Marijke De Roover, KASKlezing, 08.02.24

Grafisch ontwerpers Elisabeth Rafstedt en Johanna Ehde vormen samen Rietlanden Women’s Office (2018, Rietlanden in Amsterdam). Ze zijn geïnteresseerd in zowel actuele als historische methoden van samenwerkend grafisch ontwerp. Samen creëren ze de publicatieserie MsHeresies, die zich richt op het ornamentale in feministische samenwerking. Ze geven lezingen en gastcolleges over boekontwerp en typografie aan verschillende instellingen in Europa, en samen met Phil Baber van The Last Books organiseren ze de poëzieserie Don’t Pay Your Rent.

Eén keer per jaar nodigt KIOSK een Belgische kunstenaar uit voor een solotentoonstelling in de ruimte van het voormalige Anatomische Theater. Op 24 januari 2026 opent Joost Pauwaert zijn nieuwe tentoonstelling, A Good Hammering.

Opgeleid als fotograaf en gevormd door zijn achtergrond als schrijnwerker, heeft Joost Pauwaert naam gemaakt met zijn krachtige kinetische sculpturen, installaties en performances die balanceren op de drempel tussen kracht en kwetsbaarheid, destructie en schoonheid, techniek en poëzie.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Het werk van Joost Pauwaert onderzoekt de relatie tussen kracht, schoonheid en poëzie, vaak doordrongen van een speelse, kinderlijke nieuwsgierigheid. Hij integreert herkenbare en symbolische beelden die zowel herkenning als spanning oproepen. Pauwaert voelt zich aangetrokken tot de esthetiek van het imposante en monumentale, en brengt dit in balans met een gevoel voor het karikaturale en een symbolische verwondering die de intensiteit verzacht en ruimte opent voor verbeelding.

Over Joost Pauwaert

Joost Pauwaert (1985, Bretzenheim, DE) woont en werkt in Wilrijk, België. De voorbije jaren werd zijn werk gepresenteerd in talrijke tentoonstellingen, zowel in groeps- als solotentoonstellingen bij BARBÉ en andere locaties, waaronder Ooidonk Art Festival, C-MINE in Genk, Art Brussels met Dauwens & Beernaert, Art Cologne met Galerie Eric Mouchet (FR), Archipel op het Deweer Gallery Estate (Otegem), Art Rotterdam met BARBÉ, Ponti gallery (Antwerpen), Pizza gallery (Antwerpen), Gevaertsdreef (Oudenaarde), de PASS-kunstroute (Lede) en Emergent in Veurne. Na zijn tweede solotentoonstelling The End Is Near in 2024, vergezeld van de performance Apocalyptic Triumph Parade, werd een van de sculpturen aangekocht door het Museum van Deinze en de Leiestreek. Daarnaast nam hij deel aan de openingstentoonstelling van ABBY, het museum voor hedendaagse kunst in Kortrijk (BE).

Gecentreerd rond het begrip protocol is Malgré Tout een tentoonstelling in beweging, geworteld in overdracht, activatie en participatie. De vier uitgenodigde kunstenaars – Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D (Lars Bernakiewicz & Andreas D’hondt) – treden tegelijk op als auteurs, performers en bemiddelaars van werken die in verschillende contexten worden hernomen, getransformeerd en opnieuw uitgevonden.

Binnen de hedendaagse kunst verwijst een protocol naar een geheel van instructies, regels of voorwaarden die bepalen hoe een werk wordt gerealiseerd, zonder noodzakelijkerwijs de uiteindelijke vorm vast te leggen. Voortbouwend op muzikale partituren, dansnotatie, conceptuele kunst en performance verschuift deze benadering de aandacht van het object naar het proces, van de auteur naar de uitvoerder, en van het kunstwerk als product naar het kunstwerk als potentieel.

Het protocol introduceert een mate van onbepaaldheid, herhaling en variatie. Elke activatie wordt een unieke interpretatie, gesitueerd binnen een specifieke context en in relatie tot concrete lichamen, temporaliteiten en verhoudingen. Het werk bestaat zo malgré tout – ondanks alles: ondanks beperkingen, afwijkingen, vertalingen en misverstanden.

Als vertrekpunt activeerden Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D een werk van stanley brouwn: het idee van een vierkant van 26 × 26 cm. Dit vierkant is het werk: een afbakening, een potentiële ruimte waarin kunst kan ontstaan. Vanuit dit gegeven werd het formaat stapsgewijs vergroot tot een leeg vierkant van 208 × 208 cm, opgevat als acht tentoonstellingsruimtes binnen de ruimte.

Deze vierkanten fungeren niet als grenzen, maar als beginpunten. De uitgenodigde kunstenaars mogen de contouren van de toegewezen zone overschrijden, op voorwaarde dat het werk daar vertrekt. Belangrijk is dat het vierkant altijd, zij het minimaal, zichtbaar blijft. De scenografie van de ruimte vormt hierbij een constante: het patchwork op de vloer en de rood-wit gestreepte muren blijven gedurende de hele tentoonstelling onveranderd. Deze ingreep werd gezamenlijk gerealiseerd door Merckx, Fuenzalida Lafourcade, LAB D en fungeert als een vast kader waarbinnen de opeenvolgende interventies plaatsvinden.

Volgens een eenvoudig protocol nodigden Merckx, Fuenzalida Lafourcade en LAB D acht jonge kunstenaars uit. Na een periode van twee weken selecteert elke kunstenaar een andere kunstenaar om op dezelfde plek verder te werken. Dit proces van overdracht herhaalt zich tot het einde van de tentoonstelling. Zo ontstaat een spel van overdracht waarin kunstenaars elkaar cureren. De tentoonstelling ontvouwt zich als een keten van keuzes, gedreven door aandacht, verwondering en een uitgesproken liefde voor het werk van de ander. De toeschouwer krijgt zo een inkijk in hoe kunstenaars naar elkaar kijken, ondanks alles, malgré tout.

De tentoonstelling wordt georganiseerd in de zijruimte van KIOSK in samenwerking met de kunstenaar Nefeli Papadimouli, La Box en de École nationale supérieure d’art de Bourges. Malgré Tout betrekt studentengemeenschappen in Gent en Bourges bij het voorstellen van protocolgebaseerde werken of bij het activeren van protocolgebaseerde werken die door hun medestudenten zijn ontwikkeld.

Uitgenodigde kunstenaars

• Brothers Monteny
• Zoë Dejonghe
• José Haberland
• Katrijn Ooms
• Chiara Sap
• Pepijn Vendel
• Maarten Viaene
• Senne Wettinck

In deze lezing onderzoekt kunstenaar Ahmet Öğüt het strategische gebruik van humor in zijn praktijk als middel om macht te ontwapenen, tot nadenken aan te zetten en het publiek te betrekken. Aan de hand van een reeks werken en samenwerkingen reflecteert Öğüt op hoe ironie en speelse subversie krachtige instrumenten kunnen worden om door complexe politieke en sociale realiteiten te navigeren.

Archivo Fantasma — Spectral Fictions presenteert verschillende cinematografische benaderingen en strategieën van tegen- en alternatieve verhalen om officiële archieven en documenten aan te pakken waarmee Laura Huertas Millán's praktijk zich bezighoudt. Het stelt fictie voor als een kritische en emancipatoire strategie om koloniaal geweld, institutioneel zwijgen, historische uitwissingen en de ideologische constructie van collectief geheugen aan te pakken. Deze artistieke praktijk put uit Latijns-Amerikaanse tradities van metafictie en epistemische ongehoorzaamheid, en benadrukt hoe historische documenten worden gevormd door regimes van waarheid die bepaalde epistemologieën legitimeren en andere uitsluiten. Deze lezing presenteert haar kritische serie over ‘ethnographic fictions’ en een recent onderzoek geïnspireerd door Saidiya Hartmans ‘critical fabulations’, een geschiedenis ‘written with and against the archive’ om te verwoorden hoe fictie kan dienen als een herstellende methode, om niet alleen de documenten uit het verleden aan te pakken, maar ook de talen die ons heden en onze toekomst vormgeven.

Laura Huertas Millán is een Colombiaanse en Franse kunstenaar en filmmaker, gevestigd in Brussel, België. Haar films zijn geselecteerd voor grote filmfestivals zoals de Berlinale, het Toronto International Film Festival (TIFF), het International Film Festival Rotterdam, het New York Film Festival en Cinéma du Réel, en zijn bekroond op onder meer het Locarno Film Festival, FIDMarseille, Doclisboa en Videobrasil. Er zijn internationaal meer dan twintig retrospectieven en focusprogramma's over haar werk georganiseerd, in filmarchieven (Toronto's TIFF Lightbox, Harvard's Film Archive, Bogota's cinematheque, Austrian Film Museum, Tabakalera); musea (CA2M, CCA Glasgow, OCA Noorwegen); filmfestivals (Mar del Plata, Rencontres du Documentaire de Montréal, FICUNAM, Curtocircuito); en non-fictieseminars (The Flaherty seminar, DocsKingdom). Haar films zijn te zien geweest in solotentoonstellingen in het MASP Sao Paulo, Maison des Arts de Malakoff en het Museum voor Moderne Kunst in Medellin; op biënnales zoals de Liverpool Biënnale, FRONT Triënnale, Videonnale en ScreenCity Biënnale; en vertoningen in musea zoals het Centre Pompidou, het Jeu de Paume en het Solomon R. Guggenheim Museum. Haar werk maakt deel uit van particuliere en openbare collecties zoals KADIST, CNAP, Banco de la República de Colombia, CIFO Miami en FRAC Lorraine. Sinds 2019 maakt ze deel uit van het curator- en onderzoekscollectief Counter Encounters, dat projecten heeft ontwikkeld in het Centre Pompidou en Tate Modern.

Marwa Arsanios is een kunstenaar, filmmaker en onderzoeker wiens werk de vorm kan aannemen van installaties, performances en bewegende beelden. Ze heroverweegt de politieke ontwikkeling van de tweede helft van de twintigste eeuw vanuit een hedendaags perspectief, waarbij ze zich richt op genderrelaties, collectivisme, urbanisme en industrialisatie. Haar onderzoekswerk omvat vele disciplines en wordt ingezet in talrijke samenwerkingsprojecten.

Er zijn verschillende solotentoonstellingen aan haar werk gewijd: Heidelberger Kunstverein, Duitsland (2023); Mosaïc Rooms, Londen (2022); Contemporary Arts Center, Cincinnati (2021); Skuc Gallery, Ljubljana (2018); Beirut Art Center (2017); Hammer Museum, Los Angeles (2016); Witte de With, Rotterdam (2016); Kunsthalle Lissabon, Lissabon (2015); en Art in General, New York (2015).

Haar werk is ook te zien geweest in talrijke groepstentoonstellingen, waaronder: Documenta 15, Kassel (2022); 5e Mardin Bienali (2022); 3e Autostrada Biennale, Pristina (2021); 11e Berlin Biennale (2020); The Renaissance, Chicago (2020); 2e Lahore Biënnale (2020); Kunsthalle Wien, Wenen (2019); 1e Sharjah Architectuur Triënnale (2019); SF Moma, San Francisco (2019); 1e Warschau Biënnale (2019); 14e Sharjah Biënnale (2019) ; Nottingham Contemporary (2017); Maxxi Museum, Rome (2017); Sursock Museum, Beiroet (2016); Ludwig Museum, Keulen (2016); Biënnale van Thessaloniki (2015); Home Works Forum, Ashkal Alwan, Beiroet (2010, 2013, 2015) ; New Museum, New York (2014); 55e Biënnale van Venetië (2013); M HKA, Antwerpen (2013), In Other Words, nGbK, Berlijn (2012); of de 12e Biënnale van Istanbul (2011).

Haar films werden vertoond op Cinéma du Réel, Parijs (2021); Rotterdam Film Festival (2021); EMAF, Osnabrück (2021); Film Fest, Hamburg (2020); State of Concept, Athene (2020); FID Marseille (2019); tiff, Toronto (2019); RIDM, Montreal (2019); Berwick Film & Media Arts Festival (2019); Walker Art Center, Minneapolis (2017); Centre Georges Pompidou, Parijs (2011, 2017); Berlin International Film Festival (2010, 2015); en e-flux storefront, New York (2009).

Ze ontving de Georges de Beauregard International Prize op FID Marseille (2019), de Special Prize van de Pinchuk Future Generation Art Prize (2012) en werd genomineerd voor de Paulo Cunha e Silva Art Prize (2017) en de Han Nefkens Foundation Award (2014). Ze ontving de Akademie Schloss Solitude-beurs in Stuttgart in 2014 en de Tokyo Wonder Site, Tokyo Arts and Space in 2010. Ze is medeoprichter van het 98weeks Research Project.

Am I the only one who is like me? is een vraag die kenmerkend is voor het leven en werk van kunstenaar Saddie Choua (°Bree, 1971). Ze problematiseert de positie van de eenzame ik die nooit is losgekoppeld van de ander. Waar zit die ander in de hiërarchie van macht? Waar wordt haar onderdrukking en uitbuiting verzwegen of weggeëxotiseerd?

Saddie Choua vraagt ons na te denken over hoe we beelden en dialogen over de ander consumeren en hoe deze ons zelfbeeld en historisch bewustzijn beïnvloeden. Hoe kunnen wij ingrijpen op de beelden die onze geschiedenis schrijven en sociale strijd verzwijgen? Moeten we eerst het geheugen weerleggen om een ander verhaal te vertellen? Of is het weghalen of hercombineren van bepaalde associaties en referenties al voldoende om een andere geschiedenis en een ander zelfbeeld te creëren?

Het werk van Saddie Choua kan gelezen worden als een gefragmenteerd zelfreflectief visueel essay dat de relatie tussen maker en beeld bevraagt. Hoe maak je blinde vlekken, die net uitnodigen om te vergeten, zichtbaar? Hoe kan je vanuit een subalterne positie anders spreken en verbeelden, of is het net het concept van ‘de ander’ dat haar opsluit in dominante beelden en narratieven?

Saddie Choua woont en werkt in Brussel en Oostende. Met behulp van meta-documentairetactieken, collage, eigen (film)materiaal en het opnieuw toe-eigenen van populaire interculturele formats en autobiografische elementen, zet ze racisme, discriminatie van vrouwen en klasse, evenals haar katten in de schijnwerpers. Ze creëert een nieuwe pseudo-realistische imaginaire wereld die tegelijkertijd zeer herkenbaar en volkomen buitenaards is. Het is haar manier om de (beeld)taal van onze media te ondermijnen en de kritische en politieke blik van haar publiek aan te scherpen. De uitdaging is om ‚situaties' te creëren die de machtstructuren onthullen achter de beelden die we internaliseren en reproduceren. Sinds 2019 is Saddie doctoraal onderzoeker aan het RITCS in Brussel en docent aan Sint Lucas Antwerpen en het RITCS. Ze is een van de laureaten van de Belgian Art Prize 2020.

Saddie Choua had solo- en groepstentoonstellingen in oa. BOZAR, Brussel, 2014; WIELS, Brussel, 2015; Biennale van Marrakech, Marrakech, 2016; MU.ZEE, Oostende, 2016; Showroom, Sint Lucas School of Arts Antwerpen, 2016; KIOSK, Gent, 2017; Festival Concreto, Fortaleza, 2017; Kooshk-Air Antwerpen, Teheran, 2018; Kanal-Centre Pompidou, Brussel, 2018-2019; Savvy Contemporary, Berlijn, 2018; Akademie der Künste der Welt, Keulen, 2018; Villa Empain, Brussel, 2018; Contour Biennale, Mechelen, 2019; Biennale Warszawa, Warschau, 2019; La Veronica Gallery, Modica, 2020; Les Rencontres Internationales Paris/Berlin, 2020; Centre Wallonie-Bruxelles, Parijs, 2020; Temporary Gallery, Keulen, 2020; Kunsthalle Wien, Wenen, 2020; Extra City, Antwerpen, 2021; Kunstverein Hamburg, 2021; Kadist, Paris, 2021; Undercurrent Gallery, NYC, 2021. Haar werk maakt deel uit van binnen- en buitenlandse privé- en publieke collecties.

Kasper Bosmans staat bekend om zijn veelzijdige en uiteenlopende benadering van kunst, met werken die variëren van beeldhouwkunst en installaties tot schilderijen en tekeningen. Zijn praktijk is een complexe mix van hoge kunst en literatuur, populaire cultuur, mythologie en antropologie, bekeken door een queer en speels minimalistische lens die op subversieve wijze de verhalen die onze wereld domineren observeert en opnieuw uitvindt. Bosmans hanteert een redactionele benadering en knipt, plakt en brengt deze anekdotes en verhalen, die alle geschiedenissen, culturen en samenlevingen doorkruisen, samen. Hij identificeert ongebruikelijke, eigenzinnige en poëtische resonanties die vorm en betekenis met elkaar verbinden in wat in wezen een conceptuele praktijk is.

Niets is taboe voor Bosmans, die een bijzondere voorliefde heeft voor meer obscure, queer en gemarginaliseerde anekdotes, van verhalen over cross-dressing heiligen tot voorbeelden van het celibaat en monogamie in het dierenrijk. Bosmans prikkelt, port en haalt verbanden naar voren in zijn werk die belangrijk zijn voor zijn persoonlijke wereld, maar de resulterende verhalen krijgen onvermijdelijk een universele weerklank.

In A Spirit in Painting toont de Antwerpse schilder Tom Poelmans in de zijruimte van KIOSK de achterkant van een ruime selectie schilderijen uit de afgelopen vijftien jaar. Op deze omgekeerde doeken zijn vaak titels, data, tekeningen, materiaalresten en andere sporen zichtbaar — stille getuigen van het maakproces en het atelierleven.

Op 6 december, halverwege de tentoonstelling, worden alle werken omgedraaid en verschijnen de voorkanten van de schilderijen voor het eerst in het licht. Die dag wordt ook het boek A Spirit in Painting gelanceerd, uitgegeven door MER. Naast voor- en achterzijden van een ruime selectie schilderijen bevat het boek ook tekeningen en gedichten van Tom Poelmans, en teksten van mensen uit zijn omgeving.

De titel van de tentoonstelling en de publicatie verwijst met een knipoog naar de legendarische tentoonstelling A New Spirit in Painting, die in 1981 plaatsvond in de Royal Academy of Arts in Londen. Die historische expo betekende een herwaardering van het schilderen als medium, en vormt een betekenisvolle context voor Poelmans’ reflectie op zijn eigen praktijk.

In haar tentoonstelling Alles pelt zich presenteert Veronika Eberhart nieuw werk dat de gelaagde relatie ontvouwt tussen materialen zoals massief hout, fineer en de machines en gereedschappen van het houtbewerken zelf. Onttrokken aan hun oorspronkelijke functie verschuiven de getoonde stukken van gebruiksvoorwerpen naar autonome entiteiten, balancerend tussen object en sacrale aanwezigheid. Fijne insnijdingen en genuanceerde gebaren roepen vragen op over esthetiek, innerlijkheid en persoonlijke ervaring.

Met subtiele ingrepen in het oppervlak en handmatige processen onderzoekt Eberhart hoe arbeid, ontwerp en herinnering zich in materie inschrijven. Haar werken verzetten zich tegen vaste interpretaties en roepen een vorm van extimiteit van de ruimte op, waar intimiteit en afstand vervagen.

Over Veronika Eberhart

Veronika Eberhart is een beeldend kunstenaar en muzikant gevestigd in Wenen. Het gebruik van media in haar werk onderscheidt zich zowel door de hoge muzikaliteit als het onderhandelen over conceptuele kwesties met de sensibiliteit van artistieke praktijken van feministische posities en kunstgeschiedenis. Verenigd in een transdisciplinaire benadering van video, geluid, performance of sculpturale installatie, is haar praktijk gebaseerd op theoretisch en historisch onderzoek en zoekt ze naar formele vertalingen hiervan.

Toegekend met de Theodor-Körner-Award for Fine Arts (2017) en met het Schindler Stipendium in MAK Center for Art and Architecture in Los Angeles (2019). , presenteerde ze onlangs solotentoonstellingen in IKOB- Museum for Contemporary Art, Eupen (2023), Kunsthalle Feldbach (2022), Kunsthalle Graz (2022), Bazament Art Space, Tirana (2018), New Jörg, Vienna (2018), Neue Galerie Graz / Studio (2017) en was ze te zien in groepstentoonstellingen in HKW Berlijn (2024), ISCP Open Studio, New York (2023), Makey Garage Top, MAK Center Los Angeles (2020), Kunsthalle Vienna (Vienna Biennale 2019), Kharkiv Municipal Gallery (2019), Kunsthalle Exnergasse, Wenen (2018), rotor Graz (2018) en in A-GALLERY, Tokyo (2017), onder andere.

Parallel programma

• 10.11.25, 20:00
  Vertoning van films van Friedl Kubelka / vom Gröller, gevolgd door een gesprek met Friedl Kubelka / vom Gröller en Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent.
• 11.11.25, 20:00
  Vertoning van Impatience (1928) van Charles Dekeukeleire en 9 is one and 10 is none (2017) van Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent.

Waarom schrijven kunstenaars romans? Wat doet de kunstenaarsroman met de beeldende kunst? Hoe moet zo'n roman worden ervaren?

Kunstenaar David Maroto presenteert The Artist’s Novel: The Novel as a Medium in the Visual Arts – een onderzoeksproject dat zijn momentum vindt in de huidige internationale kunstscene, waar het debat over de hybridisatie van beeldende kunst en literatuur steeds prominenter wordt. De laatste jaren is er een toename van beeldende kunstenaars die romans schrijven als onderdeel van hun bredere kunstprojecten. Ze doen dit om artistieke kwesties aan te kaarten door middel van romanachtige middelen, waarbij ze de voorkeur geven aan een soort kunst die gebaseerd is op proces en subjectiviteit, en begrippen introduceren die traditioneel aan literatuur worden toegeschreven, zoals fictie, narratief, identificatie en verbeelding. In die zin kan er sprake zijn van een nieuw medium in de beeldende kunst (net als bijvoorbeeld video of performance), maar toch is er nog maar weinig over bekend.

Aan de hand van een aantal belangrijke casestudy's wil David in zijn presentatie de prangende vragen belichten die worden opgeworpen door de opkomst van een nieuw artistiek medium. Hij doet dit aan de hand van een theoretische en praktijkgerichte benadering, waarbij hij kritisch kijkt naar de verschillende manieren waarop hedendaagse kunstenaars de kunstenaarsroman hebben gebruikt. Het is niet de bedoeling om een definitie van de kunstenaarsroman vast te leggen, maar om deze te situeren binnen het bredere veld van de beeldende kunst, in de hoop een broodnodige discussie op gang te brengen over een praktijk die lange tijd door de belangrijkste kritische stromingen in het kunstdiscours is genegeerd.

David Maroto

David Maroto is een Spaanse beeldend kunstenaar die in Nederland woont en promoveerde aan het Edinburgh College of Art met een onderzoeksproject getiteld The Artist’s Novel: The Novel as a Medium in the Visual Arts. Dit is gepubliceerd in een tweedelig boek in het Engels (Mousse Publishing, 2020) en Spaans (Greylock Editorial, 2025).

Maroto heeft een uitgebreide internationale artistieke praktijk: residentie in URRA (Buenos Aires); Vigil Gonzales Gallery (Buenos Aires); Biënnale van Havana; Biënnale van Warschau; Kanal Centre Pompidou (Brussel); W139 (Amsterdam); A Tale of a Tub (Rotterdam); Artium Museum of Contemporary Art (Vitoria); Extra City (Antwerpen); S.M.A.K. (Gent); EFA Project Space (New York); Pedrami Gallery (Antwerpen); West (Den Haag); The Opening Gallery (New York); SALT (Istanbul), e.a.

In 2011 verbleef hij in een residentie in ISCP New York, waar hij curator Joanna Zielińska ontmoette en een samenwerking startte onder de naam The Book Lovers, een onderzoeksproject gebaseerd op het samenstellen van een collectie en bibliografie van kunstenaarsromans, met de voortdurende steun van M HKA (Antwerpen). The Book Lovers onderzoekt de verschillende manieren waarop de kunstenaarsroman wordt gebruikt als medium in de beeldende kunst, net als installaties, video's of performances. De collectie en bibliografie worden aangevuld met een reeks tentoonstellingen, performanceprogramma's, publicaties, opdrachten en pop-upboekhandels. Dankzij deze samenwerking konden ze samenwerken met een groot aantal internationale instellingen, waaronder Whitechapel Gallery (Londen), Museum of Modern Art (Warschau), Kunstinstituut Melly (Rotterdam), CCA Glasgow, Fabra i Coats (Barcelona), Index (Stockholm), De Appel (Amsterdam) en Ujazdowski Castle Centre for Contemporary Art (Warschau).

Maroto heeft talrijke kunstenaarsromans, essays, interviews en artikelen gepubliceerd en verschillende publicaties geredigeerd, waaronder Artist Novels (Sternberg Press, 2015); Tamam Shud (Sternberg Press, 2018) en Obieg magazine nr. 8, ‘Art & Literature: A Mongrel's Guide’ (2018), evenals het artikel ‘Valid Fictional Contributions to Non-Fictional Debates: Fictocritical Writing in Artistic Research’ (Acta Academiae Artium Vilnensis). Hij heeft ook geschreven voor Caja Negra Editorial (Buenos Aires); EXIT art journal (Madrid); en Artforum.

Maroto heeft ook ruime ervaring als gastdocent aan internationale kunstacademies, zoals het Dutch Art Institute; Gerrit Rietveld Academie; XPUB Piet Zwart Instituut; Sint Lucas Antwerpen; Master Institute of Visual Cultures in Den Bosch; Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts de Lyon; Ecole Cantonale d'Art du Valais, Sierre (Zwitserland); Glasgow School of Art; en Stockholm University, e.a. Naast het geven van lezingen heeft hij diverse cursussen, workshops en seminars ontworpen en gegeven, zoals de Collective Novel Workshop in het Museo Reina Sofía in Madrid.

KIOSK opent het nieuwe tentoonstellingsseizoen met Onder Verzachtende Omstandigheden, een solotentoonstelling van de Belgische kunstenaar Leen Van Tichelen. De expo is de uitkomst van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie waarin Van Tichelen samenwerkte met performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel.

Gedurende de zomer transformeerde KIOSK tot een levend atelier – half laboratorium, half repetitieruimte –, waar beeld, woord, beweging en geluid elkaar ontmoetten. Grenzen werden er bevraagd, verschoven en herschreven.

De tentoonstelling brengt de sporen van dit proces samen: restanten, overgangen en een voortdurende zoektocht naar vorm binnen een veranderlijke ruimte. Onder Verzachtende Omstandigheden is geen eindpunt, maar een tijdelijke verankering in een landschap dat blijft bewegen.

Door ziekte gaat de performance op 18.09.25 om 20:30 niet door. De tentoonstelling blijft open.

In 2025 begon NOON collective met de ontwikkeling van And now the beginning is somewhere else – een performatieve installatie die zich doorheen het seizoen 2025–2026 verder zal ontwikkelen. Na een première tijdens Beyond the Black Box in Antwerpen in mei 2025 volgt een eerste reeks adaptaties van de installatie in de Zwarte Zaal van het KASK & Conservatorium.

Gedurende vier dagen opent NOON de deuren van deze immersieve installatie voor het publiek. Op woensdagnamiddag worden de studenten uitgenodigd om zich onder te dompelen in een reeks activaties van de installatie. Op donderdag- en vrijdagnamiddag kunnen bezoekers de installatie vrij verkennen en ervaren; ’s avonds ontvouwt het werk zich als een liveperformance.

Op zondag nodigt NOON je uit voor een eerste try-out van And now the beginning is somewhere else: NEW LANDSCAPE STORIES, dat zich verder ontwikkelt als een uitgebreide versie van hun performatieve installatie in de sfeer van een laboratorium.

And now… nodigt je uit in een gedeeld landschap waar performance en praktijken in elkaar overvloeien, gevormd door de indrukken, interacties en transformaties van de week. Een gedeelde zondagmiddag om te rusten, te spelen en opnieuw en opnieuw te verbeelden waar het begon.

Over And now the beginning is somewhere else

And now the beginning is somewhere else is een immersieve performatieve installatie – een ruimte waar je wordt uitgenodigd om binnen te stappen.

Door een extreem landschap, opgebouwd volgens de logica van schuim, baan je je weg door opgeschorte tijd, sporen van water en petroleum. Het lijkt alsof hier niets kan gebeuren. En toch, met de tijd, onthult zich wat onder het oppervlak suddert. Balancerend tussen stilstand en beweging ontvouwt het landschap zijn herinneringen en verhalen – van lang geleden, of misschien van nu.

And now the beginning is somewhere else is een performatieve installatie waarin je naar binnen wordt uitgenodigd. Via geluid, licht, choreografische elementen, en via polypropyleen, levende wezens, water en schuim ontstaat er een wereld van verweven relaties.

Over NOON collective

NOON is een multidisciplinair collectief dat performatieve installaties creëert, geworteld in vragen rond andere manieren van samenleven. Hun werk onderzoekt ontmoetingen tussen menselijke en niet-menselijke krachten, verschuivende lichamen en de zoektocht naar – of misschien het ontstaan van – nieuwe vormen van symbiose. Via gelaagde, zintuiglijke ervaringen nodigt NOON ons uit om nieuwe vormen van verbinding, cohabitatie en transformatie te verbeelden.

Credits

• concept/performers: Iris Donders, Delphine Mertens
• concept/(eind)regie: Judith Dhondt
• performance/creatie: Im Kanokporn Vorapharuek
• geluidscreatie: Lucie Grésil
• ruimtelijke ontwikkeling Eline Harmse
• objectontwikkeling: Edie de Vere
• kostuumcreatie: stef assandri
• lichtontwerp: Caroline Mathieu
• dramaturgie: Sara Manente
• choreografische assistentie: Anja Röttgerkamp, Janka De Waele
• productie: Emma Steurs
• grafisch ontwerp: Joram De Cocker
• polypropyleenonderzoek: Elena Vloeberghen
• Co-productie: C-TAKT, KAAP & SoAP
• Met financiële steun van de Vlaamse Overheid.
• Met de steun van BUDA, CAMPO, KIOSK, De School van Gaasbeek, de Koer, de Verffabriek, A two dogs company, Mouvance ASBL, Kunstenwerkplaats pianofabriek, en Garage 29

The second performance of GROUND ZERO also marks the opening of Onder Verzachtende Omstandigheden. The exhibition by Leen Van Tichelen brings together the traces of this process: remnants, transitions, and an ongoing search for form within a space in flux.

OverGROUND ZERO /51.04536/3.7160

Tijdens de zomermaanden wordt KIOSK Gent de thuisbasis van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie van beeldend kunstenaar Leen Van Tichelen die performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel uitnodigde. Gedurende drie maanden zoeken de kunstenaars elkaar op in een gezamenlijk traject waarin beeld, woord, beweging en klank samensmelten tot een vloeibare, locatiegebonden werkwijze.

Terwijl de tentoonstellingsruimte gesloten blijft voor het publiek, verandert KIOSK in een levende studio—deels laboratorium, deels repetitieruimte—waar grenzen worden onderzocht, afgebroken en herschreven.

De titel GROUND ZERO/51.04536/3.71609 markeert zowel een beginpunt als een plek. De geografische coördinaten verwijzen naar de exacte locatie van de performance, en verankeren het onderzoek in een specifieke realiteit, terwijl ze tegelijk ruimte bieden voor nieuwe artistieke paden.

Steun het project

Om het project GROUND ZERO / 51.04536 / 3.71609 financieel te ondersteunen, creëerde Leen Van Tichelen een speciale editie, DUAL ROLE. Een warme uitnodiging om de crowdfundingpagina op voordekunst.nl te bezoeken.

Tijdens de zomermaanden wordt KIOSK Gent de thuisbasis van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie van beeldend kunstenaar Leen Van Tichelen die performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel uitnodigde. Gedurende drie maanden zoeken de kunstenaars elkaar op in een gezamenlijk traject waarin beeld, woord, beweging en klank samensmelten tot een vloeibare, locatiegebonden werkwijze.

Terwijl de tentoonstellingsruimte gesloten blijft voor het publiek, verandert KIOSK in een levende studio—deels laboratorium, deels repetitieruimte—waar grenzen worden onderzocht, afgebroken en herschreven.

Ontdek een eerste spoor van dit voortdurend evoluerende project tijdens Bijloke Wonderland, waar GROUND ZERO zijn eerste publieke moment beleeft—zozeer gevormd door transformatie als door het landschap waarin het zich nestelt.

De titel GROUND ZERO/51.04536/3.71609 markeert zowel een beginpunt als een plek. De geografische coördinaten verwijzen naar de exacte locatie van de performance, en verankeren het onderzoek in een specifieke realiteit, terwijl ze tegelijk ruimte bieden voor nieuwe artistieke paden.

Al voor het zesde jaar op rij ben je welkom op Bijloke Wonderland, een zomers cultuurfestival van donderdag 21 tot en met zondag 31 augustus op de bruisende Bijlokesite in Gent. Verwacht prikkelende concerten bij zonsopgang, gratis zomerbar-concerten, theater, dans, beeldende kunst & rondleidingen. Ontdek bijzondere locaties op de Bijlokesite en laat je meevoeren door een programma voor jong en oud. Dit jaar is er voor het eerst een doorlopend programma, gedurende elf opeenvolgende dagen.

KASK & Conservatorium presenteert daarvoor van 21 tot 31 augustus muziek en beeldende kunst van studenten op het open grasveld van de Bijlokesite. In KIOSK krijg je een performance voorgeschoteld. De Kunstenbibliotheek organiseert een zine-festival en presenteert een greep uit hun zine-collectie.

Het programma wordt gepresenteerd door organisaties die thuis zijn op de Bijlokesite: Muziekcentrum De Bijloke, LOD muziektheater, het STAM, laGeste, Ontroerend Goed en KASK & Conservatorium (HOGENT-Howest).

doorlopend

• Kunstenbibliotheek & Shif—t*, Summershelves #2
• Aagje Vandriessche, Capteren
• Vicente Fuenzalida Lafourcade, Floating Garden
• Jean Paul Simons, In de zomer van 2017 werkte Jean Paul Simons enkele maanden
• Michiel Vindevogel, Oculus
• Gill Slosse, Remaining Shadows
• Layla Morando, When Doves Cry

do 21.08.25

• Kunstenbibliotheek, Zine-festival, 15:00

za 23.08.25

• Leen Van Tichelen, Fanny Vandesande, Jonas Bruyneel & Esther Coorevits, GROUND ZERO /51.04536/3.71609

za 30.08.25

• SONduo, Zomermiddagdroom Konzert, 16:00

zon 31.08.25

• SONduo, Zomermiddagdroom Konzert, 14:30

KIOSK organiseert een speciale avond ter gelegenheid van de publicatie van het eerste uitgebreide overzicht van vijftien jaar werk van Elen Braga. De vertoning van haar films wordt gevolgd door een gesprek tussen de Belgisch-Braziliaanse kunstenares en Simon Delobel, directeur van KIOSK.

Screening list

• Flesh, Stone, Iron, and Clay, Part 1, 2024, 4'51"
  
• Flesh, Stone, Iron, and Clay, Part 3, 2024, 7'38"
• The Horses Are Coming, 2022, 7'55"
• I am in Love with my Future, 2020, 15'27"
  
• Bloody Flux, 2020, 5'39"
  
• O buraco é fundo / Acabou-se o mundo (The Hole is Deep / The World is Over), 2020, 10'04"
  
• The Plan/e, 2019, 13'33"
  
• The Living Room, 2017, 14'54"
  
• Tão quente que era que pouco mais era morte (It Was So Hot That A Little More Would Mean Death), 2015, 22'01"
  

Over het boek

Braga staat bekend om haar multidisciplinaire aanpak, die performance, textiel, installatie, sculptuur, video en kunst in de publieke ruimte omvat. Haar praktijk put uit thema’s als veerkracht, zelfoverstijging, religie, mythologie en identiteit. Haar werk ontstaat vaak uit zelfopgelegde, arbeidsintensieve processen die zowel fysiek veeleisend als conceptueel gelaagd zijn, en vormt een samensmelting van haar Braziliaanse roots en haar leven in België. De monografie bevat essays van gerenommeerde kunstcritici en curatoren Raphael Fonseca, Laila Melchior, Paulo Miyada, Ilse Roosens en Joanna Zielińska, evenals teksten van de kunstenares zelf. Het boek documenteert en duidt Braga’s oeuvre, en werpt licht op terugkerende motieven, onderliggende thema’s en de complexe wisselwerking tussen kunst en leven.

Samengesteld door Pieter Vermeulen, met de steun van de Vlaamse Overheid.

David Reinfurt is een onafhankelijk grafisch ontwerper in New York City. Hij studeerde af aan de Universiteit van North Carolina in 1993 en kreeg een MFA van Yale University in 1999. Op de eerste werkdag van 2000 richtte David O-R-G inc. op, een flexibele praktijk voor grafisch ontwerp bestaande uit een voortdurend wisselend netwerk van medewerkers. Samen met grafisch ontwerper Stuart Bertolotti-Bailey richtte David in 2006 Dexter Sinister op als een werkplaats in de kelder van 38 Ludlow Street aan de Lower East Side in New York City. Samen met Stuart Bertolotti-Bailey en Angie Keefer richtte David in 2011 het non-profit instituut The Serving Library op, dat een fysieke collectie kunst- en designwerken onderhoudt, evenementen organiseert en een jaarlijks tijdschrift publiceert. David was in 2010 United States Artists Rockefeller Fellow in Architecture and Design en in 2017 Mark Hampton Rome Prize Fellow in Design aan de American Academy in Rome. Zijn werk is opgenomen in de permanente collecties van het Museum of Modern Art, Walker Art Center, Centres Georges Pompidou en het Whitney Museum of American Art. David heeft twee boeken geschreven, Muriel Cooper (MIT Press, 2017) en A New Program For Graphic Design (Inventory Press/DAP, 2019) en is professor in de praktijk aan Princeton University.

Door persoonlijke omstandigheden gaat de KASKlezing van Marwa Arsanios niet door op 24.04.25.

In het werk van Marwa Arsanios worden structurele kwesties benaderd via diverse middelen, vormen en strategieën. Van architecturale ruimtes en hun transformatie en aanpassingsvermogen tijdens conflicten, tot kunstenaars-gerunde ruimtes en tijdelijke samenwerkingen tussen feministische gemeenschappen en coöperaties. Haar praktijk creëert ruimte binnen en parallel aan bestaande kunststructuren, waardoor experimenten met uiteenlopende politieke modellen mogelijk worden. Film fungeert als een alternatieve vorm en een verbindende ruimte, waarin beelden elkaar versterken en strijd met elkaar in dialoog wordt gebracht.

De afgelopen vier jaar heeft Arsanios deze vragen onderzocht vanuit een nieuw-materialistisch en historisch-materialistisch perspectief, in samenwerking met verschillende feministische bewegingen die vechten voor hun land. Ze verkent vraagstukken rond eigendom, rechten, economie en ecologie door specifieke stukken land als uitgangspunt te nemen. Deze gronden, en de mensen die ermee werken, worden de hoofdrolspelers in haar onderzoek. Haar multidisciplinaire benadering brengt verschillende disciplines samen en maakt gebruik van collectieve methodologieën en samenwerkingsprojecten.

Ze had individuele tentoonstellingen bij: BAK Utrecht (2024), Kunsthalle Bratislava (2023), Heidelberger Kunstverein (2023), Mosaic Rooms, London (2022), Contemporary Arts Center, Cincinnati (2021); Skuc Gallery, Ljubljana (2018); Beirut Art Center (2017); Hammer Museum, Los Angeles (2016); Witte de With, Rotterdam (2016); Kunsthalle Lissabon, Lisbon (2015); en Art in General, New York (2015). Haar werk maakte deel uit van volgende groepstentoonstellingen: Documenta 15 (2022), Mardin biennial (2022), Sydney Biennial film program (2022), 3rd Autostrada Biennale, Pristina (2021); 11th Berlin Biennale (2020); The Renaissance Society, Chicago (2020); Gwangju Biennial (2018); Lülea Biennial (2018); Kunsthalle Wien (2019); 1st Sharjah Architecture Triennial (2019); SF Moma, San Francisco (2019); Warsaw Biennial (2019); 14th Sharjah Biennale (2019); Maxxi Museum, Rome (2017); Ludwig Museum, Cologne (2016); Thessaloniki Biennial (2015); Home Works Forum, Ashkal Alwan, Beirut (2010, 2013, 2015); New Museum, New York (2014); 55th Venice Biennial (2013); M HKA, Antwerp (2013),); the 12th Istanbul Biennial (2011). Haar films werden vertoond door MOMA New York (2023), School of Art Institute Chicago (Gene Siskel Film Center) (2023), Cinéma du Réel, Paris (2021); Rotterdam Film Festival (2021); Film Fest, Hamburg (2020); FID Marseille (2015, 2019, 2022); tiff, Toronto (2019); Berwick Film & Media Arts Festival (2019); Walker Art Center, Minneapolis (2017); Centre Georges Pompidou, Paris (2011, 2017,2022); Berlin International Film Festival (2010, 2015).

Arsanios deed onderzoek aan de afdeling Beeldende Kunst van de Jan Van Eyck Academie in Maastricht (2010-12). Momenteel is ze promovendus aan de Akademie der bildenden Künste in Wenen.

Choreografe en beeldend kunstenaar, geboren, opgegroeid en gevoed in Brazilië, ze navigeert door de wereld door middel van beweging.

De kunstenaar doet onderzoek naar Afro-Diasporische en Urban dansen, werkt als hedendaagse danser en pedagoge en haar praktijk is verweven met reizen. Ana Pi onderzoekt voortdurend gebaren die zijn doorgegeven en gemuteerd door verschillende landschappen en lichamen.

Haar transdisciplinaire werken zijn vooral gesitueerd tussen de begrippen transit, verplaatsing, erbij horen, superpositie, geheugen, kleuren en gewone gebaren. Haar dans, films en onderzoek zijn geprogrammeerd in institutionele ruimtes zoals het Cisneros Institute met MoMA, Raw Material Company, Centre Pompidou, Histórias Afro-Atlânticas Exhibition, Festival d'Automne Paris, en vele andere.

The Divine Cypher, RAW ON, Fumaça, Meditation on Beauty, èscultura, RACE, O BΔNQUETE, COROA, NoirBLUE, DRW2 et Le Tour du Monde des Danses Urbaines en 10 villes, zijn haar werken die choreografie, discours en installatie articuleren.

Audiovisuele producties worden benadrukt door NoirBLUE - les déplacements d'une danse (2018 - 27′), gefilmd in 9 landen van het Afrikaanse continent, is haar eerste documentaire, internationaal bekroond, en de essays Another Anagram of Ideas (2022) en VÓS (2011).

Sinds 2010 ontwikkelt en deelt ze haar praktijk onder de naam STEADY BODY; perifere dansen, heilige gebaren, en in 2020 creëert ze de structuur NA MATA LAB voor artistieke productie en samenwerking.

In 2023, in opdracht van de 35e Biënnale van São Paulo - Choreografieën van het Onmogelijke, toonde ze haar eerste kinetische installatie ANTENA IA MBAMBE - Mimenekenu Ê Lá Tempo!, gemaakt in samenwerking met Taata Kwa Nkisi Mutá Imê, een opperpriester van de Braziliaanse Candomblé. In dit project worden materialen zoals keramiek, baobabzaden, een studie van het fotografisch archief van het Institut Fondamental d'Afrique Noire in Dakar, Senegal, een metalen structuur en een animatiefilm samengebracht in dezelfde dans en dialoog met de verschillende dimensies van “Tempo”. Nkisi goddelijkheid en vitaal principe van de “Candomblé” erfenis in Brazilië onthult alle potentieel van bewegende en plantende andere beelden.

Ze tekende voor de choreografie van ALGORITHM OCEAN TRUE BLOOD MOVES, de grootschalige performance geregisseerd door beeldend kunstenaar en dichter Julien Creuzet. De voorstelling ging in première in New York tijdens de Performa Biënnale, en werd ook opgevoerd in de Nationale Opera Ballet Amsterdam met Hartwig Art Foundation, en in Senegal tijdens het speciale programma van de Dakar Biënnale 2025, waarmee ze een belangrijke reis voltooit die symbolisch de wreedheid van de trans-Atlantische slavenhandel omkeert door middel van een nieuwe triangulatie van leven en vitaliteit.

Ana Pi werkt nu aan haar volgende creatie, ATOMIC JOY, voor 8 dansers die in 2025 in première zal gaan, zowel in Brazilië als in Frankrijk.