezus die opstijgt niet het enige dat wij vieren: Vertel iedereen dat 3BA grafiek een tentoonstelling organiseert. Geprojecteerde tekeningen, sculpturen, etsen, monotypen, meerdere video's, publicaties, partituren, schilderijen en collages: Je vindt alles van 17 tot 20.05 in de Zwarte Zaal. Vertel dat er hoop is, want Prints Charming toont haar werk.

Voor deze tentoonstelling maken studenten van de tweede bachelor tekenkunst werken op groot formaat. Zes grote tweezijdige wanden in de Zwarte Zaal dienen daarbij als vertrekpunt. Wall Drawing is een experiment waarbij de studenten onderzoek doen naar verschillende dragers en materialen en leren omgaan met de facetten van het tentoonstellen.

Deelnemende studenten
Layla Morando
Roos Bylois
Trui Van Landuyt 
Quinten Struyven
Collin Savelberg
Tippi Reniers
Louis Peeters
Mo Paeleman
Querida Buelens

Met het overlijden van Michael Snow verdween begin dit jaar een van de voornaamste figuren uit de avant-garde cinema. Kort voor zijn dood stemde de schalkse 94-jarige in de beruchte Sight and Sound-poll met de beste films aller tijden nog op drie van zijn eigen klassiekers: Wavelength, La Région centrale en het slechts zelden vertoonde Rameau’s Nephew.

Rameau’s Nephew schetst in 25 episodes een reeks mislukte pogingen van de fictieve regisseur Wilma Schoen (een anagram van Michael Snow) om een echte “talking picture” te maken. Absurditeiten stapelen zich op: spelers worstelen met hun tekst, de klankband ontspoort en de wezenlijke relatie tussen geluid en beeld wordt in twijfel getrokken door Snows heerlijk naïeve en speelse blik. Ondertussen passeert de crème de la crème van de eigentijdse avant-garde de revue: van Chantal Akerman over Jonas Mekas tot Nam June Paik en vele anderen. Rameau's Nephew is uitputtend, zowel in lengte als in geestigheid, en laat de kijker achter in een staat van duizelingwekkend genot en ontzag. Snow omschreef zijn filmversie van Denis Diderots gelijknamige satirische roman als een “muzikale komedie” en het Harvard Film Archive houdt het op “een soort remake van een Jacques Tati-film, gescript door Ludwig Wittgenstein.”

Deze herdenking wordt voorzien van een gepaste inleiding en zondagse koffietafel/bar

In het kader van de Nomadic School of Arts worden de studenten uitgedaagd om het atelier te verlaten en nieuwe werkvormen uit te proberen.

The Professional Fool is een in-situ tentoonstelling in en rondom de Zwarte Zaal waar studenten 3BA Schilderkunst en Installatie in dialoog gaan met elkaar en met de ruimte.

Failed at the Opening. An easy way out or an excuse to keep on working?
Whatever will be.
At least if intentionally, from the beginning works are seen as failure or not yet in their best possible version, which can be turned around and around.
Then, perhaps something good can come out of a group exhibition with 17 artists from Installatie willing to fail together in the process.
Who doesn’t try can’t fail!
Find out at Opening in Zwarte zaal, Wednesday the 8th of March from 17:00 to 22:00.
Everyone welcome!