25.03.26, 19:30, TLF Trio / Dylan Henner

Double bill met Klinck Trio en dudal & de Roover: van lieflijke soundscapes met beet tot hypnotiserende tape loops. Klinck Trio creëert langzaam ontvouwende soundscapes waarin melodie en stilte met elkaar verweven zijn, waardoor een delicate, kinderlijke ruimte van intimiteit en ontdekking ontstaat. Dudal & de Roover brengen tape-loops die geduldig en organisch bewegen tot ambient met korrel.

Over dudal & de Roover

De Belgische muzikanten Pieter Dudal en Adriaan de Roover verkennen de tactiele, geritualiseerde kunst van tapeloops, waarbij elk gebaar – het monteren, verschuiven en stapelen van tapes – het evoluerende geluid vormgeeft. Hun praktijk heeft zich ontwikkeld door liveoptredens op het Meakusma Festival en residenties in Kunstencentrum VIERNULVIER, Ancienne Belgique en Volta, waarbij ze akoestische en elektronische bronnen combineren tot meeslepende soundscapes die zich ontvouwen met zowel zorgvuldig vakmanschap als organische groei.

Adriaan de Roover, gevestigd in Brussel, baant al meer dan tien jaar een uniek pad in de experimentele elektronische muziek, met releases op labels als [PIAS], Dauw, Consouling en Fog Mountain. Hij is een ervaren samenwerkingspartner, installatiekunstenaar en componist van muziek in opdracht, recentelijk voor een modetentoonstelling van Milk of Lime (DE) en een 4DSOUND-project dat werd gecoproduceerd door STUK Leuven en MONOM. Zijn nieuwste album, ‘Other Rooms’ (Dauw), werd geprezen door Bandcamp, HHV en The Vinyl Factory.
Dudal is de artiestennaam van Pieter Dudal, een Gentse geluidskunstenaar en muzikant. Hij is de oprichter en curator van de labels Dauw en blickwinkel. Zijn werk verweeft lo-fi melodieën met langzaam evoluerende texturen, waardoor delicate elektro-akoestische composities ontstaan. In 2021 bracht hij zijn debuutalbum 'Can You Say It Again' uit en momenteel presenteert hij een maandelijkse show op Kiosk Radio in Brussel

Over Klinck Trio

Met hun debuutalbum My Hair is Everywhere ontvouwt Klinck Trio – Elisabeth Klinck (viool, stem), Adia Vanheerentals (saxofoon, stem) en Maya Dhondt (piano, stem) – een intieme taal waarin melodie en stilte elkaar in fragiele balans houden. De muziek wortelt in improvisatie en ademt een openheid waarin iedere klank en elke pauze betekenis krijgt.
Het album klinkt als een uitnodiging tot aandachtig luisteren: van fluisterende details en ademruimtes tot speelse melodieën en tedere resonanties. Geïnspireerd door onder andere Meredith Monk beweegt de muziek tussen lichtheid en melancholie, en zoekt ze naar een kwetsbare schoonheid die zich pas in stilte volledig ontvouwt.
Elisabeth Klinck is een hedendaagse violist, componist en performer uit Brussel, bekend om haar tijdloze, diepgaande klankwerelden. Haar albums 'Picture a Frame' (2023) en 'Chronotopia' – door The Quietus geselecteerd als een van de beste albums van 2025. In 2025 werd Elisabeth geselecteerd als een van de De Twintigers van radiostation Klara, een groep veelbelovende jonge artiesten die de toekomst van de Belgische klassieke muziek vormgeven.

Adia Vanheerentals is een van de meest veelbelovende jonge muzikanten van België. Ze werd geselecteerd voor Klara De Twintigers (2024) en is ook de drijvende kracht achter Bodem, haar trio met Anke Verslype en Willem Malfliet, waarmee ze in 2025 tijdens JazzLab op tournee ging. Haar solo-lp 'Here Are 5 Reasons to Meditate' verscheen in 2024 bij Ultra Eczema en haar volgende album 'Taking Place' bij Relative Pitch Records staat gepland voor november 2025.

Maya Dhondt is een in Brussel gevestigde pianist en abstracte virtuoos wiens praktijk zich uitstrekt van glitch-pop-experimenten tot hedendaagse pianowerken. Ze trad op tijdens festivals als Rewire (Den Haag) en Fifty Lab (Brussel) en haar debuutalbum 'wow, x' werd in 2024 uitgebracht op VIERNULVIER Records.

Support: GAME (Hui Chi Lee, Julen Latorre)

Plastic Air is een stuk voor flexibel duo, live elektronica en video van de Portugese componist Igor C. Silva. Licht, geluid, jazzgrooves en plastic eendjes komen samen in een intense en soms overweldigende audiovisuele setting, waarin humor en ruwe energie een belangrijke rol spelen.

Het stuk beweegt zich tussen strak vormgegeven momenten en meer open situaties, waardoor geluid, beeld en fysieke aanwezigheid vrij met elkaar kunnen interageren. Hui Chi Lee en Julen Latorre hebben het werk gearrangeerd voor basklarinet en drums, waarbij ze improvisatie gebruiken als een manier om het materiaal uit te breiden en in realtime te reageren op wat er op het podium gebeurt.

Double bill met de klassiek geschoolde gitarist Chuck Roth op een nieuwsgierig muzikaal verkenningstochtje door de elektronische muziekwereld, en Lea Bertucci, de autodidactische en eigenzinnige componist die field recordings en noise technieken met houtblazers verweeft tot installatiekunst en creatieve meesterwerkjes vol strijkers, blaasinstrumenten, percussie en creatief verkeerd gebruikte audiotechnologie.

Over Lea Bertucci

Lea Bertucci is een experimentele artiest, componist en performer wiens werk de wisselwerking tussen akoestische fenomenen en biologische resonantie verkent. Naast haar jarenlange ervaring met houtblazers, maakt ze in haar werk gebruik van ruimtelijke luidsprekeropstellingen, radicale methoden van vrije improvisatie en creatief misbruik van audiotechnologie. De laatste jaren heeft ze haar projecten uitgebreid naar locatiespecifieke en ruimtelijk bewuste projecten die nieuwe toegangspunten tot architectuur creëren. Haar benadering van muziek wordt gekenmerkt door dichte massa's aanhoudende dissonantie en een fascinatie voor de akoestische kern van alledaagse ervaringen.

Haar discografie overbrugt meer dan een decennium, met acht volledige soloalbums en een aantal samenwerkingsprojecten. In 2018 en 2019 bracht ze de soloalbums Metal Aether en Resonant Field uit op NNA Tapes, waarna ze haar eigen label Cibachrome Editions oprichtte, met A Visible Length of Light uit 2021 als eerste release, gevolgd door Murmurations uit 2022, een duo-album met Ben Vida.

Over Chuck Roth

De muziek van Chuck Roth fladdert. De onderzoekende stijl van de in New York gevestigde gitarist bouwt voort op golvende patronen die de fysieke eigenschappen van zijn instrument centraal stellen en hem meevoeren waar ze hem ook maar brengen. watergh0st songs, zijn debuut bij Palilalia, verzamelt nummers uit de afgelopen vijf jaar en biedt een intieme momentopname van zijn muziek, die put uit een eclectische achtergrond in klassieke gitaar, elektronische muziek en improvisatie.

Hoewel de muziek van Roth vaak vrij direct aanvoelt, schuilt er een dromerigheid in. Zijn teksten voelen niet te warm of te koud aan, maar hebben juist een weemoedigheid en melancholie over het leven van dag tot dag. Zijn verkennende stijl versterkt de teksten en geeft de muziek een gevoel van ennui, net als zijn focus op textuur. Elk nummer heeft een andere structuur: “Bunny Hop” ontvouwt zich als een eekhoorn die van tak naar tak springt, terwijl “Private Boy” een langzamere aanpak heeft en groeit vanuit vertraagde harmonieën die bijna klinken als strijkinstrumenten. Zijn texturen variëren van metaalachtig en stekelig tot zacht en vederlicht, en evolueren met zachtheid. Het gaat erom dat je ergens anders eindigt dan waar je begon, en kijkt naar de noten die ertussen vallen.

Over Sarah Grace Graves & Ali Choupani

Vanuit het GAME ensemble brengen Sarah Grace Graves en Ali Choupani Swallow’s Embrace, twee werken die de intieme ruimte benaderen waar stem en instrument elkaar ontmoeten. In Swallow’s Dream volgt Choupani de grens tussen wakker zijn en slapen, waar geluid overgaat in dromen en herinneringen en verbeelding met elkaar verweven raken. In Embrace vouwt de stem zich in zichzelf door middel van multiphonics om een tastbaar geluidsveld te creëren dat zowel eenzaam als gedeeld aanvoelt. Ali Choupani is fluitist, improvisator en geluidsontwerper wiens werk zich beweegt tussen klassieke uitvoeringen, experimentele praktijken en geluidsonderzoek. Sarah Grace Graves is een zangeres en componiste die werkt op het snijvlak van recital en ritueel. Haar solo album Three Names kwam in 2025 uit bij Elektramusic. Ze studeren beide in de master-na-master hedendaagse muziek aan KASK & Conservatorium.

Zelf een trekvogel in hart en nieren, schreef de Japanse vibrafoon- en marimbaspeler Masayoshi Fujita met zijn nieuwste album Migratory een soundtrack voor de eindeloze reis van zijn soortgenoten. Hij roept er een droomachtig universum mee op, één waarin de luisteraar moeiteloos boven de wolken uitstijgt. Net als de trekvogels blijft Fujita muzikaal telkens maar kortstondig op dezelfde plek, rusteloosheid vermomd als een belofte. Hij verrijkt de klanken van zijn melodisch slagwerk met elektronische effecten, iets waar ook Bertel Schollaert en Hein Devos het een en ander van afweten. Dit symbiotische duo creëert een al even intrigerende klankwereld, met bas- en baritonsaxofoon en elektro-akoestische manipulatietechnieken. Klank als een deken dat u omhult, zonder duidelijke oorsprong en zonder heldere contouren of grenzen.

De Schotse Brìghde Chaimbeul bewijst dat doedelzak allesbehalve stoffig is. Diepgeworteld in traditionele volksmuziek breidt ze de mogelijkheden van de Scottish smallpipes uit met invloeden uit avant-garde en elektronische muziek. De typische liggende noten van de doedelzak overgieten het geheel met een bezwerend sausje.

Zo maximalistisch als zijn outfits (en zijn piano) zijn, zo minimalistisch klinkt de muziek van de Amerikaanse totaalkunstenaar Charlemagne Palestine, die allesbehalve in één hokje te plaatsen valt. Ook bij Seppe Gebruers is er sprake van enige tegenstrijdigheid. Zijn twee piano’s zijn niet gelijkgestemd, maar net met een kwarttoon verschil. Wat is vals en wat is juist? Hoeveel ruimte zit er tussen de witte en de zwarte toetsen van het klavier? Alles wat u dacht te weten over stemming komt op losse schroeven te staan.

Dubbele line-up met Bhutanees-Amerikaanse freejazz guru en debuut van een spiksplinternieuw improvisatieduo uit eigen land.

Clara Levy & Ruben Machtelinckx bouwden de voorbije jaren allebei een welverdiende reputatie op als avontuurlijke improvisatoren. Speciaal voor Ruiskamer spelen ze voor 't eerst een duoset samen.

Ruben Machtelinckx' muziek is geëvolueerd van zachte melodieën en folkinvloeden naar een klankwereld waarin wrijving en een verborgen ongemak huizen, zonder de kracht van de songs te verliezen. Hij runt ook Aspen Edities, een onafhankelijk platenlabel voor hedendaagse muziek dat zowel geïmproviseerde muziek als composities uitbrengt, vaak gecombineerd in een eigenaardig samenspel.

Clara Lévy is een Franse violiste en improv artiest. De afgelopen jaren heeft ze verschillende soloprojecten ontwikkeld, waarbij ze nu eens de voorwaarden van het luisteren en de dramaturgie van het concert (Outre-Nuit) in vraag stelt, dan weer de soms vage grenzen tussen interpretatie en compositie (13 Visions).

Tashi Dorji heeft een intuïtieve benadering die zowel lyrisch als wild aanvoelt met improvisaties op zowel akoestische als elektrische gitaar.

Dorji's eerste improvisaties op akoestische gitaar kwamen tot leven op een aantal tapes waarop hij de eigenschappen en grenzen tussen melodie, textuur en het onbekende verkende. Een raadselachtige visie die zich voortzette in een aantal solo- en samenwerkingsalbums met grootheden als Susie Ibarra, Mette Rasmussen, Michael Zerang of Tyler Damon. 'we will be wherever the fires are lit' markeert zijn terugkeer naar Drag City met een verzameling geïmproviseerde instrumentale “torch songs” voor akoestische gitaar, die een balans vinden tussen het delicate en woeste in zijn intieme uitvoering, doordrenkt met een pathos van verzet.

Met support door Maris Pajuste en Francisco Roja van GAME, het Gent Advanced Master Ensemble, bestaande uit de muzikanten en componisten van de MANAMA-opleiding hedendaagse muziek.

Maris Pajuste en Francisco Rojas, studenten hedendaagse muziek aan KASK & Conservatorium, verkennen de grenzen tussen taal, geluid en betekenis met twee werken: Imagination van François Sarhan en Only the words themselves mean what they say van Kate Soper. Imagination nodigt speels, maar verontrustend uit tot verbeelding. Sopers compositie vermengt vocale technieken en spoken word met fluit. Luisteren op onbekend terrein is de boodschap.

In deze ruiskamer krijgt u de muziek van de Portugese componist/producer/gitarist Rafael Toral en de Zwitserse percussionist/componist Julian Sartorius voorgeschoteld; fijnproeverij voor gevorderden.

Rafael Toral verkent sinds zijn tienerjaren de grenzen van geluid en de essentie van muziek. Met wortels in rock en ambient, en uitlopers naar hedendaagse-, elektronische- en freejazzmuziek, zoekt hij als producer, componist en performer steeds nieuwe wegen in klank.

Julian Sartorius vormt geluiden tot nooit eerder geziene vormen. Hij gebruikt hiervoor vooral gelaagde ritmische patronen, de verborgen tonen van gevonden objecten en geprepareerde instrumenten. Hiermee overbrugt hij de kloof tussen organische klankkleuren en het vocabulaire van (experimentele) elektronische muziek. Sartorius wordt in zijn performance geflankeerd door ons huisensemble GAME, een dynamische groep studenten met een specialiteit in en voorliefde voor alles wat hedendaags geluid betreft. Waar deze groep muzikanten samen toe in staat zijn? Dat ontdekt u deze avond!

Pierre Bastien creëert mechanische constructies die geluid voortbrengen. Instrumenten die er amper uitzien als instrumenten maar met de nodige auditieve versterking verbazingwekkend muzikale geluiden maken. Bastien componeert ervoor en musiceert ermee. Of het nu in een duo of als concerto grosso is, zijn viool en trompet smelten telkens samen met zijn zelfgebouwde orkest tot een unieke symbiose.

Casper Van De Velde – bekend van Schntzl, Donder, An Pierlé Quartet en meer – is zonder twijfel een van België’s meest geprezen drummers. Naast zijn veelzijdigheid als performer voltooide hij ook een tweejarig onderzoeksproject over elektro-akoestische muziek aan de AP Hogeschool. Of het nu in duo, trio, kwartet of solo is, een muzikaal avontuurlijke ervaring is bij hem altijd gegarandeerd.

Feldmans Three Voices wordt meestal met drie stemmen uitgevoerd, maar was oorspronkelijk bedoeld voor slechts één zangeres, begeleid door tape. Maris Pajuste biedt u deze originele ervaring. Etherisch en vragend, dissonant en toch helder; Feldman op z’n best.

Andrea Belfi

De in Italië geboren Andrea Belfi is drummer, componist en experimenteel muzikant in Berlijn. In de loop der jaren heeft Belfi een klankwereld opgebouwd waarin hij de klankkleuren van het akoestische combineert met de eindeloze mogelijkheden van de elektronica. Belfi heeft internationaal een sterke live-reputatie en zijn optredens staan bekend als energiek en hypnotiserend, met lange, meeslepende soundscapes.

Hij werd door Thom Yorke uitgenodigd om te openen voor diens soloshow tijdens een internationale tournee in 2019. Zijn laatste releases Ore en Strata bezorgden Belfi veel nieuwe fans, waaronder smaakmakers Mary Anne Hobbs, Gilles Peterson en Sasha Frere-Jones.

Maris Pajuste

Maris Pajuste (1988) is een Estse vocaliste die vanuit Brussel opereert als soliste en als ensemblezangeres.

Haar belangrijkste interesses liggen in co-creaties waarbij ze nauw kan samenwerken met de componist. Omdat de stem een universeel instrument is, en elk geluid dat we maken interessant of mooi kan zijn is de stem hét uitgelezen instrument om het gewone met het buitengewone verbinden. Die zoektocht resulteert in deze samenwerkingen altijd in iets unieks.

Pasjuste is medeoprichter van het pas opgerichte hedendaagse muziekcollectief TUUM.

Voorprogramma: GAME (HuiChi Li, Edoardo G. Parente)

HuiChi Li (1998) is percussioniste, afkomstig uit Taiwan. Ze behaalde haar bachelor aan de Taipei National University of the Arts en vervolgde haar master aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Momenteel is ze student hedendaagse muziek aan KASK & Conservatorium. Binnen het domein van de klassieke percussie heeft ze een grote passie voor het verkennen van onconventioneel repertoire in de hedendaagse muziek.

Edoardo G. Parente (1998) is een Italiaanse percussionist, performer en componist. Hij studeerde af in 2021 in Bari en begon meteen te spelen als solist, vibrafonist, percussionist en paukenist in verschillende orkesten. Zijn werken en composities zijn gericht op de verbinding tussen muziek en beweging gemengd met elektronica en lichtinstallaties.

Traditionele Litouwse muziek heeft altijd al de neiging gehad ietwat esoterisch te zijn, en Merope breekt niet met die traditie, integendeel. Onder leiding van de Litouwse Indrė Jurgelevičiūtė biedt de groep een unieke visie op traditionele Baltische muziek, verrijkt met de elektrische gitaar en elektronica van de Belg Bert Cools. Onmogelijk in een hokje te plaatsen, proberen we het, voor uw gemak, hier toch: u mag een mix van Litouws (koor)gezang verwachten, neergelegd op een bedje van wat we hier, bij gebrek aan een betere omschrijving, minimal ambient en jazz zullen noemen. De titels van hun laatste twee albums – ‘Naktės’ (nachten) en ‘Salos’ (eilanden) – laten misschien nog het meest in hun muzikale kaarten kijken.

De Taiwanese multidisciplinaire kunstenaar Alex Zhang Hungtai richt zich dan weer helemaal op improvisatie en de link die dit legt met het onderbewuste. Hoogstens af en toe esoterisch te noemen – en van (koor)gezangen amper een spoor te bekennen – verdiept hij zich in elektronische muziek. Hij verkent impro, free jazz en compositie, voornamelijk met saxofoon en drums. Daarnaast componeert Zhang ook filmsoundtracks en acteert hij in independent films. Opmerkelijk is zijn optreden in David Lynch’s Twin Peaks: The Return met de fictieve band Trouble. Zijn nieuwste filmscore voor Godlandwas in competitie op het Cannes Film Festival’s Un Certain Regard.

Sosena Gebre Eyesus

De Ethiopische Sosena Gebre Eyesus is één van de weinige hedendaagse beoefenaars van de beganna, ook wel bekend als ‘King David’s Harp’. Het is één van ‘s werelds oudste snaarinstrumenten en werd door aristocraten en priesters gebruikt om Ethiopisch-orthodoxe hymnes te begeleiden en kwade geesten te verdrijven.
De diepe, zoemende tonen van de beganna, gecombineerd met de zachte, kalmerende stem van Sosena creëert een bijzonder rustgevende sfeer. Be calm and be there.

Ameel Brecht

Componist en experimenteel muzikant Ameel Brecht ken je mogelijk van het collectief Razen, een project dat oude muziek, spectrale composities en psychedelische improvisaties combineert.

Hij specialiseert zich in esoterische stemmingen en resonanties op instrumenten zoals steel mandoline, gitaar en violone. Na ‘Polygraph Heartbeat’ (Kraak) ‘8-Infinities’ (Disco Transgénero) en ‘The Locked Room’ (blickwinkel) werkt hij nu aan een reeks tapes over het thema slaap op het Belgische blickwinkel-label, waarvan de derde tape in september 2024 verschijnt. Brecht componeerde muziek voor verschillende dansgezelschappen, (kort)films en documentaires, waaronder de soundtracks voor Bas Devos’ films Ghost Tropic en Here.

GAME: Eleonora Serani

Het Gent Advanced Master Ensemble GAME bestaat uit de muzikanten en componisten van de MANAMA-opleiding Contemporary Music. Ze delen een verlangen naar dialoog, creatie, interdisciplinariteit en nieuwsgierigheid naar de nieuwste ontwikkelingen binnen de hedendaagse muziek. Geïnspireerd door de poëzie van Rupi Kaur, brengt Eleonora Serani haar eigen composities tot leven. Ze combineert de zachte klanken van de harp in combinatie met elektronica en de kracht van spoken word. Het concert zal het publiek transporteren naar een ruimte waar geluid, tekst en emotie in een intieme dialoog aangaan.