Masterprojecten (MAP)

Voor er nog maar sprake is van een schilderij, is er het object.
Deze objecten zijn vaak strak, een beetje afgeleefd en industrieel van aard.
Ik vind ze op straat, in afvalcontainers of ik krijg ze.
Ik verzamel ze en gebruik ze om een stilleven mee te bouwen, vanuit dit stilleven start ik dan met schilderen.
In deze MAP probeer ik hun aanwezigheid in mijn praktijk verder te onderzoeken door te kijken naar wat er gebeurt als ik mijn stillevens op zichzelf tentoonstel, in mijn schilderijen te spelen met hun aanwezig- en afwezigheid alsof ze ingeschakeld zijn of juist uitgevallen, door zelfgemaakte objecten te laten zien en te kijken wat er gebeurt wanneer dit samenkomt.

White picket fence: a typical family, a typical house, typical actions. What happens if these typicality’s were broken or forgotten?

Two unlikely image-worlds are brought together: the staged American nuclear-test families and the simplified domestic scenes found in children’s drawings. Both operate as fictions – idealized models of family life rehearsed rather than lived.Within the fragile structure of the cardboard house, fragments of this script unfold. These are not moments of intimacy, but the residue of gestures remembered from elsewhere.What follows is not collapse, nor the emergence of a new narrative. Bodies keep rehearsing, as if repetition alone might hold the fiction together.

The exhibition FROM WHERE WE GROW by Clair Bravo & Noé Znidarsic brings together two photographic approaches that explore the construction of identity in their practice through their respective experiences.

In their ongoing work Where We Bloom, Clair Bravo explores queer rural communities and the ways queer people inhabit, navigate, and transform rural spaces in France. Through portraits, landscapes, and documentary fragments, the project reflects on belonging, visibility, and how queer presence reshapes environments so often imagined as conservative or heteronormative. Rooted in a rural perspective shaped by their own upbringing, the work questions what it means to be queer beyond the city’s walls, how queer lives take root, unfold, and endure in places where they are frequently overlooked. The series of analog images offers a soft cartography of queer presence across the countryside. During three months of travel, they grew close to people they met, encountered a wide range of kinship practices, laughed deeply and often, allowed time to slow, and confided doubts, worries, and care.

In MODEL CARD, Noé Znidarsic explores the temporality of the fashion world, focusing on suspended moments that often escape the collective imagination: the pauses backstage between fittings, the silence of casting rooms, the seemingly endless waiting. These intervals reveal another facet of modeling, one that resists spectacle and glamour. The project appropriates and subverts the ambiguous form of the model card, also called a “composite” in French. Traditionally, this object serves both as a professional identity card and as a promotional tool, designed to attract clients through standardized information: height, measurements, hair color, and so on. Reduced to a formula, the body becomes data — a surface to be consumed. By reworking this format, MODEL CARD shifts its original utilitarian function and questions the very structures that frame the lives of young models. “In this continuity, the project establishes a link with the portraits and images I have produced over the past years, deliberately replaying the same visual schemes as those of traditional model cards.” Being a “model” — a term derived from the Latin modulus, diminutive of modus (measure, standard) — thus becomes a field of reversal. By subsequently reintroducing people who are no longer part of the industry, the project proposes an alternative reading of the body represented: a body that is no longer merely a surface for standardized projection, but one that exposes and reveals the mechanisms of representation and the standardization of beauty.

Together, these two bodies of work invite viewers to reflect on how identity, community, and self- expression are both constructed and performed, and how spaces—whether rural landscapes or fashion worlds—are reshaped by those who inhabit them.

Much like the submersed swimming tunnels constructed for aquariums, permitting human guests to freely yet curiously peruse a vivid enclosure beneath teeming spectacles of sea life (fish, vegetation, beams of sunlight), & Kasquarium* homages that iconic tourist passageway design in our own Master Project Space. Dually, this window corridor poses a sense of structural containment that aquatic pets must endure in a tank, a phenomenon simultaneously replicated here. Glug! blub! 🫧 Featuring projector art (to simulate image), biodegradable and recyclable glittery products to exaggerate overarching sunlight, Spectacle the Turtle at the photo-op station locally discovered pebbles and shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), and even a fun surreal surprise beyond the walls (look out for the bonus octopus! 😉) the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course). 

*(named for the replica’s immediate proximity to similarly educational activities in KASK’s network buildings, for the marine presentational style passerby will be surrounded by as they traverse this area, and to be tongue in cheek about how the end of the school’s name is “& Conservatorium”) in order to stage the institutional functionality of an aquarium building attachment as the sort of afterthought it seems. Featuring projector art (for moving image) by lining about four securely fastened projectors across the center of floor for guests to walk/“swim” around [disguised and repurposed as tower viewers], biodegradable glitter to exaggerate overarching sunlight, transparent blue photo paper to scale, locally discovered shiny materials as case-by-case decorative tunnel-covering accurate depictions of specific aquatic viscera, speaker(s) looping low volume nautically appropriate ASMR (bubbling, underwater vibrations, occasional bouts of realistic creature noises), the Hogent-navigating pedestrian is invited to treat this shortcut as a transportative field trip outside their field of study (minus those deriving organic pigments from algae in the textile department and 3D printing lab, of course).

Come to the <& Kasquarium> closing event on 4 December for some edible glitter-topped wine or juice and algaeholic green 🔞 or non-alcoholic ocean blue Jell-O shots :) 🥂🧪✨🖲️ You can even enter the raffle to win your own [Sea Monkeys] to bring to life in water at home! 🦐🧜‍♂️🎁

Alalú can be a collection of objects, an autobiographical exhibition, a delicate piece of work, a drawing made during a phone call, a memory of Osorno, an illustrated poetry book hanging on the avenue, a way to put a child to sleep, a notebook left unfinished, a bird that follows you, a story told many times, a way to pass the time, a presentation, an intense cold, an amulet, an exercise in memory, a lapse, something that is germinating, three sighs, a glass of water, or even a murder.

-- Ik ga proberen een tekstje te schrijven voor grondwerken.

-- Is er iets wat er zeker in moet?

• Volgens mij niet veel.

Lately, I was thinking about becoming one with my doll,
transforming into her, or perhaps already being connected
to her subconsciously, even without fully realizing it.
How does it feel to be her? 

This project is a personal reinterpretation of the Slavic ritual
of burning Marzanna, a doll representing the death of winter and the coming of spring.
By bringing this tradition into a new context - both geographically and
emotionally - I reflect on leaving behind my past and creating space for
new beginnings.

The circle and its shifting meanings. In my work, the circle is never fixed — it transforms, adapts, and takes on new roles within a fictional world I create. I play with different shapes and their possible meanings, but the circle remains central, often acting as both a symbol and a structural element. It becomes a way to explore how form and composition can carry layered associations, while still leaving space for ambiguity and imagination.

Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish Born from a Wish

While yall have been weeding your gardens and polishing your grills, Putzco had been working on a new set of exciting garden essentials. They will be on display at MAP from 8.05 till 18.05.25. Join us at the opening 8.05 from 18:00.

MAP stands for MAsterProjectruimte (Master Project Space). Throughout the academic year, the Glazen Gang on Campus Bijloke is the playground of several master's students.

“It could float, of course,

but would rather

plumb rough matter.

Airy and shapeless thing,

it needs

the metaphor of the body,”

• Poem, Mary Oliver, ‘Dream Work’ (1986)

A child hides under a sheet to play the ghost; a chair sits beneath a dust cover to protect it from paint. Their uncertain shapes are understood based on previous encounters. Concealing becomes part of the process of knowing, understanding the component parts of recognition — vague form, rough size, surrounding areas. Taken away from their usual environments Gabrielle Barbé’s hidden forms in On New Ground are twice-removed — from context, and from view. Edges, corners, and curves wrapped in fabric signal to a varied, semi-recognisable beneath. And then again, they are thrice removed. Working with the already-discarded objects of kerbsides and street corners, one stage of transition has occurred by the time Barbé intervenes. After moving from inside to outside, miscellaneous effects are pilfered, brought back indoors, repurposed and wrapped. Boundaries between public and private are blurred, with interior objects taking on new exteriorised meaning, only to be replaced again inside.

Amongst this unknowing is a certainty of these objects’ substance, giving density to the airiness of their textile wrappings. As Mary Oliver muses of the human spirit in her 1986 Poem — “it could float of course,/ but would rather/ plumb rough matter”. Barbé’s woven fabrics suggest similarly that they could be drifting away if untethered, but have come to rest stretched around a series of weighty forms. Without them they would collapse — airy, shapeless. Reminiscent in their own way of bandaged body parts, the works in On New Ground also recall the multiple ways in which fabric finds solidity. They speak to shapes wrapped around shoulders and feet; cast out on shop awnings, and tent poles; pleated over windows and spread around furniture. These appearances easily start to mimic each other — a covered chair looking rather like a seated figure, a curtain rail like the waist of a skirt. Barbé’s “metaphor of the body” is not just the suggestion of human bodies, but interior and structural ones too. Buildings and their rooms are their own types of skeletons. On New Ground bounces from the indoors to the outdoors, the interior to the architectural, intimacy to publicness. Under cover, hidden forms offer ways of gesturing to these in-betweens — a morse coded attempt at making sense of one another.

•  Jean Watt

Gabrielle Barbé is currently completing her MA in textile design at KASK & Conservatorium. Jean Watt is studying at the curatorial studies postgraduate programme.

‘Be whoo youu aree’ 

leven, overleven
serveren, observeren
kijk me iets en niets doen
kijk mijn vertaling van mijn brein
bij mij zijn er ook veel hoeken af, ik ben praktisch rond

Ik Mijn relatie met mezelf.
Mijn lichaam, mijn zijn.
Wie ben ik? Wat wil ik?
Jij?
Wie ben jij, wat wil jij?
Mij? 

Ik denk dat ik schrijf om mezelf beter te begrijpen,
om die chaos in mijn hoofd te plaatsen.
Om mezelf te plaatsen.
Even de faucet opendraaien en laten leeglopen,
weet je wel.

Misschien diep vanbinnen omdat ik toch wel het gevoel heb dat ook ik iets te vertellen heb,
dat ook ik ertoe doe, begrijp je? 

Tis niet af en het hoeft ook niet af.
Sans gene 

Ik smoor
Ik masturbeer
Ik denk aan mijn kut
 leven 
Ik herhaal 

Niet te bitter worden he Liana 

ONGEFILTERD EN ONTREGELD 

Opnieuw Vaag&gaav wel, dus…Kom af?

Do-li-na embraces the untold stories of Friuli and its cultural minorities, shedding light on their oral histories, mythologies, and traditions. Home to Slovenian, German, and Friulian linguistic minorities, Friuli and its people have endured the impact of fascist ideology, which sought to erase their cultural identities. Degano’s connection to these histories stems from his grandmother, whose cultural and linguistic identity—like that of many others—was shaped by the suppression of her community under the fascist regime. Through an exploration of the region’s past via photographic archives, testimonies, traditions, and music, Degano aims to demystify history, opening up new possibilities for oral traditions to become integral in the writing of Friuli’s collective memory.

From mountains to rivers, the landscape—an ever-present element in his images—bears witness to the inseparable bond between the land and its people. Like a silent observer, it holds layers of history embedded in its soil, fragments of the past carried by its rivers, and scars etched into its trees. Yet, its people and their voices remain—stories echo from the mountains (montagne) to the valleys (doline), preserving their memories, beliefs, and histories of resistance—passed down through generations.

Do-li-na becomes a symbolic space, one that intertwines landscape and memory, resistance and disappearance, reality and fiction. Through its images, the project invites us to listen to the voices that have inhabited these lands—voices that serve as a testament to the power of stories and their resilience, ensuring they are remembered and reimagined for generations to come.

The first recorded printed book by nuns contains a marginal note that reads: "papa femina", female pope: a notable footnote.

In her sixth vision, Hadewijch becomes one with the divine, a mystical experience that Simone de Beauvoir later mirrored in the dethronement of man: Christ, wounded and passive on the cross. "She is it who is hanging on the tree" Beauvoir wrote.

But what of the nuns today? At the St. Hildegard Monastery, they dream not only of faith, but also of transformation. They restore old books giving weight to words in an age where everything turns into data. They question, they imagine, they look forward. But how much change can truly take root?

Silent Impressions presents two triptychs that mirror one another—past and future, preservation and reinvention.

Heaven, at last, becomes the nun’s reflection.

Gefeliciteerd! Je bent een jaar oud, je hebt het overleefd. Mijn kinderen, teder en liefdevol. Mijn eerste en oudste, daarvoor heb ik een zwakte. Iedereen heeft zijn favorietjes, lieg niet. Ik vind haar mooier, leuker en interessanter dan al mijn anderen. Ra ra ra, kun jij raden welke het is?

Ik wil niet dat mijn kinderen geseksualiseerd worden. Laat hen met rust, alsjeblieft, ik smeek het je. Dit is slechts een perverse fantasie van de volwassen man. Ik zou begrip willen tonen voor dit soort beesten, helaas kan ik dat niet. De doodstraf is volledig rechtvaardigd. .

IK GA EEN WAPENVERGUNNING AANVRAGEN.

Deze pure en reine wezens zijn van mij. Indien ze niet meer proper zijn, worden ze verworpen, verplaatst, verpulverd. Ik kan proberen hen schoon te schrobben maar ik zou de schade alleen dieper naar binnen duwen. Er is niets wat ik kan doen om ze te redden. Wat een schaamte, deze afschuwelijke, vervormde wezens, mormels. De baarmoeder heeft ze kapotgeknepen. Vuilheid is een ziekte die de longen en het hart aantast, dit valt niet weg te wassen met iets eenvoudig als water en zeep. Over mijn lippen krijg ik de laat van intimiteit niet. Nee, ik wens niet langer jouw tolk te zijn. Eenieder is op zijn minst achterbaks. Geparfumeerde lijken zijn het. Het is vermoeiend om moeder van dochters te zijn. Had ik maar zonen gebaard.

Ik schuil achter het kinderlijke als een schild ter bescherming, het onserieuze, het belachelijke, ik ben in in feite nog een klein kind. Alles wat ik doe, neem mij niet waarheidlievend. Mijn eigen deugd. Mijn eigen dwaasheid. Ik kan het mij inbeelden, de liefde waarmee poppen voor kinderen worden gemaakt. Ik kan het mij inbeelden. Heb geen hoge verwachtingen, ik zal je zeker teleurstellen.

My, I Present You offers opportunities to question and break the established norms surrounding bodies. I seek to confront the viewer with the reality of what it means to be a body in a world that constantly measures and judges us. By engaging in this dialogue, I hope to create space for acceptance, diversity and ultimately a greater connection to ourselves and each other. When is our body no longer a part of ourselves, but rather an object in the eyes of others?

This metaphysical garden, consisting of sculptural flora promotes multifaceted contemplation on our increasingly ambivalent mode of existence. Questions about being in-the-world are provoked by possible proliferation and surprising forms of existence.

Hungry and panting.

Flattened poultry lay on the paving stones. The original thought of eating those leftover breakfast biscuit crumbs from the dining table, now gone. Three high, adjacent to the carcass. A most theatrical performance in recent history of a confrontation, almost immediately followed by impact. Impact I shout.

MAP is a project space where master's students from different graduate programmes present their work to the public. Impact is an exhibition by master's student Edo Maas.

An In situ experiment by Simon Breynaert & Charlotte Rood.

A search for a meeting point between their respective practices—an exploration of how architecture, sound, and mapping can connect and redefine the way we experience the world.

For this exhibition, Simon's architectural interventions and digital mappings explores how the function and experience of a corridor can be redefined. The corridor transforms from a passage space into a framework for observation and reflection

In response to this(or his) work, Charlotte presents a sound experiment, _“From Far to Near,”_ recorded directly in and around the glass corridor. This work uncovers the hidden acoustic dimensions that surround us, inviting us to listen deeply. 

Together, they create a space where the boundaries between physical and sonic landscapes blur, allowing us to reflect on the transformative nature of space.

A pastorale is the glorification of rural life by the city dweller, for whom it remains unfamiliar. Fields of ease, the countryside offers space for harmonious existence. Pure romanticism. Part of the pastorale is the shepherd’s song. The shepherd moves fluidly and softly through the vast expanse of nature. Just as I travel by train, between Breda and Antwerp. My sky, blue, behold my modern shepherd’s song through the no-man’s-land of concrete and grass. A reciprocal journey, guided by tunnels and views that tell me almost nothing. I love you, so deeply. Insignificant Netherlands or Belgium, perhaps nothing at all. My fire, my love, burrows itself into the earth. A journey that gives space, a journey where no time must be lost. Rushing through this flat landscape, 34 minutes, nothing is ever just 34 minutes. Nothingness becomes creation. No time wasted. No, not a second do I stand still.

(With lyrics from ''Pastorale'' by Liesbet List and Ramses Shaffy. Written by Boudewijn de Groot and Lennaert Nijgh.)

Sometimes I wake up with the fear of dying. Then I imagine I would leave the world like this. We see it all around us. People are unhappy, they don't know what to do, they ask for help. All around us we see things going wrong, the world sinking into its bad habits, we see the breakdown of what is good, while darkness takes over.

The exhibition CHAIR IN TERRAIN explores the blurring boundary between inside and outside, where landscapes and human structures meet and engage in a dialogue. The works are created from a fusion of monotypes and photography, then screen-printed onto textiles, adding an extra dimension to the tactility of the material. 

Slowly, the landscape fades and flows into something domestic. This subtle transformation invites the viewer to experience space in a new way, where nature and man-made forms merge and find a new harmony.

I am the passenger. I stay under glass. I look through my window so bright – sang Iggy Pop in 1977. The passenger's perspective fills the glass corridor. Passers-by walk in and out, looking in and out. Morando is one of the passers-by.

During her two-week stay at MAP, she tries to bring together the places she passed in recent months into one space. Change and a plane ticket in an inside pocket, a bag from the supermarket, a façade colour or street smell. In this sense, the MAP space functions as a vide-poche, an outlet, a stopover under glass. Or to put it another way, a gradually growing and associative imprint of impressions. Types of chairs, layers of glass plates and loose objects she collected along the way pile up and mingle with the va-et-vient that is the glass corridor, to the rhythm of Pop. Singin' la la la la la la la...

Under the name MAP, graduating students display their work in the glass corridor between the Zwarte Zaal and the entrance hall. Over the course of a year, around twelve solo or collaborative projects tailored to the space are presented in this way. Until October 6, you can discover the painting-installation "De pot verwijt de ketel dat hij niet meer speelt" by master’s student fine arts Zoë Dejonghe here.

MAP is a project space where master's students from different programmes present their work to the public. Calling for your perversion is an exhibition by Phoebe Vandercammen, master's student in autonomous design.

perversion: socially unacceptable behavior - atheism - eroticized rage - delights in evil and in the destruction of the self or others – fun stuff

I would describe myself as an artist-designer of sextoys and kinky experiences. My desire is to create mediating projects between kinksters and non-kinksters, focusing on consent – safety – (a)sex – pleasure and other underrepresented elements of bdsm. Each project is an opportunity to delve deeper into the complexities of the (a)sexual experience, challenging societal norms and celebrating diversity.

I made a full commitment to designing functional objects for the bdsm community. Only the perverted will know how to use my objects. Kinksters are my insiders, non-kinksters are my outsiders. Connection to my community became the most important pilar of my practice. But my practice also involves connecting them.

I write letters to the ones I worship, to my community. I write letters of love to the ones I love most.

‘calling for your perversion’ is a making process focusing on the beauty in the perverted
the beauty in the fucked up

My little objects glorifying what’s nasty.

Meanwhile, I’m asking a non-kinky audience to channel their own perversion. Ask them to envision themselves using the objects, fucking them.

In I am a rendez-vous of experiences* Emma Terlinck and Laura Smekens combine their work, exploring encounters and personal identity through their visual reflections where knowing and not knowing, rationality and irrationality, visible and invisible, construction and deconstruction intertwine.

*The title is a quote by Friedrich Nietzsche in Etel Adnan's The Cost for Love We Are Not Willing to Pay

Because we have shared a studio for more than four years, our work has an undeniable influence on each other. For the MAP project, we underline common subjects and images, although we worked individually. Using our personal image collections, we explore dialectical and comparative strategies, each with a different result.

Kato's image bank consists primarily of her own photographs of out-of-context objects that feel strange or uncomfortable. Karen's collection consists of subgroups formed by free associations with subjects such as theater, objects of Catholic narrative culture, performative identities and Internet culture.

In relation to each other, the images acquire meaning, new connotations, form characters or a (fictional) place is sought.

How could we join the open flow of life forces in our artistic process? Is making only an end-enclosed domain of reshaping formless matter which results in an end product, or more, an ongoing process which carries on among the lines of the flows of life itself? Is this related to the way identities, and meanings are formed? 

We criss-crossed our points of view, by wandering beside each other at the crossroads of auto-fictive worldbuilding, and the expanded painting. Together we shared mutual questions and concerns about how the process of identity formation within both queer and diasporic thought could be related to the ways we engage with our practices.

This project attends to question the relationship between the open-ended aspects of making, identity formation and meaning transformation. By showing works in progress and attempting to risk connections despite differences, we tried to collectively engage with the notion of becoming in our artistic process. 

Hartelijk welkom op onze MAP Expo waar het work-in-progress gepresenteerd wordt van onze masterproef.

Jeandré Eli José explores the themes of death and mourning. Not only does he delve into the aesthetics of it, but he also delves into Belgian and Catholic rituals, customs, traditions, and our approach to impermanence and our own mortality. Their work is characterized by layers, both in content and form. It explore what remains after the final goodbye and how we commemorate the dead. Through subtle nuances and symbolism, his work provides a space for contemplation about life and our connection to its finitude.

In a world of space and time, we both try to search for the endless meaning of a surface.

Marthe searches the surface beneath our feet and also occasionally looks at what lurks beneath. A search for what is just visible or invisible in a world where nature and people live together.

Liselore explores the surface as a carrier, in which forms are given a place to interact. A constant act of restless search for endless repetition.

Helle Monne Huisman

Consider this a film...

• (35mm film, permanent marker)

What happens when we consider the window frame as the cinematic border of reality? What happens when we blur the lines between film, poetry, and wri:ng?

In ‘Consider this a film...’ a visual narrative is proposed, in which the written word shares a symbio:c relationship with the imagery it is framed by. The act of placing this composition on the window transforms the mundane into a spectacle. The dimensions of the physical and the metaphysical converge, inviting viewers to witness the magic that occurs when the textual and visual realms coalesce within a single pane.

.... a memory

• (slides from family archive, digitally recorded, cloth)

In the delicate process of preserving a memory, the artist grapples with a trove of family photographs, the tangible remnants of how her grandpa documented his wife and daughters. Now blind and entangled in dementia, he, and some of those captured in the frames, share a common journey into partial obscurity.

The time captured within these images has flowed on, leaving behind only threads of stories. Looking at her mother as a young girl, the artist ponders the elusive nature of memory transfer.

Can a photo encapsulate a narrative, or does it merely hint at the untold stories within? As she digitally records and weaves these images together, the ar:st contemplates the transformation of these familial fragments into her own memory, raising questions about the essence of storytelling and the fragile nature of preserving the past.

.... a conversation

• (16mm film, projector, permanent marker, cloth)

The interac:ve installa:on Consider this a conversation explores the intrinsic dialogue between film, genetics, and the written word. Utilizing 16mm film, a projector, permanent markers, and cloth, the physicality of film becomes a metaphor for the tangible length of genetic code and the passage of time.

As text is inscribed onto the film and played, an illegible cascade of words unfurls, forming a secret that only becomes decipherable when the projector halts. In this ongoing dialogue, poems and text fragments are wriFen on 16mm film, serving as the DNA fragments of a con:nually evolving cadaver exquis. The audience is invited to par:cipate by adding their contribu:ons on film during the opening and subsequent days, promp:ng daily re-edits and creating new mutations in the evolving conversation. The Glazen Gang serves as a symbolic transit zone, raising questions about how interactions change us and what words and images endure. .... a conversation transforms the installation space into a dynamic reflection of evolving thoughts and open secrets.

Louis Gahide

"Dualis I”

In the immersive realm of “Dualis I,” the meeting point of light, warmth, and a noise-producing mechanism transforms the conven:onal cinema. Depar:ng from the customary white screen, this installa:on boldly redefines the traditional roles of subject and object within the cinema:c space.

Two projectors cast their radiance, not in visually perceptible images, but as a fusion of warmth, light, and ambient noise. The undulating waves of white light create a transformative atmosphere, ensconscing everything in their path and giving it a new dimension. Within this luminous dance, the boundaries blur, prompting contemplation on who, in this altered space, assumes the role of observer and observed.

The artist inserts themselves into the work, positioned at the meeting point of the two projectors. Armed with a camera aimed at the intersecting beams, the artist appears to counter the assault of the projectors. Is this an attempt to redirect the subject back to its original state, or does the artist have alternative intentions? Perhaps they seek to amplify the trajectory of the projectors.

Employing film as a medium o[en carries an inherent narra:ve expecta:on yet “Dualis I” subverts this convention by stripping away any narrative. Instead, the film material is u:lised, emphasising the materiality of the 8mm projectors. Illumina:ng the darkened space, these projectors become more than mere instruments – they become sources of warmth, light, and sculptors.

The symbiotic interplay evident in “Dualis I” blurs the boundaries between subject and object. While the displacement of the familiar cinema:c context may pose a certain challenge, it is precisely this devia:on that casts a literal and metaphorical new light upon the cinema, revealing hidden facets and promp:ng a reevalua:on of our expecta:ons within this transforma:ve installa:on.

“Dualis II”

The moment in the cinema when the lights go out and complete darkness envelops you. The moment where everyone around you transforms into a mass, a yearning mass for the next logical step in this established step-by-step plan. The an:cipa:on for that first frame. That initial frame will soon transform into a cascade of images, impossible to dits:nguish due to their speed. We can soon perceive this cascade of images as a complete picture. All of this happens in less than a second. In one twenty-fourth of a second to be precise. It’s a process familiar to anyone who has been to the cinema. Yet, there’s one aspect that o[en goes unnoticed – the whitespace between the startup of the projector and that crucial first frame.

“Dualis II” presents that moment, the unsaid, meaningless white. It is the only image flowing on a projection screen without any narrative load. That beam of white light hovers like a sculpture through the black box. Yet, this electromagnetic wave conveys one message, the presence of the mechanical beast that is a projector.

Red and yellow and a lot.

Emma Crombé and Louis Dewitte would like to welcome you to their MAP exhibition Geluk zit in de kleine dingen.

Let's go on holiday, Let's play, Let's stop working
Come to: Out of Office by Sam Heyvaert
An expo at MAP in KASK & Conservatorium where you can take a look and participate in a different world.
Do not be afraid to hit the ball
“Be the ball”: Caddyshack

Wander through Avenue Vernaculaire and explore the curiosities and wonders the street has to offer. Your promenade will be the suitable occasion for some shameless window shopping. Let your browsing guide you into the gift shop Les Souvenirs Critiques to get your desired trophy.

Time matters and melts our thoughts is a duo exhibition presenting individual and co-created works by Jennifer Izere and Léa Mainguy.

This exhibition explores themes such as reflecting on the past and its connections to the future, as well as the act of recalling memories, whether they are real or imagined. We wish to bring together works which navigate between a succession of apparitions and reminiscences through video, audio, photography installation and textile sculpture.

Our envy is to question, to redefine and to blur this glitch in reality — redefine our own archives melting our memories into a new narrative.

MAP#150: I Was Framed for a Murder I Did Not Commit

What does the framework offer the potential murderer? I Was Framed for a Murder I Did Not Commit explores the possibilities of the interior and the decisive factor of the picture frame. The cutting geometry is the scene of irrational aggression and attacks of ambiguity. The space is left open. The frame locks up and offers possibilities. What does one see in its absence?

To un-fold

To unfold is an anticipation of embrace. To be with open arms. To reach for something fruitful hanging in a distance. And so we’ve gathered objects that unfold like blossom buds, reimagining what they could mean to us conjointly, after confluence. Some of the works shown were made two years ago, some we produced in the upcoming of this exhibition as an act of colliding our streams.

We, Marthe Huyse and Seppe-Hazel Laeremans, imagine unfolding as a collective start, a gathering of our kinships, of text and image. We envisage fingertips to touch on subjects of gesture, queerness, feminism, embodiment and illegibility. A space moved by both wind and touch.

We welcome all to move and read through To un-fold, opening Thursday October 12th accompanied by wine and juice and more things sparkling. The exhibition will be up until Sunday 29th.

OUR TIME IS LIQUID

A hidden manual in which slowness is allowed, welcomed and invited while questioning the linear perception of time. An intimate protest, acknowledging the significance of water in relation to a (mourning) body.

(a work in progress)

“Then one of the women started to hum, while gently swaying back and forth. Slowly a rhythm emerged; bit by bit other women joined in. Soon the whole group was singing, moving, and getting up to dance. It was an astounding transformation: people coming back to life, faces becoming attuned, vitality returning to bodies. I made a vow to apply what I was seeing there and to study how rhythm, chanting, and movement can help to heal trauma.”
BESSEL VAN DER KOLK, The Body Keeps the Score, 2015.

How can we deal with Distances, Distances between cultures, homes, generations, languages, Distances, differences, how can we deal with Distances?
Both of our works are researching the impulses and power of the body to express and connect. To express a love that has been suppressed for too long, a desire that was hidden, a power, a fierceness, be it by generations of oppression or by separation, — an uncontrollable urge to dance, to laugh, to live, to scream.
Both of our works explore art as a way to take Care, of our families, of our communities, of our time, of our homes, of the places we inhabit. Can we get back to an understanding of art as a place to connect, to care? And to rediscover and nurture our tendency to care?

How can we take Care, Care for cultures, homes, generations, languages, Care for differences, how can we give back, how can we claim back our Care?

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren. 'INTERSECTION' is een tentoonstelling van Lauranne De Vocht en Lenka Strauss.
Intersection: 1. The place where two or more things come together. 2. The place where two or more streets meet or cross each other.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren. TRACE is een tentoonstelling van Annelie Vaes en Jilles Oom waarin beide lijntekeningen, intuïtief of via omwegen, op hun eigen manier interpreteren.

In de zonet afgelopen projectweek van Landschaps- en tuinarchitectuur stond Aldo Van Eyck centraal. Van Eyck (1918-1999) was een Nederlands architect, schrijver en lector die het modernisme in de tweede helft van de 20ste eeuw hielp herdefiniëren. Naast gebouwen ontwierp Van Eyck honderden speelterreinen in de stad Amsterdam die bestonden uit minimalistische speeltoestellen die de creativiteit van kinderen moesten stimuleren. Later zijn veel van zijn toestellen bestudeerd door sociologen, architectuur- en kunsttheoretici en psychologen. De abstracte vormen van Van Eyck stimuleren de creativiteit van het kind. De standaardisatie van de speeltoestellen zorgde dan weer voor een negatief effect op de bespeelbaarheid. 
De projectweek startte met een lezing over de huidige regelgeving en aandachtspunten bij het ontwerpen van hedendaagse speeltoestellen en een terreinbezoek aan diverse speelterreinen van Aldo van Eyck in Amsterdam. Daarna gingen tweede- en derdejaarsstudenten van de opleiding Landschaps- en tuinarchitectuur en eerstejaarsstudenten van de opleiding DEVINE zelf aan de slag in de vorm van een ééndaagse workshop. Het idee was om een eigen speellandschap, spelprikkel of speeltoestel te ontwerpen waarvan jullie hier het resultaat zien.

MAP is a project space where master's students present their work. - How to go (to) places - is a collaboration between master's students Beljita Gurung & Sam De Buysere.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende richtingen hun werk presenteren.

★★★★★★★★★★★★★★★

'BEWARE THE SHAMELESS SLUTS' is een samenwerking tussen masterstudenten Yara Yassine en Enid Stassyns.

In de Glazen Gang ruimte opent 16.02 een tentoonstellingsitie die de samenwerking van Hilke Walraven en Fien Leenaerts toont waarin Hilke's werkproces en Fien's dwalingen samenkomen.

MAP is een projectruimte waar masterstudenten uit verschillende disciplines hun werk presenteren aan het publiek.

Tentoonstelling met werk van masterstudenten vrije kunsten Anders Herrebaut & Rut Buelens

Siagian gaat ervan uit dat de nodeloze activiteit een leemte vult in de dagelijkse noden. Hij brengt het idee van kunst in verband met dat van het ritueel. Zijn toevoeging is het vinden van het evenwicht in de maatschappij dat ook vergelijkbaar is met een vaste routine die de ziel kan opladen.

"The function of non-functionality" is een praktijk die zich afvraagt wat de functie van kunst kan betekenen, gebaseerd op rituele aspecten van zijn eigen achtergrond.

info: raindosiagian.com

Vanaf donderdag 27 oktober tot zondag 6 november is het werk 'BACK TO SCHOOL' van Jonas Van Steenbergen (Student master Vrije Kunsten aan het KASK) te zien in de MAP ruimte. De tentoonstelling is het resultaat van ontmoetingen, gesprekken en ontdekkingen die Jonas Van Steenbergen maakte tijdens het bewandelen van de route tussen zijn ouderlijke woning en oude middelbare school te Antwerpen.

Op 27 oktober opent 'BACK TO SCHOOL' om 19:00 met een performance. Daarna kan u de tentoonstelling bekijken en genieten van een drankje.

In samenwerking met: Ann, Dennis, Elena, Florence, Jos, Lut, Deepak, Julia, Cathy en Michèle

MAP is een projectruimte op campus Bijloke waar masterstudenten hun werk tonen. Jef De Coster en Hazel Ver Moesen presenteren Billboard Bill.

Wanneer een lichaam of voorwerp in rust is, kan het alleen worden waargenomen als stilstaand vanwege zijn referentiekader. De deeltjes die samen met het lichaam bewegen, definiëren het als 'in beweging zijn of niet in beweging zijn'. Dit basisprincipe van beweging is een rode draad in de werken van Reza Yavari (IR, °1992) en George Chinnery (UK, °1991). Yavari's werk 'Unlimited editions' pint in op de culturele betekenis van Hard Rock Café t-shirts als een embleem van sterk gecommercialiseerd Westers toerisme, kitsch en globale bewegingen. Als inwoner van Iran zijn internationale reizen zeer beperkt. Vanuit het besef dat Hard Rock Café shirts van verschillende locaties online kunnen worden gekocht, zal Yavari een fotografie-installatie creëren die de fysieke aanwezigheid van de bezoeker vereist.  Chinnery toont een installatie die meer abstracte noties van beweging oproept door zijn werk te gebruiken als een geïmproviseerde performance van sculpturale en poëtische fragmenten. De sculpturen die in de glazen gang worden geplaatst, verwijzen naar tentoonstellingsobjecten, architecturale typologieën en de vergankelijke structuren en brokstukken die men langs de randen van de snelweg aantreft. Reza Yavari behaalde een BFA in Fotografie aan het College voor Schone Kunsten van de Universiteit van Teheran van 2014 - 2019 voordat hij aan zijn MFA in Fotografie aan het KASK begon. George Chinnery is een kunstenaar, DJ en landbouwingenieur die momenteel zijn MFA aan het KASK doet. Eerder behaalde hij een BFA (Hons) aan University College Falmouth van 2010-2013.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Deze keer is het de beurt aan Lukas Neven.

Ik zal kijken naar de beelden in mijn hoofd. Het tafereel is een serie plaatjes die op papier zijn geschil- derd. Maar voor u die kijkt naar de duisternis in de duisternis, en niet kijkt naar het licht, maar naar de ogen, moeten we spreken van schaduwen en niet van het licht. Hou je vast. Ik ben er per ongeluk in geslaagd om de top van de berg te bereiken.

Deze MAP exposeert Laima Matuzonyte en Hanne Grobet. De tentoonstelling opent deuren naar een ervaring waarin men zichzelf kan ontmoeten als een personage van een raadselachtige mythe of als een artefact van een toekomstig museum.

De mens is in eerste plaats een spelend wezen. Johan Huizinga: ‘Hoe moeten we spel begrijpen? Homo Ludens begint met een opsomming van definiërende kenmerken. Spel, is allereerst
een vrije handeling. Hier treffen we een eerste dubbelzinnigheid aan, want spel is een vrijwillige overgave aan de regels en rituelen van het spel. Het spel vraagt de speler om mee te spelen, geen spelbreker te zijn. Spelen is daarmee ook altijd een ‘gespeeld worden’, je mee laten nemen door de regels van het spel.’ De oneindige zoektocht naar participatie en spelen in kunst. Ik speel het spel van de waarneming, de lijn waar iets zichtbaar wordt en wanneer die onzichtbaar blijft. Mijn spel doorbreekt alles wat we ‘gewoon’ zijn en dus vanzelfsprekend vinden. Wanneer iets opvalt bij de ene persoon zal verschillen van de andere persoon. Veel te veel en veel te lang maken we kunst onder druk, zonder ons te amuseren.

"In het verleden was schrijven zeldzaam. Nu is het onze religie. Ocho en Fella verschenen op het podium en praatten in de microfoon. Het was een hypnotiserend schouwspel." Zulke en andere unheimliche kruisbestuivingen van AI uitgetypte teksten van Teodora en poëzie van Kei vloeien in elkaar over in een liminale ruimte van een glazen gang. De kunstmatig intelligente materie heeft zichzelf gematerialiseerd - beelden wervelen rond in een diacarrousel. Welkom bij de vertrouwde maar unheimliche tentoonstelling "I cannot translate, I cannot send either" die deze donderdag 31 maart om 18u opent in de Glazen Gang van het KASK, Bijloke.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Deze keer is het de beurt aan Maia Liu en Kristof Thomas.

Wanneer twee lichamen interageren, behouden ze elk een niveau van onafhankelijkheid.
Maar wanneer twee lichamen intra-ageren, ontstaat het vermogen tot het (re)ageren van binnenuit.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen.

MAP is een projectruimte in de Glazen Gang op campus Bijloke waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk aan het publiek tonen. Daniël Binnekamp verzorgt deze editie.

MAP is een projectruimte waar masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk tonen. 

Wherever there's a wind, there's a name for that wind. The Samoon "poison" reshapes dunes. The Khamseen is said to blow for fifty days straight. The Southerly Buster does as the name suggests. The Cape Doctor sweeps our fumes out to sea, lifts the things not pegged down, the stuff left out to dry. To get to the other side of the wind, first you must cross it, removing all that creates drag.

Anna van der Ploeg nodigt je uit op de opening to get caught in the wind.

I appropriate objects and imagery that relate to a constructed sense of identity. Often these are signifiers that have become condensed into archetypes and stereotypes over time, eventually becoming commodities in a marketplace that is fascinated with the vestiges of shared values and the emblems of communities and their customs. These semiotic materials accumulate into a kind of critical mass before becoming degraded, combined and transfigured by simple gestures in the material process of painting. New signs, objects and images take shape and represent this transfiguration, whilst always being subordinate to their own physical reality as matter. At my presentation I will splice together two materially separate investigations which nevertheless share the same underlying substance. On one hand there will be work based on a totemic cult of remembrance around porcelain dolls of Princess Diana, and on the other hand there is work based on the process of crafting letterpress printing blocks of broken typefaces.

Wat als je een meisje bent? Wat als je het enige kind bent? Wat als je niet het enige kind bent? Wat als je sowieso alleen bent? Wat als je samen eenzaam bent? Cato Van Rijckeghem fotografeerde in China om een blik te werpen op het gedeelde verhaal van een één-kind-generatie. Wat als ik afval neem? Wat als ik afval mooi vind? Wat als ik er een conflict in zoek? Wat als ik manipuleer? Wat als ik tot een compromis kom? Elena Vloerberghen bouwt de dagdagelijkse poëtische conflicten rondom haar uit tot textiel. Wat als de twee makers hun krachten bundelen en je met hun werk confronteren?

Onder de titel ‘Advance To Go’ brengen Rebecca Fertinel en Sjoerd Houben (masters fotografie) twee reeksen samen, met als gemene deler; de zoektocht naar het ware geluk, of de illusie die daarbij gecreëerd wordt. Rebecca Fertinel gaat op zoek naar een eigen begrip van interculturaliteit, een gegeven dat ze terugvindt in de feesten van de Afrikaans-Belgische gemeenschap. Sjoerd Houben tracht met zijn werk de mogelijkheid tot visuele representatie van het thema ‘Happiness’ te onderzoeken, de beelden refereren naar de beeldcultuur en stereotypen die onze maatschappij heeft opgebouwd rondom het begrip geluk. Zijn project bevraagt of het mogelijk is om een ongrijpbaar gegeven als het geluk te fotograferen ook onderzoekt hij hierbij zijn rol als beeldmaker.

Zonder aandacht te geven aan de overkant, de buitenkant. De binnenkant, huis huid. Het vermogen van onszelf te zijn staat onder druk. Hard, huid, peignoir. We sluiten, op, in. Ik zweer je het, tot op het punt van, egard, een hoffelijk gebaar. Zijnde ik ben benaderende beschaving. Ons heerschaar. Te pas en ten onpas ligt het me voor de voeten.

MAP #70: Alix Jacops & Anneke D’Hollander "Gandalf for President / XXX" MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. MAP #70 is een samenwerking tussen masterstudenten fotografie Alix Jacops en Anneke D'Hollander. Mensen begeven zich in fictieve werelden en zijn graag even iemand anders. Die fijne grens tussen fictie en realiteit is de rode draad doorheen het werk van zowel Alix Jacops als Anneke D’Hollander.

Alix Jacops werkt aan de reeks ‘XXX’ over de porno-industrie; een wereld die gekend staat als fake. Een pornoset is een tijdelijke constructie waarin acteurs worden geplaatst. Zij nemen de rol van iemand anders aan, zodat de toeschouwer zich kan inleven in het verhaal.

In ‘Gandalf for President’ stelt Anneke D’Hollander vast dat in onze samenleving nieuwe verhalen worden geconstrueerd, want een zingevend kader ontbreekt. De kijker maakt kennis met hoe een eigen realiteit wordt gemaakt. Beide projecten behandelen deze grens tussen fictie en realiteit; een constructie met acteurs versus een wereld van niet-acteurs die een houvast zoeken in een opgebouwde wereld. Het ene project creëert een realiteit voor de kijker en het ander een realiteit voor zichzelf.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Inge van den Kroonenberg is masterstudent vrije kunsten aan KASK / School of Arts.

traces of song

down the hollow road
I found cricket
crckt tree hop hop crckt dee doo

down the hollow road
I hop hop hop
pebble pebble stone stone sh sh sh shoe

down the hollow road
I see rocket
ho ho holy pig a bang tada

down the hollow road
a deaf mule singing
Il ne dira plus co-co-di co-co-da

In 'Traces of Song' I present work regarding my research on the performance of sound, speech and song through more or less amplified media.

‘Verre’, is a sound installation that resonates through glass architecture. ‘SCHRAAAP’, wuk am I doing in Eeklo or local dialect as oral territory. ‘Untitled’, repeated handwritings, carbon print on paper. ‘Traces of a Song’, installation/work in process.

I am interested in sound as acoustic phenomena and as carrier of meaning. In my artistic practice I work with recorded sound, text, and voice. I like noise too. How it is constructed and how I can deconstruct it through listening.

I reflect on sound like sound reflects on me. I reflect sound. I absorb sound, like a wall does. Sound does not judge me. To sound I’m as much a wall as I am a person. I judge sound. Sound is meaningless until it is processed by my neurological network.

I sing songs. I remember songs. I remember words, rhythms and melodies. I remember patterns. I love patterns. Nature produces patterns beyond my limited comprehension. I only partially understand nature’s rhythms, words and melodies.

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende afstudeerrichtingen hun werk presenteren aan het publiek. Onder de titel ‘immense healing qualities’ brengt Mark Grootes, masterstudent vrije kunsten, een reeks werken samen in de glazen gang:

Saltscrub
Morrocan clay mask
So long, Kenzō Tange
Porte des Flamands

MAP is een projectruimte waarin masterstudenten uit verschillende disciplines hun werk presenteren aan het publiek. David Denil, masterstudent fotografie, presenteert werk uit de reeks 'Let Us Not Fall Asleep While Walking'.

Nikola Benčová (Master Autonome Vormgeving) stelt een script voor op maat van de glazen gang onder de titel ‘overgrown with moss and becoming a forest themselves’. Innerlijke tijd is nooit lineair. Het script/performance moet fysiek gebracht worden op een bijna verborgen mannier. Woorden bewegen in de ruimte. Tasten naar wat achter woorden ligt. Op de tast. Een monoloog. De nood om voorbij transparantie te gaan. Spelen met oppervlakkigheid en alle onzichtbare lage ervan. Zoeken naar de limieten en processen van het gemanipuleerd worden. De daad van het uitspreken.

Deze tentoonstelling volgt op een workshop binnen de Masteropleiding Vrije Kunsten waarin 10 studenten een ‘artist book’ produceerden gedurende de projectweek in maart. De tentoonstelling zal de resultaten uitvouwen en uitbreiden in een ruimtelijke opstelling. Het gedrukte boek is een medium onder druk, vooral omdat in de laatste decennia de functionaliteit van het gedrukte boek dikwijls is vervangen door digitale media. Paradoxaal genoeg wint het gedrukte boek in betekenis en specificiteit als een autonoom medium, het blijkt een uitstekende plek voor kunstenaars om te werken en ideeën te verhandelen in een enge kunstmarkt. Meer en meer kunstwerken verschijnen als een boek of iets dat zich laat behandelen als een boek.
Met werk van Rebecca van Bockel / Maud Gourdon / Giammarco Cugusi / Tom Van den Wijngaert / Jan-Willem Vandenberghe / Ines Claus / Florien Allemeersch / Rebecca Jane Arthur / Luis Ramos.

Janne Claes (master autonome vormgeving) & Maranne Walravens (master vrije kunsten) creëeren in de glazen gang een ontmoetingsplek voor de toeschouwer. Zij stellen hun werk tentoon in relatie tot elkaar en tot de specifieke architectuur van deze ruimte. Hun grote affiniteit met materie, vorm en kleur zorgt voor een intense verbintenis.

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. Masterstudenten Marthe Coolens (Fotografie) en Simon Malotaux (Autonome Vormgeving) gaan een samenwerking aan om tot de tentoonstelling "Meets the eye" te komen.

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. VAZENGÄNK toont de tentoonstellingsruimte en hoe we (ernaar) kijken. Wat valt er te zien? Acht vazen van evenveel makers als artefacten zichtbaar gemaakt. Waar precies, binnen of buiten, dat valt te bezien. Als het donker wordt. VAZENGÄNK zijn Hermine Cooreman, Jade Kerremans, Niek Pladet, Ferre Marnef, Mats Minnaert, Amina Saâdi, Emma Vanhille en Helen Van de Vloet. 

In de glazen gang aan de Zwarte Zaal (Campus Bijloke) wordt op regelmatige basis werk getoond van masterstudenten onder de noemer Masterprojecten of MAP. Eva Claus, master studente fotografie, kondigt haar presentatie 'HIERRO' aan met dit citaat van Robert Bresson: "Traduire le vent invisible par l’eau qu’il sculpte en passant."