12.06.25, 20:00, Elen Braga, book launch & screening

Begin juli nam Ommery De Zutter zijn intrek in KIOSK als kunstenaar in residentie. Terwijl KIOSK tijdens de zomer gesloten bleef voor het publiek, gebruikte Ommery De Zutter het anatomisch theater als een kaart voor het creëren van een immersieve VR-ervaring.

De tentoonstelling van Ommery De Zutter, de Wereldgeest, die uit deze residentie voortkwam, opent op 12 september en is te bezoeken tot en met 4 oktober.

Wat gebeurt er wanneer de creatie materieel eindeloos wordt?
Waarbij vaardigheden tot creatie een secundaire rol gaan spelen?
Hoe zou de expressie dan verlopen? Op welke manier is ze anders?
Is ze valabel?
Blijft ze valabel wanneer het dan ook over zichzelf blijft gaan?
Of verstrikt de creatie dan teveel in zichzelf?
En als dat dan zo is, mag dat niet gewoon?
Vanaf wanneer is creatie nuttig voor de Ander?
Is creatie vanuit creatie niet net creatie?
Heeft het zin om vanuit leegte hetzelfde idee te onderzoeken wanneer iemand dit gestoeld reeds aanvat?
Kunnen we het aanvaarden wanneer creatie niet meer voor ons bedoeld is?
Waar ligt het evenwicht met de Ander tijdens creatie?
Is het onevenwicht van tijd, en energie met de Ander niet net nodig voor creatie?
Zijn wij ook de Ander?
Zijn wij zonder de Ander?
Verstoort nadenken over creatie en de Ander het huidige evenwicht?
Is het niet gewoon overduidelijk dat de volgende vormen van creatie net voorbij onze eigen abstractie zullen gaan vanuit semantische geometrische constructies die ons eigen begrip overstijgen tot nieuwe realiteiten

Op basis van een in principe quasi onbeperkt groeiend aantal woordreeksen die via een simpele regel en associatie voortkomen uit één woord maakt Veva Leye configuraties waarin dezelfde woorden, heel anders gemonteerd, ook weer anders gelezen/bekeken kunnen worden. De soms uncanny klonterende woordbeelden spelen een nu eens breed uitwaaierend, dan weer zich op zichzelf terugplooiend spel en resoneren in deze beweging met de fotografische en tekenmatige registraties van Jelle Martens die fragmenten, reproducties en alledaagse observaties in gelaagde prints en tekeningen samenbrengen. Elke druklaag of tekening wordt een voorlopig kader waarin slechts tijdelijk gestolde beelden samenkomen, overlappen en weer uiteen vallen. Beeld en taal buitelen hortend en stotend verder. Letters vormen woorden vormen beelden lezen kijken.

KASKcinema kruipt terug uit de schaduw en meteen de spotlights in. Als de doorwinterde diva’s die we zijn, starten we het seizoen met een groteske dosis glamour. Lurker is het speelfilmdebuut van Alex Russell, bekend van de serie Beef (2023), en volgt het relaas van de jonge muziekfan Matthew die zichzelf tot de binnenste kring van zijn favoriete popster probeert te werken. Wat start als een bloeiende vriendschap neemt al snel meer precaire vormen aan waarbij Matthew steeds grotere extremen najaagt om zijn nut te bewijzen.

Russell etaleert hier opnieuw zijn kunde in het dynamisch weergeven van haat-liefde relaties en puurt narratieve poëzie uit passieve-agressie. Met moreel complexe personages, zwoele cinematografie en genoeg cringe-momenten om van te tandenknarsen is Lurker een even doordringende als dansbare satire over roem en intimiteit in het Tiktok-tijdperk.

Deze vertoning wordt ingeleid door KASKcinema snoetjes Elisa De Schepper & Lennart Soberon.

In Beau Travail transformeert Claire Denis de roman Billy Budd (1924) tot een zintuiglijke meditatie over macht, onderdrukking en lust. Wanneer Galoup, officier in het Franse Vreemdelingenlegioen in Djibouti, in de ban raakt van de charismatische Sentain, begint de militaire ordelangzaam af te brokkelen. Tussen koloniale restanten en uitgestrekte woestijnlandschappen ontvouwt zich een ritmische en sensuele choreografie.

Denis komt met haar camera akelig dicht op de vaak ontblote huid van haar personages en onderzoekt hoe elke blik en beweging geladen zijn met verlangen, jaloezie en rivaliteit. Meer dan vijfentwintig jaar later blijft Beau Travail een van de meest fascinerende en onnavolgbare films van haar generatie.

Deze vertoning wordt ingeleid door filmwetenschapper Alexander De Man.

Ook onze cultreeks Weird Wednesday zet terug de keel open. Ditmaal starten we kakofonisch met een horror-musical uit de hand van Takashi Miike. Wanneer een huisvader door besparingen zijn baan verliest, begint hij met zijn gezin een bed & breakfast. Het leven als middenstander blijkt echter ook geen pretje. Zomergasten sterven in de meest vreemde omstandigheden terwijl de romantische avances van een zeekapitein het gezin uit elkaar dreigen te trekken.

Gekend van geweldspektakels als The Audition (1999) en Ichi, the Killer (2001) is Miike Japans meest vooraanstaande ambassadeur van alles dat vreemd, vies en vleselijk is. The Happiness of the Katakuris is misschien wel zijn meest excentrieke mutatie: een pervers popnummer gespekt met claymation en karaokesing-alongs.

Voordat Parker Posey een door benzodiazepinen benevelde trophy wife vertolkte in White Lotus(2025), vestigde ze met Party Girl haar reputatie als de girl-next-door van de jaren 90 (zij het met een hoek af). Posey’s personage Mary, de titulaire party girl, tracht de overstap te maken naar een baan in de New York Public Library. Uitgerust in een overvloed aan luipaardprint en ecstasykleurige tinten, smijt ze zichzelf in het bibliothecaressenbestaan.

Vol feestjes, flirts en falafel is de film een ode aan de ritmes van de nacht — alsook de katers die daarop volgen. Regisseuse Daisy Von Scherler Mayer deed interviews met zowel DJs als bibliothecarissen en combineerde deze met haar eigen ervaringen als feestzwijntje tot een levendig, insiderperspectief op de highs en lows van New York in de late uurtjes.

Voorafgaand aan de vertoning organiseren we ism bibliotheek De Krook een boekenruil in de foyer.

Deze vertoning wordt ingeleid door bibliothecaresse Maike Somers.

Pak je knutseldoos bij de hand, vol krijt, lijm en plakband.

KIDScinema schotelt knotsgekke filmpjes voor aan de kleinere filmbezoeker. Ditmaal wordt de cinemazaal een grote knutselruimte waar maffe filmpjes in elkaar worden gezet.

Film-Plateau opent haar reeks voor het semester ‘Sport en Stamina’ met een veelkleurig zegeboeket aan korte films. Van de boksring in Combat de boxe (Charles Dekeukeleire) tot de duikplank van Taris, Roi de l’eau (Jean Vigo) laveert dit programma tussen verschillende competitieve sporten heen. Het toont stille film en klankmateriaal, en schakelt tussen feitelijke reportages (Clemens De Landtsheer), en de politiek geladen docu Dood van een Sandwichman (Robbe De Hert) waarin de wielersport een speerpunt vormt. Als uitsmijter delen we enkele verbijsterend mooie sportwetenschappelijke onderzoeksfilms van de menselijke beweging, die in 2024 door het UGent-HILO werden gedoneerd aan de Boekentoren.

Deze vertoning wordt ingeleid door leden van Film-Plateau en voorzien van live muziek.

Dit meesterwerk van Pier Paolo Pasolini gaat uit van een simpele premise: ‘wat als Christus terug zou komen als een sexy anarchist met te strakke truitjes’? Een mysterieuze vreemdeling, gespeeld door Terence Stamp, verschijnt op een dag aan de deur van een bourgeois Italiaans gezin. Eén voor één geraken de familieleden geobsedeerd door zijn aanwezigheid en maakt hun burgerlijke moraal plaats voor revolutionaire gevoelens. Wanneer de vreemdeling plotseling verdwijnt, valt de leegte van hun bestaan niet langer te ontkennen.

Onze gastspreekster van dienst benut voor deze vertoning Teorema als canvas om de kunsthistorische inspiraties van Pasolini te ontleden. Met religieuze motieven en renaissance beeldtaal weeft Pasolini een netwerk aan visuele allusies die de catechese van het kapitalisme blootleggen.

Deze vertoning wordt ingeleid door kunstwetenschapster Fien Vrolix.

het balanseer presenteert Het kwaad van Frank Vande Veire:

We leven in een rare tijd. We beschuldigen elkaar over en weer van racisme, seksisme, fascisme, zelfverrijking, onverschilligheid... Op het internet en in de pers regent het van verdachtmakingen en veroordelingen, alsof er een wedstrijd gaande is waarin we elkaar proberen te overtreffen in morele verontwaardiging. Tegelijk heeft men het zelden over het kwaad, en nog minder over ‘zonde’. Deze begrippen worden afgedaan als achterhaald, al te religieus of metafysisch beladen, als restanten van een kwalijke, joods-christelijke erfenis. In zijn werpsels blaast Frank Vande Veire deze concepten nieuw leven in. Hij buigt zich over het kwaad dat in de wereld en in onszelf woedt, hierbij aangespoord door een filosofische of literaire tekst, een nieuwsbericht, een documentaire of een persoonlijke belevenis. Hij duikt in de krochten van onze afgunst, (zelf)haat, rancune... De mens kwelt anderen omdat hij een zelfkweller is.

Over Frank Vande Veire

Van Frank Vande Veire verschenen eerder bij het balanseer de romans BloeiendeAgatha (2013) en Het einde van alle straten (2022). Hij schreef ook filosofische essays over kunst, literatuur en maatschappelijke fenomenen: Als in een donkere spiegel. De kunst in de moderne filosofie (2003), Neem en eet, dit is je lichaam (2005) en Tussen blinde fascinatie en vrijheid. Het mensbeeld van Slavoj Zizek (2015).

In het jaar 80 AMM (After Mickey Mouse) smeedt een groep maffia-katten een complot om de muizenpopulatie van de door dieren geregeerde Planeet X uit te roeien. Muizenwetenschapper professor Fushimishi lijkt het wapen te hebben gevonden tegen de bedreiging voor het leven van zijn volk en schakelt agenten Intermouse en Nick Grabowsky in om de plannen te bemachtigen uit kattenstad Pokyo.

Deze Hongaarse parel is een katje dat zich niet zonder handschoenen laat vastpakken. Met knipogen naar de spionagefilms uit de jaren 70 en een funky kleurenpallet, is Cat City een antropomorfe James Bond-adaptatie die zich niet laat temmen. Gemaakt tijdens de periode dat de Hongaarse animatie-industrie in volle bloei stond, geldt Cat City als een triomf van grote durf op klein budget.

Deze vertoning wordt voorzien van een selectie kaasproevertjes.

Op donderdag 1 oktober vieren we de lancering van De Spijtige Herder 3, een tijdschrift gewijd aan kunst en poëzie, onder redactie van Gerard Herman, Nel Aerts, Jan Op de Beeck, Arne Bastien en Vincent Geyskens.

In dit derde nummer vind je:

• Een exclusief interview met Hans Werner Poschauko — de persoonlijke assistent en vertrouweling van Maria Lassnig — over zijn werk en leven met de kunstenaar.
• Een reeks tekeningen van Jolijn Baeckelandt.
• Een aantal teksten over de plaats van de schilderkunst in de hedendaagse kunstwereld. Deze teksten kwamen voort uit HAND & HORIZON, een “seminarie over schilderkunst” dat we in maart van dit jaar organiseerden aan KASK & Conservatorium. Studenten en docenten uit Leipzig, Malmö, Helsinki en KASK Gent kwamen samen om lezingen te geven en over schilderkunst te discussiëren (zie de bijgevoegde inhoudstafel).
• Een recent zelfportret van Vincent Geyskens, als ongenummerde zeefdruk gereproduceerd op de achterflap.

Tijdens de lanceringsavond wordt er poëzie voorgedragen door:

Brunhilde Von Braun
Veva Leye
Vincent Geyskens
…

Er is ook live muziek.

Gaston Schoukens genoot in de jaren 1930 bekendheid als maker van populaire Brusselse komedies. Met Un Soir de Joie beleefde hij nog één groot succes. De film, gebaseerd op een waargebeurde verzetsactie uit november 1943, vertelt hoe het Belgische verzet een vervalst nummer van de pro-Duitse krant Le Soir verspreidde, vol spot en parodie op de bezetter. Opvallend is dat Schoukens het oorlogsleed grotendeels ontwijkt, maar kiest voor een lichtvoetige benadering in de traditie van Tijl Uilenspiegel. Toch is de film niet louter vrolijk: enkele wrange momenten verraden dat de oorlog ook in deze komedie sporen had nagelaten.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent filmgeschiedenis Gertjan Willems.

Tijdens een zenuwslopende WK-kwalificatiewedstrijd verzamelen enkele jonge vrouwen zich rond het stadion in Teheran. Binnen juichen 100.000 mannen mee met de grote emoties die Koning voetbal hen dicteert. Omdat de vrouwen geen toegang krijgen tot de tribunes, zoeken de vriendinnen creatieve manieren om de match toch van dichtbij mee te maken.

In Offside verweeft de Iraanse New Wave cineast Jafar Panahi humor, genderrollen en sociaal engagement tot een bruisend portret van een Iraanse samenleving in beweging. De poreuze grens tussen feiten en fictie blijft in zijn spel van film maken steeds nabij.

Maak kennis met je nieuwe favoriete film over… havermout! De Porridge Making World Cup klinkt misschien net zo saai als de pap waar dit kampioenschap om draait, maar niets is minder waar. Elk jaar lokt de wedstrijd een waaier aan excentrieke deelnemers van over de hele wereld naar het pittoreske dorpje Carrbridge in de Schotse Hooglanden.

Regisseur Constantine Costi weet het dorp Wes Anderson-achtig tot leven te brengen in symmetrische kaders en schilderachtige composities. Met een mix van humor, oprechte verhalen en innemend excentrieke karakterportretten, bewijst de film hoe je met enkel havermout, zout en water het beste uit een simpel concept kan halen.

Deze vertoning wordt voorzien van een gratis kom huisbereide havermout.

Animatie is een gek beestje, vaak ook letterlijk. Wat eigenlijk niet zou moeten bewegen, beweegt. Het onmogelijke wordt mogelijk, het fantastische werkelijk. Met deze collectie korte creature features schrijven we een veelkleurige liefdesbrief aan alles dat kruipt, krioelt en kronkelt. Verwacht Marcel the Shell, de heupwiegende zeeslak uit Babobilicons (1982), een rondrijdende waterketel en een koffiepot met kreeftenscharen. Alsook een Moomin-aflevering voorzien van een nieuwe soundtrack gemaakt door synthesizer-sensatie Vessel.

Dit programma werd met zorg samengesteld door experimenteel kunstenaar Anouk De Clercq, in het kielzog van haar solotentoonstelling Love That Moves The Sun. De tentoonstelling loopt van 7 oktober tot 13 december 2026 in STUK, Naamsestraat 96 in Leuven.

De allermooiste filmpjes van het filmfestival Filem’On!

Cinema voor de allerkleinste bioscoopbezoeker! Ouders en kinderen vanaf 4 jaar zijn welkom op deze vertoning waarin we een gevarieerde en originele reeks filmpjes presenteren.

Ter gelegenheid van een onderzoeksseminarie over de beeldvorming van Georges Rodenbach’s symbolistische roman Bruges-La-Morte (1892) serveert Film-Plateau de visueel verbluffende adaptatie van de Amerikaanse multi-kunstenaar Ronald Chase uit 1978. De film van Chase wordt gekoppeld aan Apolline (1959), een kortfilm van Lucien Deroissy.

Deze onbekende schat van de Belgische auteurscinema is gebaseerd op een novelle van Franz Hellens, die een interessante variant vormt op de plotstructuur van Rodenbachs roman. Op locatie gefilmd in Gent, zien we het relaas van een schilder die gefascineerd geraakt door een melancholische vrouw, starend naar de verstilde kanalen van de historische binnenstad. Een bijzonder tweeluik voor kunstwetenschappers in spe.

Deze vertoning wordt ingeleid door docent kunstwetenschappen Steven Jacobs.

Tegen de achtergrond van de twintigjarige onafhankelijkheidsoorlog in Guinee-Bissau volgt Mortu Nega de dertigjarige Diminga, wiens man aan het front vecht tegen de Portugese kolonisten. De oorlog loopt ten einde, maar al snel wordt duidelijk dat de strijd in veel opzichten nog maar net is begonnen, en dat de nieuwe lasten op de schouders van de vrouwen rusten. Mortu Nega, zij die de dood weigeren, dragen de verantwoordelijkheid om het verwoeste land opnieuw vorm te geven.

Deze politieke parabel is de eerste speelfilm in onafhankelijk Guinee-Bissau en tevens de eerste fictiefilm die de ervaringen van de oorlog in beeld brengt. Regisseuse Flora Gomes verweeft op een ingetogen toon geschiedenis met mythologie in kleine verhalen die bewijzen dat film als belangrijk wapen diende in de dekoloniale strijd.

Lesbische nonnen in het New York van de jaren 80 vatten in historische geschriften een zoektocht aan naar de geschiedenis van de dildo. Hun reis loopt parallel met de melodramatische conventies van de filmgeschiedenis. Deze twee films weven elk verschillende verhaal- en tijdlijnen samen in een zoektocht naar verlangen, genot en de expressie ervan buiten de norm. Hoe kan een subversief filmisch experiment antwoord bieden op een katholieke opvoeding? Hoe kan een keramische dildo afstand nemen van fallische verwachtingspatronen? En wat als we ons seksueel genot zelf vorm geven, letterlijk, met handgemaakte silicone dildo’s?

De woorden van Puk Bennie vullen de filmische vertellingen van Su Friedrich en Paula Tomás Marques aan in deze ontdekking van wat genot en verlangen kan betekenen.