15.02.18, 20:00, Nida Sinnokrot
Palestijns filmmaker en installatiekunstenaar Nida Sinnokrot (1971, VS) geeft een lezing over zijn praktijk en solotentoonstelling die daags nadien, vrijdag 16 februari, in KIOSK opent. Sinnokrot tracht de politiek en mechaniek van cinema als massamedium open te breken en zet daar een diversiteit aan nieuwe, zelfkritische vertelvormen tegenover. Zijn camera functioneert als een tool waarmee hij over zijn thuisland, ontheemding en de relatie tussen technologie en kolonialisme vertelt. Met zijn verlangen om de cinematische machine zoals wij deze kennen te bevrijden, drukt hij tevens zijn eigen hybride identiteit uit. Sinnokrot zal enkele sculpturale en filmische installaties in de ruimtes van KIOSK. Ze projecteren een andere manier van kijken waarbij de lineaire tijd en het vaste perspectief dat wij associëren met het traditionele filmapparaat ontregeld worden.
artikelLees, kijk, luisterartistieke werkingstudent curatorial studies WAX (review)
artikelLees, kijk, luisterartistieke werking Unfixing the Atlas
presentatieLees, kijk, luisterartistieke werking Luc Tuymans, KASKlezing, 29.02.24Opname van de lezing van Luc Tuymans
videoLees, kijk, luisterartistieke werking Marijke De Roover, KASKlezing, 08.02.24Opname van de lezing van Marijke De Roover
videoLees, kijk, luisteronderwijs KASKlezing, 09.03.23, Linda van Deursenopname van de lezing
videoLees, kijk, luisterartistieke werkingonderzoeker Yavreeges Hokeet Seerem (My beloved / My little one, let me love your soul)
publicatieLees, kijk, luisteronderzoek Furniture
publicatieLees, kijk, luisterartistieke werking KASKlezing, 20.04.2023, The Black ArchivesOpname van de lezing van Mitchell Esajas van The Black Archives.
videoLees, kijk, luisterartistieke werking Het BrievenprojectIn 2022 focust KIOSK samen met de onderzoeksgroep ‘Gent, speelveld van de beeldende kunst, 1957-1987’, op brieven betreffende Gent – brieven van of aan Gentenaren, of aangaande de Gentse scene.
artikelLees, kijk, luisteronderzoekartistieke werking Het einde van het kunstonderwijsIn 2010 schrijft Ane Hjort Gutte in het tijdschrift Kunstkritikk het artikel ‘The End of Art Education as We Know it’, waar ze beschrijft hoe het kunstonderwijs getransformeerd is sinds 2010.
artikelLees, kijk, luisteronderwijs Jonas StaalOp 6 mei blazen we opnieuw verzamelen in Cirque. Kunstenaar Jonas Staal komt er een KASKlezing geven over kunst en politiek.
artikelLees, kijk, luisterartistieke werking
Joost Pauwaert, KIOSKtentoonstellingAgendaArtistieke werkingEén keer per jaar nodigt KIOSK een Belgische kunstenaar uit voor een solotentoonstelling in de ruimte van het voormalige Anatomische Theater. Op 24 januari 2026 opent Joost Pauwaert zijn nieuwe tentoonstelling, A Good Hammering.
Opgeleid als fotograaf en gevormd door zijn achtergrond als schrijnwerker, heeft Joost Pauwaert naam gemaakt met zijn krachtige kinetische sculpturen, installaties en performances die balanceren op de drempel tussen kracht en kwetsbaarheid, destructie en schoonheid, techniek en poëzie.
Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.
Het werk van Joost Pauwaert onderzoekt de relatie tussen kracht, schoonheid en poëzie, vaak doordrongen van een speelse, kinderlijke nieuwsgierigheid. Hij integreert herkenbare en symbolische beelden die zowel herkenning als spanning oproepen. Pauwaert voelt zich aangetrokken tot de esthetiek van het imposante en monumentale, en brengt dit in balans met een gevoel voor het karikaturale en een symbolische verwondering die de intensiteit verzacht en ruimte opent voor verbeelding.
Over Joost Pauwaert
Joost Pauwaert (1985, Bretzenheim, DE) woont en werkt in Wilrijk, België. De voorbije jaren werd zijn werk gepresenteerd in talrijke tentoonstellingen, zowel in groeps- als solotentoonstellingen bij BARBÉ en andere locaties, waaronder Ooidonk Art Festival, C-MINE in Genk, Art Brussels met Dauwens & Beernaert, Art Cologne met Galerie Eric Mouchet (FR), Archipel op het Deweer Gallery Estate (Otegem), Art Rotterdam met BARBÉ, Ponti gallery (Antwerpen), Pizza gallery (Antwerpen), Gevaertsdreef (Oudenaarde), de PASS-kunstroute (Lede) en Emergent in Veurne. Na zijn tweede solotentoonstelling The End Is Near in 2024, vergezeld van de performance Apocalyptic Triumph Parade, werd een van de sculpturen aangekocht door het Museum van Deinze en de Leiestreek. Daarnaast nam hij deel aan de openingstentoonstelling van ABBY, het museum voor hedendaagse kunst in Kortrijk (BE).
Malgré Tout, KIOSKtentoonstellingAgendaArtistieke werkingGecentreerd rond het begrip protocol is Malgré Tout een tentoonstelling in beweging, geworteld in overdracht, activatie en participatie. De vier uitgenodigde kunstenaars – Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D (Lars Bernakiewicz & Andreas D’hondt) – treden tegelijk op als auteurs, performers en bemiddelaars van werken die in verschillende contexten worden hernomen, getransformeerd en opnieuw uitgevonden.
Binnen de hedendaagse kunst verwijst een protocol naar een geheel van instructies, regels of voorwaarden die bepalen hoe een werk wordt gerealiseerd, zonder noodzakelijkerwijs de uiteindelijke vorm vast te leggen. Voortbouwend op muzikale partituren, dansnotatie, conceptuele kunst en performance verschuift deze benadering de aandacht van het object naar het proces, van de auteur naar de uitvoerder, en van het kunstwerk als product naar het kunstwerk als potentieel.
Het protocol introduceert een mate van onbepaaldheid, herhaling en variatie. Elke activatie wordt een unieke interpretatie, gesitueerd binnen een specifieke context en in relatie tot concrete lichamen, temporaliteiten en verhoudingen. Het werk bestaat zo malgré tout – ondanks alles: ondanks beperkingen, afwijkingen, vertalingen en misverstanden.
Als vertrekpunt activeerden Marthe Merckx, Vicente Fuenzalida Lafourcade en LAB D een werk van stanley brouwn: het idee van een vierkant van 26 × 26 cm. Dit vierkant is het werk: een afbakening, een potentiële ruimte waarin kunst kan ontstaan. Vanuit dit gegeven werd het formaat stapsgewijs vergroot tot een leeg vierkant van 208 × 208 cm, opgevat als acht tentoonstellingsruimtes binnen de ruimte.
Deze vierkanten fungeren niet als grenzen, maar als beginpunten. De uitgenodigde kunstenaars mogen de contouren van de toegewezen zone overschrijden, op voorwaarde dat het werk daar vertrekt. Belangrijk is dat het vierkant altijd, zij het minimaal, zichtbaar blijft. De scenografie van de ruimte vormt hierbij een constante: het patchwork op de vloer en de rood-wit gestreepte muren blijven gedurende de hele tentoonstelling onveranderd. Deze ingreep werd gezamenlijk gerealiseerd door Merckx, Fuenzalida Lafourcade, LAB D en fungeert als een vast kader waarbinnen de opeenvolgende interventies plaatsvinden.
Volgens een eenvoudig protocol nodigden Merckx, Fuenzalida Lafourcade en LAB D acht jonge kunstenaars uit. Na een periode van twee weken selecteert elke kunstenaar een andere kunstenaar om op dezelfde plek verder te werken. Dit proces van overdracht herhaalt zich tot het einde van de tentoonstelling. Zo ontstaat een spel van overdracht waarin kunstenaars elkaar cureren. De tentoonstelling ontvouwt zich als een keten van keuzes, gedreven door aandacht, verwondering en een uitgesproken liefde voor het werk van de ander. De toeschouwer krijgt zo een inkijk in hoe kunstenaars naar elkaar kijken, ondanks alles, malgré tout.
De tentoonstelling wordt georganiseerd in de zijruimte van KIOSK in samenwerking met de kunstenaar Nefeli Papadimouli, La Box en de École nationale supérieure d’art de Bourges. Malgré Tout betrekt studentengemeenschappen in Gent en Bourges bij het voorstellen van protocolgebaseerde werken of bij het activeren van protocolgebaseerde werken die door hun medestudenten zijn ontwikkeld.
Uitgenodigde kunstenaars
Anouk De Clercq, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingIn mijn nimmer aflatende zoektocht naar andere manieren van kijken en beelden te maken en te presenteren, beschouw ik het onderzoeksgebied van film als avontuurlijk.
De manier waarop we de wereld zien, wordt beïnvloed door wat we weten of waarin we geloven. Er zijn veel mogelijke perspectieven om naar een ding, een landschap, een persoon, een verhaal, jezelf te kijken. Helaas missen wij, arme bijziende mensen, de gave van de roofvogel en zijn langeafstandszicht, en de talenten van een huisvlieg met zijn panoramisch zicht. We zijn ons echter, met onze grote hersenen, ten minste bewust van de limieten in ons kijken. Met een nederigheid die zeldzaam is in onze soort, erkennen we dat er veel is dat we niet kunnen zien, en daarom bedenken we manieren om de wereld te observeren.
Het is moeilijk om tegelijkertijd te kijken en te zien. Alleen oprechte aandacht kan wedijveren met de krachtigste vergrotende lens. Als je lang genoeg kijkt naar wat gewoon lijkt, wordt het vaak vreemd en onbekend, zoals elk kind leert als het herhaaldelijk zijn eigen naam hardop zegt. We zijn ziende blind als ons kijken zich beperkt tot onze ogen. Pas als we ons volledig en lang genoeg overgeven aan wat of wie we beschouwen, breekt de wereld open.
In deze lezing benaderen we film als een avontuur. Hoe kan een film ontstaan waarin de camera het menselijk oog niet volgt? Hoe kan een film worden gemaakt die zich onttrekt aan de vanzelfsprekende manier waarop wij de wereld waarnemen? Hoe kan een film worden ervaren wanneer er geen beelden zijn om te zien? Hoe kan cinema zelf een avontuur worden? Aan de hand van films en filmfragmenten proberen we deze vragen op een vrije manier te beantwoorden.
Anouk De Clercq
Anouk De Clercq is een multidisciplinaire kunstenaar en filmmaker die de grenzen van cinema, muziek en ruimtelijkheid onderzoekt. Met een achtergrond in muziek en film creëert ze immersieve audiovisuele ervaringen die traditionele narratieven en percepties uitdagen. Haar werk richt zich vaak op imaginair en utopisch landschap, tot leven gebracht door een combinatie van digitale technieken en analoge gevoeligheid.
Haar werk werd internationaal getoond in onder meer de BOZAR, Centre Pompidou, MAXXI, CAC Vilnius en Tate Modern, en maakt deel uit van verschillende collecties. De Clercq is medeoprichter van Auguste Orts en initiatiefnemer van Monokino, mentor voor opkomende kunstenaars en auteur van Where is Cinema. Ze is tevens verbonden aan KASK & Conservatorium als gastdocent.
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
LAB D, Willem Roekaers, KIOSKAgendaArtistieke werkingAls theoreticus kon er een tekst geschreven worden. Over een foto waarop een trommelaar afgebeeld stond. Een foto uit het archief van Walter Benjamin. Als theoreticus kon er dan een tekst geschreven worden die daarover ging. En ook over Henri Bergson en Marcel Proust en Gilles Deleuze en Sigmund Freud en Franz Kafka. En ook over het woord ‘abschied’ en dat dat in tweeën gesneden kan worden, en over de durée waaruit de dood gewist is, en over ‘das schloss’, en over herhaling en verschil, en over ‘jenseits des lustprinzips’, en over onze pogingen om met het niets om te gaan, en over ‘mémoires involontaires’, en over ‘the inbetweenness of things in general’, en over de retroreflectieve vezels die de spanning tussen het aanwezige en het verdwijnende stimuleren, en over de polyfonische harmonie van voorbijgaande gebaren die convergeren in een compositie van tegenstellingen.
Maar als kunstenaar is dat allemaal een beetje moeilijk. Schrijven over dingen. Schr schr ijven ov erdingen. Ov erdingen. Zelfs het performen opzich (niet an sich!) is al veel werk. Ook vervelend vaak om zo jezelf in de belangstelling te zetten. Bel angts elling. Bel angst elling. Liever helemaal niets zeggen. Zeker geen ingewikkelde dingen. Van ingewikkelde dingen komt denkerspurée. Denk en schrijfpurée van allerlij denkers en schrijvers. Hu hu ja ja ik ben wel geïnspireerd door de Ethica en het theologisch politiek traktaat van Spinoza en de boeken van Perec. Heb je Zijn en Tijd al eens gelezen? Eigenlijk is het wel ik twijfel dus ik denk dus ik ben in plaats van ik denk dus ik ben! En vergeet trouwens niet dat taal een misverstand is hé . . .
Liever helemaal niets zeggen. Niet eens echt performen. Gewoon een technisch medewerker zijn ofzo, weggecijferd op de achtegrond, maar stil en onmisbaar. Laat iets anders het werk voor je doen. Zeker als het vermoeiend zou zijn. Doe zelf iets gemakkelijk.
Waar weinig talent voor nodig is. Maar maak vooral geen woorden vuil aan woorden. En maak ook geen woorden vuil aan een tekst die je liever niet zou schrijven. Doe maar niet alsof en geef toe dat je ‘tijd en vrije wil’ toch nooit echt goed begrepen hebt.
de durée, wat was dat? pe purée, mat mas pat?
BELANGRIJK(!):
Wat je kan verwachten: bijna niets.
Wat er gezegd moest worden: toch maar iets.
Joost Pauwaert, KIOSKAgendaArtistieke werkingOp 15 maart 2026 activeert Joost Pauwaert zijn tentoonstelling A Good Hammering met een performance.
Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.
Andrius Arutiunian, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingAndrius Arutiunian is een Armeens-Litouwse kunstenaar en componist die werkzaam is in Den Haag en Parijs. Arutiunian werkt met installaties, geluid en beeldhouwkunst en onderzoekt in zijn praktijk hybride vormen van luisteren, volkse kennis en hedendaagse kosmologieën.
In 2022 vertegenwoordigde Arutiunian Armenië op de 59e Biënnale van Venetië. Solo-presentaties zijn onder meer Fondation d'entreprise Hermès (Tokio, 2026), Dat Bolwerck (Zutphen, 2025) en Meduza (Vilnius, 2023). Arutiunian nam deel aan biënnales zoals de 14e Biënnale van Shanghai, de 15e Biënnale van Gwangju, de 17e Biënnale van Lyon, de 15e Baltische Triënnale en Performa NYC, met groepstentoonstellingen in onder meer Centre Pompidou, Palais de Tokyo, M HKA, Kadist Paris en Pinchuk Art Centre. In 2024 stond hij op de shortlist voor de Future Generation Art Prize en in 2023 was hij DAAD artist-in-residence fellow.
Gaëlle Choisne, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingGevoelig voor hedendaagse vraagstukken onderzoekt Gaëlle Choisne in haar praktijk de complexiteit van de wereld en haar politieke en culturele wanorde, of het nu gaat om de overexploitatie van de natuur en haar hulpbronnen, dan wel om de overblijfselen van de koloniale geschiedenis, waarin creoolse esoterische tradities, mythes en populaire culturen zich met elkaar vermengen.
Haar projecten worden opgevat als ecosystemen van delen en samenwerking, als plekken van ‘verzet’ waar nieuwe mogelijkheden ontstaan, met name binnen het project Temple of Love. Vertrekkend vanuit Roland Barthes’ invloedrijke essay over de liefde, Fragments d’un discours amoureux (1977), voegt Gaëlle Choisne een politieke dimensie toe aan het begrip liefde door eer te betonen aan onzichtbare lichamen, minderheden en kwetsbare zielen, en onteigende harten. Temple of Love is een evolutionair project dat zichzelf definieert via zijn verschijningsvormen en ontstaanswijzen, afhankelijk van de uitnodigingen en de locatie.
De werken en installaties van Gaëlle Choisne werden tentoongesteld in talrijke instellingen, waaronder: (Vitry-sur-Seine), Centrale Powerhouse (Montréal), CAFA Museum (Beijing), Pera Museum (Istanbul), MAM – Musée d’art moderne de Paris, Musée Fabre (Montpellier), Zacheta Gallery (Warschau), The Mistake Room (Los Angeles), Bétonsalon (Parijs), Gr-und project space (Berlijn), MAMO – Centre d’art de la Cité radieuse de Marseille, La Villette x Pompidou (Parijs), Centre d’art contemporain La Halle des bouchers (Vienne), Musée archéologique Henri-Prade (Lattes), Musée des Beaux-Arts de Lyon, enz.
Daarnaast nam zij deel aan verschillende biënnales en triënnales, waaronder de 15e Gwangju Biënnale (2024), de 3e Toronto Biennial of Art (2024), de 5e New Museum Triennial (2021), de 11e Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst (GIBCA), de 13e Biënnale van Lyon (2015), de 12e Havana Biënnale (2015), Sharjah Biënnale 13 (2017) en de 14e Curitiba Biënnale (2017).
In 2024 ontving Gaëlle Choisne de Marcel Duchamp-prijs en in 2021 de AWARE-prijs. In 2019 werd zij genomineerd voor de Prix de la Fondation Ricard en het Sam Art Project.
Miko Revereza, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingMiko Revereza is een filmmaker geboren in Manilla, Filippijnen, die momenteel woont in Oaxaca, Mexico. Zijn opvoeding als immigrant zonder papieren en zijn huidige ballingschap uit de Verenigde Staten zijn bepalend voor zijn relatie tot bewegende beelden.
Tijdens de volgende editie van het Courtisane festival bezoekt Miko Revereza Gent en presenteert hij enkele films en een performance. In No Data Plan maakt hij gebruik van de middelen die hij direct tot zijn beschikking heeft – zijn camera, zijn smartphone, zijn zwervend bestaan en zijn unieke perspectief als vreemdeling in een vreemd land – om een suggestieve meditatie over thuis en thuisland te construeren. Na zijn beslissing om de Verenigde Staten te verlaten, bracht hij in Distancing zijn terugkeer naar de Filipijnen in kaart aan de hand van superimposities van intieme 16mm-beelden van de luchthaven, zijn huis en familie. De performance FOLDS is een filmgedicht bestaande uit een reeks superposities/dubbele belichtingen en een live gebrachte klankband. Net als bij een opgevouwen kaart worden afstanden ineengeklapt en komen ze tegenover elkaar te liggen. Door jarenlange beelden van portretten van mensen en plaatsen over elkaar heen te leggen, verdwijnt de scheiding tussen grenzen.
In deze KASKlezing vertelt Miko Revereza over zijn werk en de impact van ballingschap en begrenzing op zijn oeuvre.
“It’s complicated to call any place home. Mexico is a place that’s not my home as it is for other people who have lived here for generations. Every place I live, it’s hard to connect to as home, like the US and the Phillippines, but I also feel like there’s so much weight to the word “home,” and it doesn’t need to be such a priority.”
i.s.m. Courtisane
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Julian Abraham "Togar", KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingJulian Abraham “Togar” is een drummer en beeldend kunstenaar wiens praktijk een combinatie is van beeldende kunst, geluidskunst en experimentele film. Togar richt zich in zijn praktijk vaak op het ontrafelen en verspreiden van specialistische wetenschappelijke kennis naar een breder publiek door middel van geluid, installaties en samenwerkingsprojecten.
Rietlanden Women’s Office, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingGrafisch ontwerpers Elisabeth Rafstedt en Johanna Ehde vormen samen Rietlanden Women’s Office (2018, Rietlanden in Amsterdam). Ze zijn geïnteresseerd in zowel actuele als historische methoden van samenwerkend grafisch ontwerp. Samen creëren ze de publicatieserie MsHeresies, die zich richt op het ornamentale in feministische samenwerking. Ze geven lezingen en gastcolleges over boekontwerp en typografie aan verschillende instellingen in Europa, en samen met Phil Baber van The Last Books organiseren ze de poëzieserie Don’t Pay Your Rent.
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Ahmet Öğüt, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingIn deze lezing onderzoekt kunstenaar Ahmet Öğüt het strategische gebruik van humor in zijn praktijk als middel om macht te ontwapenen, tot nadenken aan te zetten en het publiek te betrekken. Aan de hand van een reeks werken en samenwerkingen reflecteert Öğüt op hoe ironie en speelse subversie krachtige instrumenten kunnen worden om door complexe politieke en sociale realiteiten te navigeren.
Ahmet Öğüt werd geboren in Silvan, Diyarbakir, en behaalde zijn BA aan de Faculteit Schone Kunsten van de Hacettepe Universiteit in Ankara en zijn MA aan de Faculteit Kunst en Design van de Yıldız Teknik Universiteit in Istanbul. Hij werkt met verschillende media en heeft veel tentoongesteld, recentelijk met solotentoonstellingen in instellingen als Art on the Underground & New Contemporaries, Van Abbemuseum, State of Concept Athens, Kunstverein Dresden, Kunsthal Charlottenborg, Chisenhale Gallery; Berkeley Art Museum en Kunsthalle Basel. Hij heeft ook deelgenomen aan talrijke groepstentoonstellingen, waaronder: Singapore Biennale (2025); Sense of Safety, Yermilov Centre Kharkiv (2024); Dhaka Art Summit (2023); 17e Biënnale van Istanbul, Istanbul (2022); FRONT International 2022, Cleveland Triennial for Contemporary Art, Ohio (2022); Asia Society Triennial: We Do Not Dream Alone (2021); In the Presence of Absence, Stedelijk Museum Amsterdam (2020); Zero Gravity at Nam SeMA, Seoul Museum of Art (2019); Echigo Tsumari Art Triennale (2018); the British Art Show 8 (2015-2017); de 13e Biënnale van Lyon (2015); Performa 13, de vijfde Biënnale voor Beeldende Kunst en Performance, New York (2013); de 7e Biënnale van Liverpool (2012); de 12e Biënnale van Istanbul (2011); de New Museum Triennial, New York (2009); en de 5e Biënnale van Berlijn voor Hedendaagse Kunst (2008). Öğüt ontving de Visible Award voor de Silent University (2013); de speciale prijs van de Future Generation Art Prize, Pinchuk Art Centre, Oekraïne (2012); de De Volkskrant Beeldende Kunst Prijs 2011, Nederland; en de Kunstpreis Europas Zukunft, Museum of Contemporary Art, Duitsland (2010). Hij vertegenwoordigde Turkije op de 53e Biënnale van Venetië (2009). Woont en werkt in Amsterdam en Istanbul. Zijn werken zijn opgenomen in institutionele collecties zoals het Guggenheim Museum New York; Kadist, San Francisco, VS - Parijs; Rennie Collection, Vancouver; Sammlung Goetz, München; Frans Hals Museum; FRAC Nord-Pas de Calais, Duinkerken; Laumeier Sculpture Park, St. Louis; KIASMA Museum of Contemporary Art, Helsinki; Van Abbemuseum, Eindhoven; Fondazione Giuliani, Rome; MSU Broad Art Museum, East Lansing; Vehbi Koç Foundation, Istanbul.
Laura Huertas Millán, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingArchivo Fantasma — Spectral Fictions presenteert verschillende cinematografische benaderingen en strategieën van tegen- en alternatieve verhalen om officiële archieven en documenten aan te pakken waarmee Laura Huertas Millán's praktijk zich bezighoudt. Het stelt fictie voor als een kritische en emancipatoire strategie om koloniaal geweld, institutioneel zwijgen, historische uitwissingen en de ideologische constructie van collectief geheugen aan te pakken. Deze artistieke praktijk put uit Latijns-Amerikaanse tradities van metafictie en epistemische ongehoorzaamheid, en benadrukt hoe historische documenten worden gevormd door regimes van waarheid die bepaalde epistemologieën legitimeren en andere uitsluiten. Deze lezing presenteert haar kritische serie over ‘ethnographic fictions’ en een recent onderzoek geïnspireerd door Saidiya Hartmans ‘critical fabulations’, een geschiedenis ‘written with and against the archive’ om te verwoorden hoe fictie kan dienen als een herstellende methode, om niet alleen de documenten uit het verleden aan te pakken, maar ook de talen die ons heden en onze toekomst vormgeven.
Laura Huertas Millán is een Colombiaanse en Franse kunstenaar en filmmaker, gevestigd in Brussel, België. Haar films zijn geselecteerd voor grote filmfestivals zoals de Berlinale, het Toronto International Film Festival (TIFF), het International Film Festival Rotterdam, het New York Film Festival en Cinéma du Réel, en zijn bekroond op onder meer het Locarno Film Festival, FIDMarseille, Doclisboa en Videobrasil. Er zijn internationaal meer dan twintig retrospectieven en focusprogramma's over haar werk georganiseerd, in filmarchieven (Toronto's TIFF Lightbox, Harvard's Film Archive, Bogota's cinematheque, Austrian Film Museum, Tabakalera); musea (CA2M, CCA Glasgow, OCA Noorwegen); filmfestivals (Mar del Plata, Rencontres du Documentaire de Montréal, FICUNAM, Curtocircuito); en non-fictieseminars (The Flaherty seminar, DocsKingdom). Haar films zijn te zien geweest in solotentoonstellingen in het MASP Sao Paulo, Maison des Arts de Malakoff en het Museum voor Moderne Kunst in Medellin; op biënnales zoals de Liverpool Biënnale, FRONT Triënnale, Videonnale en ScreenCity Biënnale; en vertoningen in musea zoals het Centre Pompidou, het Jeu de Paume en het Solomon R. Guggenheim Museum. Haar werk maakt deel uit van particuliere en openbare collecties zoals KADIST, CNAP, Banco de la República de Colombia, CIFO Miami en FRAC Lorraine. Sinds 2019 maakt ze deel uit van het curator- en onderzoekscollectief Counter Encounters, dat projecten heeft ontwikkeld in het Centre Pompidou en Tate Modern.
Marwa Arsanios, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingMarwa Arsanios is een kunstenaar, filmmaker en onderzoeker wiens werk de vorm kan aannemen van installaties, performances en bewegende beelden. Ze heroverweegt de politieke ontwikkeling van de tweede helft van de twintigste eeuw vanuit een hedendaags perspectief, waarbij ze zich richt op genderrelaties, collectivisme, urbanisme en industrialisatie. Haar onderzoekswerk omvat vele disciplines en wordt ingezet in talrijke samenwerkingsprojecten.
Er zijn verschillende solotentoonstellingen aan haar werk gewijd: Heidelberger Kunstverein, Duitsland (2023); Mosaïc Rooms, Londen (2022); Contemporary Arts Center, Cincinnati (2021); Skuc Gallery, Ljubljana (2018); Beirut Art Center (2017); Hammer Museum, Los Angeles (2016); Witte de With, Rotterdam (2016); Kunsthalle Lissabon, Lissabon (2015); en Art in General, New York (2015).
Haar werk is ook te zien geweest in talrijke groepstentoonstellingen, waaronder: Documenta 15, Kassel (2022); 5e Mardin Bienali (2022); 3e Autostrada Biennale, Pristina (2021); 11e Berlin Biennale (2020); The Renaissance, Chicago (2020); 2e Lahore Biënnale (2020); Kunsthalle Wien, Wenen (2019); 1e Sharjah Architectuur Triënnale (2019); SF Moma, San Francisco (2019); 1e Warschau Biënnale (2019); 14e Sharjah Biënnale (2019) ; Nottingham Contemporary (2017); Maxxi Museum, Rome (2017); Sursock Museum, Beiroet (2016); Ludwig Museum, Keulen (2016); Biënnale van Thessaloniki (2015); Home Works Forum, Ashkal Alwan, Beiroet (2010, 2013, 2015) ; New Museum, New York (2014); 55e Biënnale van Venetië (2013); M HKA, Antwerpen (2013), In Other Words, nGbK, Berlijn (2012); of de 12e Biënnale van Istanbul (2011).
Haar films werden vertoond op Cinéma du Réel, Parijs (2021); Rotterdam Film Festival (2021); EMAF, Osnabrück (2021); Film Fest, Hamburg (2020); State of Concept, Athene (2020); FID Marseille (2019); tiff, Toronto (2019); RIDM, Montreal (2019); Berwick Film & Media Arts Festival (2019); Walker Art Center, Minneapolis (2017); Centre Georges Pompidou, Parijs (2011, 2017); Berlin International Film Festival (2010, 2015); en e-flux storefront, New York (2009).
Ze ontving de Georges de Beauregard International Prize op FID Marseille (2019), de Special Prize van de Pinchuk Future Generation Art Prize (2012) en werd genomineerd voor de Paulo Cunha e Silva Art Prize (2017) en de Han Nefkens Foundation Award (2014). Ze ontving de Akademie Schloss Solitude-beurs in Stuttgart in 2014 en de Tokyo Wonder Site, Tokyo Arts and Space in 2010. Ze is medeoprichter van het 98weeks Research Project.
Saddie Choua, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingAm I the only one who is like me? is een vraag die kenmerkend is voor het leven en werk van kunstenaar Saddie Choua (°Bree, 1971). Ze problematiseert de positie van de eenzame ik die nooit is losgekoppeld van de ander. Waar zit die ander in de hiërarchie van macht? Waar wordt haar onderdrukking en uitbuiting verzwegen of weggeëxotiseerd?
Saddie Choua vraagt ons na te denken over hoe we beelden en dialogen over de ander consumeren en hoe deze ons zelfbeeld en historisch bewustzijn beïnvloeden. Hoe kunnen wij ingrijpen op de beelden die onze geschiedenis schrijven en sociale strijd verzwijgen? Moeten we eerst het geheugen weerleggen om een ander verhaal te vertellen? Of is het weghalen of hercombineren van bepaalde associaties en referenties al voldoende om een andere geschiedenis en een ander zelfbeeld te creëren?
Het werk van Saddie Choua kan gelezen worden als een gefragmenteerd zelfreflectief visueel essay dat de relatie tussen maker en beeld bevraagt. Hoe maak je blinde vlekken, die net uitnodigen om te vergeten, zichtbaar? Hoe kan je vanuit een subalterne positie anders spreken en verbeelden, of is het net het concept van ‘de ander’ dat haar opsluit in dominante beelden en narratieven?
Saddie Choua woont en werkt in Brussel en Oostende. Met behulp van meta-documentairetactieken, collage, eigen (film)materiaal en het opnieuw toe-eigenen van populaire interculturele formats en autobiografische elementen, zet ze racisme, discriminatie van vrouwen en klasse, evenals haar katten in de schijnwerpers. Ze creëert een nieuwe pseudo-realistische imaginaire wereld die tegelijkertijd zeer herkenbaar en volkomen buitenaards is. Het is haar manier om de (beeld)taal van onze media te ondermijnen en de kritische en politieke blik van haar publiek aan te scherpen. De uitdaging is om ‚situaties' te creëren die de machtstructuren onthullen achter de beelden die we internaliseren en reproduceren. Sinds 2019 is Saddie doctoraal onderzoeker aan het RITCS in Brussel en docent aan Sint Lucas Antwerpen en het RITCS. Ze is een van de laureaten van de Belgian Art Prize 2020.
Saddie Choua had solo- en groepstentoonstellingen in oa. BOZAR, Brussel, 2014; WIELS, Brussel, 2015; Biennale van Marrakech, Marrakech, 2016; MU.ZEE, Oostende, 2016; Showroom, Sint Lucas School of Arts Antwerpen, 2016; KIOSK, Gent, 2017; Festival Concreto, Fortaleza, 2017; Kooshk-Air Antwerpen, Teheran, 2018; Kanal-Centre Pompidou, Brussel, 2018-2019; Savvy Contemporary, Berlijn, 2018; Akademie der Künste der Welt, Keulen, 2018; Villa Empain, Brussel, 2018; Contour Biennale, Mechelen, 2019; Biennale Warszawa, Warschau, 2019; La Veronica Gallery, Modica, 2020; Les Rencontres Internationales Paris/Berlin, 2020; Centre Wallonie-Bruxelles, Parijs, 2020; Temporary Gallery, Keulen, 2020; Kunsthalle Wien, Wenen, 2020; Extra City, Antwerpen, 2021; Kunstverein Hamburg, 2021; Kadist, Paris, 2021; Undercurrent Gallery, NYC, 2021. Haar werk maakt deel uit van binnen- en buitenlandse privé- en publieke collecties.
Kasper Bosmans, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingKasper Bosmans staat bekend om zijn veelzijdige en uiteenlopende benadering van kunst, met werken die variëren van beeldhouwkunst en installaties tot schilderijen en tekeningen. Zijn praktijk is een complexe mix van hoge kunst en literatuur, populaire cultuur, mythologie en antropologie, bekeken door een queer en speels minimalistische lens die op subversieve wijze de verhalen die onze wereld domineren observeert en opnieuw uitvindt. Bosmans hanteert een redactionele benadering en knipt, plakt en brengt deze anekdotes en verhalen, die alle geschiedenissen, culturen en samenlevingen doorkruisen, samen. Hij identificeert ongebruikelijke, eigenzinnige en poëtische resonanties die vorm en betekenis met elkaar verbinden in wat in wezen een conceptuele praktijk is.
Niets is taboe voor Bosmans, die een bijzondere voorliefde heeft voor meer obscure, queer en gemarginaliseerde anekdotes, van verhalen over cross-dressing heiligen tot voorbeelden van het celibaat en monogamie in het dierenrijk. Bosmans prikkelt, port en haalt verbanden naar voren in zijn werk die belangrijk zijn voor zijn persoonlijke wereld, maar de resulterende verhalen krijgen onvermijdelijk een universele weerklank.
Veronika Eberhart, KIOSKtentoonstellingAgendaArtistieke werkingIn haar tentoonstelling Alles pelt zich presenteert Veronika Eberhart nieuw werk dat de gelaagde relatie ontvouwt tussen materialen zoals massief hout, fineer en de machines en gereedschappen van het houtbewerken zelf. Onttrokken aan hun oorspronkelijke functie verschuiven de getoonde stukken van gebruiksvoorwerpen naar autonome entiteiten, balancerend tussen object en sacrale aanwezigheid. Fijne insnijdingen en genuanceerde gebaren roepen vragen op over esthetiek, innerlijkheid en persoonlijke ervaring.
Met subtiele ingrepen in het oppervlak en handmatige processen onderzoekt Eberhart hoe arbeid, ontwerp en herinnering zich in materie inschrijven. Haar werken verzetten zich tegen vaste interpretaties en roepen een vorm van extimiteit van de ruimte op, waar intimiteit en afstand vervagen.
Over Veronika Eberhart
Veronika Eberhart is een beeldend kunstenaar en muzikant gevestigd in Wenen. Het gebruik van media in haar werk onderscheidt zich zowel door de hoge muzikaliteit als het onderhandelen over conceptuele kwesties met de sensibiliteit van artistieke praktijken van feministische posities en kunstgeschiedenis. Verenigd in een transdisciplinaire benadering van video, geluid, performance of sculpturale installatie, is haar praktijk gebaseerd op theoretisch en historisch onderzoek en zoekt ze naar formele vertalingen hiervan.
Toegekend met de Theodor-Körner-Award for Fine Arts (2017) en met het Schindler Stipendium in MAK Center for Art and Architecture in Los Angeles (2019). , presenteerde ze onlangs solotentoonstellingen in IKOB- Museum for Contemporary Art, Eupen (2023), Kunsthalle Feldbach (2022), Kunsthalle Graz (2022), Bazament Art Space, Tirana (2018), New Jörg, Vienna (2018), Neue Galerie Graz / Studio (2017) en was ze te zien in groepstentoonstellingen in HKW Berlijn (2024), ISCP Open Studio, New York (2023), Makey Garage Top, MAK Center Los Angeles (2020), Kunsthalle Vienna (Vienna Biennale 2019), Kharkiv Municipal Gallery (2019), Kunsthalle Exnergasse, Wenen (2018), rotor Graz (2018) en in A-GALLERY, Tokyo (2017), onder andere.
Parallel programma
- 10.11.25, 20:00
Vertoning van films van Friedl Kubelka / vom Gröller, gevolgd door een gesprek met Friedl Kubelka / vom Gröller en Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent. - 11.11.25, 20:00
Vertoning van Impatience (1928) van Charles Dekeukeleire en 9 is one and 10 is none (2017) van Veronika Eberhart in Art Cinema OFFoff, Kunsthal Gent.
Tom Poelmans, KIOSKtentoonstellingAgendaArtistieke werkingIn A Spirit in Painting toont de Antwerpse schilder Tom Poelmans in de zijruimte van KIOSK de achterkant van een ruime selectie schilderijen uit de afgelopen vijftien jaar. Op deze omgekeerde doeken zijn vaak titels, data, tekeningen, materiaalresten en andere sporen zichtbaar — stille getuigen van het maakproces en het atelierleven.
Op 6 december, halverwege de tentoonstelling, worden alle werken omgedraaid en verschijnen de voorkanten van de schilderijen voor het eerst in het licht. Die dag wordt ook het boek A Spirit in Painting gelanceerd, uitgegeven door MER. Naast voor- en achterzijden van een ruime selectie schilderijen bevat het boek ook tekeningen en gedichten van Tom Poelmans, en teksten van mensen uit zijn omgeving.
De titel van de tentoonstelling en de publicatie verwijst met een knipoog naar de legendarische tentoonstelling A New Spirit in Painting, die in 1981 plaatsvond in de Royal Academy of Arts in Londen. Die historische expo betekende een herwaardering van het schilderen als medium, en vormt een betekenisvolle context voor Poelmans’ reflectie op zijn eigen praktijk.
David Maroto, KASKlezingenlezingAgendaArtistieke werkingWaarom schrijven kunstenaars romans? Wat doet de kunstenaarsroman met de beeldende kunst? Hoe moet zo'n roman worden ervaren?
Kunstenaar David Maroto presenteert The Artist’s Novel: The Novel as a Medium in the Visual Arts – een onderzoeksproject dat zijn momentum vindt in de huidige internationale kunstscene, waar het debat over de hybridisatie van beeldende kunst en literatuur steeds prominenter wordt. De laatste jaren is er een toename van beeldende kunstenaars die romans schrijven als onderdeel van hun bredere kunstprojecten. Ze doen dit om artistieke kwesties aan te kaarten door middel van romanachtige middelen, waarbij ze de voorkeur geven aan een soort kunst die gebaseerd is op proces en subjectiviteit, en begrippen introduceren die traditioneel aan literatuur worden toegeschreven, zoals fictie, narratief, identificatie en verbeelding. In die zin kan er sprake zijn van een nieuw medium in de beeldende kunst (net als bijvoorbeeld video of performance), maar toch is er nog maar weinig over bekend.
Aan de hand van een aantal belangrijke casestudy's wil David in zijn presentatie de prangende vragen belichten die worden opgeworpen door de opkomst van een nieuw artistiek medium. Hij doet dit aan de hand van een theoretische en praktijkgerichte benadering, waarbij hij kritisch kijkt naar de verschillende manieren waarop hedendaagse kunstenaars de kunstenaarsroman hebben gebruikt. Het is niet de bedoeling om een definitie van de kunstenaarsroman vast te leggen, maar om deze te situeren binnen het bredere veld van de beeldende kunst, in de hoop een broodnodige discussie op gang te brengen over een praktijk die lange tijd door de belangrijkste kritische stromingen in het kunstdiscours is genegeerd.
David Maroto
David Maroto is een Spaanse beeldend kunstenaar die in Nederland woont en promoveerde aan het Edinburgh College of Art met een onderzoeksproject getiteld The Artist’s Novel: The Novel as a Medium in the Visual Arts. Dit is gepubliceerd in een tweedelig boek in het Engels (Mousse Publishing, 2020) en Spaans (Greylock Editorial, 2025).
Maroto heeft een uitgebreide internationale artistieke praktijk: residentie in URRA (Buenos Aires); Vigil Gonzales Gallery (Buenos Aires); Biënnale van Havana; Biënnale van Warschau; Kanal Centre Pompidou (Brussel); W139 (Amsterdam); A Tale of a Tub (Rotterdam); Artium Museum of Contemporary Art (Vitoria); Extra City (Antwerpen); S.M.A.K. (Gent); EFA Project Space (New York); Pedrami Gallery (Antwerpen); West (Den Haag); The Opening Gallery (New York); SALT (Istanbul), e.a.
In 2011 verbleef hij in een residentie in ISCP New York, waar hij curator Joanna Zielińska ontmoette en een samenwerking startte onder de naam The Book Lovers, een onderzoeksproject gebaseerd op het samenstellen van een collectie en bibliografie van kunstenaarsromans, met de voortdurende steun van M HKA (Antwerpen). The Book Lovers onderzoekt de verschillende manieren waarop de kunstenaarsroman wordt gebruikt als medium in de beeldende kunst, net als installaties, video's of performances. De collectie en bibliografie worden aangevuld met een reeks tentoonstellingen, performanceprogramma's, publicaties, opdrachten en pop-upboekhandels. Dankzij deze samenwerking konden ze samenwerken met een groot aantal internationale instellingen, waaronder Whitechapel Gallery (Londen), Museum of Modern Art (Warschau), Kunstinstituut Melly (Rotterdam), CCA Glasgow, Fabra i Coats (Barcelona), Index (Stockholm), De Appel (Amsterdam) en Ujazdowski Castle Centre for Contemporary Art (Warschau).
Maroto heeft talrijke kunstenaarsromans, essays, interviews en artikelen gepubliceerd en verschillende publicaties geredigeerd, waaronder Artist Novels (Sternberg Press, 2015); Tamam Shud (Sternberg Press, 2018) en Obieg magazine nr. 8, ‘Art & Literature: A Mongrel's Guide’ (2018), evenals het artikel ‘Valid Fictional Contributions to Non-Fictional Debates: Fictocritical Writing in Artistic Research’ (Acta Academiae Artium Vilnensis). Hij heeft ook geschreven voor Caja Negra Editorial (Buenos Aires); EXIT art journal (Madrid); en Artforum.
Maroto heeft ook ruime ervaring als gastdocent aan internationale kunstacademies, zoals het Dutch Art Institute; Gerrit Rietveld Academie; XPUB Piet Zwart Instituut; Sint Lucas Antwerpen; Master Institute of Visual Cultures in Den Bosch; Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts de Lyon; Ecole Cantonale d'Art du Valais, Sierre (Zwitserland); Glasgow School of Art; en Stockholm University, e.a. Naast het geven van lezingen heeft hij diverse cursussen, workshops en seminars ontworpen en gegeven, zoals de Collective Novel Workshop in het Museo Reina Sofía in Madrid.
Cloquet
Louis Pasteurlaan 2
9000 Gent
Leen Van Tichelen, KIOSKtentoonstellingAgendaArtistieke werkingKIOSK opent het nieuwe tentoonstellingsseizoen met Onder Verzachtende Omstandigheden, een solotentoonstelling van de Belgische kunstenaar Leen Van Tichelen. De expo is de uitkomst van GROUND ZERO /51.04536/3.71609, een multidisciplinaire residentie waarin Van Tichelen samenwerkte met performer Fanny Vandesande, componist Esther Coorevits en woordkunstenaar Jonas Bruyneel.
Gedurende de zomer transformeerde KIOSK tot een levend atelier – half laboratorium, half repetitieruimte –, waar beeld, woord, beweging en geluid elkaar ontmoetten. Grenzen werden er bevraagd, verschoven en herschreven.
De tentoonstelling brengt de sporen van dit proces samen: restanten, overgangen en een voortdurende zoektocht naar vorm binnen een veranderlijke ruimte. Onder Verzachtende Omstandigheden is geen eindpunt, maar een tijdelijke verankering in een landschap dat blijft bewegen.