19.11.26, 19:00, Minne Kersten
Minne Kersten is een kunstenaar die werkt met video, installaties en schilderijen. Aan de basis van deze media ligt een literaire benadering, waarbij ze verschillende technieken combineert om een wereld te creëren waarin voorwerpen en taferelen sporen dragen van zowel de werkelijkheid als fictie. Ze onderzoekt hoe we gebeurtenissen, herinneringen en verhalen kunnen oproepen door na te gaan wat er verloren is gegaan in wat overblijft. Haar werk gaat in op de relatie tussen het werkelijke en het ingebeelde, het alledaagse en het vluchtige, en stelt vragen over herinnering en reconstructie. Door de aandacht te vestigen op het proces van constructie in zowel onze gedeelde werkelijke als ingebeelde wereld, legt haar werk een verband tussen intieme thema’s zoals rouw, verlies en verlangen, en het collectieve domein van fictie, fabels en symboolvorming.
Schilderijen en tekeningen ontstaan voortdurend tijdens een proces van introspectie en onderzoek. Ze dienen als een vorm van visuele notities, gemaakt naast haar ruimtelijke benaderingen. De afgelopen jaren heeft ze gebruikgemaakt van de methode om een architecturale omgeving te creëren, die zich openbaart als een scenografie, een filmset en vervolgens als sculptuur. Deze sculpturen, vaak geïnspireerd door persoonlijke ontmoetingen met ruimtes, bieden een tastbaar terrein om te onderzoeken hoe een ruimte getuige kan zijn van verhalen en gebeurtenissen, of deze juist kan vervormen. Door situaties te ensceneren waarin symbolische elementen zijn verwerkt, zoals de verschijning van dieren of spookachtige aanwezigheden, verwijst ze naar manieren waarop het verleden indrukken kan achterlaten op het heden. Door haar scènes bloot te stellen aan chaos, verval en ontwrichting, suggereert ze verschillende uitkomsten van de vertrouwde omstandigheid van je onstabiel voelen, de controle verliezen en een staat van overgang bereiken.
Haar werk is internationaal tentoongesteld, waaronder solotentoonstellingen bij UKS (NO, 2027); Ginny on Frederick (VK, 2026); Kasteel Wijlre Estate (NL, 2026); de Oude Kerk (NL, 2025); Annet Gelink Gallery (NL, 2025); Glasgow International (VK, 2024) en het Bonnefanten Museum (NL, 2023). Een selectie van haar groepstentoonstellingen omvat: UKS (NO, 2026), Stedelijk Museum Schiedam (NL, 2025), CAPC Musée d’Art Contemporain de Bordeaux (FR, 2024) en de 16e Biënnale van Lyon (FR, 2022). Haar films zijn onder meer vertoond in het Eye Filmmuseum en op Rencontres Internationales. In 2022 ontving ze de Volkskrant Publieksprijs voor Beeldende Kunst en werd ze genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Moderne Schilderkunst. Ze nam deel aan residenties bij De Ateliers in Amsterdam (NL), Triangle Astérides in Marseille (FR) en de Cité Internationale des Arts in Parijs (FR) en wordt vertegenwoordigd door Annet Gelink Gallery in Amsterdam. Kersten woont en werkt momenteel in Amsterdam en Parijs.
videoLees, kijk, luisterartistieke werking Marijke De Roover, KASKlezing, 08.02.24Opname van de lezing van Marijke De Roover
videoLees, kijk, luisteronderwijs KASKlezing, 09.03.23, Linda van Deursenopname van de lezing
videoLees, kijk, luisterartistieke werking KASKlezing, 20.04.2023, The Black ArchivesOpname van de lezing van Mitchell Esajas van The Black Archives.
videoLees, kijk, luisterartistieke werking Het einde van het kunstonderwijsIn 2010 schrijft Ane Hjort Gutte in het tijdschrift Kunstkritikk het artikel ‘The End of Art Education as We Know it’, waar ze beschrijft hoe het kunstonderwijs getransformeerd is sinds 2010.
artikelLees, kijk, luisteronderwijs Jonas StaalOp 6 mei blazen we opnieuw verzamelen in Cirque. Kunstenaar Jonas Staal komt er een KASKlezing geven over kunst en politiek.
artikelLees, kijk, luisterartistieke werking
Lichen Hamraie, Staci Bu Shea, Carly Everaert, Studium Generale, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingDe avond begint met een online lezing door Lichen Hamraie, gevolgd door een gesprek met Leni Van Goidsenhoven. Daarna volgen bijdragen van Staci Bu Shea en Carly Everaert, en de avond wordt afgesloten met een nabespreking.
Toegankelijkheid wordt vaak gezien als een manier om gebouwde omgevingen aan te passen die niet met het oog op mensen met een beperking zijn ontworpen. In deze lezing zal dr. Lichen Hamraie, Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability, juist de bredere betekenissen en praktijken van toegankelijkheid in de twintigste- en eenentwintigste-eeuwse architectuur, vormgeving en kunst door mensen met een beperking verkennen. De lezing zal zich richten op vier thema’s: assimilatie en anti-assimilatie, productiviteit en anti-productiviteit, normalisatie en kritiek, en de nieuwe vocabulaire van kritische toegankelijkheid.
Vanuit de vraag hoe we kunnen veranderen door zorg te geven en te ontvangen, zal curator, schrijfster en zorgverlener Staci Bu Shea reflecteren op kwetsbaarheid en de implicaties daarvan voor verbondenheid en waardigheid, zowel op interpersoonlijk als op institutioneel vlak.
De presentatie van de bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe Carly Everaert zal nagaan hoe het creëren van ruimtes voor andere(n) lichamen — en het radicaal heroverwegen van wat een leerruimte kan zijn — de weg vrijmaakte voor hun langdurige samenwerking met Mira Thompson: “Interdependence: Over rechtvaardigheid voor mensen met een beperking en de (podium)kunsten”. Samen ontwikkelden ze een werkwijze waarin co-creatie geleefde onderlinge afhankelijkheid is, ‘crip time’ een scheppende kracht vormt en artistieke vrijheid kan bloeien. Dit bracht Carly bij ‘altarscenografie’: het theoretiseren van hoe zorg, aandacht en solidariteit heilige ruimtes creëren, waar esthetiek en ethiek samenkomen als de spirituele basis voor solidariteit zelf.
Over de sprekers
- Lichen Hamraie is de Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability en universitair hoofddocent sociale wetenschappen aan de York University. Hamraies onderzoek naar handicap en design heeft bijgedragen aan de vorming van de vakgebieden ‘critical access studies’ en ‘crip technoscience’. Zij is directeur van het Critical Design Lab. Hamraie is auteur van ‘Building Access: Universal Design and the Politics of Disability’ (2017) en presentator van de Contra*-podcast over handicap en ontwerp. Ze zijn een United States Artists Fellow 2022 en lid van de U.S. Access Board.
- Staci Bu Shea is curator, schrijver, docent en zorgverlener, gevestigd in Utrecht, Nederland. In brede zin brengt Bu Shea mensen bijeen rond esthetische, kritische en poëtische praktijken van sociale reproductie en zorgwerk, evenals de uitingen daarvan in interpersoonlijke relaties, het dagelijks leven, gemeenschapsorganisatie en institutionele praktijken. Bu Shea is de auteur van Dying Livingly (Solution-serie, Sternberg Press, 2025). Bu Shea was curator bij Casco Art Institute voor Working for the Commons(Utrecht, 2017–2022) en medecurator van Barbara Hammer: Evidentiary Bodies in het Leslie-Lohman Museum of Art (New York, 2017). Bu Shea behaalde een MA aan het Center for Curatorial Studies, Bard College (Annandale-on-Hudson, 2016).
- Carly Everaert is een bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe. Als docent en onderzoeker aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam onderzoekt Carly kostuums, lichamen en duurzaamheid vanuit een intersectioneel perspectief. Haar praktijk raakt steeds meer verankerd in de principes van Disability Justice, waardoor diverse vaardigheden, kennis en manieren van bewegen zichtbaarder worden. Carly werkt samen met kunstenaars, curatoren, docenten en wetenschappers die belichaamde kennis vooropstellen. Carly’s methodologie combineert kritische reflectie met materiële experimenten – waarbij maken wordt gezien als een vorm van denken. Carly is voorzitter van de jury voor de Ontwerpprijs van het Nederlands Theaterfestival. Haar essay ‘Altarscenografie, disability justice en het ensceneren van toeval, een seculier-spirituele praktijk van solidariteit, over solidariteit, toeval en gedeelde kwetsbaarheid als scenografische praktijk’ verschijnt in augustus 2026.
- Leni Van Goidsenhoven is universitair docent Critical Disability Studies aan de afdeling Literaire en Culturele Analyse van de Universiteit van Amsterdam (Nederland). Haar onderzoek richt zich op handicap, ziekte, neurodiversiteit en non-normatieve lichaam-geesten in de kunsten en literatuur. Ze is auteur van Autisme in veelvoud (Garant, 2020) en OnGehoord (EPO, 2021). Tot haar recente werk behoren het speciale nummer Cripping Choreography en het binnenkort te verschijnen boek Disability Heritage: Participatory and Transformative Engagement (in samenwerking met Manon Parry, Routledge). Naast haar academische werk is ze regelmatig als curator betrokken bij projecten voor theaters en musea.
Dit programma is een samenwerking tussen Curatorial Studies, KASKlezingen en Studium Generale Gent. Het evenement vindt plaats in het Engels in de Zwarte Zaal van KASK & Conservatorium. De Zwarte Zaal bevindt zich op de begane grond en is toegankelijk voor rolstoelgebruikers; er is ook een toegankelijk toilet in de gang van het KASKcafé. Als je een rolstoel gebruikt, ga dan via de ingang van KASKcinema in plaats van via de ingang aan de Louis Pasteurlaan. Er zijn werkzaamheden gaande in de straat van KASKcinema, maar je kunt langs de ingang aan de Godshuizenlaan 4 komen. Er wordt gezorgd voor vertaling in de Vlaamse gebarentaal. Mocht je nog vragen hebben over de toegankelijkheidsvoorzieningen, neem dan contact op met de organisatie: helena.verheye@hogent.be
Marissal
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Laure Prouvost, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingTaal – in de breedste zin van het woord – is alomtegenwoordig in het video-, geluids-, installatie- en performancewerk van de Franse multimediakunstenaar Laure Prouvost. Prouvost staat bekend om haar meeslepende mixed-media-installaties, waarin ze film en installatie op humoristische en eigenzinnige wijze combineert. Haar werk gaat over miscommunicatie en dingen die in de vertaling verloren gaan. Prouvost speelt met taal als instrument voor de verbeelding en is geïnteresseerd in het doorbreken van lineaire verhaallijnen en verwachte associaties tussen woorden, beelden en betekenis. Ze combineert bestaande en ingebeelde persoonlijke herinneringen met artistieke en literaire verwijzingen om complexe filminstallaties te creëren waarin fictie en realiteit met elkaar worden verweven. Haar unieke benadering van het filmmaken, die tegelijkertijd verleidelijk en schokkend is, maakt gebruik van gelaagde verhaallijnen, snelle cuts, montage en woordspelingen, en bestaat uit een rijke, bijna tastbare verzameling van beelden, geluiden, gesproken en geschreven zinnen. De films zijn meestal genesteld in zorgvuldig geconstrueerde omgevingen, gevuld met een duizelingwekkende verzameling gevonden voorwerpen – van sculpturen, schilderijen en tekeningen tot borden, meubilair en architecturale assemblages – die verbonden zijn met het overkoepelende verhaal maar toch als relikwieën fungeren.
Laure Prouvost werd geboren in Lille, Frankrijk (1978) en is momenteel gevestigd in Brussel. Ze behaalde in 2002 haar BFA aan Central St Martins in Londen en volgde een masteropleiding (MFA) aan Goldsmiths College in Londen. Daarnaast nam ze deel aan het LUX Associate Programme. Prouvost won in 2011 de MaxMara Art Prize for Women en ontving in 2013 de Turner Prize.
Apparatus 22, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingApparatus 22 is een transdisciplinair kunstcollectief dat in januari 2011 werd opgericht door de huidige leden Erika Olea, Maria Farcas en Dragos Olea, samen met Ioana Nemes (1979 – 2011) in Boekarest, Roemenië. Sinds 2015 zijn ze actief in Boekarest, Brussel en het utopische universum SUPRAINFINIT.
Ze zien zichzelf als een collectief van dagdromers, burgers van vele werelden, onderzoekers, poëtische activisten en (mislukte) futurologen die geïnteresseerd zijn in het verkennen van de ingewikkelde relaties tussen economie, politiek, genderstudies, sociale bewegingen, religie en mode om de hedendaagse samenleving te begrijpen. Een belangrijk onderwerp van onderzoek en reflectie in de praktijk van Apparatus 22 is het SUPRAINFINIT-universum: een poging om een wereld te scheppen waarin hoop kritisch wordt ingezet bij het navigeren door het heden en de toekomst.
In hun zeer diverse werken – installaties, performances, op tekst gebaseerde vormen – wordt de werkelijkheid vermengd met fictie en verhalen, en versmelt dit alles met een kritische benadering die put uit kennis en ervaring op het gebied van design, sociologie, literatuur en economie.
Het werk van Apparatus 22 werd gepresenteerd in tentoonstellingen op La Biennale di Venezia 2013, Kunsthalle Wien (AT), de Kunsthal Gent (BE), de Kunsthalle Mannheim (DE), het Museum voor Hedendaagse Kunst in Roskilde (DK), het SMAK in Gent (BE), het CAM Gulbenkian in Lissabon (PT), het Malmö Konstmuseum (SE), het Nationaal Museum voor Hedendaagse Kunst (MNAC) in Boekarest (RO), het MUMOK in Wenen (AT), BOZAR, Brussel (BE), Museion, Bolzano (IT), TRIUMF AMIRIA. Museum of Queer Culture (RO), Académie Royale des Beaux-Arts de Bruxelles (BE), Brukenthal Museum Contemporary Art Gallery, Sibiu (RO), Akademie Schloss Solitude, Stuttgart (DE), KunstMuseum Linz (AT), La Triennale di Milano (IT), TRAFO Gallery, Boedapest (HU), Futura, Praag (CZ), Ujazdowski Castle – Centre for Contemporary Art, Warschau (PL), Salonul de Proiecte, Boekarest (RO), Onomatopee Eindhoven (NL), TIME MACHINE BIENNIAL OF CONTEMPORARY ART, D-0 ARK UNDERGROUND, Konji (BIH), Osage Foundation (Hongkong), Kunsthalle BEGA, Timișoara (RO), Progetto Diogene, Turijn (IT), Closer Art Centre, Kiev (UA), CIAP, Hasselt (BE), Barriera, Turijn (IT), Suprainfinit Gallery, Boekarest (RO), Kiosk, Gent (BE), GALLLERIAPIÙ, Bologna (IT), Lateral ArtSpace, Cluj (RO), Survival Kit-festival, LCCA Riga (LV), Autostrada Bienniale Prizren (XK), CIVA, Brussel (BE); optredens in het MAK, Wenen (AT), Steirischer Herbst, Graz (AT), het Stedelijk Museum in samenwerking met De Appel CP Amsterdam (NL), Yarat Academy, Bakoe (AZ), Württembergischer Kunstverein Stuttgart (DE), Drodesera Festival, Dro (IT), Villa Empain, Brussel (BE), enz.;
Apparatus 22 is ook buiten institutionele kaders actief via optredens in de openbare ruimte, interventies in privéruimtes en andere hybride vormen.
Larry Achiampong, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingLarry Achiampong (b. 1984, London) is a British-born, Ghanaian artist who lives and works in Essex. His projects employ film, still imagery, aural and visual archives, live performance, objects, sound, and game design to engage with ideas surrounding class, gender, cross-cultural, and digital identity. With works that examine his communal and personal heritage, in particular, the intersection between popular culture and the residues of colonisation, Achiampong crate-digs the vaults of history. These investigations examine constructions of “the self” through splicing the audible and visual materials of personal and interpersonal archives, offering multiple perspectives that reveal deeply entrenched inequalities. In 2025, Tate Publishing released Achiampong’s debut monograph, If It Don’t Exist, Build It. He has had recent solo exhibitions at venues including Stanley Picker Gallery, Kingston, UK, 2024; a touring exhibition in the UK at Turner Contemporary in Margate, MK Gallery in Milton Keynes, and BALTIC Centre for Contemporary Art in Gateshead, 2022–23; and PHI, Montreal, 2021, and recently participated in Sonsbeek 2026, the oldest recurring large-scale public art exhibition in Europe. His work has also been commissioned by Art on the Underground, London, 2022; Liverpool Biennial, 2021; and The Line, London, 2020. Achiampong received the Stanley Picker Fellowship in 2020 and the Paul Hamlyn Award in 2019.
[Geannuleerd] Julian Abraham "Togar", KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingDoor visumproblemen gaat deze KASKlezing niet door.
Julian Abraham “Togar” is een drummer en beeldend kunstenaar wiens praktijk een combinatie is van beeldende kunst, geluidskunst en experimentele film. Togar richt zich in zijn praktijk vaak op het ontrafelen en verspreiden van specialistische wetenschappelijke kennis naar een breder publiek door middel van geluid, installaties en samenwerkingsprojecten.
Togars werk is tentoongesteld op de 17e Biënnale van Istanbul, de 15e Biënnale van Gwangju, de 13e Biënnale van Taipei, de 58e Carnegie International (Pittsburgh) en in openbare instellingen en musea zoals De Appel (Amsterdam), KHOJ (New Delhi), SculptureCenter (New York), Nottingham Contemporary en Cemeti (Yogyakarta).
Miko Revereza, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingMiko Revereza is een filmmaker geboren in Manilla, Filippijnen, die momenteel woont in Oaxaca, Mexico. Zijn opvoeding als immigrant zonder papieren en zijn huidige ballingschap uit de Verenigde Staten zijn bepalend voor zijn relatie tot bewegende beelden.
Tijdens de volgende editie van het Courtisane festival bezoekt Miko Revereza Gent en presenteert hij enkele films en een performance. In No Data Plan maakt hij gebruik van de middelen die hij direct tot zijn beschikking heeft – zijn camera, zijn smartphone, zijn zwervend bestaan en zijn unieke perspectief als vreemdeling in een vreemd land – om een suggestieve meditatie over thuis en thuisland te construeren. Na zijn beslissing om de Verenigde Staten te verlaten, bracht hij in Distancing zijn terugkeer naar de Filipijnen in kaart aan de hand van superimposities van intieme 16mm-beelden van de luchthaven, zijn huis en familie. De performance FOLDS is een filmgedicht bestaande uit een reeks superposities/dubbele belichtingen en een live gebrachte klankband. Net als bij een opgevouwen kaart worden afstanden ineengeklapt en komen ze tegenover elkaar te liggen. Door jarenlange beelden van portretten van mensen en plaatsen over elkaar heen te leggen, verdwijnt de scheiding tussen grenzen.
In deze KASKlezing vertelt Miko Revereza over zijn werk en de impact van ballingschap en begrenzing op zijn oeuvre.
“It’s complicated to call any place home. Mexico is a place that’s not my home as it is for other people who have lived here for generations. Every place I live, it’s hard to connect to as home, like the US and the Phillippines, but I also feel like there’s so much weight to the word “home,” and it doesn’t need to be such a priority.”
i.s.m. Courtisane
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Gaëlle Choisne, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingGevoelig voor hedendaagse vraagstukken onderzoekt Gaëlle Choisne in haar praktijk de complexiteit van de wereld en haar politieke en culturele wanorde, of het nu gaat om de overexploitatie van de natuur en haar hulpbronnen, dan wel om de overblijfselen van de koloniale geschiedenis, waarin creoolse esoterische tradities, mythes en populaire culturen zich met elkaar vermengen.
Haar projecten worden opgevat als ecosystemen van delen en samenwerking, als plekken van ‘verzet’ waar nieuwe mogelijkheden ontstaan, met name binnen het project Temple of Love. Vertrekkend vanuit Roland Barthes’ invloedrijke essay over de liefde, Fragments d’un discours amoureux (1977), voegt Gaëlle Choisne een politieke dimensie toe aan het begrip liefde door eer te betonen aan onzichtbare lichamen, minderheden en kwetsbare zielen, en onteigende harten. Temple of Love is een evolutionair project dat zichzelf definieert via zijn verschijningsvormen en ontstaanswijzen, afhankelijk van de uitnodigingen en de locatie.
De werken en installaties van Gaëlle Choisne werden tentoongesteld in talrijke instellingen, waaronder: (Vitry-sur-Seine), Centrale Powerhouse (Montréal), CAFA Museum (Beijing), Pera Museum (Istanbul), MAM – Musée d’art moderne de Paris, Musée Fabre (Montpellier), Zacheta Gallery (Warschau), The Mistake Room (Los Angeles), Bétonsalon (Parijs), Gr-und project space (Berlijn), MAMO – Centre d’art de la Cité radieuse de Marseille, La Villette x Pompidou (Parijs), Centre d’art contemporain La Halle des bouchers (Vienne), Musée archéologique Henri-Prade (Lattes), Musée des Beaux-Arts de Lyon, enz.
Daarnaast nam zij deel aan verschillende biënnales en triënnales, waaronder de 15e Gwangju Biënnale (2024), de 3e Toronto Biennial of Art (2024), de 5e New Museum Triennial (2021), de 11e Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst (GIBCA), de 13e Biënnale van Lyon (2015), de 12e Havana Biënnale (2015), Sharjah Biënnale 13 (2017) en de 14e Curitiba Biënnale (2017).
In 2024 ontving Gaëlle Choisne de Marcel Duchamp-prijs en in 2021 de AWARE-prijs. In 2019 werd zij genomineerd voor de Prix de la Fondation Ricard en het Sam Art Project.
Andrius Arutiunian, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingAndrius Arutiunian is een Armeens-Litouwse kunstenaar en componist die werkzaam is in Den Haag en Parijs. Arutiunian werkt met installaties, geluid en beeldhouwkunst en onderzoekt in zijn praktijk hybride vormen van luisteren, volkse kennis en hedendaagse kosmologieën.
In 2022 vertegenwoordigde Arutiunian Armenië op de 59e Biënnale van Venetië. Solo-presentaties zijn onder meer Fondation d'entreprise Hermès (Tokio, 2026), Dat Bolwerck (Zutphen, 2025) en Meduza (Vilnius, 2023). Arutiunian nam deel aan biënnales zoals de 14e Biënnale van Shanghai, de 15e Biënnale van Gwangju, de 17e Biënnale van Lyon, de 15e Baltische Triënnale en Performa NYC, met groepstentoonstellingen in onder meer Centre Pompidou, Palais de Tokyo, M HKA, Kadist Paris en Pinchuk Art Centre. In 2024 stond hij op de shortlist voor de Future Generation Art Prize en in 2023 was hij DAAD artist-in-residence fellow.
Anouk De Clercq, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingIn mijn nimmer aflatende zoektocht naar andere manieren van kijken en beelden te maken en te presenteren, beschouw ik het onderzoeksgebied van film als avontuurlijk.
De manier waarop we de wereld zien, wordt beïnvloed door wat we weten of waarin we geloven. Er zijn veel mogelijke perspectieven om naar een ding, een landschap, een persoon, een verhaal, jezelf te kijken. Helaas missen wij, arme bijziende mensen, de gave van de roofvogel en zijn langeafstandszicht, en de talenten van een huisvlieg met zijn panoramisch zicht. We zijn ons echter, met onze grote hersenen, ten minste bewust van de limieten in ons kijken. Met een nederigheid die zeldzaam is in onze soort, erkennen we dat er veel is dat we niet kunnen zien, en daarom bedenken we manieren om de wereld te observeren.
Het is moeilijk om tegelijkertijd te kijken en te zien. Alleen oprechte aandacht kan wedijveren met de krachtigste vergrotende lens. Als je lang genoeg kijkt naar wat gewoon lijkt, wordt het vaak vreemd en onbekend, zoals elk kind leert als het herhaaldelijk zijn eigen naam hardop zegt. We zijn ziende blind als ons kijken zich beperkt tot onze ogen. Pas als we ons volledig en lang genoeg overgeven aan wat of wie we beschouwen, breekt de wereld open.
In deze lezing benaderen we film als een avontuur. Hoe kan een film ontstaan waarin de camera het menselijk oog niet volgt? Hoe kan een film worden gemaakt die zich onttrekt aan de vanzelfsprekende manier waarop wij de wereld waarnemen? Hoe kan een film worden ervaren wanneer er geen beelden zijn om te zien? Hoe kan cinema zelf een avontuur worden? Aan de hand van films en filmfragmenten proberen we deze vragen op een vrije manier te beantwoorden.
Anouk De Clercq
Anouk De Clercq is een multidisciplinaire kunstenaar en filmmaker die de grenzen van cinema, muziek en ruimtelijkheid onderzoekt. Met een achtergrond in muziek en film creëert ze immersieve audiovisuele ervaringen die traditionele narratieven en percepties uitdagen. Haar werk richt zich vaak op imaginair en utopisch landschap, tot leven gebracht door een combinatie van digitale technieken en analoge gevoeligheid.
Haar werk werd internationaal getoond in onder meer de BOZAR, Centre Pompidou, MAXXI, CAC Vilnius en Tate Modern, en maakt deel uit van verschillende collecties. De Clercq is medeoprichter van Auguste Orts en initiatiefnemer van Monokino, mentor voor opkomende kunstenaars en auteur van Where is Cinema. Ze is tevens verbonden aan KASK & Conservatorium als gastdocent.
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Rietlanden Women’s Office, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingGrafisch ontwerpers Elisabeth Rafstedt en Johanna Ehde vormen samen Rietlanden Women’s Office (2018, Rietlanden in Amsterdam). Ze zijn geïnteresseerd in zowel actuele als historische methoden van samenwerkend grafisch ontwerp. Samen creëren ze de publicatieserie MsHeresies, die zich richt op het ornamentale in feministische samenwerking. Ze geven lezingen en gastcolleges over boekontwerp en typografie aan verschillende instellingen in Europa, en samen met Phil Baber van The Last Books organiseren ze de poëzieserie Don’t Pay Your Rent.
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Ahmet Öğüt, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingIn deze lezing onderzoekt kunstenaar Ahmet Öğüt het strategische gebruik van humor in zijn praktijk als middel om macht te ontwapenen, tot nadenken aan te zetten en het publiek te betrekken. Aan de hand van een reeks werken en samenwerkingen reflecteert Öğüt op hoe ironie en speelse subversie krachtige instrumenten kunnen worden om door complexe politieke en sociale realiteiten te navigeren.
Ahmet Öğüt werd geboren in Silvan, Diyarbakir, en behaalde zijn BA aan de Faculteit Schone Kunsten van de Hacettepe Universiteit in Ankara en zijn MA aan de Faculteit Kunst en Design van de Yıldız Teknik Universiteit in Istanbul. Hij werkt met verschillende media en heeft veel tentoongesteld, recentelijk met solotentoonstellingen in instellingen als Art on the Underground & New Contemporaries, Van Abbemuseum, State of Concept Athens, Kunstverein Dresden, Kunsthal Charlottenborg, Chisenhale Gallery; Berkeley Art Museum en Kunsthalle Basel. Hij heeft ook deelgenomen aan talrijke groepstentoonstellingen, waaronder: Singapore Biennale (2025); Sense of Safety, Yermilov Centre Kharkiv (2024); Dhaka Art Summit (2023); 17e Biënnale van Istanbul, Istanbul (2022); FRONT International 2022, Cleveland Triennial for Contemporary Art, Ohio (2022); Asia Society Triennial: We Do Not Dream Alone (2021); In the Presence of Absence, Stedelijk Museum Amsterdam (2020); Zero Gravity at Nam SeMA, Seoul Museum of Art (2019); Echigo Tsumari Art Triennale (2018); the British Art Show 8 (2015-2017); de 13e Biënnale van Lyon (2015); Performa 13, de vijfde Biënnale voor Beeldende Kunst en Performance, New York (2013); de 7e Biënnale van Liverpool (2012); de 12e Biënnale van Istanbul (2011); de New Museum Triennial, New York (2009); en de 5e Biënnale van Berlijn voor Hedendaagse Kunst (2008). Öğüt ontving de Visible Award voor de Silent University (2013); de speciale prijs van de Future Generation Art Prize, Pinchuk Art Centre, Oekraïne (2012); de De Volkskrant Beeldende Kunst Prijs 2011, Nederland; en de Kunstpreis Europas Zukunft, Museum of Contemporary Art, Duitsland (2010). Hij vertegenwoordigde Turkije op de 53e Biënnale van Venetië (2009). Woont en werkt in Amsterdam en Istanbul. Zijn werken zijn opgenomen in institutionele collecties zoals het Guggenheim Museum New York; Kadist, San Francisco, VS - Parijs; Rennie Collection, Vancouver; Sammlung Goetz, München; Frans Hals Museum; FRAC Nord-Pas de Calais, Duinkerken; Laumeier Sculpture Park, St. Louis; KIASMA Museum of Contemporary Art, Helsinki; Van Abbemuseum, Eindhoven; Fondazione Giuliani, Rome; MSU Broad Art Museum, East Lansing; Vehbi Koç Foundation, Istanbul.
Laura Huertas Millán, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingArchivo Fantasma — Spectral Fictions presenteert verschillende cinematografische benaderingen en strategieën van tegen- en alternatieve verhalen om officiële archieven en documenten aan te pakken waarmee Laura Huertas Millán's praktijk zich bezighoudt. Het stelt fictie voor als een kritische en emancipatoire strategie om koloniaal geweld, institutioneel zwijgen, historische uitwissingen en de ideologische constructie van collectief geheugen aan te pakken. Deze artistieke praktijk put uit Latijns-Amerikaanse tradities van metafictie en epistemische ongehoorzaamheid, en benadrukt hoe historische documenten worden gevormd door regimes van waarheid die bepaalde epistemologieën legitimeren en andere uitsluiten. Deze lezing presenteert haar kritische serie over ‘ethnographic fictions’ en een recent onderzoek geïnspireerd door Saidiya Hartmans ‘critical fabulations’, een geschiedenis ‘written with and against the archive’ om te verwoorden hoe fictie kan dienen als een herstellende methode, om niet alleen de documenten uit het verleden aan te pakken, maar ook de talen die ons heden en onze toekomst vormgeven.
Laura Huertas Millán is een Colombiaanse en Franse kunstenaar en filmmaker, gevestigd in Brussel, België. Haar films zijn geselecteerd voor grote filmfestivals zoals de Berlinale, het Toronto International Film Festival (TIFF), het International Film Festival Rotterdam, het New York Film Festival en Cinéma du Réel, en zijn bekroond op onder meer het Locarno Film Festival, FIDMarseille, Doclisboa en Videobrasil. Er zijn internationaal meer dan twintig retrospectieven en focusprogramma's over haar werk georganiseerd, in filmarchieven (Toronto's TIFF Lightbox, Harvard's Film Archive, Bogota's cinematheque, Austrian Film Museum, Tabakalera); musea (CA2M, CCA Glasgow, OCA Noorwegen); filmfestivals (Mar del Plata, Rencontres du Documentaire de Montréal, FICUNAM, Curtocircuito); en non-fictieseminars (The Flaherty seminar, DocsKingdom). Haar films zijn te zien geweest in solotentoonstellingen in het MASP Sao Paulo, Maison des Arts de Malakoff en het Museum voor Moderne Kunst in Medellin; op biënnales zoals de Liverpool Biënnale, FRONT Triënnale, Videonnale en ScreenCity Biënnale; en vertoningen in musea zoals het Centre Pompidou, het Jeu de Paume en het Solomon R. Guggenheim Museum. Haar werk maakt deel uit van particuliere en openbare collecties zoals KADIST, CNAP, Banco de la República de Colombia, CIFO Miami en FRAC Lorraine. Sinds 2019 maakt ze deel uit van het curator- en onderzoekscollectief Counter Encounters, dat projecten heeft ontwikkeld in het Centre Pompidou en Tate Modern.
Marwa Arsanios, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingMarwa Arsanios is een kunstenaar, filmmaker en onderzoeker wiens werk de vorm kan aannemen van installaties, performances en bewegende beelden. Ze heroverweegt de politieke ontwikkeling van de tweede helft van de twintigste eeuw vanuit een hedendaags perspectief, waarbij ze zich richt op genderrelaties, collectivisme, urbanisme en industrialisatie. Haar onderzoekswerk omvat vele disciplines en wordt ingezet in talrijke samenwerkingsprojecten.
Er zijn verschillende solotentoonstellingen aan haar werk gewijd: Heidelberger Kunstverein, Duitsland (2023); Mosaïc Rooms, Londen (2022); Contemporary Arts Center, Cincinnati (2021); Skuc Gallery, Ljubljana (2018); Beirut Art Center (2017); Hammer Museum, Los Angeles (2016); Witte de With, Rotterdam (2016); Kunsthalle Lissabon, Lissabon (2015); en Art in General, New York (2015).
Haar werk is ook te zien geweest in talrijke groepstentoonstellingen, waaronder: Documenta 15, Kassel (2022); 5e Mardin Bienali (2022); 3e Autostrada Biennale, Pristina (2021); 11e Berlin Biennale (2020); The Renaissance, Chicago (2020); 2e Lahore Biënnale (2020); Kunsthalle Wien, Wenen (2019); 1e Sharjah Architectuur Triënnale (2019); SF Moma, San Francisco (2019); 1e Warschau Biënnale (2019); 14e Sharjah Biënnale (2019) ; Nottingham Contemporary (2017); Maxxi Museum, Rome (2017); Sursock Museum, Beiroet (2016); Ludwig Museum, Keulen (2016); Biënnale van Thessaloniki (2015); Home Works Forum, Ashkal Alwan, Beiroet (2010, 2013, 2015) ; New Museum, New York (2014); 55e Biënnale van Venetië (2013); M HKA, Antwerpen (2013), In Other Words, nGbK, Berlijn (2012); of de 12e Biënnale van Istanbul (2011).
Haar films werden vertoond op Cinéma du Réel, Parijs (2021); Rotterdam Film Festival (2021); EMAF, Osnabrück (2021); Film Fest, Hamburg (2020); State of Concept, Athene (2020); FID Marseille (2019); tiff, Toronto (2019); RIDM, Montreal (2019); Berwick Film & Media Arts Festival (2019); Walker Art Center, Minneapolis (2017); Centre Georges Pompidou, Parijs (2011, 2017); Berlin International Film Festival (2010, 2015); en e-flux storefront, New York (2009).
Ze ontving de Georges de Beauregard International Prize op FID Marseille (2019), de Special Prize van de Pinchuk Future Generation Art Prize (2012) en werd genomineerd voor de Paulo Cunha e Silva Art Prize (2017) en de Han Nefkens Foundation Award (2014). Ze ontving de Akademie Schloss Solitude-beurs in Stuttgart in 2014 en de Tokyo Wonder Site, Tokyo Arts and Space in 2010. Ze is medeoprichter van het 98weeks Research Project.
Saddie Choua, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingAm I the only one who is like me? is een vraag die kenmerkend is voor het leven en werk van kunstenaar Saddie Choua (°Bree, 1971). Ze problematiseert de positie van de eenzame ik die nooit is losgekoppeld van de ander. Waar zit die ander in de hiërarchie van macht? Waar wordt haar onderdrukking en uitbuiting verzwegen of weggeëxotiseerd?
Saddie Choua vraagt ons na te denken over hoe we beelden en dialogen over de ander consumeren en hoe deze ons zelfbeeld en historisch bewustzijn beïnvloeden. Hoe kunnen wij ingrijpen op de beelden die onze geschiedenis schrijven en sociale strijd verzwijgen? Moeten we eerst het geheugen weerleggen om een ander verhaal te vertellen? Of is het weghalen of hercombineren van bepaalde associaties en referenties al voldoende om een andere geschiedenis en een ander zelfbeeld te creëren?
Het werk van Saddie Choua kan gelezen worden als een gefragmenteerd zelfreflectief visueel essay dat de relatie tussen maker en beeld bevraagt. Hoe maak je blinde vlekken, die net uitnodigen om te vergeten, zichtbaar? Hoe kan je vanuit een subalterne positie anders spreken en verbeelden, of is het net het concept van ‘de ander’ dat haar opsluit in dominante beelden en narratieven?
Saddie Choua woont en werkt in Brussel en Oostende. Met behulp van meta-documentairetactieken, collage, eigen (film)materiaal en het opnieuw toe-eigenen van populaire interculturele formats en autobiografische elementen, zet ze racisme, discriminatie van vrouwen en klasse, evenals haar katten in de schijnwerpers. Ze creëert een nieuwe pseudo-realistische imaginaire wereld die tegelijkertijd zeer herkenbaar en volkomen buitenaards is. Het is haar manier om de (beeld)taal van onze media te ondermijnen en de kritische en politieke blik van haar publiek aan te scherpen. De uitdaging is om ‚situaties' te creëren die de machtstructuren onthullen achter de beelden die we internaliseren en reproduceren. Sinds 2019 is Saddie doctoraal onderzoeker aan het RITCS in Brussel en docent aan Sint Lucas Antwerpen en het RITCS. Ze is een van de laureaten van de Belgian Art Prize 2020.
Saddie Choua had solo- en groepstentoonstellingen in oa. BOZAR, Brussel, 2014; WIELS, Brussel, 2015; Biennale van Marrakech, Marrakech, 2016; MU.ZEE, Oostende, 2016; Showroom, Sint Lucas School of Arts Antwerpen, 2016; KIOSK, Gent, 2017; Festival Concreto, Fortaleza, 2017; Kooshk-Air Antwerpen, Teheran, 2018; Kanal-Centre Pompidou, Brussel, 2018-2019; Savvy Contemporary, Berlijn, 2018; Akademie der Künste der Welt, Keulen, 2018; Villa Empain, Brussel, 2018; Contour Biennale, Mechelen, 2019; Biennale Warszawa, Warschau, 2019; La Veronica Gallery, Modica, 2020; Les Rencontres Internationales Paris/Berlin, 2020; Centre Wallonie-Bruxelles, Parijs, 2020; Temporary Gallery, Keulen, 2020; Kunsthalle Wien, Wenen, 2020; Extra City, Antwerpen, 2021; Kunstverein Hamburg, 2021; Kadist, Paris, 2021; Undercurrent Gallery, NYC, 2021. Haar werk maakt deel uit van binnen- en buitenlandse privé- en publieke collecties.