15.02.18, 20:00, Nida Sinnokrot

Voor de finissage van Hisae Ikenaga’s solotentoonstelling Anatomies of Use presenteert Céline Vahsen een geluidsperformance waarin gebaren zichtbaar en fysiek het akoestische landschap vormgeven.

Via repetitieve en ambachtelijke handelingen resoneren industriële materialen en brengen ze manuele arbeid in ritme. Vahsen gebruikt ook keramiek gemaakt door haar tante: utilitaire objecten die haar opnieuw verbinden met het verleden.

Haar tante werkte in een keramiek- en glasbedrijf dat later haar eigen onderneming werd, tot eind jaren 1990, toen vrijhandel en kapitalisme bijdroegen aan de teloorgang van kleinere industrieën. Door te spelen met vazen, borden en kommen — eerst functioneel, vervolgens obsessief en uiteindelijk ceremonieel — transformeert Vahsen alledaagse objecten tot resonante instrumenten die persoonlijke, sociale en industriële geschiedenissen met zich meedragen.

Sommige elementen van de choreografie maken deel uit van een collaboratieve praktijk die zij in 2025 startte samen met percussioniste Aya Suzuki.

Een onconventionele koorperformance van een groep FLINTA*-personen die de relatie met hun stem onderzoekt. Samen omarmen zij kwetsbaarheid via gefluister, gestotter en echo’s, terwijl ze tegelijk de kracht van een collectieve stem tonen in het verzet tegen patriarchale normen. Deze performance groeide voort uit het masterproject Exploring a Feminist Voice van Anne Rosa Lut.

De performance wordt georganiseerd naar aanleiding van de laatste dag van de solotentoonstelling Anatomies of Use van Hisae Ikenaga.

Performers
Anne Rosa Lut, Imme van Zuilekom, Kika Vens, Elvira Mahieu, Kim Heerkens, Sofie Vanderbauwhede, Vera Goldhoorn, Elfine Radwanski, Hriedt Van Biervliet.

Door visumproblemen gaat deze KASKlezing niet door.

Julian Abraham “Togar” is een drummer en beeldend kunstenaar wiens praktijk een combinatie is van beeldende kunst, geluidskunst en experimentele film. Togar richt zich in zijn praktijk vaak op het ontrafelen en verspreiden van specialistische wetenschappelijke kennis naar een breder publiek door middel van geluid, installaties en samenwerkingsprojecten.

Togars werk is tentoongesteld op de 17e Biënnale van Istanbul, de 15e Biënnale van Gwangju, de 13e Biënnale van Taipei, de 58e Carnegie International (Pittsburgh) en in openbare instellingen en musea zoals De Appel (Amsterdam), KHOJ (New Delhi), SculptureCenter (New York), Nottingham Contemporary en Cemeti (Yogyakarta).

Prulletjes, snaren, handgemaakte kits en stenen die kunnen zingen: de liedjes van geactiveerde non-instrumenten zullen het galmende gewelf van de Gentse KIOSK vullen voor een double bill die zich ergens op de zoom tussen concert en installatie zal bevinden. Maryia Kamarova's stuwende sculpturen ontmoeten de gestructureerde-chaos-wirwar van Mosquito Farm, met op de achtergrond de vreemde archeologieën van Hisae Ikenaga in KIOSKs huidige tentoonstelling, Anatomies of Use, om de interdisciplinaire dissonanties tegen te werken.

Maryia Kamarova
Een geluidsuniversum opgebouwd uit natuurfragmenten en alledaagse schatten ~ de Wit-Russische kunstenaar Marya Komarova creëert spatiale opstellingen die de grens tussen geluidsinstallatie en meditatieve performance bewandelen. Haar acties en inerties brengen haar elektro-akoestische apparaten en omgevingscomposities tot leven, die vervolgens hun eigen lotsbestemming bepalen door naar onbekende aurale gebieden te trekken en op die manier zo vastberaden als de betoverde toeschouwers ruimtes kunnen innemen.

Mosquito Farm
Twee jaar na hun optreden op KRAAK Fest keren Maddie Banwell en Grace Black van Mosquito Farm terug, om de evolutie van hun muzikale bouwsels te etaleren. Gebogen metaal wiebelt, blikjes rammelen, waaiers wervelen en winden, en geïmproviseerde percussie-installaties boren een beat tot beweging, terwijl de drone door radiotransmissies wordt aangestuurd. Misschien zal ook iets zoals een gitaar of een opwindhamster een verschijning maken ~ alles en iedereen kan spelen in dit hypnotische orkest van toevalligheden.

Voor haar eerste solotentoonstelling in België presenteert Hisae Ikenaga een selectie van zowel bestaand als nieuw werk. De titel Anatomies of Use verwijst naar de subtiele verschuivingen die haar praktijk structureren: verschuivingen in functie, status en betekenis. Industriële en huishoudelijke objecten worden toegeëigend en herconfigureerd, hun gebruik opgeschort en hun vertrouwdheid ontregeld. Vormen lijken gestabiliseerd, alsof ze na hun transformatie zijn stilgezet, en onthullen spanningen tussen gebruik, vorm en geheugen.

Keramische werken zetten deze reflectie voort via de figuur van de cilinder, ontleend aan industriële lamineerwerktuigen en getransponeerd naar keramiek. Het motief wordt vorm, mal en spoor van het gebaar. In een nieuwe video gemaakt in samenwerking met filmregisseur Paula Onet, Soft Dissection, kruisen ambachtelijke en medische gebaren elkaar en openen ze een ambigu spanningsveld tussen atelier en laboratorium. Via deze verschuivingen — van werktuig naar object, van gebaar naar beeld — construeert Ikenaga een archeologie van het heden, waarin elke vorm tegelijk spoor, sculptuur en vraag wordt.

Over Hisae Ikenaga

Geboren in Mexico-Stad in 1977 in een familie van Japanse afkomst, al meer dan twintig jaar gevestigd in Europa en momenteel woonachtig in Luxemburg, heeft Hisae Ikenaga een artistieke taal ontwikkeld die zich ontvouwt op het snijvlak van design, archeologie en surrealisme. Ze studeerde kunsttheorie en beeldende kunst in Mexico, Kyoto, Barcelona en Madrid. Haar werk getuigt van een fascinatie voor het hiernamaals van gefabriceerde objecten: hun geprogrammeerde veroudering, hun vermogen tot transformatie en hun potentieel om nieuwe levensvormen te herbergen. Elke sculptuur belichaamt een spanning tussen het industriële en het handgemaakte, tussen de kille logica van productie en de kwetsbare warmte van de menselijke hand.

Met steun van

De tentoonstelling in KIOSK is mede gecureerd door Charlotte Masse, curator en Hoofd Tentoonstellingen bij Konschthal Esch, die in 2024 Ikenaga’s grote solotentoonstelling Phantom Limbs organiseerde.

Hisae Ikenaga ontving de genereuze steun van de Fondation Schleich-Lentz voor de productie van een nieuwe reeks keramische werken voor de tentoonstelling in KIOSK.

Met steun van Kultur | lx – Arts Council Luxembourg.

Miko Revereza is een filmmaker geboren in Manilla, Filippijnen, die momenteel woont in Oaxaca, Mexico. Zijn opvoeding als immigrant zonder papieren en zijn huidige ballingschap uit de Verenigde Staten zijn bepalend voor zijn relatie tot bewegende beelden. 

Tijdens de volgende editie van het Courtisane festival bezoekt Miko Revereza Gent en presenteert hij enkele films en een performance. In No Data Plan maakt hij gebruik van de middelen die hij direct tot zijn beschikking heeft – zijn camera, zijn smartphone, zijn zwervend bestaan en zijn unieke perspectief als vreemdeling in een vreemd land – om een suggestieve meditatie over thuis en thuisland te construeren. Na zijn beslissing om de Verenigde Staten te verlaten, bracht hij in Distancing zijn terugkeer naar de Filipijnen in kaart aan de hand van superimposities van intieme 16mm-beelden van de luchthaven, zijn huis en familie. De performance FOLDS is een filmgedicht bestaande uit een reeks superposities/dubbele belichtingen en een live gebrachte klankband. Net als bij een opgevouwen kaart worden afstanden ineengeklapt en komen ze tegenover elkaar te liggen. Door jarenlange beelden van portretten van mensen en plaatsen over elkaar heen te leggen, verdwijnt de scheiding tussen grenzen. 

In deze KASKlezing vertelt Miko Revereza over zijn werk en de impact van ballingschap en begrenzing op zijn oeuvre.

“It’s complicated to call any place home. Mexico is a place that’s not my home as it is for other people who have lived here for generations. Every place I live, it’s hard to connect to as home, like the US and the Phillippines, but I also feel like there’s so much weight to the word “home,” and it doesn’t need to be such a priority.”

Gevoelig voor hedendaagse vraagstukken onderzoekt Gaëlle Choisne in haar praktijk de complexiteit van de wereld en haar politieke en culturele wanorde, of het nu gaat om de overexploitatie van de natuur en haar hulpbronnen, dan wel om de overblijfselen van de koloniale geschiedenis, waarin creoolse esoterische tradities, mythes en populaire culturen zich met elkaar vermengen.

Haar projecten worden opgevat als ecosystemen van delen en samenwerking, als plekken van ‘verzet’ waar nieuwe mogelijkheden ontstaan, met name binnen het project Temple of Love. Vertrekkend vanuit Roland Barthes’ invloedrijke essay over de liefde, Fragments d’un discours amoureux (1977), voegt Gaëlle Choisne een politieke dimensie toe aan het begrip liefde door eer te betonen aan onzichtbare lichamen, minderheden en kwetsbare zielen, en onteigende harten. Temple of Love is een evolutionair project dat zichzelf definieert via zijn verschijningsvormen en ontstaanswijzen, afhankelijk van de uitnodigingen en de locatie.

De werken en installaties van Gaëlle Choisne werden tentoongesteld in talrijke instellingen, waaronder: (Vitry-sur-Seine), Centrale Powerhouse (Montréal), CAFA Museum (Beijing), Pera Museum (Istanbul), MAM – Musée d’art moderne de Paris, Musée Fabre (Montpellier), Zacheta Gallery (Warschau), The Mistake Room (Los Angeles), Bétonsalon (Parijs), Gr-und project space (Berlijn), MAMO – Centre d’art de la Cité radieuse de Marseille, La Villette x Pompidou (Parijs), Centre d’art contemporain La Halle des bouchers (Vienne), Musée archéologique Henri-Prade (Lattes), Musée des Beaux-Arts de Lyon, enz.

Daarnaast nam zij deel aan verschillende biënnales en triënnales, waaronder de 15e Gwangju Biënnale (2024), de 3e Toronto Biennial of Art (2024), de 5e New Museum Triennial (2021), de 11e Internationale Biënnale voor Hedendaagse Kunst (GIBCA), de 13e Biënnale van Lyon (2015), de 12e Havana Biënnale (2015), Sharjah Biënnale 13 (2017) en de 14e Curitiba Biënnale (2017).

In 2024 ontving Gaëlle Choisne de Marcel Duchamp-prijs en in 2021 de AWARE-prijs. In 2019 werd zij genomineerd voor de Prix de la Fondation Ricard en het Sam Art Project.

Andrius Arutiunian is een Armeens-Litouwse kunstenaar en componist die werkzaam is in Den Haag en Parijs. Arutiunian werkt met installaties, geluid en beeldhouwkunst en onderzoekt in zijn praktijk hybride vormen van luisteren, volkse kennis en hedendaagse kosmologieën.

In 2022 vertegenwoordigde Arutiunian Armenië op de 59e Biënnale van Venetië. Solo-presentaties zijn onder meer Fondation d'entreprise Hermès (Tokio, 2026), Dat Bolwerck (Zutphen, 2025) en Meduza (Vilnius, 2023). Arutiunian nam deel aan biënnales zoals de 14e Biënnale van Shanghai, de 15e Biënnale van Gwangju, de 17e Biënnale van Lyon, de 15e Baltische Triënnale en Performa NYC, met groepstentoonstellingen in onder meer Centre Pompidou, Palais de Tokyo, M HKA, Kadist Paris en Pinchuk Art Centre. In 2024 stond hij op de shortlist voor de Future Generation Art Prize en in 2023 was hij DAAD artist-in-residence fellow.

Op  15 maart 2026 activeert Joost Pauwaert zijn tentoonstelling A Good Hammering met een performance.

Voor KIOSK creëerde Pauwaert een grootschalige installatie waarin zware machines, zaagbladen en feestelijke objecten samenkomen in een explosieve beeldtaal die zowel verwondering als ongemak oproept. Deze nieuwe presentatie belooft een intense, fysieke ervaring te worden die het unieke karakter van het Anatomische Theater ten volle aanspreekt.

Als theoreticus kon er een tekst geschreven worden. Over een foto waarop een trommelaar afgebeeld stond. Een foto uit het archief van Walter Benjamin. Als theoreticus kon er dan een tekst geschreven worden die daarover ging. En ook over Henri Bergson en Marcel Proust en Gilles Deleuze en Sigmund Freud en Franz Kafka. En ook over het woord ‘abschied’ en dat dat in tweeën gesneden kan worden, en over de durée waaruit de dood gewist is, en over ‘das schloss’, en over herhaling en verschil, en over ‘jenseits des lustprinzips’, en over onze pogingen om met het niets om te gaan, en over ‘mémoires involontaires’, en over ‘the inbetweenness of things in general’, en over de retroreflectieve vezels die de spanning tussen het aanwezige en het verdwijnende stimuleren, en over de polyfonische harmonie van voorbijgaande gebaren die convergeren in een compositie van tegenstellingen.

Maar als kunstenaar is dat allemaal een beetje moeilijk. Schrijven over dingen. Schr schr ijven ov erdingen. Ov erdingen. Zelfs het performen opzich (niet an sich!) is al veel werk. Ook vervelend vaak om zo jezelf in de belangstelling te zetten. Bel angts elling. Bel angst elling. Liever helemaal niets zeggen. Zeker geen ingewikkelde dingen. Van ingewikkelde dingen komt denkerspurée. Denk en schrijfpurée van allerlij denkers en schrijvers. Hu hu ja ja ik ben wel geïnspireerd door de Ethica en het theologisch politiek traktaat van Spinoza en de boeken van Perec. Heb je Zijn en Tijd al eens gelezen? Eigenlijk is het wel ik twijfel dus ik denk dus ik ben in plaats van ik denk dus ik ben! En vergeet trouwens niet dat taal een misverstand is hé . . .

Liever helemaal niets zeggen. Niet eens echt performen. Gewoon een technisch medewerker zijn ofzo, weggecijferd op de achtegrond, maar stil en onmisbaar. Laat iets anders het werk voor je doen. Zeker als het vermoeiend zou zijn. Doe zelf iets gemakkelijk.

Waar weinig talent voor nodig is. Maar maak vooral geen woorden vuil aan woorden. En maak ook geen woorden vuil aan een tekst die je liever niet zou schrijven. Doe maar niet alsof en geef toe dat je ‘tijd en vrije wil’ toch nooit echt goed begrepen hebt.

de durée, wat was dat? pe purée, mat mas pat?

BELANGRIJK(!):

Wat je kan verwachten: bijna niets.

Wat er gezegd moest worden: toch maar iets.