30.04.26, 20:00, SPECTRA, Signs, Games and Messages

Marlies Cornelis en Suzan Peeters laten voor dit concert hun creativiteit de vrije loop en doen dat voor het eerst als duo. Peeters belooft met een achtergrond in live electronics alvast een verrassende benadering van de sowieso veelzijdige accordeon. In oktober 2025 bracht ze haar eerste plaat Cassotto uit bij het Belgische blickwinkel — een avontuurlijke roadtrip. De titel verwijst naar een resonantiekamer in de accordeon, die de toon warmte, zachtheid en diepgang verleent.

Marlies Cornelis steekt haar liefde voor hedendaags werk en experiment niet onder stoelen of banken. Met haar afstudeerproject Twenty Something (f.) legde ze de focus op jonge vrouwelijke componisten. Momenteel werkt ze aan een nieuw soloproject, The Untempered Pianist (f.), waarin ze het hokje van de gangbare concertpraktijk openbreekt en de traditionele stemming van de piano op de korrel neemt.

Voor John Luther Adams is muziek meer dan ritme, harmonie, melodie en timbre. Zijn composities zijn heuse geluidslandschappen en intrigerende klankwerelden waarin je als luisteraar bijna fysiek kunt verdwalen. Kaja Farszky selecteerde vier delen uit zijn monumentale The Mathematics of Resonant Bodies, waarin Adams de rijkdom van het percussie-instrumentarium exploreert — denk cimbalen, tamtams, snaredrums — waarvan de resonanties regelmatig aan koormuziek doen denken.

Met Adams’ idee over resonantie en muziek in het achterhoofd, gingen Cedric Haeck en Ine Garré aan de slag. Meer dan een contrabas en hun eigen lichaam hebben zij daarbij niet nodig. Ze onderzoeken al improviserend waar de grens tussen muziek en dans ligt en hoe tastbaar of fluïde die is. Alles en iedereen kan tenslotte een resonerend lichaam zijn.

Met The Necks strijkt een van de meest eigenzinnige bands van de zuidelijke hemisfeer neer in Gent. De Australische groep werkt al achttien albums lang aan haar unieke sound. Lange, misleidend simpele nummers waren altijd al hun handelsmerk, maar op hun nieuwste album lijken Chris Abrahams (piano), Tony Buck (drums en Lloyd Swanton (bas) de tijd helemaal buitenspel te zetten. De bezwerende sfeer die ze oproepen maakt gewicht- en tijdloos.

Zet daar het Brusselse trio Going (João Lobo, Giovanni Di Domenico en Pak Yan Lau) en de Japanse drummer Tatsuhisa Yamamoto bij en u krijgt een cocktail waar uw hoofd de volgende morgen nog van tolt. Het gelegenheidskwartet met dubbele drums staat garant voor ritmisch vuurwerk. De avond wordt geopend door Going’s Pak Yan Lau, die in muzikale dialoog gaat met het GAME ensemble.

Anna Alvizou en Timothy Veryser vinden elkaar in een liedprogramma met muziek van Schubert, Copland, Wolf en Barber. Hoewel Veryser al op jonge leeftijd door muziek gebeten was, koos hij pas na zijn studies Global Business Management voor het Conservatorium van Gent, waar hij bij Cristianne Stotijn en Hendrickje Van Kerckhove studeerde. Veryser is sinds zijn afstuderen een gewaardeerd tenor in menig Europees operahuis en zingt regelmatig in producties van De Munt en Opera Ballet Vlaanderen.

Hij bundelt de krachten met Anna Alvizou, een liedbegeleider in hart en nieren. Zij schoolde zich onder meer aan de Musikhochschule van Trossingen en aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Als onderzoeker werkt ze samen met prof. Kathleen Gyssels van de Universiteit Antwerpen.

De jonge Italiaan Mattia Fusi is een van de meest interessante pianisten van zijn generatie. Hij studeerde in Trieste en Keulen en reeg de prijzen aan elkaar. Hij heeft een bijzondere voorliefde voor hedendaagse composities en zet zich in om de muziek van Giampaolo Coral weer op de kaart te zetten. Maar ook Bach neemt een centrale rol in zijn carrière in. Hij kiest voor de derde en vierde partita, elk opgebouwd uit zeven, vaak door dans geïnspireerde delen. Afsluiten doet hij enigszins verrassend met de pianosonate van Samuel Barber. Dit naoorlogse werk, dat Barber van plan was deels tijdens een verblijf in Rome te schrijven, werd in 1949 door Vladimir Horowitz in première gebracht en was een instant succes. Het wordt gezien als een van Barbers belangrijkste werken en een hoeksteen van de 20ste-eeuwse Amerikaanse klassieke muziek.

Een betere vertolker voor muziek van Schubert dan het Alinde Quartett kunnen we ons niet voorstellen: ze hebben zich zelfs naar een van zijn liederen vernoemd! Het kwartet ging enkele jaren geleden een opmerkelijke uitdaging aan en wil tussen 2020 en 2028 — het jaar waarin Schubert 200 jaar overleden zal zijn — al zijn werk voor strijkkwartet hebben opgenomen. Voorlopig staat de teller op vier albums, waarvan het laatste in het najaar van 2025 verscheen. Hun evenwichtige, warme spel kan op veel bijval van critici rekenen, maar oordeelt u vooral zelf. Het Alinde Quartett brengt Schuberts jeugdige Ouverture en zijn dramatische vijftiende strijkkwartet, dat hij een half leven later schreef. Ze vullen aan met werk van de in Rotterdam geboren John Borstlap en het Miserere mei van een andere Nederlandse meester, Jan Pieterszoon Sweelinck.

Raphaël Feuillâtre is voorlopig nog redelijk onbekend bij het grote publiek, maar is een van de meest geprezen klassieke gitaristen van het moment. De jonge fransman won in 2018 de Guitar Foundation of America Competition en in 2021 riep ADAMI hem uit tot ‘Classical Revelation’. En een revelatie is hij. Er volgde een platencontract bij Deutsche Grammophon in 2022 en twee zeer goed onthaalde albums: Visages Baroques en Spanish Serenades. Met eigen arrangementen breidt hij het repertoire voor klassieke gitaar uit en drukt er zo een eigen stempel op. Vooral muziek voor piano en klavecimbel trekt zijn aandacht, zoals ook blijkt uit de programmakeuze voor MIRY. Zijn frisse benadering en knisperende virtuositeit doen zowel Bach als Piazzolla alle eer aan en bewijzen dat de gitaar zowat het meest veelzijdige instrument ter wereld is.

Igor Stravinsky schreef de muziek voor het ballet Petrushka in 1911, later bewerkte hij ze voor orkest. Het verhaal doet een beetje denken aan dat van Pinokkio: een pop komt tot leven en ontwikkelt een eigen gevoelswereld.

In deze vierhandige uitvoering komt er geen dans of orkest bij te pas, wel twee steengoede pianisten: Emmy Wils en Piet Kuijken. Vroeger was de een student van de andere, nu zitten ze samen achter het klavier en hebben zij de touwtjes in handen van Petrushka en de andere kermispoppen.

Daartegenover staat het pianoduo Croene en Cornelis. Zij benaderen Petrushka op een geheel eigen manier en stellen de machtsverhoudingen in vraag: wie bespeelt wie? Wie volgt en wie leidt? En is met twee aan één piano spelen wel zo symbiotisch als het lijkt?

Double bill: TLF Trio met een mix van geschreven composities, improvisatie, sampling en elektronische beats, klassieke kamermuziek, minimalisme, pop en house; en de mysterieuze Dylan Henner met zijn kenmerkende combo van ambient-getinte synths, marimba, digitaal koor en gemanipuleerde stemklanken.

TLF Trio
TLF Trio is een experimenteel muziekensemble bestaande uit celliste Cæcilie Trier, pianist Jakob Littauer en gitarist MK Velsorf. Ze brachten hun eerste album, Sweet Harmony, uit op het Franse elektronische en experimentele label Latency in 2022 en een EP, New Songs & Variations, met nieuw materiaal en bewerkingen van de Duitse techno-pionier Moritz von Oswald op Latency in 2023. In 2025 verscheen hun tweede volledige album, Desire, op 4 september via 15 love.

Dylan Henner
Dylan Henner blijft een enigszins mysterieus figuur binnen de ambientscene. Sinds zijn entree in 2020 — via cassette-releases bij onder meer Phantom Limb, Dauw en AD93 — laat hij vooral zijn muziek spreken. Publieke promotie mijdt hij, maar zijn ontwapenend poëtische titels verraden een scherp verbeeldingsvermogen. Zijn debuutalbum The Invention of the Human onderzoekt grote vragen rond menselijkheid, beschaving en technologie. In het vervolg You Always Will Be (2022) schetst Henner het volledige levensverloop, van geboorte tot overlijden. Zijn nieuwste werk, Star Dream FM, is een met koorzang doorspekt, experimenteel ambientalbum dat klinkt als een mysterieuze radio-uitzending vol jeugdherinneringen.

GAME (Rodrigo Evangelista, Siyi Xia)
Rodrigo Evangelista (piano) en Siyi Xia (viool) zetten de avond in gang met Sonata for violin and piano van Philip Glass. Glass, een sleutelfiguur in het minimalisme, was een pionier in een stijl die gebaseerd is op herhaling, gestage ritmes en geleidelijke transformatie. Zijn muziek evolueert langzaam, waardoor subtiele veranderingen een belangrijke betekenis krijgen. Het stuk werd voltooid in 2008 en was een opdracht van de gepensioneerde architect Martin Murray ter ere van de 70e verjaardag van zijn vrouw, Lucy Miller Murray. Het stuk bestaat uit drie delen. Het heeft een ritmische puls en transparante texturen die een lyrische, expressieve kant laten zien. De dialoog tussen viool en piano creëert een evoluerende klankwereld, waar subtiele veranderingen zorgen voor voortdurende beweging en emotionele diepgang.

Hoe benader je een instrument waarvoor al een enorm repertoire geschreven is? Het is het uitgangspunt van enkele van de componisten die de revue passeren in het nieuwste project van Brecht Valckenaers. In zijn Musica Ricercata, dat uit elf korte stukjes bestaat, experimenteert György Ligeti met simpele structuren, ritmes en klanken. Hij begint met slecht twee noten, om er bij ieder nieuw stukje eentje toe te voegen, totdat uiteindelijk alle noten uit de twaalftoonreeks klinken. Doel was om uit de schaduw van Bartók te treden. Maar helemaal los kwam hij niet.

Valckenaers combineert dit stuk van Ligeti met werken van Lachenmann, Cowell, Kurtág, Crumb en jawel, Bartók en voegt er ook nog enkele eigen composities aan toe.

Ligeti en companen worden in ware estafettestijl met elkaar afgewisseld waardoor de grenzen tussen de componisten vervagen.