nlen

Riet Van Lysebettens presenteert met Master Year een veelheid aan boeken en werken op verschillende dragers. Aan de hand van een selectie uit het voorbije jaar legt ze haar traject op tafel.

foto: Giada Cicchetti

RIET VAN LYSEBETTENS
Ik keek al zo lang uit naar het masterjaar. Het is een seizoen geworden met een hele reeks afleveringen. Aan ideeën geen gebrek, ik had er al een aantal waar ik voorheen niet toe was gekomen. Ik liep het eerste semester stage als grafisch ontwerper bij de uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts. Die stagetijd heb ik gebruikt om nieuwe projecten te bedenken.

Tzatziki Oorlog

Eén van de werken die ik vorig jaar al in mijn hoofd had, was Tzatziki Oorlog. In twee boeken beschrijven ze de kleine oorlogen aan de keukentafel. Bij de eerste zit de hoofdpersoon vast aan tafel. Bij de tweede breekt hij los en zoekt hij een eigen orde op. Ik begon de publicaties met een epigraaf van Sun Tzu, een bekend generaal die nu vooral wordt geciteerd in cursussen over management. Hier wist ik meteen dat elk boek de vorm van een menukaart moest aannemen en dat ik speelgoed­soldaten wou tekenen. De rest vulde ik daarna associatief in.

Cluedo

De publicatie Cluedo vatte ik op als een soort conceptplaat, zoals die in de muziekwereld ook bestaat. Dat idee begon bij het horen van toddler techno op televisie in Duitsland. Ik maakte versjes, rijmende tekstjes. Van het spel Cluedo leende ik de structuur persoon + plaats + object.

Henrietta in Manhattan is leading the race,
She’s got metal boules and a look on her face.

Bij elk tekstje heb ik beelden gemaakt. Vanaf eind oktober verhuis ik naar New York. Ik ben nog aan het zoeken welk werk ik daar ga doen, dus de bonus track wordt: ik met een set petanqueballen en a look on my face.

Aangezien ik in grafiek ben gespecialiseerd, gebruikte ik hier een aquarel monotype. De zachtheid daarvan contrasteert mooi met de tekstjes die wat harder zijn. Ik zoek altijd een specifieke techniek per project. Het is niet dat ik denk: “ik schilder goed in acryl, ik ga alles in acryl schilderen.” Ook al zou ik het mezelf gemakkelijker maken op die manier.

foto: Giada Cicchetti

Grafiek

Voor ik aan grafiek begon behaalde ik een bachelor als leerkracht. De focus lag er op biologie en plastische opvoeding. Na die drie jaar hunkerde ik ernaar om meer te kunnen tekenen. Initieel dacht ik daarom illustratie te volgen. Na het eerste algemene jaar grafisch ontwerp koos ik echter voor de vele mogelijkheden van grafiek. In het tweede jaar nam ik een keuzevak op van illustratie. Mijn mentor, Martha Verschaffel, is daar ook docent. En dan deed ik, zoals ik al zei, mijn stage als grafisch vormgever.

In grafiek leerden we druktechnieken met heel specifieke processen. Als je soms een stapje weglaat of op een andere manier te werk gaat, kan je die al snel naar je hand zetten. Zo gebruikte ik typische viskeuze drukinkt om monotypes te maken. Dat lijkt precies op een olieverfschilderij. Misschien brokkelt de inkt wel af binnen vijf jaar, maar dat is deel van het experiment.

Frilly Blouse Syndrome

Voor MAP maakte ik een werk op de vloer. Frilly Blouse Syndrome vertrok vanuit het essay Why Have There Been No Great Women Artists? (1971) van Linda Nochlin, waarin ze de vrouwelijke zichtbaarheid binnen de kunstgeschiedenis bevroeg. Ik maakte voor de expo een starter pack van 19e eeuwse kunstenaar Rosa Bonheur. Voorbijgangers liepen er letterlijk over de vrouwelijke artiest heen.

Instructions for a Tuesday

Dit is een reeks nietszeggende infofolders, zoals How to eat soup during a crisis, of Instructions for a Tuesday. Er zit vaak humor in wat ik maak, maar je moet het doorhebben. Voor mezelf is mijn werk soms heel grappig, hoewel ik me kan inbeelden dat het voor de meeste kijkers helemaal niet landt. Mijn mopjes zijn daarbij wel nooit om te schofferen – ik wil er niemand mee kwaad doen.

Marguerite, The Worm, […], (I sat with my Anger)

In deze reeks gebruikte ik tien keer dezelfde beelden, steeds in een andere volgorde. Ik gaf elke publicatie een andere titel: Marguerite, The Worm, Pardon, Static, I am withering, Cup of Ambition, As usual, Over and Over, The Most Amazing, (I sat with my Anger). Ze vertalen hoe de vol­gorde van gebeurtenissen je gevoel over het geheel beïnvloedt.

Collective Sigh

Mijn papa doet aan genealogie. Zo ontdekten we dat we familie zijn van Jean-Antoine Watteau, een bekende rococo-schilder. Hij was de broer van mijn over-over-[…]-overgrootvader, een heleboel generaties geleden – mijn enige “claim to nepotism”. Het werk Collective Sigh ontleent figuren aan zijn schilderijen en presenteert ze als standbeelden. Omdat Watteau familie is voelde het OK om zijn personages te hercontextua­liseren, inclusief zijn geliefde Pierrot.

The Most Romantic Volcanoes

Het uitgangspunt van The Most Romantic Volcanoes was het 19e eeuwse beeld van verwoesting als de ultieme schoonheid. Neem bijvoorbeeld de Tambora-uitbarsting, die de schilderijen van William Turner beïnvloedde. Ik onderzocht welke vulkanen het meest genoemd worden in literatuur. Die heb ik gereproduceerd, met als bijschrift de kernwoorden die het meest gebruikt werden om hen te beschrijven.

One Last Walk

De laatste publicatie is persoonlijker. Het documenteert een wandeling door mijn huis. Ik zoom in om op een totaal andere manier te kijken. In elke kamer licht ik één object uit. En ik plaats er zinnetjes bij die heel afstandelijk handelingen beschrijven. Omdat ik bijna weg ben naar New York, neem ik op die manier afscheid van mijn woonst.

Henrietta in Manhattan is leading the race,
She’s got metal boules and a look on her face.

 
publicatie 10.26
tekst: Arno Huygens
foto's: Riet Van Lysebettens (tenzij anders vermeld)
 
Voor deze Graduation-publicatie gingen afstuderende studenten in gesprek met schrijvers en elkaar. Uit deze gesprekken groeide een gevarieerde verzameling teksten. Onze studenten legden tijdens hun studiejaren een artistiek parcours af waarbij we even stil staan. Je leest over drijfveren of overwonnen hindernissen. Voor hen is dit een aanloop, geen finale.
ontdek alle afstudeerwerken