Furniture

Als onderdeel van Connecting the Dots presenteert KIOSK A Study on Impact, een interactieve installatie van Peter Van Hecke in de kiosk van het Citadelpark.

In de kiosk verrijst een sculpturale ruimte opgebouwd uit acht langbogen van wilg. Bezoekers worden uitgenodigd de installatie al spelend te activeren. Met een blaaspijp vuren ze eikels, verzameld in het park, af op een schietschijf die het sluitstuk van de ruimte vormt.

Elke inslag brengt een geluid en een trilling voort die door de installatie een weg terugvindt naar zijn oorsprong. Elke inslag krijgt een echo en laat een deuk achter in het doelwit.

A Study on Impact maakt de gevolgen van een ogenschijnlijk klein gebaar tegelijk zichtbaar, hoorbaar en tastbaar. De installatie nodigt uit tot experiment, spel en verwondering en vangt de sporen die elke handeling achterlaat.

A Study on Impact is het tweede hoofdstuk van Connecting the Dots, een vierdelig project van Peter Van Hecke voor KIOSK in het Citadelpark.

Wat gebeurt er met een artistieke praktijk wanneer je ouder wordt? En wat gebeurt er met een kunstinstelling wanneer het leven van een kunstenaar haar plannen doorkruist?

Stress Test staat stil bij de impact die de geboorte van een kind kan hebben op zowel een kunstenaar als een instelling. Toen een kunstenaar KIOSK vroeg om zijn tentoonstelling uit te stellen zodat hij voor zijn kind kon zorgen, werd zijn vraag ook een stresstest voor KIOSK: hoe flexibel kan een instelling zijn? Welke verantwoordelijkheid draagt ze tegenover de mensen met wie ze werkt?

KIOSK maakte ruimte voor zijn omstandigheden en koos ervoor iets nieuws te creëren in de plaats van zijn tentoonstelling. Met de hulp van kunstenaars die nauw verbonden zijn met KIOSK en zijn netwerk kreeg een groepstentoonstelling vorm rond vaders, vaderschap, het vader-zijn en artistieke praktijk. Werken gebaseerd op persoonlijke ervaringen en intieme verhalen verkennen zorg, de liefde en spanning tussen vader en kind, en de wens om al dan niet kinderen te krijgen.

Een open oproep voor geboortekaarten ontworpen door vaders-kunstenaars breidde de uitnodiging om bij te dragen uit tot buiten het netwerk van KIOSK. Die kaarten brengen intieme en publieke momenten samen: de komst van een kind, de aankondiging van een nieuw leven… en een kunstenaar die vader wordt.

Met werk van

Ava Pudelek-Hoffman + Nicholas Hoffman, Chloë Delanghe, Danilo Zocatelli, Edouard Peeters-Wintein, Eva Maria Bouillon, Fabrice Schneider, Henry Andersen, Herman Van Ingelgem, Jacques Lizène, Julia Schouten, Laurens Mariën, Leen Voet, Marthe Merckx, Odette & Jasper Rigole, Paul Casaer, Sambasiva Rao Patchineelam & Vijai Maia Patchineelam, Trudo Engels, Vaast Colson, Vanya, Johan & Willem Vermeersch, Veronika Eberhart, Willy Van Ingelgem en alle kunstenaars die geboortekaarten hebben bijgedragen

Double Minutes Marathon brengt acht pas afgestudeerde studenten van KASK & Conservatoriumen LUCA School of Arts samen.

Voor deze editie heeft Double Minutes de deelnemers uitgenodigd voor een intensieve workshop waarin ze het format van een kunstenaarslezing verkennen vanuit hun eigen interesses en praktijken. De duo’s en presentaties in deze marathon zijn het resultaat van deze periode van uitwisseling.

Deelnemende kunstenaars

• Angelus Schnabl
• Carlotta Cormegna
• Eva De Vilder
• Freya Coppens
• Gwen Korevaar
• Joppe Carael
• Yara dos Santos
• Zjef Woestenborghs

Over Double Minutes

Double Minutes is een programma van experimentele kunstenaarslezingen dat sinds 2022 actief is in Brussel. Voor elke editie nodigt Double Minutes twee kunstenaars met verschillende achtergronden uit om het format te herdenken, rekening houdend met hun samenwerking, de locatie en de conventies van dit soort presentaties.

Op donderdag 1 oktober vieren we de lancering van De Spijtige Herder 3, een tijdschrift gewijd aan kunst en poëzie, onder redactie van Gerard Herman, Nel Aerts, Jan Op de Beeck, Arne Bastien en Vincent Geyskens.

In dit derde nummer vind je:

• Een exclusief interview met Hans Werner Poschauko — de persoonlijke assistent en vertrouweling van Maria Lassnig — over zijn werk en leven met de kunstenaar.
• Een reeks tekeningen van Jolijn Baeckelandt.
• Een aantal teksten over de plaats van de schilderkunst in de hedendaagse kunstwereld. Deze teksten kwamen voort uit HAND & HORIZON, een “seminarie over schilderkunst” dat we in maart van dit jaar organiseerden aan KASK & Conservatorium. Studenten en docenten uit Leipzig, Malmö, Helsinki en KASK Gent kwamen samen om lezingen te geven en over schilderkunst te discussiëren (zie de bijgevoegde inhoudstafel).
• Een recent zelfportret van Vincent Geyskens, als ongenummerde zeefdruk gereproduceerd op de achterflap.

Tijdens de lanceringsavond wordt er poëzie voorgedragen door:

Brunhilde Von Braun
Veva Leye
Vincent Geyskens
…

Er is ook live muziek.

het balanseer presenteert Het kwaad van Frank Vande Veire:

We leven in een rare tijd. We beschuldigen elkaar over en weer van racisme, seksisme, fascisme, zelfverrijking, onverschilligheid... Op het internet en in de pers regent het van verdachtmakingen en veroordelingen, alsof er een wedstrijd gaande is waarin we elkaar proberen te overtreffen in morele verontwaardiging. Tegelijk heeft men het zelden over het kwaad, en nog minder over ‘zonde’. Deze begrippen worden afgedaan als achterhaald, al te religieus of metafysisch beladen, als restanten van een kwalijke, joods-christelijke erfenis. In zijn werpsels blaast Frank Vande Veire deze concepten nieuw leven in. Hij buigt zich over het kwaad dat in de wereld en in onszelf woedt, hierbij aangespoord door een filosofische of literaire tekst, een nieuwsbericht, een documentaire of een persoonlijke belevenis. Hij duikt in de krochten van onze afgunst, (zelf)haat, rancune... De mens kwelt anderen omdat hij een zelfkweller is.

Over Frank Vande Veire

Van Frank Vande Veire verschenen eerder bij het balanseer de romans BloeiendeAgatha (2013) en Het einde van alle straten (2022). Hij schreef ook filosofische essays over kunst, literatuur en maatschappelijke fenomenen: Als in een donkere spiegel. De kunst in de moderne filosofie (2003), Neem en eet, dit is je lichaam (2005) en Tussen blinde fascinatie en vrijheid. Het mensbeeld van Slavoj Zizek (2015).

Begin juli nam Ommery De Zutter zijn intrek in KIOSK als kunstenaar in residentie. Terwijl KIOSK tijdens de zomer gesloten bleef voor het publiek, gebruikte Ommery De Zutter het anatomisch theater als een kaart voor het creëren van een immersieve VR-ervaring.

De tentoonstelling van Ommery De Zutter, de Wereldgeest, die uit deze residentie voortkwam, opent op 12 september en is te bezoeken tot en met 4 oktober.

Wat gebeurt er wanneer de creatie materieel eindeloos wordt?
Waarbij vaardigheden tot creatie een secundaire rol gaan spelen?
Hoe zou de expressie dan verlopen? Op welke manier is ze anders?
Is ze valabel?
Blijft ze valabel wanneer het dan ook over zichzelf blijft gaan?
Of verstrikt de creatie dan teveel in zichzelf?
En als dat dan zo is, mag dat niet gewoon?
Vanaf wanneer is creatie nuttig voor de Ander?
Is creatie vanuit creatie niet net creatie?
Heeft het zin om vanuit leegte hetzelfde idee te onderzoeken wanneer iemand dit gestoeld reeds aanvat?
Kunnen we het aanvaarden wanneer creatie niet meer voor ons bedoeld is?
Waar ligt het evenwicht met de Ander tijdens creatie?
Is het onevenwicht van tijd, en energie met de Ander niet net nodig voor creatie?
Zijn wij ook de Ander?
Zijn wij zonder de Ander?
Verstoort nadenken over creatie en de Ander het huidige evenwicht?
Is het niet gewoon overduidelijk dat de volgende vormen van creatie net voorbij onze eigen abstractie zullen gaan vanuit semantische geometrische constructies die ons eigen begrip overstijgen tot nieuwe realiteiten

Op basis van een in principe quasi onbeperkt groeiend aantal woordreeksen die via een simpele regel en associatie voortkomen uit één woord maakt Veva Leye configuraties waarin dezelfde woorden, heel anders gemonteerd, ook weer anders gelezen/bekeken kunnen worden. De soms uncanny klonterende woordbeelden spelen een nu eens breed uitwaaierend, dan weer zich op zichzelf terugplooiend spel en resoneren in deze beweging met de fotografische en tekenmatige registraties van Jelle Martens die fragmenten, reproducties en alledaagse observaties in gelaagde prints en tekeningen samenbrengen. Elke druklaag of tekening wordt een voorlopig kader waarin slechts tijdelijk gestolde beelden samenkomen, overlappen en weer uiteen vallen. Beeld en taal buitelen hortend en stotend verder. Letters vormen woorden vormen beelden lezen kijken.

Voor de finissage van Hisae Ikenaga’s solotentoonstelling Anatomies of Use presenteert Céline Vahsen een geluidsperformance waarin gebaren zichtbaar en fysiek het akoestische landschap vormgeven.

Via repetitieve en ambachtelijke handelingen resoneren industriële materialen en brengen ze manuele arbeid in ritme. Vahsen gebruikt ook keramiek gemaakt door haar tante: utilitaire objecten die haar opnieuw verbinden met het verleden.

Haar tante werkte in een keramiek- en glasbedrijf dat later haar eigen onderneming werd, tot eind jaren 1990, toen vrijhandel en kapitalisme bijdroegen aan de teloorgang van kleinere industrieën. Door te spelen met vazen, borden en kommen — eerst functioneel, vervolgens obsessief en uiteindelijk ceremonieel — transformeert Vahsen alledaagse objecten tot resonante instrumenten die persoonlijke, sociale en industriële geschiedenissen met zich meedragen.

Sommige elementen van de choreografie maken deel uit van een collaboratieve praktijk die zij in 2025 startte samen met percussioniste Aya Suzuki.

Een onconventionele koorperformance van een groep FLINTA*-personen die de relatie met hun stem onderzoekt. Samen omarmen zij kwetsbaarheid via gefluister, gestotter en echo’s, terwijl ze tegelijk de kracht van een collectieve stem tonen in het verzet tegen patriarchale normen. Deze performance groeide voort uit het masterproject Exploring a Feminist Voice van Anne Rosa Lut.

De performance wordt georganiseerd naar aanleiding van de laatste dag van de solotentoonstelling Anatomies of Use van Hisae Ikenaga.

Performers
Anne Rosa Lut, Imme van Zuilekom, Kika Vens, Elvira Mahieu, Kim Heerkens, Sofie Vanderbauwhede, Vera Goldhoorn, Elfine Radwanski, Hriedt Van Biervliet.

Prulletjes, snaren, handgemaakte kits en stenen die kunnen zingen: de liedjes van geactiveerde non-instrumenten zullen het galmende gewelf van de Gentse KIOSK vullen voor een double bill die zich ergens op de zoom tussen concert en installatie zal bevinden. Maryia Kamarova's stuwende sculpturen ontmoeten de gestructureerde-chaos-wirwar van Mosquito Farm, met op de achtergrond de vreemde archeologieën van Hisae Ikenaga in KIOSKs huidige tentoonstelling, Anatomies of Use, om de interdisciplinaire dissonanties tegen te werken.

Maryia Kamarova
Een geluidsuniversum opgebouwd uit natuurfragmenten en alledaagse schatten ~ de Wit-Russische kunstenaar Marya Komarova creëert spatiale opstellingen die de grens tussen geluidsinstallatie en meditatieve performance bewandelen. Haar acties en inerties brengen haar elektro-akoestische apparaten en omgevingscomposities tot leven, die vervolgens hun eigen lotsbestemming bepalen door naar onbekende aurale gebieden te trekken en op die manier zo vastberaden als de betoverde toeschouwers ruimtes kunnen innemen.

Mosquito Farm
Twee jaar na hun optreden op KRAAK Fest keren Maddie Banwell en Grace Black van Mosquito Farm terug, om de evolutie van hun muzikale bouwsels te etaleren. Gebogen metaal wiebelt, blikjes rammelen, waaiers wervelen en winden, en geïmproviseerde percussie-installaties boren een beat tot beweging, terwijl de drone door radiotransmissies wordt aangestuurd. Misschien zal ook iets zoals een gitaar of een opwindhamster een verschijning maken ~ alles en iedereen kan spelen in dit hypnotische orkest van toevalligheden.

Voor haar eerste solotentoonstelling in België presenteert Hisae Ikenaga een selectie van zowel bestaand als nieuw werk. De titel Anatomies of Use verwijst naar de subtiele verschuivingen die haar praktijk structureren: verschuivingen in functie, status en betekenis. Industriële en huishoudelijke objecten worden toegeëigend en herconfigureerd, hun gebruik opgeschort en hun vertrouwdheid ontregeld. Vormen lijken gestabiliseerd, alsof ze na hun transformatie zijn stilgezet, en onthullen spanningen tussen gebruik, vorm en geheugen.

Keramische werken zetten deze reflectie voort via de figuur van de cilinder, ontleend aan industriële lamineerwerktuigen en getransponeerd naar keramiek. Het motief wordt vorm, mal en spoor van het gebaar. In een nieuwe video gemaakt in samenwerking met filmregisseur Paula Onet, Soft Dissection, kruisen ambachtelijke en medische gebaren elkaar en openen ze een ambigu spanningsveld tussen atelier en laboratorium. Via deze verschuivingen — van werktuig naar object, van gebaar naar beeld — construeert Ikenaga een archeologie van het heden, waarin elke vorm tegelijk spoor, sculptuur en vraag wordt.

Over Hisae Ikenaga

Geboren in Mexico-Stad in 1977 in een familie van Japanse afkomst, al meer dan twintig jaar gevestigd in Europa en momenteel woonachtig in Luxemburg, heeft Hisae Ikenaga een artistieke taal ontwikkeld die zich ontvouwt op het snijvlak van design, archeologie en surrealisme. Ze studeerde kunsttheorie en beeldende kunst in Mexico, Kyoto, Barcelona en Madrid. Haar werk getuigt van een fascinatie voor het hiernamaals van gefabriceerde objecten: hun geprogrammeerde veroudering, hun vermogen tot transformatie en hun potentieel om nieuwe levensvormen te herbergen. Elke sculptuur belichaamt een spanning tussen het industriële en het handgemaakte, tussen de kille logica van productie en de kwetsbare warmte van de menselijke hand.

Met steun van

De tentoonstelling in KIOSK is mede gecureerd door Charlotte Masse, curator en Hoofd Tentoonstellingen bij Konschthal Esch, die in 2024 Ikenaga’s grote solotentoonstelling Phantom Limbs organiseerde.

Hisae Ikenaga ontving de genereuze steun van de Fondation Schleich-Lentz voor de productie van een nieuwe reeks keramische werken voor de tentoonstelling in KIOSK.

Met steun van Kultur | lx – Arts Council Luxembourg.

Op  15 maart 2026 activeert Joost Pauwaert zijn tentoonstelling A Good Hammering met een performance.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Als theoreticus kon er een tekst geschreven worden. Over een foto waarop een trommelaar afgebeeld stond. Een foto uit het archief van Walter Benjamin. Als theoreticus kon er dan een tekst geschreven worden die daarover ging. En ook over Henri Bergson en Marcel Proust en Gilles Deleuze en Sigmund Freud en Franz Kafka. En ook over het woord ‘abschied’ en dat dat in tweeën gesneden kan worden, en over de durée waaruit de dood gewist is, en over ‘das schloss’, en over herhaling en verschil, en over ‘jenseits des lustprinzips’, en over onze pogingen om met het niets om te gaan, en over ‘mémoires involontaires’, en over ‘the inbetweenness of things in general’, en over de retroreflectieve vezels die de spanning tussen het aanwezige en het verdwijnende stimuleren, en over de polyfonische harmonie van voorbijgaande gebaren die convergeren in een compositie van tegenstellingen.

Maar als kunstenaar is dat allemaal een beetje moeilijk. Schrijven over dingen. Schr schr ijven ov erdingen. Ov erdingen. Zelfs het performen opzich (niet an sich!) is al veel werk. Ook vervelend vaak om zo jezelf in de belangstelling te zetten. Bel angts elling. Bel angst elling. Liever helemaal niets zeggen. Zeker geen ingewikkelde dingen. Van ingewikkelde dingen komt denkerspurée. Denk en schrijfpurée van allerlij denkers en schrijvers. Hu hu ja ja ik ben wel geïnspireerd door de Ethica en het theologisch politiek traktaat van Spinoza en de boeken van Perec. Heb je Zijn en Tijd al eens gelezen? Eigenlijk is het wel ik twijfel dus ik denk dus ik ben in plaats van ik denk dus ik ben! En vergeet trouwens niet dat taal een misverstand is hé . . .

Liever helemaal niets zeggen. Niet eens echt performen. Gewoon een technisch medewerker zijn ofzo, weggecijferd op de achtegrond, maar stil en onmisbaar. Laat iets anders het werk voor je doen. Zeker als het vermoeiend zou zijn. Doe zelf iets gemakkelijk.

Waar weinig talent voor nodig is. Maar maak vooral geen woorden vuil aan woorden. En maak ook geen woorden vuil aan een tekst die je liever niet zou schrijven. Doe maar niet alsof en geef toe dat je ‘tijd en vrije wil’ toch nooit echt goed begrepen hebt.

de durée, wat was dat? pe purée, mat mas pat?

BELANGRIJK(!):

Wat je kan verwachten: bijna niets.

Wat er gezegd moest worden: toch maar iets.

Gecentreerd rond het begrip protocol is Malgré Tout een tentoonstelling in beweging, geworteld in overdracht, activatie en participatie. De vier uitgenodigde kunstenaars – Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D (Lars Bernakiewicz & Andreas D’hondt) – treden tegelijk op als auteurs, performers en bemiddelaars van werken die in verschillende contexten worden hernomen, getransformeerd en opnieuw uitgevonden.

Binnen de hedendaagse kunst verwijst een protocol naar een geheel van instructies, regels of voorwaarden die bepalen hoe een werk wordt gerealiseerd, zonder noodzakelijkerwijs de uiteindelijke vorm vast te leggen. Voortbouwend op muzikale partituren, dansnotatie, conceptuele kunst en performance verschuift deze benadering de aandacht van het object naar het proces, van de auteur naar de uitvoerder, en van het kunstwerk als product naar het kunstwerk als potentieel.

Het protocol introduceert een mate van onbepaaldheid, herhaling en variatie. Elke activatie wordt een unieke interpretatie, gesitueerd binnen een specifieke context en in relatie tot concrete lichamen, temporaliteiten en verhoudingen. Het werk bestaat zo malgré tout – ondanks alles: ondanks beperkingen, afwijkingen, vertalingen en misverstanden.

Als vertrekpunt activeerden Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D een werk van stanley brouwn: het idee van een vierkant van 26 × 26 cm. Dit vierkant is het werk: een afbakening, een potentiële ruimte waarin kunst kan ontstaan. Vanuit dit gegeven werd het formaat stapsgewijs vergroot tot een leeg vierkant van 208 × 208 cm, opgevat als acht tentoonstellingsruimtes binnen de ruimte.

Deze vierkanten fungeren niet als grenzen, maar als beginpunten. De uitgenodigde kunstenaars mogen de contouren van de toegewezen zone overschrijden, op voorwaarde dat het werk daar vertrekt. Belangrijk is dat het vierkant altijd, zij het minimaal, zichtbaar blijft. De scenografie van de ruimte vormt hierbij een constante: het patchwork op de vloer en de rood-wit gestreepte muren blijven gedurende de hele tentoonstelling onveranderd. Deze ingreep werd gezamenlijk gerealiseerd door Merckx, Fuenzalida Lafourcade, LAB D en fungeert als een vast kader waarbinnen de opeenvolgende interventies plaatsvinden.

Volgens een eenvoudig protocol nodigden Merckx, Fuenzalida Lafourcade en LAB D acht jonge kunstenaars uit. Na een periode van twee weken selecteert elke kunstenaar een andere kunstenaar om op dezelfde plek verder te werken. Dit proces van overdracht herhaalt zich tot het einde van de tentoonstelling. Zo ontstaat een spel van overdracht waarin kunstenaars elkaar cureren. De tentoonstelling ontvouwt zich als een keten van keuzes, gedreven door aandacht, verwondering en een uitgesproken liefde voor het werk van de ander. De toeschouwer krijgt zo een inkijk in hoe kunstenaars naar elkaar kijken, ondanks alles, malgré tout.

De tentoonstelling wordt georganiseerd in de zijruimte van KIOSK in samenwerking met de kunstenaar Nefeli Papadimouli, La Box en de École nationale supérieure d’art de Bourges. Malgré Tout betrekt studentengemeenschappen in Gent en Bourges bij het voorstellen van protocolgebaseerde werken of bij het activeren van protocolgebaseerde werken die door hun medestudenten zijn ontwikkeld.

Uitgenodigde kunstenaars

• Brothers Monteny
• Zoë Dejonghe
• José Haberland
• Katrijn Ooms
• Chiara Sap
• Pepijn Vendel
• Maarten Viaene
• Senne Wettinck

Eén keer per jaar nodigt KIOSK een Belgische kunstenaar uit voor een solotentoonstelling in de ruimte van het voormalige Anatomische Theater. Op 24 januari 2026 opent Joost Pauwaert zijn nieuwe tentoonstelling, A Good Hammering.

Opgeleid als fotograaf en gevormd door zijn achtergrond als schrijnwerker, heeft Joost Pauwaert naam gemaakt met zijn krachtige kinetische sculpturen, installaties en performances die balanceren op de drempel tussen kracht en kwetsbaarheid, destructie en schoonheid, techniek en poëzie.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Het werk van Joost Pauwaert onderzoekt de relatie tussen kracht, schoonheid en poëzie, vaak doordrongen van een speelse, kinderlijke nieuwsgierigheid. Hij integreert herkenbare en symbolische beelden die zowel herkenning als spanning oproepen. Pauwaert voelt zich aangetrokken tot de esthetiek van het imposante en monumentale, en brengt dit in balans met een gevoel voor het karikaturale en een symbolische verwondering die de intensiteit verzacht en ruimte opent voor verbeelding.

Over Joost Pauwaert

Joost Pauwaert (1985, Bretzenheim, DE) woont en werkt in Wilrijk, België. De voorbije jaren werd zijn werk gepresenteerd in talrijke tentoonstellingen, zowel in groeps- als solotentoonstellingen bij BARBÉ en andere locaties, waaronder Ooidonk Art Festival, C-MINE in Genk, Art Brussels met Dauwens & Beernaert, Art Cologne met Galerie Eric Mouchet (FR), Archipel op het Deweer Gallery Estate (Otegem), Art Rotterdam met BARBÉ, Ponti gallery (Antwerpen), Pizza gallery (Antwerpen), Gevaertsdreef (Oudenaarde), de PASS-kunstroute (Lede) en Emergent in Veurne. Na zijn tweede solotentoonstelling The End Is Near in 2024, vergezeld van de performance Apocalyptic Triumph Parade, werd een van de sculpturen aangekocht door het Museum van Deinze en de Leiestreek. Daarnaast nam hij deel aan de openingstentoonstelling van ABBY, het museum voor hedendaagse kunst in Kortrijk (BE).

In haar tentoonstelling Alles pelt zich presenteert Veronika Eberhart nieuw werk dat de gelaagde relatie ontvouwt tussen materialen zoals massief hout, fineer en de machines en gereedschappen van het houtbewerken zelf. Onttrokken aan hun oorspronkelijke functie verschuiven de getoonde stukken van gebruiksvoorwerpen naar autonome entiteiten, balancerend tussen object en sacrale aanwezigheid. Fijne insnijdingen en genuanceerde gebaren roepen vragen op over esthetiek, innerlijkheid en persoonlijke ervaring.

Met subtiele ingrepen in het oppervlak en handmatige processen onderzoekt Eberhart hoe arbeid, ontwerp en herinnering zich in materie inschrijven. Haar werken verzetten zich tegen vaste interpretaties en roepen een vorm van extimiteit van de ruimte op, waar intimiteit en afstand vervagen.

Over Veronika Eberhart

Veronika Eberhart is een beeldend kunstenaar en muzikant gevestigd in Wenen. Het gebruik van media in haar werk onderscheidt zich zowel door de hoge muzikaliteit als het onderhandelen over conceptuele kwesties met de sensibiliteit van artistieke praktijken van feministische posities en kunstgeschiedenis. Verenigd in een transdisciplinaire benadering van video, geluid, performance of sculpturale installatie, is haar praktijk gebaseerd op theoretisch en historisch onderzoek en zoekt ze naar formele vertalingen hiervan.

Toegekend met de Theodor-Körner-Award for Fine Arts (2017) en met het Schindler Stipendium in MAK Center for Art and Architecture in Los Angeles (2019). , presenteerde ze onlangs solotentoonstellingen in IKOB- Museum for Contemporary Art, Eupen (2023), Kunsthalle Feldbach (2022), Kunsthalle Graz (2022), Bazament Art Space, Tirana (2018), New Jörg, Vienna (2018), Neue Galerie Graz / Studio (2017) en was ze te zien in groepstentoonstellingen in HKW Berlijn (2024), ISCP Open Studio, New York (2023), Makey Garage Top, MAK Center Los Angeles (2020), Kunsthalle Vienna (Vienna Biennale 2019), Kharkiv Municipal Gallery (2019), Kunsthalle Exnergasse, Wenen (2018), rotor Graz (2018) en in A-GALLERY, Tokyo (2017), onder andere.

Parallel programma

• 10.11.25, 20:00
  Vertoning van films van Friedl Kubelka / vom Gröller, gevolgd door een gesprek met Friedl Kubelka / vom Gröller en Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent.
• 11.11.25, 20:00
  Vertoning van Impatience (1928) van Charles Dekeukeleire en 9 is one and 10 is none (2017) van Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent.

In A Spirit in Painting toont de Antwerpse schilder Tom Poelmans in de zijruimte van KIOSK de achterkant van een ruime selectie schilderijen uit de afgelopen vijftien jaar. Op deze omgekeerde doeken zijn vaak titels, data, tekeningen, materiaalresten en andere sporen zichtbaar — stille getuigen van het maakproces en het atelierleven.

Op 6 december, halverwege de tentoonstelling, worden alle werken omgedraaid en verschijnen de voorkanten van de schilderijen voor het eerst in het licht. Die dag wordt ook het boek A Spirit in Painting gelanceerd, uitgegeven door MER. Naast voor- en achterzijden van een ruime selectie schilderijen bevat het boek ook tekeningen en gedichten van Tom Poelmans, en teksten van mensen uit zijn omgeving.

De titel van de tentoonstelling en de publicatie verwijst met een knipoog naar de legendarische tentoonstelling A New Spirit in Painting, die in 1981 plaatsvond in de Royal Academy of Arts in Londen. Die historische expo betekende een herwaardering van het schilderen als medium, en vormt een betekenisvolle context voor Poelmans’ reflectie op zijn eigen praktijk.

Door ziekte gaat de performance op 18.09.25 om 20:30 niet door. De tentoonstelling blijft open.

In 2025 begon NOON collective met de ontwikkeling van And now the beginning is somewhere else – een performatieve installatie die zich doorheen het seizoen 2025–2026 verder zal ontwikkelen. Na een première tijdens Beyond the Black Box in Antwerpen in mei 2025 volgt een eerste reeks adaptaties van de installatie in de Zwarte Zaal van het KASK & Conservatorium.

Gedurende vier dagen opent NOON de deuren van deze immersieve installatie voor het publiek. Op woensdagnamiddag worden de studenten uitgenodigd om zich onder te dompelen in een reeks activaties van de installatie. Op donderdag- en vrijdagnamiddag kunnen bezoekers de installatie vrij verkennen en ervaren; ’s avonds ontvouwt het werk zich als een liveperformance.

Op zondag nodigt NOON je uit voor een eerste try-out van And now the beginning is somewhere else: NEW LANDSCAPE STORIES, dat zich verder ontwikkelt als een uitgebreide versie van hun performatieve installatie in de sfeer van een laboratorium.

And now… nodigt je uit in een gedeeld landschap waar performance en praktijken in elkaar overvloeien, gevormd door de indrukken, interacties en transformaties van de week. Een gedeelde zondagmiddag om te rusten, te spelen en opnieuw en opnieuw te verbeelden waar het begon.

Over And now the beginning is somewhere else

And now the beginning is somewhere else is een immersieve performatieve installatie – een ruimte waar je wordt uitgenodigd om binnen te stappen.

Door een extreem landschap, opgebouwd volgens de logica van schuim, baan je je weg door opgeschorte tijd, sporen van water en petroleum. Het lijkt alsof hier niets kan gebeuren. En toch, met de tijd, onthult zich wat onder het oppervlak suddert. Balancerend tussen stilstand en beweging ontvouwt het landschap zijn herinneringen en verhalen – van lang geleden, of misschien van nu.

And now the beginning is somewhere else is een performatieve installatie waarin je naar binnen wordt uitgenodigd. Via geluid, licht, choreografische elementen, en via polypropyleen, levende wezens, water en schuim ontstaat er een wereld van verweven relaties.

Over NOON collective

NOON is een multidisciplinair collectief dat performatieve installaties creëert, geworteld in vragen rond andere manieren van samenleven. Hun werk onderzoekt ontmoetingen tussen menselijke en niet-menselijke krachten, verschuivende lichamen en de zoektocht naar – of misschien het ontstaan van – nieuwe vormen van symbiose. Via gelaagde, zintuiglijke ervaringen nodigt NOON ons uit om nieuwe vormen van verbinding, cohabitatie en transformatie te verbeelden.

Credits

• concept/performers: Iris Donders, Delphine Mertens
• concept/(eind)regie: Judith Dhondt
• performance/creatie: Im Kanokporn Vorapharuek
• geluidscreatie: Lucie Grésil
• ruimtelijke ontwikkeling Eline Harmse
• objectontwikkeling: Edie de Vere
• kostuumcreatie: stef assandri
• lichtontwerp: Caroline Mathieu
• dramaturgie: Sara Manente
• choreografische assistentie: Anja Röttgerkamp, Janka De Waele
• productie: Emma Steurs
• grafisch ontwerp: Joram De Cocker
• polypropyleenonderzoek: Elena Vloeberghen
• Co-productie: C-TAKT, KAAP & SoAP
• Met financiële steun van de Vlaamse Overheid.
• Met de steun van BUDA, CAMPO, KIOSK, De School van Gaasbeek, de Koer, de Verffabriek, A two dogs company, Mouvance ASBL, Kunstenwerkplaats pianofabriek, en Garage 29

KIOSK opent het nieuwe tentoonstellingsseizoen met Onder Verzachtende Omstandigheden, een solotentoonstelling van de Belgische kunstenaar Leen Van Tichelen. De expo is de uitkomst van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie waarin Van Tichelen samenwerkte met performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel.

Gedurende de zomer transformeerde KIOSK tot een levend atelier – half laboratorium, half repetitieruimte –, waar beeld, woord, beweging en geluid elkaar ontmoetten. Grenzen werden er bevraagd, verschoven en herschreven.

De tentoonstelling brengt de sporen van dit proces samen: restanten, overgangen en een voortdurende zoektocht naar vorm binnen een veranderlijke ruimte. Onder Verzachtende Omstandigheden is geen eindpunt, maar een tijdelijke verankering in een landschap dat blijft bewegen.

The second performance of GROUND ZERO also marks the opening of Onder Verzachtende Omstandigheden. The exhibition by Leen Van Tichelen brings together the traces of this process: remnants, transitions, and an ongoing search for form within a space in flux.

OverGROUND ZERO /51.04536/3.7160

Tijdens de zomermaanden wordt KIOSK Gent de thuisbasis van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie van beeldend kunstenaar Leen Van Tichelen die performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel uitnodigde. Gedurende drie maanden zoeken de kunstenaars elkaar op in een gezamenlijk traject waarin beeld, woord, beweging en klank samensmelten tot een vloeibare, locatiegebonden werkwijze.

Terwijl de tentoonstellingsruimte gesloten blijft voor het publiek, verandert KIOSK in een levende studio—deels laboratorium, deels repetitieruimte—waar grenzen worden onderzocht, afgebroken en herschreven.

De titel GROUND ZERO/51.04536/3.71609 markeert zowel een beginpunt als een plek. De geografische coördinaten verwijzen naar de exacte locatie van de performance, en verankeren het onderzoek in een specifieke realiteit, terwijl ze tegelijk ruimte bieden voor nieuwe artistieke paden.

Steun het project

Om het project GROUND ZERO / 51.04536 / 3.71609 financieel te ondersteunen, creëerde Leen Van Tichelen een speciale editie, DUAL ROLE. Een warme uitnodiging om de crowdfundingpagina op voordekunst.nl te bezoeken.