26.02.26, 20:00, Opus13, Grieg, Byström & Stenhammar

Studenten uit de instrument-, kamermuziek en zangklassen van KASK & Conservatorium brengen de klinkende resultaten van hun werk van de voorbije maanden. We groeperen dit jong, talentrijk geweld onder de noemer Springsounds.

De mens reist al zolang als hij bestaat, voor het plezier, uit noodzaak, om ergens aan te ontsnappen of om iets te bereiken. Duo Bel Ayre onderzoekt die Will to Wander spelenderwijs. Waar komt die reislust vandaan? En waarom zijn we er tot op de dag van vandaag onderhevig aan? Is het de drang naar het onbekende, of hoop op een betere toekomst? Wie zijn de reizigers die we onderweg tegenkomen, en welke verhalen dragen ze met zich mee? Op die vragen proberen Lieselot De Wilde (zang, tenorbanjo, draaiorgel) en Peter Verhelst (gitaar, ud) antwoorden te vinden aan de hand van liederen uit alle uithoeken van de wereld. Zo treden ze in de voetsporen van troubadours en andere reizende muzikanten. Haak vooral aan op deze muzikale tocht en laat u meevoeren, achter op een Siciliaanse paardenkar of te voet, van Antwerpen tot aan de Zwarte zee. Elena Olga Groppo en Emiliano Cedillo voelen zich helemaal thuis in avontuur en ontdekking: ze combineren hedendaagse muziek met – u leest het goed – circus. Samen creëren ze een artistiek antwoord vol, al dan niet muzikale, acrobatie.

Een vaste waarde in de Belgische klassieke muziekwereld en ver daarbuiten: Het Collectief. Sinds hun oprichting in 1998 verbindt het ensemble de muziek van de Tweede Weense School en het modernisme met de klassieke muziek van vandaag. Dat doen ze vanavond opnieuw, met Stravinsky’s L’Histoire du Soldat en Adagio aus dem Kammerkonzert van Alban Berg. Ook Galina Ustvolskaya schuift mee aan tafel. In de tweede helft stappen we met Bram Van Camps Music for 3 instruments uit 2010 de 21ste eeuw binnen. Hij wordt geflankeerd door Charles Ives en Béla Bartók. Het jongste werk op de affiche is ongetwijfeld van Ata Öz, student compositie aan KASK & Conservatorium, die speciaal voor deze avond een creatie schreef.

De studenten uit de master-na-master hedendaagse muziek stellen het resultaat voor van een workshopweek onder de vleugels van multidisciplinair muzikant Sarah Wéry. Instrumentale muziek, vertelling en geluidsinstallaties zouden wel eens organisch in elkaar kunnen overlopen.

Het harmonieorkest van KASK & Conservatorium speelt onder leiding van dirigent Michel Tilkin een programma waar Messiaens Oiseaux Exotiques naast Time Machine van Otto Ketting staat. Dat werk voor houtblazers en percussie werd in 1972 geschreven voor het Nederlands Blazers Ensemble. Afsluiten doen ze met de wereldberoemde Schilderijententoonstelling van Modest Mussorgsky.

Tijdens deze projectweek slaan de studenten zang en instrument van de afdeling klassieke muziek de handen in elkaar met hun collega’s van andere opleidingen. Samen maken ze hun eigen versie van Rameau’s opera Pigmalion. Pigmalion, de beeldhouwer uit de Griekse mythologie die verliefd werd op het standbeeld dat hij zelf uit marmer kapte, is in de muziek- en literatuurgeschiedenis wel vaker een bron van inspiratie gebleken, maar de bekendste versie is misschien wel die van de musical My Fair Lady. Rameau schreef zijn eenakter zo’n tweehonderd jaar eerder.

Of de studenten deze week net als Pigmalion verliefd worden op hun eigen creatie ontdekt u tijdens een van de voorstellingen op zaterdag en zondag. De muzikale leiding ligt in handen van dirigent Bart Naessens. De regie komt dan weer uit de creatieve koker van Marijke Pinoy.

Hoe benader je een instrument waarvoor al een enorm repertoire geschreven is? Het is het uitgangspunt van enkele van de componisten die de revue passeren in het nieuwste project van Brecht Valckenaers. In zijn Musica Ricercata, dat uit elf korte stukjes bestaat, experimenteert György Ligeti met simpele structuren, ritmes en klanken. Hij begint met slecht twee noten, om er bij ieder nieuw stukje eentje toe te voegen, totdat uiteindelijk alle noten uit de twaalftoonreeks klinken. Doel was om uit de schaduw van Bartók te treden. Maar helemaal los kwam hij niet.

Valckenaers combineert dit stuk van Ligeti met werken van Lachenmann, Cowell, Kurtág, Crumb en jawel, Bartók en voegt er ook nog enkele eigen composities aan toe.

Ligeti en companen worden in ware estafettestijl met elkaar afgewisseld waardoor de grenzen tussen de componisten vervagen.

Double bill: TLF Trio met een mix van geschreven composities, improvisatie, sampling en elektronische beats, klassieke kamermuziek, minimalisme, pop en house; en de mysterieuze Dylan Henner met zijn kenmerkende combo van ambient-getinte synths, marimba, digitaal koor en gemanipuleerde stemklanken.

TLF Trio
TLF Trio is een experimenteel muziekensemble bestaande uit celliste Cæcilie Trier, pianist Jakob Littauer en gitarist MK Velsorf. Ze brachten hun eerste album, Sweet Harmony, uit op het Franse elektronische en experimentele label Latency in 2022 en een EP, New Songs & Variations, met nieuw materiaal en bewerkingen van de Duitse techno-pionier Moritz von Oswald op Latency in 2023. In 2025 verscheen hun tweede volledige album, Desire, op 4 september via 15 love.

Dylan Henner
Dylan Henner blijft een enigszins mysterieus figuur binnen de ambientscene. Sinds zijn entree in 2020 — via cassette-releases bij onder meer Phantom Limb, Dauw en AD93 — laat hij vooral zijn muziek spreken. Publieke promotie mijdt hij, maar zijn ontwapenend poëtische titels verraden een scherp verbeeldingsvermogen. Zijn debuutalbum The Invention of the Human onderzoekt grote vragen rond menselijkheid, beschaving en technologie. In het vervolg You Always Will Be (2022) schetst Henner het volledige levensverloop, van geboorte tot overlijden. Zijn nieuwste werk, Star Dream FM, is een met koorzang doorspekt, experimenteel ambientalbum dat klinkt als een mysterieuze radio-uitzending vol jeugdherinneringen.

Igor Stravinsky schreef de muziek voor het ballet Petrushka in 1911, later bewerkte hij ze voor orkest. Het verhaal doet een beetje denken aan dat van Pinokkio: een pop komt tot leven en ontwikkelt een eigen gevoelswereld.

In deze vierhandige uitvoering komt er geen dans of orkest bij te pas, wel twee steengoede pianisten: Emmy Wils en Piet Kuijken. Vroeger was de een student van de andere, nu zitten ze samen achter het klavier en hebben zij de touwtjes in handen van Petrushka en de andere kermispoppen.

Daartegenover staat het pianoduo Croene en Cornelis. Zij benaderen Petrushka op een geheel eigen manier en stellen de machtsverhoudingen in vraag: wie bespeelt wie? Wie volgt en wie leidt? En is met twee aan één piano spelen wel zo symbiotisch als het lijkt?

Raphaël Feuillâtre is voorlopig nog redelijk onbekend bij het grote publiek, maar is een van de meest geprezen klassieke gitaristen van het moment. De jonge fransman won in 2018 de Guitar Foundation of America Competition en in 2021 riep ADAMI hem uit tot ‘Classical Revelation’. En een revelatie is hij. Er volgde een platencontract bij Deutsche Grammophon in 2022 en twee zeer goed onthaalde albums: Visages Baroques en Spanish Serenades. Met eigen arrangementen breidt hij het repertoire voor klassieke gitaar uit en drukt er zo een eigen stempel op. Vooral muziek voor piano en klavecimbel trekt zijn aandacht, zoals ook blijkt uit de programmakeuze voor MIRY. Zijn frisse benadering en knisperende virtuositeit doen zowel Bach als Piazzolla alle eer aan en bewijzen dat de gitaar zowat het meest veelzijdige instrument ter wereld is.

Een betere vertolker voor muziek van Schubert dan het Alinde Quartett kunnen we ons niet voorstellen: ze hebben zich zelfs naar een van zijn liederen vernoemd! Het kwartet ging enkele jaren geleden een opmerkelijke uitdaging aan en wil tussen 2020 en 2028 — het jaar waarin Schubert 200 jaar overleden zal zijn — al zijn werk voor strijkkwartet hebben opgenomen. Voorlopig staat de teller op vier albums, waarvan het laatste in het najaar van 2025 verscheen. Hun evenwichtige, warme spel kan op veel bijval van critici rekenen, maar oordeelt u vooral zelf. Het Alinde Quartett brengt Schuberts jeugdige Ouverture en zijn dramatische vijftiende strijkkwartet, dat hij een half leven later schreef. Ze vullen aan met werk van de in Rotterdam geboren John Borstlap en het Miserere mei van een andere Nederlandse meester, Jan Pieterszoon Sweelinck.

De jonge Italiaan Mattia Fusi is een van de meest interessante pianisten van zijn generatie. Hij studeerde in Trieste en Keulen en reeg de prijzen aan elkaar. Hij heeft een bijzondere voorliefde voor hedendaagse composities en zet zich in om de muziek van Giampaolo Coral weer op de kaart te zetten. Maar ook Bach neemt een centrale rol in zijn carrière in. Hij kiest voor de derde en vierde partita, elk opgebouwd uit zeven, vaak door dans geïnspireerde delen. Afsluiten doet hij enigszins verrassend met de pianosonate van Samuel Barber. Dit naoorlogse werk, dat Barber van plan was deels tijdens een verblijf in Rome te schrijven, werd in 1949 door Vladimir Horowitz in première gebracht en was een instant succes. Het wordt gezien als een van Barbers belangrijkste werken en een hoeksteen van de 20ste-eeuwse Amerikaanse klassieke muziek.

Anna Alvizou en Timothy Veryser vinden elkaar in een liedprogramma met muziek van Schubert, Copland, Wolf en Barber. Hoewel Veryser al op jonge leeftijd door muziek gebeten was, koos hij pas na zijn studies Global Business Management voor het Conservatorium van Gent, waar hij bij Cristianne Stotijn en Hendrickje Van Kerckhove studeerde. Veryser is sinds zijn afstuderen een gewaardeerd tenor in menig Europees operahuis en zingt regelmatig in producties van De Munt en Opera Ballet Vlaanderen.

Hij bundelt de krachten met Anna Alvizou, een liedbegeleider in hart en nieren. Zij schoolde zich onder meer aan de Musikhochschule van Trossingen en aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Als onderzoeker werkt ze samen met prof. Kathleen Gyssels van de Universiteit Antwerpen.

Met The Necks strijkt een van de meest eigenzinnige bands van de zuidelijke hemisfeer neer in Gent. De Australische groep werkt al achttien albums lang aan haar unieke sound. Lange, misleidend simpele nummers waren altijd al hun handelsmerk, maar op hun nieuwste album lijken Chris Abrahams (piano), Tony Buck (drums en Lloyd Swanton (bas) de tijd helemaal buitenspel te zetten. De bezwerende sfeer die ze oproepen maakt gewicht- en tijdloos.

Zet daar het Brusselse trio Going (João Lobo, Giovanni Di Domenico en Pak Yan Lau) en de Japanse drummer Tatsuhisa Yamamoto bij en u krijgt een cocktail waar uw hoofd de volgende morgen nog van tolt. Het gelegenheidskwartet met dubbele drums staat garant voor ritmisch vuurwerk. De avond wordt geopend door Going’s Pak Yan Lau, die in muzikale dialoog gaat met het GAME ensemble.

Voor John Luther Adams is muziek meer dan ritme, harmonie, melodie en timbre. Zijn composities zijn heuse geluidslandschappen en intrigerende klankwerelden waarin je als luisteraar bijna fysiek kunt verdwalen. Kaja Farszky selecteerde vier delen uit zijn monumentale The Mathematics of Resonant Bodies, waarin Adams de rijkdom van het percussie-instrumentarium exploreert — denk cimbalen, tamtams, snaredrums — waarvan de resonanties regelmatig aan koormuziek doen denken.

Met Adams’ idee over resonantie en muziek in het achterhoofd, gingen Cedric Haeck en Ine Garré aan de slag. Meer dan een contrabas en hun eigen lichaam hebben zij daarbij niet nodig. Ze onderzoeken al improviserend waar de grens tussen muziek en dans ligt en hoe tastbaar of fluïde die is. Alles en iedereen kan tenslotte een resonerend lichaam zijn.

Op 19 februari 2026 blaast György Kurtág 100 kaarsjes uit en dat viert SPECTRA met een concert dat volledig aan de Hongaarse componist gewijd is. Kurtágs muziek lijkt van alle balast ontdaan: er staat geen noot teveel. Rode draad in dit hommageconcert is dan ook zijn Signs, Games and Messages, een soort verzameling van kleine miniaturen. Eigen aan een verzameling is dat die nooit af is. SPECTRA maakte een selectie en plaatst Kurtág in het gezelschap van enkele van zijn eigen muzikale helden — Bach, Webern, Bartók en Kodály — en van enkele componisten uit de 21ste eeuw — Clara Ianotta en Salvator Sciarrino — die door hem beïnvloed zijn. Studenten van KASK & Conservatorium voegen daar nog een creatie van Côme Lenseigne aan toe. De avond eindigt zoals ze ook begint, met de aria uit de Goldbergvariaties van Bach. Onderweg hoort en ziet u SPECTRA in zowat alle mogelijke combinaties die er met vier muzikanten te maken zijn: solo, duo, trio en kwartet.

Marlies Cornelis en Suzan Peeters laten voor dit concert hun creativiteit de vrije loop en doen dat voor het eerst als duo. Peeters belooft met een achtergrond in live electronics alvast een verrassende benadering van de sowieso veelzijdige accordeon. In oktober 2025 bracht ze haar eerste plaat Cassotto uit bij het Belgische blickwinkel — een avontuurlijke roadtrip. De titel verwijst naar een resonantiekamer in de accordeon, die de toon warmte, zachtheid en diepgang verleent.

Marlies Cornelis steekt haar liefde voor hedendaags werk en experiment niet onder stoelen of banken. Met haar afstudeerproject Twenty Something (f.) legde ze de focus op jonge vrouwelijke componisten. Momenteel werkt ze aan een nieuw soloproject, The Untempered Pianist (f.), waarin ze het hokje van de gangbare concertpraktijk openbreekt en de traditionele stemming van de piano op de korrel neemt.

Cydonia Barocca strijkt opnieuw neer in Gent en doet dat dit jaar alweer voor de negende keer. Iedere editie plaatst het festival voor barokmuziek een specifiek instrument in de schijnwerpers. Dit keer valt die eer te beurt aan de hobo. ’s Werelds beste hoboïsten schuiven aan voor een onvergetelijk Pinksterweekend vol Bach, Telemann en Graupner. Wat deze componisten voor het hoborepertoire hebben betekend, komt u te weten tijdens de middag- en avondconcerten, en de talrijke workshops en lezingen, waar de solisten worden bijgestaan door vakkundige strijkers, blazers, zangers en klavicinisten. Net zoals er op muzikaal vlak aandacht is voor onbekend werk, beoogt het festival ook culinair te verrassen in Bar Cydonia, waar zoals altijd een glansrol is weggelegd voor de onterecht onderbeminde kweepeer, het symbool van Cydonia Barocca.