05.02.26, 20:00, Jorge Gimenez, Maxim Calver, Katsura Mizumoto, Beethoven, Shostakovich, Boulanger

Double bill met Klinck Trio en dudal & de Roover: van lieflijke soundscapes met beet tot hypnotiserende tape loops. Klinck Trio creëert langzaam ontvouwende soundscapes waarin melodie en stilte met elkaar verweven zijn, waardoor een delicate, kinderlijke ruimte van intimiteit en ontdekking ontstaat. Dudal & de Roover brengen tape-loops die geduldig en organisch bewegen tot ambient met korrel.

Over dudal & de Roover

De Belgische muzikanten Pieter Dudal en Adriaan de Roover verkennen de tactiele, geritualiseerde kunst van tapeloops, waarbij elk gebaar – het monteren, verschuiven en stapelen van tapes – het evoluerende geluid vormgeeft. Hun praktijk heeft zich ontwikkeld door liveoptredens op het Meakusma Festival en residenties in Kunstencentrum VIERNULVIER, Ancienne Belgique en Volta, waarbij ze akoestische en elektronische bronnen combineren tot meeslepende soundscapes die zich ontvouwen met zowel zorgvuldig vakmanschap als organische groei.

Adriaan de Roover, gevestigd in Brussel, baant al meer dan tien jaar een uniek pad in de experimentele elektronische muziek, met releases op labels als [PIAS], Dauw, Consouling en Fog Mountain. Hij is een ervaren samenwerkingspartner, installatiekunstenaar en componist van muziek in opdracht, recentelijk voor een modetentoonstelling van Milk of Lime (DE) en een 4DSOUND-project dat werd gecoproduceerd door STUK Leuven en MONOM. Zijn nieuwste album, ‘Other Rooms’ (Dauw), werd geprezen door Bandcamp, HHV en The Vinyl Factory.
Dudal is de artiestennaam van Pieter Dudal, een Gentse geluidskunstenaar en muzikant. Hij is de oprichter en curator van de labels Dauw en blickwinkel. Zijn werk verweeft lo-fi melodieën met langzaam evoluerende texturen, waardoor delicate elektro-akoestische composities ontstaan. In 2021 bracht hij zijn debuutalbum 'Can You Say It Again' uit en momenteel presenteert hij een maandelijkse show op Kiosk Radio in Brussel

Over Klinck Trio

Met hun debuutalbum My Hair is Everywhere ontvouwt Klinck Trio – Elisabeth Klinck (viool, stem), Adia Vanheerentals (saxofoon, stem) en Maya Dhondt (piano, stem) – een intieme taal waarin melodie en stilte elkaar in fragiele balans houden. De muziek wortelt in improvisatie en ademt een openheid waarin iedere klank en elke pauze betekenis krijgt.
Het album klinkt als een uitnodiging tot aandachtig luisteren: van fluisterende details en ademruimtes tot speelse melodieën en tedere resonanties. Geïnspireerd door onder andere Meredith Monk beweegt de muziek tussen lichtheid en melancholie, en zoekt ze naar een kwetsbare schoonheid die zich pas in stilte volledig ontvouwt.
Elisabeth Klinck is een hedendaagse violist, componist en performer uit Brussel, bekend om haar tijdloze, diepgaande klankwerelden. Haar albums 'Picture a Frame' (2023) en 'Chronotopia' – door The Quietus geselecteerd als een van de beste albums van 2025. In 2025 werd Elisabeth geselecteerd als een van de De Twintigers van radiostation Klara, een groep veelbelovende jonge artiesten die de toekomst van de Belgische klassieke muziek vormgeven.

Adia Vanheerentals is een van de meest veelbelovende jonge muzikanten van België. Ze werd geselecteerd voor Klara De Twintigers (2024) en is ook de drijvende kracht achter Bodem, haar trio met Anke Verslype en Willem Malfliet, waarmee ze in 2025 tijdens JazzLab op tournee ging. Haar solo-lp 'Here Are 5 Reasons to Meditate' verscheen in 2024 bij Ultra Eczema en haar volgende album 'Taking Place' bij Relative Pitch Records staat gepland voor november 2025.

Maya Dhondt is een in Brussel gevestigde pianist en abstracte virtuoos wiens praktijk zich uitstrekt van glitch-pop-experimenten tot hedendaagse pianowerken. Ze trad op tijdens festivals als Rewire (Den Haag) en Fifty Lab (Brussel) en haar debuutalbum 'wow, x' werd in 2024 uitgebracht op VIERNULVIER Records.

Support: GAME (Hui Chi Lee, Julen Latorre)

Plastic Air is een stuk voor flexibel duo, live elektronica en video van de Portugese componist Igor C. Silva. Licht, geluid, jazzgrooves en plastic eendjes komen samen in een intense en soms overweldigende audiovisuele setting, waarin humor en ruwe energie een belangrijke rol spelen.

Het stuk beweegt zich tussen strak vormgegeven momenten en meer open situaties, waardoor geluid, beeld en fysieke aanwezigheid vrij met elkaar kunnen interageren. Hui Chi Lee en Julen Latorre hebben het werk gearrangeerd voor basklarinet en drums, waarbij ze improvisatie gebruiken als een manier om het materiaal uit te breiden en in realtime te reageren op wat er op het podium gebeurt.

Franz Liszt wordt vaak afgeschilderd als een excentriekeling en historicus Gregorovius noemde hem “Mephistopheles vermomd als een priester”. Zonderling of niet, zijn bijdrage aan het pianorepertoire is niet te overschatten. Pianiste Susanna Braun brengt een eerbetoon aan de Hongaarse componist. Beginnen doet ze met een nachtelijke bedevaart naar haar eigen Zwitserland, met ‘Les Cloches des Genève: Nocturne’. Vervolgens toont ze haar technisch kunnen in een van Liszts etudes. Verder koos ze nog voor de Sonata in si klein en de Hongaarse Rhapsody nr. 19 in re klein. Dat Liszt zich af en toe liet inspireren door een bekende naamgenoot, horen we in Das Sterbeglöcklein uit 6 Melodien von Franz Schubert. Liszt op z’n best. Hoe kan het ook anders, met een pianiste die haar masterdiploma behaalde aan de Hochschule for Musik Frans Liszt in Weimar.

Programma

Franz Liszt (1811-1886)
– Les Cloches de Genève: Nocturne uit Années de pèlerinage - Première année: Suisse, S. 160/9
– Douze études d'exécution transcendante, S. 139 no. 10 Appassionata in F minor

Franz Liszt / Franz Schubert (1797-1828)
– 6 Melodien von Franz Schubert, S. 563: III. Das Sterbeglöcklein, in A-flat Major

Franz Liszt (1811-1886)
– Hungarian Rhapsody no. 19 (S. 244/19) in D minor
– Sonata in B minor, S.17

Het Ryelandt Trio, bekend van hun opnames van Vlaamse muziek, breidt voor de gelegenheid uit tot kwintet, met violiste Linde Verjans en altviolist Séamus Hickey. Dit Ryelandt Ensemble koppelt muziek van Sjostakovitsj met die van – hoe kan het ook anders – Joseph Ryelandt.

Hoewel Joseph Ryelandt (1870-1965) en Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975) een grote historische overlap kennen, konden beide componisten niet meer van elkaar verschillen. Ryelandt, een Franstalige aristocraat uit Brugge, schreef muziek die op geen enkele manier schuurt, terwijl Sjostakovitsj' werk een grimmigheid bevat die sterk gerelateerd is aan de constante dreiging van vervolging in het toen nog communistische Rusland van Stalin. Ryelandts lyrische melodieën vormen dan een mooi tegengewicht voor de urgentie die bij Sjostakovitsj uit elke noot spreekt.

Drieëntwintig jaar en winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd, de Nederlander Nikola Meeuwsen heeft amper nog een introductie nodig. Hij pakte het publiek en de jury in met fijngevoelig en kleurrijk pianospel. Het veelzijdige Variations sérieuses van Felix Mendelssohn is Meeuwsen op het lijf geschreven. In het thema en de daaropvolgende zeventien variaties kan hij zijn verfijnde virtuositeit ten volle tonen. Scriabins dromerige Poème schetst dan weer een volledig ander klankbeeld. Om het geheel af te ronden volgt een Carnaval à la Schumann, veel uitbundiger dan we van de componist gewend zijn: in dit vroege werk bruiste Schumann duidelijk nog van levenslust, al sluimert ook hier al zo nu en dan een donker randje. Zo sluiten we een avond die serieus begon toch nog enigszins lichtvoetig af.

Programma

F. Mendelssohn (1809-1847)
– Variations serieuses

A. Scriabin (1871-1915)
– Poème op. 32  no. 1 in Fis majeur

R. Schumann (1810-1856)
– Carnaval op. 9

Tot een eeuw geleden was het vanzelfsprekend dat een klassiek geschoolde muzikant ook al improviserend zijn of haar plan kon trekken. Cadenzen in concerto’s leenden zich daar bijvoorbeeld perfect voor. Solisten zoals Paganini en Ysaÿe stonden bekend om hun improvisatorisch talent en hun composities. Waarom die vaardigheid in het slop is geraakt is minder belangrijk dan de vraag hoe dat weer ongedaan gemaakt kan worden. Boyan Vodenitcharov is alvast van plan improvisatie van onder het stof te halen en spontaniteit in de klassieke muziek te herintroduceren. Al spelend balanceert hij zo op de grens van klassiek en jazz.

Vodenitcharov werd in 1983 derde laureaat van de Koningin Elisabeth Wedstrijd. Sinds 2003 is hij een terugkerend jurylid voor de wedstrijd. Hij geeft zijn kennis door aan de conservatoria van Gent, Luik en Brussel.

Toen Franz Schubert in 1824 aan zijn veertiende strijkkwartet begon, speelde hij leentjebuur bij zichzelf: hij recycleerde het thema van een van zijn liederen ‘Der Tod und das Mädchen' en gaf daarmee het kwartet niet enkel zijn officieuze naam, maar ook een intrigerend tweede deel. Dat begint met een dodenmars en zet zo meteen de toon: de dood is in aantocht en hoewel die zich af en toe van zijn allerlieflijkste kant laat zien, is de ondertoon onmiskenbaar dreigend.

Het Barbican Quartet, dat in 2022 de 1ste prijs won in de ARD International Music Competition, toont opnieuw dat het van vele markten thuis is. Naast Schuberts klassieker brengen ze Haydns opus 20, nr. 6. Ze plaatsen deze oervader van het strijkkwartet naast de minder gekende, maar minstens net zo interessante Szymanovski. Barbican koos voor zijn tweede kwartet.

Beethovens Kreutzer-sonate was in het verleden al wel vaker inspiratie voor andere kunstenaars — denk aan Tolstoj en Janacek — en het stuk blijft prikkelen. Ideaal dus voor Will to Wander, waar klassiekers eens van een andere kant belicht worden.

Beethoven droeg zijn 9de sonate op aan zijn goede vriend, violist Rodolphe Kreutzer, die onder violisten vooral bekend staat om zijn etudes. De oorspronkelijke opdracht was voor Bridgetower, die het stuk wel in première bracht, maar het eigenlijk onspeelbaar vond. Vergissen is menselijk: het werk behoort intussen tot het standaard vioolrepertoire en wordt veelvuldig uitgevoerd. Vanavond hoort u het eerst in zijn originele vorm door het Duo Altiler, dat in 2025 de Supernova-wedstrijd van Klara won en er ook de publieksprijs wegkaapte. Daarna laten Aaricia Ponnet & Haroun Iqbal er hun fantasie op los.

Als je aan Jeroen Berwaerts vraagt waar hij mee bezig is, is de kans groot dat het antwoord uitgebreid en bijzonder gevarieerd is. Deze internationaal gelauwerde solist en docent beweegt zich soepel tussen alle muziekstijlen heen – meestal als trompettist, soms ook als (jazz)zanger. Hij soleert met verschillende orkesten van het allerhoogste niveau, werkt in kamermuziekverband samen met kleppers als Alexander Melnikov en neemt regelmatig de première van nieuw werk voor zijn rekening. Zelden weet een muzikant zo’n rijk gamma aan stijlen en rollen met zoveel overtuiging neer te zetten. 

Dat veelzijdigheid een handelsmerk is blijkt ook uit dit recital. Samen met pianiste Akiko Nikami, veelgevraagd begeleider en soliste, brengt hij repertoire uit de 20ste en 21ste eeuw, van Théo Charlier, over Toshio Hosokawa tot Gershwin, Ligeti en Rodgers. 

Bij Will to Wander hoort u één werk twee keer: eerst zoals het geschreven staat, vervolgens in een nieuw jasje. Het centrale stuk vanavond is Steve Reichs Piano Phase. Het is een constante verschuiving van gelijkaardig materiaal, verdeeld over twee piano’s die elkaar zo telkens lijken tegen te spreken, bij te vallen, aan te vullen. Een kolfje naar de hand van pianoduo Simplexity, dat wil begrijpen hoe eenvoud en complexiteit zich tot elkaar verhouden. Na de originele uitvoering gaat violist Merel Vercammen ermee aan de slag.

In het verlengde van Piano Phase ligt John Adams’ Hallelujah Junction, waarin opnieuw schijnbaar eenvoudig materiaal zo over de twee piano’s wordt verdeeld, dat het een ‘akoestische versie van een digitale delay’ oplevert. Het klinkt zoals een vlucht spreeuwen eruitziet: als een wolk die steeds van gedachten verandert.

Merel Vercammen onderzoekt op haar beurt de artistieke mogelijkheden van de elektrische vijfsnarige viool. Geïnspireerd door de kenmerkende repetitieve patronen in het pianorepertoire van Steve Reich en John Adams ontwikkelt zij een nieuw klanklandschap waarin de viool transformeert tot een volwaardig klankorkest. Piano Phase en Hallelujah Junction zijn gebouwd op gelaagde herhalingen en subtiele verschuivingen in ritme en harmonie. Deze structuur vormt het vertrekpunt voor Merels benadering. Binnen dat kader ontstaan improvisaties die zich ontwikkelen volgens Reichs en Adams’ logica van geleidelijke transformatie, maar met een eigen stem en dynamiek. De elektrische vijfsnarige viool wordt in deze context versterkt en uitgebreid met een reeks gitaarpedalen. Deze technologie maakt het mogelijk om alleen, live, een gelaagd, pulserend en rijk georkestreerd klankveld te creëren.

Double bill met de klassiek geschoolde gitarist Chuck Roth op een nieuwsgierig muzikaal verkenningstochtje door de elektronische muziekwereld, en Lea Bertucci, de autodidactische en eigenzinnige componist die field recordings en noise technieken met houtblazers verweeft tot installatiekunst en creatieve meesterwerkjes vol strijkers, blaasinstrumenten, percussie en creatief verkeerd gebruikte audiotechnologie.

Over Lea Bertucci

Lea Bertucci is een experimentele artiest, componist en performer wiens werk de wisselwerking tussen akoestische fenomenen en biologische resonantie verkent. Naast haar jarenlange ervaring met houtblazers, maakt ze in haar werk gebruik van ruimtelijke luidsprekeropstellingen, radicale methoden van vrije improvisatie en creatief misbruik van audiotechnologie. De laatste jaren heeft ze haar projecten uitgebreid naar locatiespecifieke en ruimtelijk bewuste projecten die nieuwe toegangspunten tot architectuur creëren. Haar benadering van muziek wordt gekenmerkt door dichte massa's aanhoudende dissonantie en een fascinatie voor de akoestische kern van alledaagse ervaringen.

Haar discografie overbrugt meer dan een decennium, met acht volledige soloalbums en een aantal samenwerkingsprojecten. In 2018 en 2019 bracht ze de soloalbums Metal Aether en Resonant Field uit op NNA Tapes, waarna ze haar eigen label Cibachrome Editions oprichtte, met A Visible Length of Light uit 2021 als eerste release, gevolgd door Murmurations uit 2022, een duo-album met Ben Vida.

Over Chuck Roth

De muziek van Chuck Roth fladdert. De onderzoekende stijl van de in New York gevestigde gitarist bouwt voort op golvende patronen die de fysieke eigenschappen van zijn instrument centraal stellen en hem meevoeren waar ze hem ook maar brengen. watergh0st songs, zijn debuut bij Palilalia, verzamelt nummers uit de afgelopen vijf jaar en biedt een intieme momentopname van zijn muziek, die put uit een eclectische achtergrond in klassieke gitaar, elektronische muziek en improvisatie.

Hoewel de muziek van Roth vaak vrij direct aanvoelt, schuilt er een dromerigheid in. Zijn teksten voelen niet te warm of te koud aan, maar hebben juist een weemoedigheid en melancholie over het leven van dag tot dag. Zijn verkennende stijl versterkt de teksten en geeft de muziek een gevoel van ennui, net als zijn focus op textuur. Elk nummer heeft een andere structuur: “Bunny Hop” ontvouwt zich als een eekhoorn die van tak naar tak springt, terwijl “Private Boy” een langzamere aanpak heeft en groeit vanuit vertraagde harmonieën die bijna klinken als strijkinstrumenten. Zijn texturen variëren van metaalachtig en stekelig tot zacht en vederlicht, en evolueren met zachtheid. Het gaat erom dat je ergens anders eindigt dan waar je begon, en kijkt naar de noten die ertussen vallen.

Over Sarah Grace Graves & Ali Choupani

Vanuit het GAME ensemble brengen Sarah Grace Graves en Ali Choupani Swallow’s Embrace, twee werken die de intieme ruimte benaderen waar stem en instrument elkaar ontmoeten. In Swallow’s Dream volgt Choupani de grens tussen wakker zijn en slapen, waar geluid overgaat in dromen en herinneringen en verbeelding met elkaar verweven raken. In Embrace vouwt de stem zich in zichzelf door middel van multiphonics om een tastbaar geluidsveld te creëren dat zowel eenzaam als gedeeld aanvoelt. Ali Choupani is fluitist, improvisator en geluidsontwerper wiens werk zich beweegt tussen klassieke uitvoeringen, experimentele praktijken en geluidsonderzoek. Sarah Grace Graves is een zangeres en componiste die werkt op het snijvlak van recital en ritueel. Haar solo album Three Names kwam in 2025 uit bij Elektramusic. Ze studeren beide in de master-na-master hedendaagse muziek aan KASK & Conservatorium.