02.11.26 – 11.11.26, Peter Van Hecke, A Study on Impact (Connecting the Dots - part II)

Op donderdag 1 oktober vieren we de lancering van De Spijtige Herder 3, een tijdschrift gewijd aan kunst en poëzie, onder redactie van Gerard Herman, Nel Aerts, Jan Op de Beeck, Arne Bastien en Vincent Geyskens.

In dit derde nummer vind je:

• Een exclusief interview met Hans Werner Poschauko — de persoonlijke assistent en vertrouweling van Maria Lassnig — over zijn werk en leven met de kunstenaar.
• Een reeks tekeningen van Jolijn Baeckelandt.
• Een aantal teksten over de plaats van de schilderkunst in de hedendaagse kunstwereld. Deze teksten kwamen voort uit HAND & HORIZON, een “seminarie over schilderkunst” dat we in maart van dit jaar organiseerden aan KASK & Conservatorium. Studenten en docenten uit Leipzig, Malmö, Helsinki en KASK Gent kwamen samen om lezingen te geven en over schilderkunst te discussiëren (zie de bijgevoegde inhoudstafel).
• Een recent zelfportret van Vincent Geyskens, als ongenummerde zeefdruk gereproduceerd op de achterflap.

Tijdens de lanceringsavond wordt er poëzie voorgedragen door:

Brunhilde Von Braun
Veva Leye
Vincent Geyskens
…

Er is ook live muziek.

het balanseer presenteert Het kwaad van Frank Vande Veire:

We leven in een rare tijd. We beschuldigen elkaar over en weer van racisme, seksisme, fascisme, zelfverrijking, onverschilligheid... Op het internet en in de pers regent het van verdachtmakingen en veroordelingen, alsof er een wedstrijd gaande is waarin we elkaar proberen te overtreffen in morele verontwaardiging. Tegelijk heeft men het zelden over het kwaad, en nog minder over ‘zonde’. Deze begrippen worden afgedaan als achterhaald, al te religieus of metafysisch beladen, als restanten van een kwalijke, joods-christelijke erfenis. In zijn werpsels blaast Frank Vande Veire deze concepten nieuw leven in. Hij buigt zich over het kwaad dat in de wereld en in onszelf woedt, hierbij aangespoord door een filosofische of literaire tekst, een nieuwsbericht, een documentaire of een persoonlijke belevenis. Hij duikt in de krochten van onze afgunst, (zelf)haat, rancune... De mens kwelt anderen omdat hij een zelfkweller is.

Over Frank Vande Veire

Van Frank Vande Veire verschenen eerder bij het balanseer de romans BloeiendeAgatha (2013) en Het einde van alle straten (2022). Hij schreef ook filosofische essays over kunst, literatuur en maatschappelijke fenomenen: Als in een donkere spiegel. De kunst in de moderne filosofie (2003), Neem en eet, dit is je lichaam (2005) en Tussen blinde fascinatie en vrijheid. Het mensbeeld van Slavoj Zizek (2015).

Begin juli nam Ommery De Zutter zijn intrek in KIOSK als kunstenaar in residentie. Terwijl KIOSK tijdens de zomer gesloten bleef voor het publiek, gebruikte Ommery De Zutter het anatomisch theater als een kaart voor het creëren van een immersieve VR-ervaring.

De tentoonstelling van Ommery De Zutter, de Wereldgeest, die uit deze residentie voortkwam, opent op 12 september en is te bezoeken tot en met 4 oktober.

Wat gebeurt er wanneer de creatie materieel eindeloos wordt?
Waarbij vaardigheden tot creatie een secundaire rol gaan spelen?
Hoe zou de expressie dan verlopen? Op welke manier is ze anders?
Is ze valabel?
Blijft ze valabel wanneer het dan ook over zichzelf blijft gaan?
Of verstrikt de creatie dan teveel in zichzelf?
En als dat dan zo is, mag dat niet gewoon?
Vanaf wanneer is creatie nuttig voor de Ander?
Is creatie vanuit creatie niet net creatie?
Heeft het zin om vanuit leegte hetzelfde idee te onderzoeken wanneer iemand dit gestoeld reeds aanvat?
Kunnen we het aanvaarden wanneer creatie niet meer voor ons bedoeld is?
Waar ligt het evenwicht met de Ander tijdens creatie?
Is het onevenwicht van tijd, en energie met de Ander niet net nodig voor creatie?
Zijn wij ook de Ander?
Zijn wij zonder de Ander?
Verstoort nadenken over creatie en de Ander het huidige evenwicht?
Is het niet gewoon overduidelijk dat de volgende vormen van creatie net voorbij onze eigen abstractie zullen gaan vanuit semantische geometrische constructies die ons eigen begrip overstijgen tot nieuwe realiteiten

Voor de finissage van Hisae Ikenaga’s solotentoonstelling Anatomies of Use presenteert Céline Vahsen een geluidsperformance waarin gebaren zichtbaar en fysiek het akoestische landschap vormgeven.

Via repetitieve en ambachtelijke handelingen resoneren industriële materialen en brengen ze manuele arbeid in ritme. Vahsen gebruikt ook keramiek gemaakt door haar tante: utilitaire objecten die haar opnieuw verbinden met het verleden.

Haar tante werkte in een keramiek- en glasbedrijf dat later haar eigen onderneming werd, tot eind jaren 1990, toen vrijhandel en kapitalisme bijdroegen aan de teloorgang van kleinere industrieën. Door te spelen met vazen, borden en kommen — eerst functioneel, vervolgens obsessief en uiteindelijk ceremonieel — transformeert Vahsen alledaagse objecten tot resonante instrumenten die persoonlijke, sociale en industriële geschiedenissen met zich meedragen.

Sommige elementen van de choreografie maken deel uit van een collaboratieve praktijk die zij in 2025 startte samen met percussioniste Aya Suzuki.

Een onconventionele koorperformance van een groep FLINTA*-personen die de relatie met hun stem onderzoekt. Samen omarmen zij kwetsbaarheid via gefluister, gestotter en echo’s, terwijl ze tegelijk de kracht van een collectieve stem tonen in het verzet tegen patriarchale normen. Deze performance groeide voort uit het masterproject Exploring a Feminist Voice van Anne Rosa Lut.

De performance wordt georganiseerd naar aanleiding van de laatste dag van de solotentoonstelling Anatomies of Use van Hisae Ikenaga.

Performers
Anne Rosa Lut, Imme van Zuilekom, Kika Vens, Elvira Mahieu, Kim Heerkens, Sofie Vanderbauwhede, Vera Goldhoorn, Elfine Radwanski, Hriedt Van Biervliet.

Prulletjes, snaren, handgemaakte kits en stenen die kunnen zingen: de liedjes van geactiveerde non-instrumenten zullen het galmende gewelf van de Gentse KIOSK vullen voor een double bill die zich ergens op de zoom tussen concert en installatie zal bevinden. Maryia Kamarova's stuwende sculpturen ontmoeten de gestructureerde-chaos-wirwar van Mosquito Farm, met op de achtergrond de vreemde archeologieën van Hisae Ikenaga in KIOSKs huidige tentoonstelling, Anatomies of Use, om de interdisciplinaire dissonanties tegen te werken.

Maryia Kamarova
Een geluidsuniversum opgebouwd uit natuurfragmenten en alledaagse schatten ~ de Wit-Russische kunstenaar Marya Komarova creëert spatiale opstellingen die de grens tussen geluidsinstallatie en meditatieve performance bewandelen. Haar acties en inerties brengen haar elektro-akoestische apparaten en omgevingscomposities tot leven, die vervolgens hun eigen lotsbestemming bepalen door naar onbekende aurale gebieden te trekken en op die manier zo vastberaden als de betoverde toeschouwers ruimtes kunnen innemen.

Mosquito Farm
Twee jaar na hun optreden op KRAAK Fest keren Maddie Banwell en Grace Black van Mosquito Farm terug, om de evolutie van hun muzikale bouwsels te etaleren. Gebogen metaal wiebelt, blikjes rammelen, waaiers wervelen en winden, en geïmproviseerde percussie-installaties boren een beat tot beweging, terwijl de drone door radiotransmissies wordt aangestuurd. Misschien zal ook iets zoals een gitaar of een opwindhamster een verschijning maken ~ alles en iedereen kan spelen in dit hypnotische orkest van toevalligheden.

Voor haar eerste solotentoonstelling in België presenteert Hisae Ikenaga een selectie van zowel bestaand als nieuw werk. De titel Anatomies of Use verwijst naar de subtiele verschuivingen die haar praktijk structureren: verschuivingen in functie, status en betekenis. Industriële en huishoudelijke objecten worden toegeëigend en herconfigureerd, hun gebruik opgeschort en hun vertrouwdheid ontregeld. Vormen lijken gestabiliseerd, alsof ze na hun transformatie zijn stilgezet, en onthullen spanningen tussen gebruik, vorm en geheugen.

Keramische werken zetten deze reflectie voort via de figuur van de cilinder, ontleend aan industriële lamineerwerktuigen en getransponeerd naar keramiek. Het motief wordt vorm, mal en spoor van het gebaar. In een nieuwe video gemaakt in samenwerking met filmregisseur Paula Onet, Soft Dissection, kruisen ambachtelijke en medische gebaren elkaar en openen ze een ambigu spanningsveld tussen atelier en laboratorium. Via deze verschuivingen — van werktuig naar object, van gebaar naar beeld — construeert Ikenaga een archeologie van het heden, waarin elke vorm tegelijk spoor, sculptuur en vraag wordt.

Over Hisae Ikenaga

Geboren in Mexico-Stad in 1977 in een familie van Japanse afkomst, al meer dan twintig jaar gevestigd in Europa en momenteel woonachtig in Luxemburg, heeft Hisae Ikenaga een artistieke taal ontwikkeld die zich ontvouwt op het snijvlak van design, archeologie en surrealisme. Ze studeerde kunsttheorie en beeldende kunst in Mexico, Kyoto, Barcelona en Madrid. Haar werk getuigt van een fascinatie voor het hiernamaals van gefabriceerde objecten: hun geprogrammeerde veroudering, hun vermogen tot transformatie en hun potentieel om nieuwe levensvormen te herbergen. Elke sculptuur belichaamt een spanning tussen het industriële en het handgemaakte, tussen de kille logica van productie en de kwetsbare warmte van de menselijke hand.

Met steun van

De tentoonstelling in KIOSK is mede gecureerd door Charlotte Masse, curator en Hoofd Tentoonstellingen bij Konschthal Esch, die in 2024 Ikenaga’s grote solotentoonstelling Phantom Limbs organiseerde.

Hisae Ikenaga ontving de genereuze steun van de Fondation Schleich-Lentz voor de productie van een nieuwe reeks keramische werken voor de tentoonstelling in KIOSK.

Met steun van Kultur | lx – Arts Council Luxembourg.

Op  15 maart 2026 activeert Joost Pauwaert zijn tentoonstelling A Good Hammering met een performance.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Als theoreticus kon er een tekst geschreven worden. Over een foto waarop een trommelaar afgebeeld stond. Een foto uit het archief van Walter Benjamin. Als theoreticus kon er dan een tekst geschreven worden die daarover ging. En ook over Henri Bergson en Marcel Proust en Gilles Deleuze en Sigmund Freud en Franz Kafka. En ook over het woord ‘abschied’ en dat dat in tweeën gesneden kan worden, en over de durée waaruit de dood gewist is, en over ‘das schloss’, en over herhaling en verschil, en over ‘jenseits des lustprinzips’, en over onze pogingen om met het niets om te gaan, en over ‘mémoires involontaires’, en over ‘the inbetweenness of things in general’, en over de retroreflectieve vezels die de spanning tussen het aanwezige en het verdwijnende stimuleren, en over de polyfonische harmonie van voorbijgaande gebaren die convergeren in een compositie van tegenstellingen.

Maar als kunstenaar is dat allemaal een beetje moeilijk. Schrijven over dingen. Schr schr ijven ov erdingen. Ov erdingen. Zelfs het performen opzich (niet an sich!) is al veel werk. Ook vervelend vaak om zo jezelf in de belangstelling te zetten. Bel angts elling. Bel angst elling. Liever helemaal niets zeggen. Zeker geen ingewikkelde dingen. Van ingewikkelde dingen komt denkerspurée. Denk en schrijfpurée van allerlij denkers en schrijvers. Hu hu ja ja ik ben wel geïnspireerd door de Ethica en het theologisch politiek traktaat van Spinoza en de boeken van Perec. Heb je Zijn en Tijd al eens gelezen? Eigenlijk is het wel ik twijfel dus ik denk dus ik ben in plaats van ik denk dus ik ben! En vergeet trouwens niet dat taal een misverstand is hé . . .

Liever helemaal niets zeggen. Niet eens echt performen. Gewoon een technisch medewerker zijn ofzo, weggecijferd op de achtegrond, maar stil en onmisbaar. Laat iets anders het werk voor je doen. Zeker als het vermoeiend zou zijn. Doe zelf iets gemakkelijk.

Waar weinig talent voor nodig is. Maar maak vooral geen woorden vuil aan woorden. En maak ook geen woorden vuil aan een tekst die je liever niet zou schrijven. Doe maar niet alsof en geef toe dat je ‘tijd en vrije wil’ toch nooit echt goed begrepen hebt.

de durée, wat was dat? pe purée, mat mas pat?

BELANGRIJK(!):

Wat je kan verwachten: bijna niets.

Wat er gezegd moest worden: toch maar iets.

Eén keer per jaar nodigt KIOSK een Belgische kunstenaar uit voor een solotentoonstelling in de ruimte van het voormalige Anatomische Theater. Op 24 januari 2026 opent Joost Pauwaert zijn nieuwe tentoonstelling, A Good Hammering.

Opgeleid als fotograaf en gevormd door zijn achtergrond als schrijnwerker, heeft Joost Pauwaert naam gemaakt met zijn krachtige kinetische sculpturen, installaties en performances die balanceren op de drempel tussen kracht en kwetsbaarheid, destructie en schoonheid, techniek en poëzie.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Het werk van Joost Pauwaert onderzoekt de relatie tussen kracht, schoonheid en poëzie, vaak doordrongen van een speelse, kinderlijke nieuwsgierigheid. Hij integreert herkenbare en symbolische beelden die zowel herkenning als spanning oproepen. Pauwaert voelt zich aangetrokken tot de esthetiek van het imposante en monumentale, en brengt dit in balans met een gevoel voor het karikaturale en een symbolische verwondering die de intensiteit verzacht en ruimte opent voor verbeelding.

Over Joost Pauwaert

Joost Pauwaert (1985, Bretzenheim, DE) woont en werkt in Wilrijk, België. De voorbije jaren werd zijn werk gepresenteerd in talrijke tentoonstellingen, zowel in groeps- als solotentoonstellingen bij BARBÉ en andere locaties, waaronder Ooidonk Art Festival, C-MINE in Genk, Art Brussels met Dauwens & Beernaert, Art Cologne met Galerie Eric Mouchet (FR), Archipel op het Deweer Gallery Estate (Otegem), Art Rotterdam met BARBÉ, Ponti gallery (Antwerpen), Pizza gallery (Antwerpen), Gevaertsdreef (Oudenaarde), de PASS-kunstroute (Lede) en Emergent in Veurne. Na zijn tweede solotentoonstelling The End Is Near in 2024, vergezeld van de performance Apocalyptic Triumph Parade, werd een van de sculpturen aangekocht door het Museum van Deinze en de Leiestreek. Daarnaast nam hij deel aan de openingstentoonstelling van ABBY, het museum voor hedendaagse kunst in Kortrijk (BE).