12.06.25, 20:00, Elen Braga, book launch & screening

Net voor de paasvakantie schotelen we jullie graag nog een controversiële Spaanse klassieker voor uit het oeuvre van Luis Buñuel. De schandaalregisseur keerde na een periode van lang ballingschap in Mexico terug naar Spanje om Viridiana te maken. Viridiana, vertolkt door de beroemde Mexicaanse actrice Silvia Pinal, is een wereldvreemde non die bij haar oom moet gaan inwonen. Terwijl ze zijn avances ontwijkt, probeert ze de zielen van de nabijgewonen daklozen te redden. Buñuel, altijd al een tegenstander van religieuze zelfingenomenheid, toont de naiviteit van de zuster in haar pogingen om via de Christelijke moraal de wereld te redden.

Viridiana werd verboden door de dictatoriale regering van Franco en door het machtige Vaticaan, voorzien van het label ‘godslasterlijk’. In één van de beruchtste scènes uit de film bevriest een dronken banket tot een tafereel dat Leonardo da Vinci’s meesterwerk Het Laatste Avondmaal op een cynische manier als een kinderachtig voedselgevecht voorstelt. Bij de première werd Viridiana uitgespuwd door de kleinburgerlijke geesten, maar net daarom ook zo gulzig gesmaakt en bekroond met de Gouden Palm in 1961. Alvast een zalig Pasen!

Deze film wordt ingeleid door docent filmgeschiedenis Daniël Biltereyst.

Toverdranken en spreuken, er borrelt wat in de heksenkeuken.

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

In het Tokio van de nabije toekomst hangt de dreiging van een verwoestende aardbeving als een donkere wolk boven het dagelijks leven van de inwoners. Twee beste vrienden, op de drempel van hun afstuderen aan de middelbare school, halen een grap uit met hun schooldirecteur. Wat onschuldig begint, leidt tot de installatie van een alziend bewakingssysteem. Onder druk van voortdurende surveillance en een steeds grimmiger politiek klimaat, worden de vrienden gedwongen hun onderlinge verschillen onder ogen te zien.

Na Ryuichi Sakamoto: Opus (2023), een film die hij produceerde ter nagedachtenis van zijn vader, maakt regisseur Neo Sora zijn fictiedebuut met deze zwoele mengeling van maatschappijkritische satire en ontroerend coming-of-age drama. A.d.h.v. tedere technobeats en een observationele elegantie dompelt hij de kijker onder in een subtiel dystopische wereld die angstaanjagend herkenbaar is. Verscheurd door de keuze al dan niet in de pas te lopen of terug te vechten, wordt de vriendengroep gedwongen om hun overtuigingen, verlangens en identiteit in vraag te stellen.

Welkom in The Stimming Pool, een ruimte waar neurodivergentie vrij kan bewegen en je lichaam zachtjes uit zijn vanzelfsprekendheden wordt losgeschud. Het Neurocultures Collective, samengebracht door kunstenaar en filmmaker Steven Eastwood, plaatst neurodivergente makers niet als onderwerp, maar als auteurs centraal. In deze betoverende docufictie worden hun gesprekken en creatieve processen vervlochten tot een quasifictionele structuur waarin ervaring en verbeelding elkaar voortdurend kruisen.

Gefilmd op helder 16mm door Aftersun (2022) cameraman Gregory Oke, ontvouwt zich een wereld die schuurt met neurotypische logica. De kijker wordt ondergedompeld in een desoriënterende ervaring die voelbaar maakt hoe het is om je te bewegen in een omgeving die niet voor jou ontworpen is. De film onderzoekt hoe autisme creativiteit vormt en hoe cinema, net als neurodivergente perceptie, werkt via verhoogde gevoeligheid.

De titel verwijst naar ‘stimming’, het uitvoeren van repetitieve bewegingen die helpen bij zelfregulatie. In de film krijgt dat een fysieke plek: een leeg zwembad waar de makers samenkomen om te bewegen, te dansen en te ontmaskeren. The Stimming Pool wordt zo een uitnodiging om ruimte te maken voor vormen van zijn die te vaak onzichtbaar blijven.

Na de vertoning volgt een Q&A met verschillende leden van het Neurocultures Collective.

Tara is een jonge weduwe die na het overlijden van haar grootvader terugkeert naar haar dorp. Met als enige erfstuk een mysterieuze sabel trekt ze met haar twee kinderen door het land. Tijdens deze reis ontmoet ze een mysterieuze ridder uit een ver verleden, die op zoek blijkt naar de sabel. Zijn queeste wordt echter bemoeilijt door zijn groeiende gevoelens voor Tara. Als weemoedig spookverhaal, ontleend aan de Iraanse folklore, is Ballad of Tara bovenal een verhaal over het patriarchale dorpsleven, waarin Tara, vertolkt door Susan Taslimi, een vrijer en boeiender bestaan leidt dan de kleurloze mannen die haar omringen.

Beyzai, een van de grondleggers van de Iraanse New Wave uit de jaren 60, is vooral bekend om zijn werk van na de Iraanse Revolutie, zoals Bashu, the Little Stranger (1989). Toch is zijn weinig geziene werk van vóór 1979 eigenlijk nog opmerkelijker door het uitgesproken feminisme en de gedurfde esthetiek, met het anachronistische liefdesverhaal van Ballad of Tara als mooiste voorbeeld.

De film wordt ingeleid door vertaler-tolk en filmcurator Mahdieh Fahimi.

Sommige liefdes verdwijnen niet. Ze verstoppen zich. Onder een bed, bijvoorbeeld, waar ze zachtjes ademen tussen stof en herinnering. In deze kleurrijke collagefilm schenkt Olivia bloemen aan de geest van een oude geliefde, in ruil voor troostende regenwolken.

Rond haar dwarrelen andere verhalen. Barbara verzint fantastische leugens om afwijzing draaglijk te maken. Mauricio zakt letterlijk weg in schuldgevoel. Ramón wordt verliefd op een pratende kamerplant die verdacht veel op Olivia lijkt. De film speelt vakkundig met het zogeheten Rashomon-effect: één gebeurtenis kent meerdere versies, die allemaal tegenstrijdig zijn en toch even geloofwaardig. Zodoende cirkelt de film rond zichzelf en verschuift van perspectief alsof de gevoelens van de personages zelf aan het woord zijn.

Ook de beelden weigeren stil te blijven. Dit experimentele debuut van Tomás Pichardo Espaillant verweeft stop-motion animatie, grafische schetsen en claymation tot één geheel. Verschillende animatoren droegen bij aan de film en visualiseren het botsen, samenvloeien en verdwijnen van herinneringen. Het eindresultaat is een dromerige collage over verlangen, verlies en de koppige schoonheid van verloren liefde.

Opnieuw stappen we in het huwelijksbootje met cultfilmfestival Offscreen voor een filmvertoning die geen heilig huisje overeind houdt. Dit keer vergezellen we hen op het altaar van de Spaanse exploitatiecinema met La Novia Ensangrentada; een zijden nachtmerrie die haar tanden zet in het patriarchale Spanje van de jaren 70. Susan is net getrouwd en al meteen diep ongelukkig. Vreemde visioenen zetten de domper op haar huwelijksreis terwijl haar echtgenoot steeds meer kwallentrekjes vertoont. Wanneer ze op een dag een mysterieuze dame op het strand aantreffen, wordt hun relatie nog complexer. De vrouw in kwestie blijkt namelijk een vampier te zijn die Susan wil inlijven in haar orde van eeuwig levende geliefden. Het duurt niet lang voordat de wittebroodsweken rood beginnen te kleuren.

Deels seventies shlock, deels sociale kritiek, blijft The Blood Spattered Bride een schandaalfilm die van zich afbijt. Gemaakt tijdens de rigor mortis van het Franco regime jaagt de film een staak door de fascistische idealen en normatieve genderrelaties van haar tijd. Zoals gebruikelijk in de vampierenmythos is het monsterlijke hier niet louter een bedreiging, maar ook de belofte van transgressieve bevrijding. Meer conventionele monsters worden zo geschuwd om de horror van het huwelijksinstituut te verkennen.

Deze vertoning wordt voorafgegaan door de kortfilm The Masque of the Red Death (2024) van Rune Callewaert.

Regisseuse Adela Sequeyro schreef dit stoutmoedige melodrama en speelt zelf bovendien de rol van Ana María die haar beklemmende haciënda ontvlucht voor een bohemien leven vol romantiek en intriges. Met gevatheid, stijl en durf eist ze haar vrijheid terug. La Mujer de Nadie was en is een baanbrekend verhaal over vrouwelijke autonomie op het witte doek. Tegen de achtergrond van de jaren 30, een periode waarin de Mexicaanse filmsector zichzelf nog aan het definiëren was, positioneerde Sequeyro’s film de vrouw niet als moreel symbool, maar als een actief subject.

Dit stoutmoedige melodrama is de eerste door een vrouw geregisseerde geluidsfilm in Mexico. Door middel van expressieve close-ups, minimale dialoog en destijds provocerende camerahoeken verkent Sequeyro een specifiek vrouwelijk erotisch universum, waarin, zoals de titel trots verklaart, een vrouw van niemand kan zijn. Een radicale bewering in een cultuur waarin vrouwen altijd van iemand toebehoorden, of het nu als moeder, dochter, echtgenote of sekswerker was.

Deze film wordt ingeleid door Camilla Baier (Invisible Women) en Bart Versteirt (Cinea).

Als theoreticus kon er een tekst geschreven worden. Over een foto waarop een trommelaar afgebeeld stond. Een foto uit het archief van Walter Benjamin. Als theoreticus kon er dan een tekst geschreven worden die daarover ging. En ook over Henri Bergson en Marcel Proust en Gilles Deleuze en Sigmund Freud en Franz Kafka. En ook over het woord ‘abschied’ en dat dat in tweeën gesneden kan worden, en over de durée waaruit de dood gewist is, en over ‘das schloss’, en over herhaling en verschil, en over ‘jenseits des lustprinzips’, en over onze pogingen om met het niets om te gaan, en over ‘mémoires involontaires’, en over ‘the inbetweenness of things in general’, en over de retroreflectieve vezels die de spanning tussen het aanwezige en het verdwijnende stimuleren, en over de polyfonische harmonie van voorbijgaande gebaren die convergeren in een compositie van tegenstellingen.

Maar als kunstenaar is dat allemaal een beetje moeilijk. Schrijven over dingen. Schr schr ijven ov erdingen. Ov erdingen. Zelfs het performen opzich (niet an sich!) is al veel werk. Ook vervelend vaak om zo jezelf in de belangstelling te zetten. Bel angts elling. Bel angst elling. Liever helemaal niets zeggen. Zeker geen ingewikkelde dingen. Van ingewikkelde dingen komt denkerspurée. Denk en schrijfpurée van allerlij denkers en schrijvers. Hu hu ja ja ik ben wel geïnspireerd door de Ethica en het theologisch politiek traktaat van Spinoza en de boeken van Perec. Heb je Zijn en Tijd al eens gelezen? Eigenlijk is het wel ik twijfel dus ik denk dus ik ben in plaats van ik denk dus ik ben! En vergeet trouwens niet dat taal een misverstand is hé . . .

Liever helemaal niets zeggen. Niet eens echt performen. Gewoon een technisch medewerker zijn ofzo, weggecijferd op de achtegrond, maar stil en onmisbaar. Laat iets anders het werk voor je doen. Zeker als het vermoeiend zou zijn. Doe zelf iets gemakkelijk.

Waar weinig talent voor nodig is. Maar maak vooral geen woorden vuil aan woorden. En maak ook geen woorden vuil aan een tekst die je liever niet zou schrijven. Doe maar niet alsof en geef toe dat je ‘tijd en vrije wil’ toch nooit echt goed begrepen hebt.

de durée, wat was dat? pe purée, mat mas pat?

BELANGRIJK(!):

Wat je kan verwachten: bijna niets.

Wat er gezegd moest worden: toch maar iets.

Op  15 maart 2026 activeert Joost Pauwaert zijn tentoonstelling A Good Hammering met een performance.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.