Paul Abbott is muzikant en drummer. Hij speelt met het drumstel, synthetische geluiden, performance en schrijven. Hij onderzoekt muziek als een ecologie: waarin de interactie tussen geluiden, tekens en het fysieke lichaam echte en imaginaire muziek voortbrengt. Zijn werk houdt zich vaak bezig met het creëren van praktische en fictieve structuren om improvisatie en experimenteel muzikaal spel te vergemakkelijken. Projecten zijn onder meer: XT met Seymour Wright; XT+Pat Thomas; Kavain Wayne Space (RP Boo) Trio met XT; XT+Anne Gillis; X Ray Hex Tet; yPLO met Micheal Speers; F.R.David, very good* & Rosmarie met Will Holder; filmgeluid voor Keira Greene en The Creaking Breeze Ensemble met Nathaniel Mackey. Hij was medeoprichter en mederedacteur van het tijdschrift Cesura//Acceso voor muziek, politiek en poëzie, en voltooide zijn doctoraatsonderzoek in creatieve muziekpraktijk aan de Universiteit van Edinburgh, getiteld “Playing no solo imagination: synthesising the rhythmic emergence of sound and sign through embodied drum kit performance and creative writing” (Geen solo-verbeelding spelen: het ritmische ontstaan van geluid en teken synthetiseren door middel van belichaamde drumkitprestaties en creatief schrijven).

Wat als spelen niet langer in de marge gebeurt, maar het onderzoek zelf in beweging zet? 

Play is het centraal thema van de eerste editie van de Research Days van KASK & Conservatorium: een driedaags festival waarin onderzoekers, kunstenaars, studenten en geïnteresseerden speelsheid onderzoeken in denken en doen — via performances, lezingen, panelgesprekken, tentoonstellingen, workshops en interventies.

Spelen als radicale daad

Spelen is een fundamentele manier om met de wereld om te gaan. Het vormt hoe we waarnemen, denken en weten. Tegelijk brengt spelen instabiliteit en verbeelding met zich mee: het opent een ervaringsveld dat niet vastligt, maar in beweging blijft. 

Binnen artistiek onderzoek kan speelsheid functioneren als zowel mindset als methode.   

Spelen wordt dan een kritisch instrument om ideeën te verkennen, aannames te bevragen en kennis te genereren. Wanneer onderzoekers en kunstenaars het speelse toelaten, benutten zij het disruptieve potentieel van onzekerheid en improvisatie om bestaande normen uit te dagen. 

Maar spelen is nooit onschuldig of neutraal. Het is altijd gesitueerd, belichaamd en onderhandeld. Speelsheid krijgt vorm door beweging, materialen, territoria, sociale structuren, media en technologieën — en door de contexten waarin ze zich ontvouwt.

Wanneer wordt een kunstwerk of een onderzoekspraktijk een speelse propositie? Wie krijgt ruimte om te spelen, en wie blijft uitgesloten? En hoe kan speelsheid functioneren als een open, mogelijkheden biedende oriëntatie die verder reikt dan normatieve kaders?

Jennifer Lucy Allan is schrijver, onderzoeker en presentator. Ze behaalde een doctoraat aan CRiSAP (UAL) over de sociale en culturele geschiedenis van de misthoorn, wat de basis vormde voor haar eerste boek, The Foghorn’s Lament (White Rabbit Books, 2021). Ze is ook presentatrice van Late Junction op BBC Radio 3 en freelance muziekjournalist, gespecialiseerd in underground- en experimentele muziek. Voorheen was ze online redacteur voor The Wire en nu werkt ze als freelancer voor The Wire, The Quietus, The Guardian en anderen. Ze is mede-eigenaar van de platenlabels Arc Light Editions en Good Energy en lid van Laura Cannells Modern Ritual Collective en het Cafe OTO Experimental Choir. Onlangs publiceerde ze haar tweede boek, Clay: A Human History (Pegasus Books, 2024), en werkt ze aan een essay over de soundtracks in de films van Sogo Ishii (binnenkort te verschijnen).