Marijke De Roover, KASKlezing, 08.02.24

Ian White – a British writer, curator, artist and performer – died in 2013 at the age of 41. He left behind a unique body of performance works, and a set of problems: How to treat the documentation of White’s performances – were they works in their own right? What status did White’s published scripts have? Could these works – full of intimate detail, delivered in White’s inimitable voice – be performed by others? In short: how, if at all, could these works have a life after his death? Mike Sperlinger, a friend and collaborator of White’s, has been reckoning with these questions and others whilst working on his artistic estate. That has included co-curating a posthumous gallery exhibition, overseeing restagings of White’s work by others and, most recently, preparing ‘scores’ of several of the performances for acquisition by an art museum. This process – informed by conversations with many of White’s collaborators as well as others – has been necessarily tentative, following the route of what White himself called “repetition and failure”. The result is not a formula to follow, but perhaps a new and more interesting set of dilemmas. In this talk, focussed on the work Black Flags, Sperlinger will talk about some of these dilemmas and their practical consequences, such as: which parts of a performance resist notation; whether it is possible to conserve qualities like irreverence; the difference between reproduction and transmission; the agency of the re-performer and its limits; and friendship as a form of art history. 

Apparatus 22 is een transdisciplinair kunstcollectief dat in januari 2011 werd opgericht door de huidige leden Erika Olea, Maria Farcas en Dragos Olea, samen met Ioana Nemes (1979 – 2011) in Boekarest, Roemenië. Sinds 2015 zijn ze actief in Boekarest, Brussel en het utopische universum SUPRAINFINIT.

Ze zien zichzelf als een collectief van dagdromers, burgers van vele werelden, onderzoekers, poëtische activisten en (mislukte) futurologen die geïnteresseerd zijn in het verkennen van de ingewikkelde relaties tussen economie, politiek, genderstudies, sociale bewegingen, religie en mode om de hedendaagse samenleving te begrijpen. Een belangrijk onderwerp van onderzoek en reflectie in de praktijk van Apparatus 22 is het SUPRAINFINIT-universum: een poging om een wereld te scheppen waarin hoop kritisch wordt ingezet bij het navigeren door het heden en de toekomst.

In hun zeer diverse werken – installaties, performances, op tekst gebaseerde vormen – wordt de werkelijkheid vermengd met fictie en verhalen, en versmelt dit alles met een kritische benadering die put uit kennis en ervaring op het gebied van design, sociologie, literatuur en economie.

Het werk van Apparatus 22 werd gepresenteerd in tentoonstellingen op La Biennale di Venezia 2013, Kunsthalle Wien (AT), de Kunsthal Gent (BE), de Kunsthalle Mannheim (DE), het Museum voor Hedendaagse Kunst in Roskilde (DK), het SMAK in Gent (BE), het CAM Gulbenkian in Lissabon (PT), het Malmö Konstmuseum (SE), het Nationaal Museum voor Hedendaagse Kunst (MNAC) in Boekarest (RO), het MUMOK in Wenen (AT), BOZAR, Brussel (BE), Museion, Bolzano (IT), TRIUMF AMIRIA. Museum of Queer Culture (RO), Académie Royale des Beaux-Arts de Bruxelles (BE), Brukenthal Museum Contemporary Art Gallery, Sibiu (RO), Akademie Schloss Solitude, Stuttgart (DE), KunstMuseum Linz (AT), La Triennale di Milano (IT), TRAFO Gallery, Boedapest (HU), Futura, Praag (CZ), Ujazdowski Castle – Centre for Contemporary Art, Warschau (PL), Salonul de Proiecte, Boekarest (RO), Onomatopee Eindhoven (NL), TIME MACHINE BIENNIAL OF CONTEMPORARY ART, D-0 ARK UNDERGROUND, Konji (BIH), Osage Foundation (Hongkong), Kunsthalle BEGA, Timișoara (RO), Progetto Diogene, Turijn (IT), Closer Art Centre, Kiev (UA), CIAP, Hasselt (BE), Barriera, Turijn (IT), Suprainfinit Gallery, Boekarest (RO), Kiosk, Gent (BE), GALLLERIAPIÙ, Bologna (IT), Lateral ArtSpace, Cluj (RO), Survival Kit-festival, LCCA Riga (LV), Autostrada Bienniale Prizren (XK), CIVA, Brussel (BE); optredens in het MAK, Wenen (AT), Steirischer Herbst, Graz (AT), het Stedelijk Museum in samenwerking met De Appel CP Amsterdam (NL), Yarat Academy, Bakoe (AZ), Württembergischer Kunstverein Stuttgart (DE), Drodesera Festival, Dro (IT), Villa Empain, Brussel (BE), enz.;

Apparatus 22 is ook buiten institutionele kaders actief via optredens in de openbare ruimte, interventies in privéruimtes en andere hybride vormen.

Minne Kersten is een kunstenaar die werkt met video, installaties en schilderijen. Aan de basis van deze media ligt een literaire benadering, waarbij ze verschillende technieken combineert om een wereld te creëren waarin voorwerpen en taferelen sporen dragen van zowel de werkelijkheid als fictie. Ze onderzoekt hoe we gebeurtenissen, herinneringen en verhalen kunnen oproepen door na te gaan wat er verloren is gegaan in wat overblijft. Haar werk gaat in op de relatie tussen het werkelijke en het ingebeelde, het alledaagse en het vluchtige, en stelt vragen over herinnering en reconstructie. Door de aandacht te vestigen op het proces van constructie in zowel onze gedeelde werkelijke als ingebeelde wereld, legt haar werk een verband tussen intieme thema’s zoals rouw, verlies en verlangen, en het collectieve domein van fictie, fabels en symboolvorming.

Schilderijen en tekeningen ontstaan voortdurend tijdens een proces van introspectie en onderzoek. Ze dienen als een vorm van visuele notities, gemaakt naast haar ruimtelijke benaderingen. De afgelopen jaren heeft ze gebruikgemaakt van de methode om een architecturale omgeving te creëren, die zich openbaart als een scenografie, een filmset en vervolgens als sculptuur. Deze sculpturen, vaak geïnspireerd door persoonlijke ontmoetingen met ruimtes, bieden een tastbaar terrein om te onderzoeken hoe een ruimte getuige kan zijn van verhalen en gebeurtenissen, of deze juist kan vervormen. Door situaties te ensceneren waarin symbolische elementen zijn verwerkt, zoals de verschijning van dieren of spookachtige aanwezigheden, verwijst ze naar manieren waarop het verleden indrukken kan achterlaten op het heden. Door haar scènes bloot te stellen aan chaos, verval en ontwrichting, suggereert ze verschillende uitkomsten van de vertrouwde omstandigheid van je onstabiel voelen, de controle verliezen en een staat van overgang bereiken.

Haar werk is internationaal tentoongesteld, waaronder solotentoonstellingen bij UKS (NO, 2027); Ginny on Frederick (VK, 2026); Kasteel Wijlre Estate (NL, 2026); de Oude Kerk (NL, 2025); Annet Gelink Gallery (NL, 2025); Glasgow International (VK, 2024) en het Bonnefanten Museum (NL, 2023). Een selectie van haar groepstentoonstellingen omvat: UKS (NO, 2026), Stedelijk Museum Schiedam (NL, 2025), CAPC Musée d’Art Contemporain de Bordeaux (FR, 2024) en de 16e Biënnale van Lyon (FR, 2022). Haar films zijn onder meer vertoond in het Eye Filmmuseum en op Rencontres Internationales. In 2022 ontving ze de Volkskrant Publieksprijs voor Beeldende Kunst en werd ze genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Moderne Schilderkunst. Ze nam deel aan residenties bij De Ateliers in Amsterdam (NL), Triangle Astérides in Marseille (FR) en de Cité Internationale des Arts in Parijs (FR) en wordt vertegenwoordigd door Annet Gelink Gallery in Amsterdam. Kersten woont en werkt momenteel in Amsterdam en Parijs.

Taal – in de breedste zin van het woord – is alomtegenwoordig in het video-, geluids-, installatie- en performancewerk van de Franse multimediakunstenaar Laure Prouvost. Prouvost staat bekend om haar meeslepende mixed-media-installaties, waarin ze film en installatie op humoristische en eigenzinnige wijze combineert. Haar werk gaat over miscommunicatie en dingen die in de vertaling verloren gaan. Prouvost speelt met taal als instrument voor de verbeelding en is geïnteresseerd in het doorbreken van lineaire verhaallijnen en verwachte associaties tussen woorden, beelden en betekenis. Ze combineert bestaande en ingebeelde persoonlijke herinneringen met artistieke en literaire verwijzingen om complexe filminstallaties te creëren waarin fictie en realiteit met elkaar worden verweven. Haar unieke benadering van het filmmaken, die tegelijkertijd verleidelijk en schokkend is, maakt gebruik van gelaagde verhaallijnen, snelle cuts, montage en woordspelingen, en bestaat uit een rijke, bijna tastbare verzameling van beelden, geluiden, gesproken en geschreven zinnen. De films zijn meestal genesteld in zorgvuldig geconstrueerde omgevingen, gevuld met een duizelingwekkende verzameling gevonden voorwerpen – van sculpturen, schilderijen en tekeningen tot borden, meubilair en architecturale assemblages – die verbonden zijn met het overkoepelende verhaal maar toch als relikwieën fungeren. 

Laure Prouvost werd geboren in Lille, Frankrijk (1978) en is momenteel gevestigd in Brussel. Ze behaalde in 2002 haar BFA aan Central St Martins in Londen en volgde een masteropleiding (MFA) aan Goldsmiths College in Londen. Daarnaast nam ze deel aan het LUX Associate Programme. Prouvost won in 2011 de MaxMara Art Prize for Women en ontving in 2013 de Turner Prize.

Als onderdeel van Connecting the Dots presenteert KIOSK A Study on Impact, een interactieve installatie van Peter Van Hecke in de kiosk van het Citadelpark.

In de kiosk verrijst een sculpturale ruimte opgebouwd uit acht langbogen van wilg. Bezoekers worden uitgenodigd de installatie al spelend te activeren. Met een blaaspijp vuren ze eikels, verzameld in het park, af op een schietschijf die het sluitstuk van de ruimte vormt.

Elke inslag brengt een geluid en een trilling voort die door de installatie een weg terugvindt naar zijn oorsprong. Elke inslag krijgt een echo en laat een deuk achter in het doelwit.

A Study on Impact maakt de gevolgen van een ogenschijnlijk klein gebaar tegelijk zichtbaar, hoorbaar en tastbaar. De installatie nodigt uit tot experiment, spel en verwondering en vangt de sporen die elke handeling achterlaat.

A Study on Impact is het tweede hoofdstuk van Connecting the Dots, een vierdelig project van Peter Van Hecke voor KIOSK in het Citadelpark.

Wat gebeurt er met een artistieke praktijk wanneer je ouder wordt? En wat gebeurt er met een kunstinstelling wanneer het leven van een kunstenaar haar plannen doorkruist?

Stress Test staat stil bij de impact die de geboorte van een kind kan hebben op zowel een kunstenaar als een instelling. Toen een kunstenaar KIOSK vroeg om zijn tentoonstelling uit te stellen zodat hij voor zijn kind kon zorgen, werd zijn vraag ook een stresstest voor KIOSK: hoe flexibel kan een instelling zijn? Welke verantwoordelijkheid draagt ze tegenover de mensen met wie ze werkt?

KIOSK maakte ruimte voor zijn omstandigheden en koos ervoor iets nieuws te creëren in de plaats van zijn tentoonstelling. Met de hulp van kunstenaars die nauw verbonden zijn met KIOSK en zijn netwerk kreeg een groepstentoonstelling vorm rond vaders, vaderschap, het vader-zijn en artistieke praktijk. Werken gebaseerd op persoonlijke ervaringen en intieme verhalen verkennen zorg, de liefde en spanning tussen vader en kind, en de wens om al dan niet kinderen te krijgen.

Een open oproep voor geboortekaarten ontworpen door vaders-kunstenaars breidde de uitnodiging om bij te dragen uit tot buiten het netwerk van KIOSK. Die kaarten brengen intieme en publieke momenten samen: de komst van een kind, de aankondiging van een nieuw leven… en een kunstenaar die vader wordt.

Met werk van

Ava Pudelek-Hoffman + Nicholas Hoffman, Chloë Delanghe, Danilo Zocatelli, Edouard Peeters-Wintein, Eva Maria Bouillon, Fabrice Schneider, Henry Andersen, Herman Van Ingelgem, Jacques Lizène, Julia Schouten, Laurens Mariën, Leen Voet, Marthe Merckx, Odette & Jasper Rigole, Paul Casaer, Sambasiva Rao Patchineelam & Vijai Maia Patchineelam, Trudo Engels, Vaast Colson, Vanya, Johan & Willem Vermeersch, Veronika Eberhart, Willy Van Ingelgem en alle kunstenaars die geboortekaarten hebben bijgedragen

De avond begint met een online lezing door Lichen Hamraie, gevolgd door een gesprek met Leni Van Goidsenhoven. Daarna volgen bijdragen van Staci Bu Shea en Carly Everaert, en de avond wordt afgesloten met een nabespreking.

Toegankelijkheid wordt vaak gezien als een manier om gebouwde omgevingen aan te passen die niet met het oog op mensen met een beperking zijn ontworpen. In deze lezing zal dr. Lichen Hamraie, Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability, juist de bredere betekenissen en praktijken van toegankelijkheid in de twintigste- en eenentwintigste-eeuwse architectuur, vormgeving en kunst door mensen met een beperking verkennen. De lezing zal zich richten op vier thema’s: assimilatie en anti-assimilatie, productiviteit en anti-productiviteit, normalisatie en kritiek, en de nieuwe vocabulaire van kritische toegankelijkheid.

Vanuit de vraag hoe we kunnen veranderen door zorg te geven en te ontvangen, zal curator, schrijfster en zorgverlener Staci Bu Shea reflecteren op kwetsbaarheid en de implicaties daarvan voor verbondenheid en waardigheid, zowel op interpersoonlijk als op institutioneel vlak.

De presentatie van de bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe Carly Everaert zal nagaan hoe het creëren van ruimtes voor andere(n) lichamen — en het radicaal heroverwegen van wat een leerruimte kan zijn — de weg vrijmaakte voor hun langdurige samenwerking met Mira Thompson: “Interdependence: Over rechtvaardigheid voor mensen met een beperking en de (podium)kunsten”. Samen ontwikkelden ze een werkwijze waarin co-creatie geleefde onderlinge afhankelijkheid is, ‘crip time’ een scheppende kracht vormt en artistieke vrijheid kan bloeien. Dit bracht Carly bij ‘altarscenografie’: het theoretiseren van hoe zorg, aandacht en solidariteit heilige ruimtes creëren, waar esthetiek en ethiek samenkomen als de spirituele basis voor solidariteit zelf.

Over de sprekers

• Lichen Hamraie is de Canada Research Chair in Technology, Society, and Disability en universitair hoofddocent sociale wetenschappen aan de York University. Hamraies onderzoek naar handicap en design heeft bijgedragen aan de vorming van de vakgebieden ‘critical access studies’ en ‘crip technoscience’. Zij is directeur van het Critical Design Lab. Hamraie is auteur van ‘Building Access: Universal Design and the Politics of Disability’ (2017) en presentator van de Contra*-podcast over handicap en ontwerp. Ze zijn een United States Artists Fellow 2022 en lid van de U.S. Access Board.

• Staci Bu Shea is curator, schrijver, docent en zorgverlener, gevestigd in Utrecht, Nederland. In brede zin brengt Bu Shea mensen bijeen rond esthetische, kritische en poëtische praktijken van sociale reproductie en zorgwerk, evenals de uitingen daarvan in interpersoonlijke relaties, het dagelijks leven, gemeenschapsorganisatie en institutionele praktijken. Bu Shea is de auteur van Dying Livingly (Solution-serie, Sternberg Press, 2025). Bu Shea was curator bij Casco Art Institute voor Working for the Commons(Utrecht, 2017–2022) en medecurator van Barbara Hammer: Evidentiary Bodies in het Leslie-Lohman Museum of Art (New York, 2017). Bu Shea behaalde een MA aan het Center for Curatorial Studies, Bard College (Annandale-on-Hudson, 2016).

• Carly Everaert is een bekroonde kostuumontwerpster en dramaturgische scenografe. Als docent en onderzoeker aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam onderzoekt Carly kostuums, lichamen en duurzaamheid vanuit een intersectioneel perspectief. Haar praktijk raakt steeds meer verankerd in de principes van Disability Justice, waardoor diverse vaardigheden, kennis en manieren van bewegen zichtbaarder worden. Carly werkt samen met kunstenaars, curatoren, docenten en wetenschappers die belichaamde kennis vooropstellen. Carly’s methodologie combineert kritische reflectie met materiële experimenten – waarbij maken wordt gezien als een vorm van denken. Carly is voorzitter van de jury voor de Ontwerpprijs van het Nederlands Theaterfestival. Haar essay ‘Altarscenografie, disability justice en het ensceneren van toeval, een seculier-spirituele praktijk van solidariteit, over solidariteit, toeval en gedeelde kwetsbaarheid als scenografische praktijk’ verschijnt in augustus 2026.

• Leni Van Goidsenhoven is universitair docent Critical Disability Studies aan de afdeling Literaire en Culturele Analyse van de Universiteit van Amsterdam (Nederland). Haar onderzoek richt zich op handicap, ziekte, neurodiversiteit en non-normatieve lichaam-geesten in de kunsten en literatuur. Ze is auteur van Autisme in veelvoud (Garant, 2020) en OnGehoord (EPO, 2021). Tot haar recente werk behoren het speciale nummer Cripping Choreography en het binnenkort te verschijnen boek Disability Heritage: Participatory and Transformative Engagement (in samenwerking met Manon Parry, Routledge). Naast haar academische werk is ze regelmatig als curator betrokken bij projecten voor theaters en musea.

Dit programma is een samenwerking tussen Curatorial Studies, KASKlezingen en Studium Generale Gent. Het evenement vindt plaats in het Engels in de Zwarte Zaal van KASK & Conservatorium. De Zwarte Zaal bevindt zich op de begane grond en is toegankelijk voor rolstoelgebruikers; er is ook een toegankelijk toilet in de gang van het KASKcafé. Als je een rolstoel gebruikt, ga dan via de ingang van KASKcinema in plaats van via de ingang aan de Louis Pasteurlaan. Er zijn werkzaamheden gaande in de straat van KASKcinema, maar je kunt langs de ingang aan de Godshuizenlaan 4 komen. Er wordt gezorgd voor vertaling in de Vlaamse gebarentaal. Mocht je nog vragen hebben over de toegankelijkheidsvoorzieningen, neem dan contact op met de organisatie: helena.verheye@hogent.be

Double Minutes Marathon brengt acht pas afgestudeerde studenten van KASK & Conservatoriumen LUCA School of Arts samen.

Voor deze editie heeft Double Minutes de deelnemers uitgenodigd voor een intensieve workshop waarin ze het format van een kunstenaarslezing verkennen vanuit hun eigen interesses en praktijken. De duo’s en presentaties in deze marathon zijn het resultaat van deze periode van uitwisseling.

Deelnemende kunstenaars

• Angelus Schnabl
• Carlotta Cormegna
• Eva De Vilder
• Freya Coppens
• Gwen Korevaar
• Joppe Carael
• Yara dos Santos
• Zjef Woestenborghs

Over Double Minutes

Double Minutes is een programma van experimentele kunstenaarslezingen dat sinds 2022 actief is in Brussel. Voor elke editie nodigt Double Minutes twee kunstenaars met verschillende achtergronden uit om het format te herdenken, rekening houdend met hun samenwerking, de locatie en de conventies van dit soort presentaties.

het balanseer presenteert Het kwaad van Frank Vande Veire:

We leven in een rare tijd. We beschuldigen elkaar over en weer van racisme, seksisme, fascisme, zelfverrijking, onverschilligheid... Op het internet en in de pers regent het van verdachtmakingen en veroordelingen, alsof er een wedstrijd gaande is waarin we elkaar proberen te overtreffen in morele verontwaardiging. Tegelijk heeft men het zelden over het kwaad, en nog minder over ‘zonde’. Deze begrippen worden afgedaan als achterhaald, al te religieus of metafysisch beladen, als restanten van een kwalijke, joods-christelijke erfenis. In zijn werpsels blaast Frank Vande Veire deze concepten nieuw leven in. Hij buigt zich over het kwaad dat in de wereld en in onszelf woedt, hierbij aangespoord door een filosofische of literaire tekst, een nieuwsbericht, een documentaire of een persoonlijke belevenis. Hij duikt in de krochten van onze afgunst, (zelf)haat, rancune... De mens kwelt anderen omdat hij een zelfkweller is.

Over Frank Vande Veire

Van Frank Vande Veire verschenen eerder bij het balanseer de romans BloeiendeAgatha (2013) en Het einde van alle straten (2022). Hij schreef ook filosofische essays over kunst, literatuur en maatschappelijke fenomenen: Als in een donkere spiegel. De kunst in de moderne filosofie (2003), Neem en eet, dit is je lichaam (2005) en Tussen blinde fascinatie en vrijheid. Het mensbeeld van Slavoj Zizek (2015).

Op donderdag 1 oktober vieren we de lancering van De Spijtige Herder 3, een tijdschrift gewijd aan kunst en poëzie, onder redactie van Gerard Herman, Nel Aerts, Jan Op de Beeck, Arne Bastien en Vincent Geyskens.

In dit derde nummer vind je:

• Een exclusief interview met Hans Werner Poschauko — de persoonlijke assistent en vertrouweling van Maria Lassnig — over zijn werk en leven met de kunstenaar.
• Een reeks tekeningen van Jolijn Baeckelandt.
• Een aantal teksten over de plaats van de schilderkunst in de hedendaagse kunstwereld. Deze teksten kwamen voort uit HAND & HORIZON, een “seminarie over schilderkunst” dat we in maart van dit jaar organiseerden aan KASK & Conservatorium. Studenten en docenten uit Leipzig, Malmö, Helsinki en KASK Gent kwamen samen om lezingen te geven en over schilderkunst te discussiëren (zie de bijgevoegde inhoudstafel).
• Een recent zelfportret van Vincent Geyskens, als ongenummerde zeefdruk gereproduceerd op de achterflap.

Tijdens de lanceringsavond wordt er poëzie voorgedragen door:

Brunhilde Von Braun
Veva Leye
Vincent Geyskens
…

Er is ook live muziek.

Op basis van een in principe quasi onbeperkt groeiend aantal woordreeksen die via een simpele regel en associatie voortkomen uit één woord maakt Veva Leye configuraties waarin dezelfde woorden, heel anders gemonteerd, ook weer anders gelezen/bekeken kunnen worden. De soms uncanny klonterende woordbeelden spelen een nu eens breed uitwaaierend, dan weer zich op zichzelf terugplooiend spel en resoneren in deze beweging met de fotografische en tekenmatige registraties van Jelle Martens die fragmenten, reproducties en alledaagse observaties in gelaagde prints en tekeningen samenbrengen. Elke druklaag of tekening wordt een voorlopig kader waarin slechts tijdelijk gestolde beelden samenkomen, overlappen en weer uiteen vallen. Beeld en taal buitelen hortend en stotend verder. Letters vormen woorden vormen beelden lezen kijken.

Begin juli nam Ommery De Zutter zijn intrek in KIOSK als kunstenaar in residentie. Terwijl KIOSK tijdens de zomer gesloten bleef voor het publiek, gebruikte Ommery De Zutter het anatomisch theater als een kaart voor het creëren van een immersieve VR-ervaring.

De tentoonstelling van Ommery De Zutter, de Wereldgeest, die uit deze residentie voortkwam, opent op 12 september en is te bezoeken tot en met 4 oktober.

Wat gebeurt er wanneer de creatie materieel eindeloos wordt?
Waarbij vaardigheden tot creatie een secundaire rol gaan spelen?
Hoe zou de expressie dan verlopen? Op welke manier is ze anders?
Is ze valabel?
Blijft ze valabel wanneer het dan ook over zichzelf blijft gaan?
Of verstrikt de creatie dan teveel in zichzelf?
En als dat dan zo is, mag dat niet gewoon?
Vanaf wanneer is creatie nuttig voor de Ander?
Is creatie vanuit creatie niet net creatie?
Heeft het zin om vanuit leegte hetzelfde idee te onderzoeken wanneer iemand dit gestoeld reeds aanvat?
Kunnen we het aanvaarden wanneer creatie niet meer voor ons bedoeld is?
Waar ligt het evenwicht met de Ander tijdens creatie?
Is het onevenwicht van tijd, en energie met de Ander niet net nodig voor creatie?
Zijn wij ook de Ander?
Zijn wij zonder de Ander?
Verstoort nadenken over creatie en de Ander het huidige evenwicht?
Is het niet gewoon overduidelijk dat de volgende vormen van creatie net voorbij onze eigen abstractie zullen gaan vanuit semantische geometrische constructies die ons eigen begrip overstijgen tot nieuwe realiteiten

Voor de finissage van Hisae Ikenaga’s solotentoonstelling Anatomies of Use presenteert Céline Vahsen een geluidsperformance waarin gebaren zichtbaar en fysiek het akoestische landschap vormgeven.

Via repetitieve en ambachtelijke handelingen resoneren industriële materialen en brengen ze manuele arbeid in ritme. Vahsen gebruikt ook keramiek gemaakt door haar tante: utilitaire objecten die haar opnieuw verbinden met het verleden.

Haar tante werkte in een keramiek- en glasbedrijf dat later haar eigen onderneming werd, tot eind jaren 1990, toen vrijhandel en kapitalisme bijdroegen aan de teloorgang van kleinere industrieën. Door te spelen met vazen, borden en kommen — eerst functioneel, vervolgens obsessief en uiteindelijk ceremonieel — transformeert Vahsen alledaagse objecten tot resonante instrumenten die persoonlijke, sociale en industriële geschiedenissen met zich meedragen.

Sommige elementen van de choreografie maken deel uit van een collaboratieve praktijk die zij in 2025 startte samen met percussioniste Aya Suzuki.

Een onconventionele koorperformance van een groep FLINTA*-personen die de relatie met hun stem onderzoekt. Samen omarmen zij kwetsbaarheid via gefluister, gestotter en echo’s, terwijl ze tegelijk de kracht van een collectieve stem tonen in het verzet tegen patriarchale normen. Deze performance groeide voort uit het masterproject Exploring a Feminist Voice van Anne Rosa Lut.

De performance wordt georganiseerd naar aanleiding van de laatste dag van de solotentoonstelling Anatomies of Use van Hisae Ikenaga.

Performers
Anne Rosa Lut, Imme van Zuilekom, Kika Vens, Elvira Mahieu, Kim Heerkens, Sofie Vanderbauwhede, Vera Goldhoorn, Elfine Radwanski, Hriedt Van Biervliet.

Door visumproblemen gaat deze KASKlezing niet door.

Julian Abraham “Togar” is een drummer en beeldend kunstenaar wiens praktijk een combinatie is van beeldende kunst, geluidskunst en experimentele film. Togar richt zich in zijn praktijk vaak op het ontrafelen en verspreiden van specialistische wetenschappelijke kennis naar een breder publiek door middel van geluid, installaties en samenwerkingsprojecten.

Togars werk is tentoongesteld op de 17e Biënnale van Istanbul, de 15e Biënnale van Gwangju, de 13e Biënnale van Taipei, de 58e Carnegie International (Pittsburgh) en in openbare instellingen en musea zoals De Appel (Amsterdam), KHOJ (New Delhi), SculptureCenter (New York), Nottingham Contemporary en Cemeti (Yogyakarta).

Prulletjes, snaren, handgemaakte kits en stenen die kunnen zingen: de liedjes van geactiveerde non-instrumenten zullen het galmende gewelf van de Gentse KIOSK vullen voor een double bill die zich ergens op de zoom tussen concert en installatie zal bevinden. Maryia Kamarova's stuwende sculpturen ontmoeten de gestructureerde-chaos-wirwar van Mosquito Farm, met op de achtergrond de vreemde archeologieën van Hisae Ikenaga in KIOSKs huidige tentoonstelling, Anatomies of Use, om de interdisciplinaire dissonanties tegen te werken.

Maryia Kamarova
Een geluidsuniversum opgebouwd uit natuurfragmenten en alledaagse schatten ~ de Wit-Russische kunstenaar Marya Komarova creëert spatiale opstellingen die de grens tussen geluidsinstallatie en meditatieve performance bewandelen. Haar acties en inerties brengen haar elektro-akoestische apparaten en omgevingscomposities tot leven, die vervolgens hun eigen lotsbestemming bepalen door naar onbekende aurale gebieden te trekken en op die manier zo vastberaden als de betoverde toeschouwers ruimtes kunnen innemen.

Mosquito Farm
Twee jaar na hun optreden op KRAAK Fest keren Maddie Banwell en Grace Black van Mosquito Farm terug, om de evolutie van hun muzikale bouwsels te etaleren. Gebogen metaal wiebelt, blikjes rammelen, waaiers wervelen en winden, en geïmproviseerde percussie-installaties boren een beat tot beweging, terwijl de drone door radiotransmissies wordt aangestuurd. Misschien zal ook iets zoals een gitaar of een opwindhamster een verschijning maken ~ alles en iedereen kan spelen in dit hypnotische orkest van toevalligheden.

Voor haar eerste solotentoonstelling in België presenteert Hisae Ikenaga een selectie van zowel bestaand als nieuw werk. De titel Anatomies of Use verwijst naar de subtiele verschuivingen die haar praktijk structureren: verschuivingen in functie, status en betekenis. Industriële en huishoudelijke objecten worden toegeëigend en herconfigureerd, hun gebruik opgeschort en hun vertrouwdheid ontregeld. Vormen lijken gestabiliseerd, alsof ze na hun transformatie zijn stilgezet, en onthullen spanningen tussen gebruik, vorm en geheugen.

Keramische werken zetten deze reflectie voort via de figuur van de cilinder, ontleend aan industriële lamineerwerktuigen en getransponeerd naar keramiek. Het motief wordt vorm, mal en spoor van het gebaar. In een nieuwe video gemaakt in samenwerking met filmregisseur Paula Onet, Soft Dissection, kruisen ambachtelijke en medische gebaren elkaar en openen ze een ambigu spanningsveld tussen atelier en laboratorium. Via deze verschuivingen — van werktuig naar object, van gebaar naar beeld — construeert Ikenaga een archeologie van het heden, waarin elke vorm tegelijk spoor, sculptuur en vraag wordt.

Over Hisae Ikenaga

Geboren in Mexico-Stad in 1977 in een familie van Japanse afkomst, al meer dan twintig jaar gevestigd in Europa en momenteel woonachtig in Luxemburg, heeft Hisae Ikenaga een artistieke taal ontwikkeld die zich ontvouwt op het snijvlak van design, archeologie en surrealisme. Ze studeerde kunsttheorie en beeldende kunst in Mexico, Kyoto, Barcelona en Madrid. Haar werk getuigt van een fascinatie voor het hiernamaals van gefabriceerde objecten: hun geprogrammeerde veroudering, hun vermogen tot transformatie en hun potentieel om nieuwe levensvormen te herbergen. Elke sculptuur belichaamt een spanning tussen het industriële en het handgemaakte, tussen de kille logica van productie en de kwetsbare warmte van de menselijke hand.

Met steun van

De tentoonstelling in KIOSK is mede gecureerd door Charlotte Masse, curator en Hoofd Tentoonstellingen bij Konschthal Esch, die in 2024 Ikenaga’s grote solotentoonstelling Phantom Limbs organiseerde.

Hisae Ikenaga ontving de genereuze steun van de Fondation Schleich-Lentz voor de productie van een nieuwe reeks keramische werken voor de tentoonstelling in KIOSK.

Met steun van Kultur | lx – Arts Council Luxembourg.

Miko Revereza is een filmmaker geboren in Manilla, Filippijnen, die momenteel woont in Oaxaca, Mexico. Zijn opvoeding als immigrant zonder papieren en zijn huidige ballingschap uit de Verenigde Staten zijn bepalend voor zijn relatie tot bewegende beelden. 

Tijdens de volgende editie van het Courtisane festival bezoekt Miko Revereza Gent en presenteert hij enkele films en een performance. In No Data Plan maakt hij gebruik van de middelen die hij direct tot zijn beschikking heeft – zijn camera, zijn smartphone, zijn zwervend bestaan en zijn unieke perspectief als vreemdeling in een vreemd land – om een suggestieve meditatie over thuis en thuisland te construeren. Na zijn beslissing om de Verenigde Staten te verlaten, bracht hij in Distancing zijn terugkeer naar de Filipijnen in kaart aan de hand van superimposities van intieme 16mm-beelden van de luchthaven, zijn huis en familie. De performance FOLDS is een filmgedicht bestaande uit een reeks superposities/dubbele belichtingen en een live gebrachte klankband. Net als bij een opgevouwen kaart worden afstanden ineengeklapt en komen ze tegenover elkaar te liggen. Door jarenlange beelden van portretten van mensen en plaatsen over elkaar heen te leggen, verdwijnt de scheiding tussen grenzen. 

In deze KASKlezing vertelt Miko Revereza over zijn werk en de impact van ballingschap en begrenzing op zijn oeuvre.

“It’s complicated to call any place home. Mexico is a place that’s not my home as it is for other people who have lived here for generations. Every place I live, it’s hard to connect to as home, like the US and the Phillippines, but I also feel like there’s so much weight to the word “home,” and it doesn’t need to be such a priority.”

Gevoelig voor hedendaagse vraagstukken onderzoekt Gaëlle Choisne in haar praktijk de complexiteit van de wereld en haar politieke en culturele wanorde, of het nu gaat om de overexploitatie van de natuur en haar hulpbronnen, dan wel om de overblijfselen van de koloniale geschiedenis, waarin creoolse esoterische tradities, mythes en populaire culturen zich met elkaar vermengen.

Haar projecten worden opgevat als ecosystemen van delen en samenwerking, als plekken van ‘verzet’ waar nieuwe mogelijkheden ontstaan, met name binnen het project Temple of Love. Vertrekkend vanuit Roland Barthes’ invloedrijke essay over de liefde, Fragments d’un discours amoureux (1977), voegt Gaëlle Choisne een politieke dimensie toe aan het begrip liefde door eer te betonen aan onzichtbare lichamen, minderheden en kwetsbare zielen, en onteigende harten. Temple of Love is een evolutionair project dat zichzelf definieert via zijn verschijningsvormen en ontstaanswijzen, afhankelijk van de uitnodigingen en de locatie.

De werken en installaties van Gaëlle Choisne werden tentoongesteld in talrijke instellingen, waaronder: (Vitry-sur-Seine), Centrale Powerhouse (Montréal), CAFA Museum (Beijing), Pera Museum (Istanbul), MAM – Musée d’art moderne de Paris, Musée Fabre (Montpellier), Zacheta Gallery (Warschau), The Mistake Room (Los Angeles), Bétonsalon (Parijs), Gr-und project space (Berlijn), MAMO – Centre d’art de la Cité radieuse de Marseille, La Villette x Pompidou (Parijs), Centre d’art contemporain La Halle des bouchers (Vienne), Musée archéologique Henri-Prade (Lattes), Musée des Beaux-Arts de Lyon, enz.

Daarnaast nam zij deel aan verschillende biënnales en triënnales, waaronder de 15e Gwangju Biënnale (2024), de 3e Toronto Biennial of Art (2024), de 5e New Museum Triennial (2021), de 11e Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst (GIBCA), de 13e Biënnale van Lyon (2015), de 12e Havana Biënnale (2015), Sharjah Biënnale 13 (2017) en de 14e Curitiba Biënnale (2017).

In 2024 ontving Gaëlle Choisne de Marcel Duchamp-prijs en in 2021 de AWARE-prijs. In 2019 werd zij genomineerd voor de Prix de la Fondation Ricard en het Sam Art Project.