nlen

Als we vergeten
Als we niet herkennen
Als plekken verdwijnen
Verdwijn ik dan ook?
Als ik vergeet?
Word ik dan ook vergeten?
Waar ik woonde
Waar ik at
Waar ik liefhad
Waar voor me gezorgd werd
Waar ik nooit alleen was
Waar ik groot en klein ben geweest
Als deze plekken verdwijnen
Verdwijn ik dan ook?
Deze ruimtes bestaan alleen in relatie tot mij
Anders zou ik ze me niet herinneren

NORA FRANCO
Via het medium textiel stelt Kyra het mentale beeld in vraag en daagt het uit. Ze herbekijkt het beeld dat zo vaak vanuit het geheugen is opgebouwd, verbeeld, aangepast, vernietigd en voltooid. Ze probeert haar kinderkamer terug op te halen en merkt dat er slechts twee beelden duidelijk in haar gedachten opkomen: het perspectief vanuit het bed en vanuit de deur.

Wat raken we werkelijk aan als we iets aanraken? Kan dat wazige beeld, dat herinnering is, worden aangeraakt? Dat is misschien wel de magie van Kyra’s werk: het kan aangeraakt, doorlopen en betreden worden. En het is juist door de ruimte die we bewonen, door de beweging, dat we de afstand en de nabijheid van een plek leren te herkennen, zoals Isabel de Naverán vermeldt in haar boek La ola en la mente.

NF
In deze hele constructie zit iets van opgroeien vervat, van volwassen worden, van het opbouwen van een zelfbeeld, van jezelf leren kennen en jezelf (opnieuw) herkennen in de ruimtes waarin we hebben geleefd en in die van anderen, waarbij we het ene vasthouden en het andere laten verdwijnen, een deel van wie we op dat moment en in die ruimte waren meenemen en andere delen loslaten.

KV
Om te herinneren, om te dromen, moeten we ons veilig voelen. Onze emoties bepalen hoe we ons dingen herinneren en wat we ons herinneren. Als we ons iets herinneren, dromen we. Als we dromen, creëren we herinneringen. Maar wat er zich in onze geest afspeelt, verschilt sterk van wat er in de werkelijkheid gebeurt. Bij het proberen vertalen ervan stuiten we op grenzen. Muren, details en scherpte kunnen de multidimensionaliteit van het geheugen niet vatten. Onvolledigheid en fragmentatie bezitten een suggestieve, emotionele kracht. Ze dwingen ons tot herinnering en verbeelding.

NF
Kijk een paar seconden naar deze afbeelding en sluit dan je ogen. Komt je slaapkamer naar boven? Van waaruit bekijk je die? Welke details springen duidelijk naar voren in je gedachten?

KV
Ik begon met tekenen, maar het gezichtsveld van onze ogen is groter dan dat van een afbeelding. Ik zag een herinnering ook louter als een vaag beeld, maar na wat te hebben geëxperimenteerd realiseerde ik me dat sommige dingen vaag zijn, terwijl andere juist heel scherp zijn. Dus begon ik losse tekeningen te maken van stukjes en beetjes uit mijn kamer die ik me heel goed herinnerde, zonder na te denken over verhoudingen, afmetingen, perspectief, enzovoort. Het was niet de bedoeling dat het voor anderen herkenbaar zou zijn, maar om een universele sfeer te creëren van een herinnering die in een beeld is vastgelegd…

NF
Voor haar afstudeerproject voor de master Textielontwerp, getiteld If I forget, am I forgotten too?, kwam Kyra tot een presentatie die het midden houdt tussen installatie en scenografie. De MAP-gang werd een reis van schaduwen en weerspiegelingen, als een doolhof van spiegels dat onze lichamen vervormt maar tegelijk iets van het oorspronkelijke beeld behoudt.

Haar textielwerken nodigen ons uit om te vertoeven op het snijvlak van herinnering en verbeelding, om na te denken over wat we ons herinneren en hoe we ons herinneren wat we hebben beleefd in een geliefde ruimte en tijd. In haar werk gebeurt het, zoals het vaak in onze gedachten gebeurt, dat we leemtes opvullen, dat we ze compleet maken. Het voelt tegelijkertijd vertrouwd en vreemd aan. Als een déjà vu.

NF
Het is prachtig om te zien hoe de blikken, de honderden lichamen en voetstappen die dagelijks door de MAP-gang passeren, de kwetsbaarheid van Kyra’s werken tot leven brengen. De zilveren draden in de zon gaan, net als die plekken waar we intense emoties beleefden, een eigen leven leiden, op zichzelf bestaan.

Kyra maakt ons tot getuigen, tot gasten in die ruimte, tot één intieme, gedeelde ruimte. In die ruimte kwamen we fragmenten tegen van door haar geselecteerde interviews en gedichten. Ze prikkelen de verbeelding, ze brengen de ruimte in kaart en laten ons het verhaal aanvullen.

Een ruimte die niet meer is zoals ze was.

 
publicatie 10.26
tekst: Nora Franco
foto's: Anna Van de Walle
 
Voor deze Graduation-publicatie gingen afstuderende studenten in gesprek met schrijvers en elkaar. Uit deze gesprekken groeide een gevarieerde verzameling teksten. Onze studenten legden tijdens hun studiejaren een artistiek parcours af waarbij we even stil staan. Je leest over drijfveren of overwonnen hindernissen. Voor hen is dit een aanloop, geen finale.
bekijk alle afstudeerwerken