Rune Minne
Ik denk dat de belangrijkste rol van muziek er een van verbinding is

Violiste Rune Minne studeerde eerder dit jaar af aan de muziekopleiding van KASK & Conservatorium met een van haar favoriete stukken, het Concerto voor Viool, Piano en Strijkkwartet van Ernest Chausson. Binnenkort vervolgt ze haar studies in Graz. Vol vuur vertelt ze over haar tijd in Gent en haar liefde voor muziek.

LINDE VERJANS 
Hoe ben je met muziek begonnen?

RUNE MINNE 
Dat is eigenlijk wel een grappig verhaal: ik was drie jaar toen mijn ouders mij voor het eerst meenamen naar de bioscoop. We zijn toen naar ‘Plop en het Vioolavontuur’ gaan kijken. Toen ik thuiskwam, zei ik dat ik ook viool wou leren spelen. Mijn ouders dachten lang dat het een fase was die wel over zou waaien, maar ik bleef volhouden. Een jaar later kon ik op een Suzukischool beginnen. Daar leerde ik in het begin alles op gehoor en ik denk dat ik daar nog altijd de vruchten van pluk. Later, toen ik in het derde middelbaar zat, ben ik naar De Kunsthumaniora getrokken. Toen ik op mijn achttiende verder ging studeren heb ik veel proeflessen genomen en zo ben ik uiteindelijk in Gent terechtgekomen, bij Lisa Jacobs. Ik had meteen het gevoel dat zij de juiste docent voor mij was.

KASK & Conservatorium was ook in andere opzichten een fijne school. De vrijheid die je krijgt om je eindexamenprogramma samen te stellen, is super waardevol. Op die manier kan je echt je eigen stem ontdekken en vormgeven. Ik heb een grote voorliefde voor het twingtigste-eeuwse vioolrepertoire en heb mijn programma daarrond opgebouwd. Naast het Concerto voor Viool, Piano en Strijkkwartet van Chausson, dat ik altijd al heb willen spelen, speelde ik ook de tweede vioolsonate van Enescu. Dat stuk kende ik van tevoren niet, maar mijn docent, Lisa Jacobs, raadde het me aan. Zij voelt heel goed aan welk stuk bij welke student past en ook nu had ze gelijk (lacht).

LV
Ze klinkt als een hele fijne docent.

RM
Dat is ze zeker, de beste die ik ooit heb gehad! Niet alleen stemt ze haar repertoirekeuze volledig af op elke afzonderlijke student, ze is ook gewoon super begaan met al haar studenten. Dankzij haar krijgen we speelkansen buiten de school, zoals begin deze zomer op haar Festival Zeeland Klassiek. Dat is natuurlijk een mooie gelegenheid om met professionele muzikanten te kunnen samenspelen en nieuwe mensen te leren kennen. Dat ze die kansen geeft vind ik heel bijzonder.

LV
Zijn er andere mensen waar je naar opkijkt?

RM
Janine Jansen, uiteraard! Ik kan naar haar blijven kijken, zeker als ze Chausson speelt. Haar opname van zijn Concerto was tijdens het studeren een grote bron van inspiratie. Verder vind ik Joshua Bell ook een heel interessante violist, vooral zijn Franck-sonate vind ik prachtig.

Ik denk dat het heel normaal is om als violist die grote namen als voorbeelden te nemen, maar ik kijk eigenlijk net zo hard op naar mijn docent kamermuziek, Pieter Jansen. Het is geweldig om iemand die zoveel weet en zo goed viool speelt ook echt te kennen en hem te kunnen aanspreken. Hij is iemand die altijd rust uitstraalt en vertrouwen geeft.

LV
Binnenkort ga je naar Graz om verder te studeren bij Sylvia-Elisabeth Viertel. Hoe zal dat eruit gaan zien?

RM
Ik ga daar naartoe voor een postgraduaat en zal twee keer per week vioolles krijgen, een keer per week een gezamenlijke techniekles en daarnaast ook kamermuziek. Dat is echt waar ik naar op zoek was: een manier om me nog even volledig op de viool te kunnen richten. Een ervaring in het buitenland lijkt me sowieso ook een verrijking. Je leert zo weer nieuwe mensen kennen en je verbreedt je horizon. Het conservatorium in Graz is groot, wat mogelijkheden biedt. Ik hoop er veel inspiratie op te doen en fijne mensen te ontmoeten om samen kamermuziek te spelen.

LV
Wat is de rol van muziek in de samenleving en hoe zie je dat in de toekomst evolueren?

RM
Ik denk dat de belangrijkste rol van muziek er een van verbinding is. Het brengt mensen echt samen. Er zijn zoveel lelijke dingen in de wereld, zoals racisme of homofobie. Op een podium valt dat allemaal weg. Die verbindende rol zal muziek altijd blijven spelen. Toch maak ik me een beetje ongerust over de ontwikkeling van AI. Op dit moment klinkt een vioolspelende robot nog verschrikkelijk, maar wie weet wat er in de toekomst allemaal mogelijk is? Ik hoop dat mensen nog het onderscheid zullen kunnen maken tussen menselijke interpretatie en een reproductie door een robot.

Misschien wordt ons instrument zelf wel aangepast, zoals in een experiment waar Pieter Jansen me over vertelde. Bij een samenwerking met een Parijs kwartet experimenteerde hij met een luidspreker in de klankkast van de viool, waardoor een geluids­technicus de klank kon manipuleren. Zo zou je akoestiek kunnen toevoegen in een droge zaal. Dat soort hybride instrumenten gaan misschien ook wel deel uitmaken van de toekomstige muziek­wereld, al kom je zo verder te staan van hoe een viool oorspronkelijk bedoeld is. Is het dan nog wel een akoestisch instrument?

LV
Tot slot nog deze vraag: op welke verwezenlijking ben je trots?

RM
Mijn eindexamen, natuurlijk, dat was helemaal zoals ik het me voorgesteld had en daar heb ik me ook echt geamuseerd. Aan het begin van het schooljaar mocht ik het Vioolconcerto van Barber met het orkest van de school, onder leiding van Michel Tilkin, spelen. En langer geleden, toen ik twaalf was, heb ik geld ingezameld voor een goed doel: Prinses Harte, dat zich inzet voor kinderen met kanker. Door op marktjes te spelen en een eigen cd te verkopen kon ik €800 aan de ouders van Harte geven, die aan kanker overleed toen ze zes jaar was. Dat lijkt nu geen gigantisch bedrag, maar als twaalfjarige was ik trots dat ik het bij elkaar heb weten te krijgen.