autonome vormgeving

Op 12 juli staat de Garden Stage in het teken van de samenwerking tussen Gent Jazz en HOGENT. Helga Ameye, Kinda en molrat werden door KASK & Conservatorium naar voren geschoven. Ze komen niet onvoorbereid op het podium terecht, want in de periode voorafgaand aan het festival worden ze gecoacht door een erkend muzikant.

Helga Ameye

Het verlengde van de persoonlijkheid van componiste en frontzangeres Helga Ameye. "Veel voelen en niet bang zijn om te raken en geraakt te worden” is de intentie die ze muzikaal overbrengt met haar band: Wodan Onkelinx (keys), Stanzi Cresens (cello, vocals), Tuur Geldhof (bass) en Thibault Goudket (drums, vocals).

Iedereens authentieke inbreng assembleert de klank van Helga Ameye. Ze zoekt naar kleuren die kunnen wringen en vooral ontstaan door dunne laagjes verf over elkaar. Deze gelaagdheid uit zich in een elektronische indie popklank met voelbare, emotionele diepgang. Om haar verhaal te brengen speelt ze met herhaling, modaliteit en harmonieën die beïnvloed worden door haar achtergrond in jazzmuziek. In het verleden werkte de band samen met venues als Broei, STUK, Trefpunt, Bij de vieze gasten en Miry concertzaal. Ze namen een live sessie op met producers Kiki Abels en Lissa Staepels, scenograaf Ron Barten en productiehuis Catch23. Daarnaast werd het project gevraagd om in samenwerking met producer Emma Boga de muziek te schrijven voor de modecollectie van Harry Van Noten voor 2026. De muziek klinkt intiem en opzwepend, een constante discrepantie tussen schuilen en toch gezien willen worden, een hobbelige weg naar zelfacceptatie en een drang naar het in stand houden van haar verwondering. Ze laat zich inspireren door artiesten als Radiohead, Tsar B, Tamino, James Blake en Pitou.

Kinda

Kinda, dat zijn producers Zias Roeland & Rocco Segers en drummer Flor Nackaerts die hun eigen draai geven aan midwest emo. Ontstaan uit een elektronisch danceproject, geëvolueerd naar meer emotionele, alternatieve muziek, met subtiele elektronische invloeden. Ze producen alles zelf en gebruiken die vrijheid om hun eigen artistieke visie volledig uit te drukken.

molrat

molrat combineert spacey synths met scherpe drumbreaks, groovy basslines, betoverende percussie en een viby vibrafoon. Al jammend worden er concepten uitgewerkt tot clubklare tracks. Deze concepten komen uit breaks, basslines, synth-melodiën, sequencers en om het even wat. De inspiratie voor dit project wordt vooral geput uit UK-clubmuziek (UK-Garage, IDM, Jungle…), jazz en hiphop. Denk aan artiesten zoals Squarepusher, Lone, Amon Tobin, Joy Orbison, The Roots… molrat graaft zich zo niet alleen in de live-scene maar ook in de club-scene en wil zo overal concertliefhebbers en feestgangers laten dansen. Verwacht je aan denderende subs, flikkerende stroboscopen, energie en buitenwereldlijke klanken. Vergeet vooral je dansschoenen niet!

Benoît De Leersnyder programmeert kundig een gevarieerde voorstelling met opera, operette, lied, chanson en musical repertoire, gebracht door studenten zang van KASK & Conservatorium. Een gepastere opening van ons festival konden we zelf niet bedenken.

Au Bain MIRY is een zomers muziekfestival met concerten van opkomend talent van KASK & Conservatorium tijdens de Gentse Feesten. De concerten zijn gratis voor studenten en personeelsleden van KASK & Conservatorium. We willen de concerten toegankelijk maken voor iedereen. Voor zij die willen, werken we met een Pay What You Can systeem: je kiest zelf wat je bijdraagt: kom gratis of kies tussen een kleine, standaard of support-bijdrage.

Benoît De Leersnyder programmeert kundig een gevarieerde voorstelling met opera, operette, lied, chanson en musical repertoire, gebracht door studenten zang van KASK & Conservatorium. Een gepastere opening van ons festival konden we zelf niet bedenken.

Au Bain MIRY is een zomers muziekfestival met concerten van opkomend talent van KASK & Conservatorium tijdens de Gentse Feesten. De concerten zijn gratis voor studenten en personeelsleden van KASK & Conservatorium. We willen de concerten toegankelijk maken voor iedereen. Voor zij die willen, werken we met een Pay What You Can systeem: je kiest zelf wat je bijdraagt: kom gratis of kies tussen een kleine, standaard of support-bijdrage.

De Franse componist Olivier Messiaen staat bekend om zijn grote voorliefde voor vogelgeluiden en zijn sterke katholieke geloof. Beide interesses zijn in zijn hele oeuvre prominent aanwezig. Geen vogelgeluiden in Vingt Regards sur l’Enfant Jésus, wel geeft hij, zoals de titel al doet vermoeden, in twintig meditaties klank aan verschillende aspecten rond de geboorte van Jezus. Dit groots opgezette en imposante werk van ruimt twee uur is spek naar de bek van pianist Bert Lasseel.

Au Bain MIRY is een zomers muziekfestival met concerten van opkomend talent van KASK & Conservatorium tijdens de Gentse Feesten. De concerten zijn gratis voor studenten en personeelsleden van KASK & Conservatorium. We willen de concerten toegankelijk maken voor iedereen. Voor zij die willen, werken we met een Pay What You Can systeem: je kiest zelf wat je bijdraagt: kom gratis of kies tussen een kleine, standaard of support-bijdrage.

Aanstormend talent Nele Vernaillen werd dit jaar uitgelicht als een van De Twintigers van Klara. Tijdens een Toots sessie stelde ze haar nieuwe band Alver voor aan het grote publiek. Vernaillens dwarsfluit voorziet de groep van een zilverachtige gloed – een eigenschap die Alver deelt met de gelijknamige vis. Gezamenlijk creëren de muzikanten klankwerelden die verdwalen opnieuw tot een romantisch begrip verheffen. Alver groovet, mijmert, danst en troost en nodigt uit om hetzelfde te doen.

Au Bain MIRY is een zomers muziekfestival met concerten van opkomend talent van KASK & Conservatorium tijdens de Gentse Feesten. De concerten zijn gratis voor studenten en personeelsleden van KASK & Conservatorium. We willen de concerten toegankelijk maken voor iedereen. Voor zij die willen, werken we met een Pay What You Can systeem: je kiest zelf wat je bijdraagt: kom gratis of kies tussen een kleine, standaard of support-bijdrage.

Tijdens deze week organiseren we toelatingsproeven voor de academische masters in muziek, drama (enkel NL), audiovisuele en beeldende kunsten (niet voor vrije kunsten).

Registreer je voor de proef volgens de inschrijvingsprocedures. Op basis van je portfolio en mastervoorstel beslist de oriënteringscommissie of ze je al dan niet uitnodigen voor een intake-interview of auditie. We verwittigen je via mail van deze beslissing.

In de lezing More than Human nodigen Jaron Vandevelde en het collectief Decentering Design ons uit om design te heroverwegen als een praktijk die verder reikt dan de mens. In een tijd van ecologische crisis en groeiend bewustzijn van onderlinge afhankelijkheid onderzoekt deze lezing hoe kunst en design zich kunnen verhouden tot een breder spectrum van levende wezens en diepgewortelde antropocentrische aannames ter discussie kunnen stellen.

Vanuit zijn artistieke praktijk nodigt Jaron Vandevelde levende systemen, zoals insecten en vogels, uit als partners in processen van zorg en co-creatie. Hij onderzoekt hoe artistieke en ontwerppraktijken kunnen functioneren binnen, in plaats van los van, meer-dan-menselijke systemen. Via zijn projecten nodigt Jaron uit tot een heroverweging van onze relatie met het milieu en stelt hij alternatieve modellen voor voor duurzame samenwerking met andere levende wezens.

Decentering Design benadert deze vragen vanuit een onderzoeksgericht en interdisciplinair perspectief. Het collectief onderzoekt hoe ontwerpmethodologieën relationeler, pluralistischer en meer gesitueerd kunnen worden, en hoe ze vormen van co-existentie tussen verschillende soorten kunnen ondersteunen. Hun werk onderzoekt kritisch hoe dominante ontwerpkaders bepalen wiens perspectieven worden meegenomen, en verkent alternatieve benaderingen die ruimte maken voor niet-menselijke actoren in zowel theorie als praktijk.

De lezing biedt inzichten in hoe meer-dan-menselijke perspectieven ontwerp- en kunstprocessen kunnen hervormen, bestaande hiërarchieën kunnen uitdagen en kunnen bijdragen aan het bedenken van een eerlijkere en duurzamere toekomst.

Jaron Vandevelde

Jaron Vandevelde onderzoekt mogelijke manieren om samen te werken met niet-menselijke wezens. Via artistieke en ontwerpmethodieken nodigt hij levende wezens, zoals insecten (Woodwormdesign) en vogels (Meer koet, minder afval), uit om deel te nemen aan een collectieve praktijk. Deze projecten groeien uit tot samenwerkingsprocessen waarin mensen en niet-menselijke dieren samenwerken om gezamenlijke resultaten te bereiken.

Zijn samenwerking met vogels is momenteel voor het publiek zichtbaar via een reeks artistieke vogelhuisjes die langs de waterwegen van Gent zijn geïnstalleerd.

Jaron’s werk heeft nationale en internationale erkenning gekregen. Zijn projecten wonnen de eerste prijs in de Designblok Diploma Selection Award voor Product Design (Praag), de Horlait-Dapsens Grand Prize en de Bruynseraede - De Witte Foundation Award. Zijn werk is opgenomen in de collecties van STAM Gent en de Verbeke Foundation.

Hij is onlangs afgestudeerd in autonome vormgeving aan KASK & Conservatorium en behaalde daar een bachelor in schilderkunst. Daarnaast heeft hij een BA in meubelontwerp van VOMO Mechelen. Deze gecombineerde achtergrond in kunst en design is direct terug te vinden in de conceptuele en materiële strategieën van zijn projecten.

Decentering Design (Bert De Roo, Giliam Ganzevles)

Decentering Design is een interdisciplinair collectief van ontwerpers, filosofen en artistieke onderzoekers, gevestigd in het onderzoekscentrum Futures through Design. Via ontwerp-, artistieke en onderzoeksprojecten verkent het collectief de theorie en praktijk van het ‘meer-dan-menselijke’, waarbij dominante wereldbeelden ter discussie worden gesteld en wordt onderzocht hoe ontwerp relationeler, pluralistischer en meer gesitueerd kan worden. Door theorie en praktijk met elkaar te verbinden, biedt Decentering Design inzichten, perspectieven en strategieën die het vakgebied ondersteunen bij het bedenken en ontwerpen van meer rechtvaardige, multispecies vormen van coëxistentie.

Giliam Ganzevles (1994) is een Nederlandse ontwerper en artistiek onderzoeker gevestigd in Brussel, die werkzaam is op het snijvlak van design, technologie en onderzoek. Zijn praktijk onderzoekt wat het betekent om menselijk – of meer-dan-menselijk – te blijven in een snel veranderende, getechnologiseerde wereld. Als artistiek onderzoeker bij KASK & Conservatorium richt hij zich op de meer-dan-menselijke wending in design, waarbij hij benaderingen ontwikkelt die niet-antropocentrische perspectieven in de creatieve praktijk brengen. Zijn werk verbindt theorie en maken, en omvat publicaties, onderwijs en interdisciplinaire onderzoeksprojecten die multispeciesrelaties, digitale ecologieën en de rol van opkomende technologieën zoals generatieve AI onderzoeken.

Bert De Roo (1984) is een Belgische architect en onderzoeker wiens werk zich richt op meer-dan-menselijke ontwerpmethodologieën en participatie binnen ruimtelijke contexten. Vanuit Gent onderzoekt hij sociaal-ecologische gemeenschappen en verkent hij hoe ontwerpers binnen deze complexe, meer-dan-menselijke realiteiten kunnen opereren als deelnemers in plaats van als externe probleemoplossers. Als onderzoeker binnen het onderzoekscentrum Futures through Design en de Disobedient Practices-onderzoekscluster is hij specifiek geïnteresseerd in de politieke en culturele implicaties van de ‘meer-dan-menselijke wending’ in ruimtelijke praktijken. Zijn werk onderzoekt hoe ontwerpprocessen en hun artefacten bepalen wat en wie waarneembaar wordt, wiens stemmen worden gehoord en wie kan deelnemen. Vanuit dit perspectief stelt hij de vraag hoe dominante ruimtelijke verbeeldingen worden geproduceerd, gekaderd en toegeëigend op manieren die niet aansluiten bij meer-dan-menselijke realiteiten, en onderzoekt hij de vertaling ervan naar ruimtelijke constructies met meerdere soorten die verder reiken dan uitsluitend menselijke domeinen.

De Atlas of Ovens is een artistiek onderzoek uitgevoerd door Clémentine Vaultier, Maximiliaan Royakkers en Ciel Grommen. Het richt zich op warmtepraktijken door de infrastructuren die deze bevatten en sturen te bestuderen en te gebruiken. Vanuit het idee dat warmte zowel een fysisch als een sociaal fenomeen is, onderzoeken we hoe ovens niet alleen functioneren als containers van fysieke energie, maar ook als relationele infrastructuren. Ovens zijn meer dan louter technische omhulsels die energieomzettingsprocessen sturen: ze stralen uit naar gemeenschappen en kunnen nieuwe vormen van sociale relaties voortbrengen.

In dit onderzoek wordt het immateriële van sociale praktijken tastbaar door het ontmoeten van bakcontexten en het transformeren van materialen. Door benaderingen te combineren die zijn gevoed door onze achtergrond in architectuur en keramiek, verzamelen we documenten en verhalen en discussiëren en speculeren we over vuur om meerdere kennis en ervaringen op het gebied van warmte en energie te verspreiden.

Ciel Grommen

Ciel Grommen is een Belgische architect-kunstenaar wiens transdisciplinaire praktijk zich bevindt op het snijvlak van architectuur, beeldende kunst en onderzoek. Ze studeerde architectuur aan de KU Leuven en behaalde een master in hedendaagse kunst aan HEAD – Genève, waar ze leerde kritische reflectie en uitwisseling te omarmen als onderdeel van artistieke ruimtelijke praktijk. Haar werk is geworteld in een diepe betrokkenheid bij contexten en gemeenschappen, vaak beginnend met het bewonen van specifieke plaatsen, deelnemen aan het lokale leven en het opbouwen van relaties met bewoners en materialen. Door middel van kaarten, constructies, installaties, evenementen en verhalen weeft Grommen nieuwe verhalen over samenleven, waarbij ze het publiek uitnodigt om opnieuw na te denken over hoe we ons verhouden tot ruimte, omgeving en elkaar.

Haar projecten verkennen vaak complexe sociale, politieke en ecologische kwesties, zoals seizoensgebondenheid en arbeid op het platteland van Europa, samenleven en migratie, en de politiek van openbare en privéruimte. In 2017 richtte ze het collectief Seasonal Neighbours op om vormen van samenleven in de Europese landbouw te onderzoeken, en ze heeft uitgebreid samengewerkt met Maximiliaan Royakkers aan langlopende onderzoeksprojecten zoals Le Paysage Ménagé, dat nieuwe manieren van bewonen van postindustriële landschappen voorstelt.

Samen met Clémentine Vaultier en Royakkers maakt Grommen deel uit van Atlas of Ovens, een lopend samenwerkingsproject rond infrastructuren voor warmte. Hoe en wat verbranden we, met wie delen we de warmte die daarbij vrijkomt? De kunstenaars onderzoeken hoe deze infrastructuren niet alleen materie kunnen transformeren, maar ook onze relaties met gemeenschappen en gebieden.

Het werk van Grommen is internationaal tentoongesteld in onder meer Artsonje Art Centre (Seoul), Live In Your Head Gallery (Genève), Z33 (Hasselt), maar ook in alledaagse omgevingen zoals openbare ruimtes en tijdelijke locaties, waardoor de grenzen tussen kunst, architectuur en geleefde ervaring vervagen.

Clémentine Vaultier

Clémentine Vaultier is een Franse kunstenaar gevestigd in Brussel, wiens transdisciplinaire praktijk een brug slaat tussen keramiek, performance, onderzoek en pedagogie. Ze studeerde af aan de master autonome vormgeving aan KASK & Conservatorium (2019), La Cambre in Keramiek (2017) en Central Saint Martins in Beeldende Kunst – contextuele praktijk (2011).

Hoewel ze is opgeleid als keramiste, richt haar werk zich op de omgeving van vuur – ze onderzoekt hoe warmte wordt gecreëerd, gedeeld en verteld als zowel een fysiek als sociaal fenomeen. Haar langetermijnonderzoek richt zich op de culturele, historische en materiële dimensies van warmte, waarbij ze verhalen verweeft door technisch, historisch en archiefmateriaal te creëren, te verzamelen en te herschikken in dialoog met anderen. Deze benadering onderzoekt warmte als een fundamentele menselijke behoefte die mensen, praktijken en gemeenschappen met elkaar verbindt.

Ze was mede-initiatiefneemster van Atlas of Ovens, een samenwerkingsproject met Ciel Grommen en Maximiliaan Royakkers, waarin warmte-infrastructuren – zoals ovens en bakrituelen – worden onderzocht als plaatsen die zowel fysieke warmte als sociale verbondenheid uitstralen.

Naast haar onderzoek bij Max en als artistiek medewerker bij Jubilee, werkt Vaultier als artistiek assistent op de afdeling keramiek van de Nationale Kunstschool La Cambre, waar ze transdisciplinaire cursussen over warmte en collectief bakken coördineert.

Maximiliaan Royakkers

Maximiliaan Royakkers (1988, BE) is een kunstenaar en architect gevestigd in Brussel. Zijn transdisciplinaire praktijk combineert artistieke, educatieve en architecturale benaderingen. Hij studeerde architectuur aan de KULeuven (2012), behaalde een master aan het Studio for Immediate Spaces van het Sandberg Instituut Amsterdam (2014) en maakte deel uit van het SPEAP-programma aan Science Po Paris (2024). In zijn praktijk onderzoekt hij sociale, politieke en ecologische relaties die zich in ruimtes ontvouwen. Zijn werk experimenteert met alternatieve vormen van samenleven en manieren om zich tot plaatsen te verhouden en ontvouwt zich door intensief veldwerk, collaboratief onderzoek en gesitueerde ruimtelijke en performatieve gebaren. Zijn werk ontwikkelt zich altijd in samenwerking met anderen: kunstenaars, lokale gemeenschappen en experts uit een breed scala van vakgebieden.

Recent werk richt zich op tijdelijke vormen van samenleven die voortkomen uit de industriële landbouw (Seasonal Neighbours), de transformatie van een voormalig kolenmijnlandschap (Le Paysage Ménagé) en onze relatie tot energie-infrastructuren (Atlas of Ovens).

Samen met Ciel Grommen heeft hij het onderzoekscollectief Seasonal Neighbours opgericht. Met Clémentine Vaultier en Grommen maakt Royakkers deel uit van Atlas of Ovens, een lopend samenwerkingsproject rond warmte-infrastructuren. Maximiliaan is lid van Jubilee, een platform voor artistiek onderzoek, en coördineert masterstudio's aan de faculteit Design Sciences van de UAntwerpen.

Zijn werken werden tentoongesteld in Bureau Europa, Jan Van Eyck Academie Maastricht, De Singel Antwerpen, Z33 Hasselt, Le Grand Hornu Mons, Beaux Arts Paris... maar verschijnen ook buiten institutionele contexten, in openbare ruimtes en in het dagelijkse leven van plaatsen.

Disarming Design From Palestine is een onafhankelijk, non-profit designplatform en label dat tot nadenken stemmend design stimuleert, geworteld in Palestijnse ervaringen. Het is meer dan een commercieel platform: het gebruikt design om verhalen te vertellen, aannames ter discussie te stellen en aan te zetten tot reflectie op het dagelijks leven onder bezetting. De objecten – van huishoudelijke gereedschappen en textiel tot sieraden en spelletjes – dragen persoonlijke verhalen, politieke realiteiten en culturele herinneringen met zich mee.

Het project, opgericht in 2012, brengt Palestijnse en internationale ontwerpers in dialoog met ambachtslieden door middel van collectieve workshops en gedeelde productieprocessen. Deze samenwerkingen vertalen geleefde realiteiten – zoals beperkte mobiliteit, ongelijke toegang tot hulpbronnen en alledaagse vormen van veerkracht – in tastbare artefacten die wereldwijd circuleren en lokale verhalen naar nieuwe contexten brengen en versterken.

In essentie positioneert Disarming Design From Palestine design als cultureel verzet; objecten fungeren als gespreksstarters, die dominante verhalen doorbreken en aanzetten tot reflectie over macht, solidariteit en de politiek die verweven is met het dagelijks leven.

In deze lezing bespreken Annelys de Vet, grafisch ontwerper en mede-initiatiefnemer, en Ibrahim Muhtadi, architect en ontwerper geboren in Gaza, de methodologie van het project, de samenwerkingen en de rol van design als culturele en politieke praktijk.

Annelys de Vet

Annelys de Vet, PhD, is een in België gevestigde ontwerper, onderzoeker en docent wiens praktijk zich richt op langdurige, participatieve ontwerpprojecten die zich bezighouden met urgente sociale en politieke kwesties. Haar werk onderzoekt de rol van design in het publieke en politieke discours en streeft naar de ontwikkeling van methoden, structuren en instrumenten die een pluralistische samenleving ondersteunen en versterken door middel van design. Design wordt benaderd als een vorm van kritische praktijk – een praktijk die kan fungeren als instrument voor activisme en sociale verandering en die een collectieve toekomst kan herontwerpen.

De Vet is de oprichter van Subjective Editions, een uitgeverij die regio's van binnenuit in kaart brengt – aan de hand van de ervaringen en perspectieven van lokale gemeenschappen. De serie omvat onder meer de Subjective Atlas of Bosnia & Herzegovina (2025), de Subjective Atlas of Brussels (2018) en de Subjective Atlas of Palestine (2007).

Ze is ook medeoprichter van Disarming Design from Palestine, een designplatform dat tot nadenken stemmende ambachtelijke producten ontwikkelt in en met betrekking tot Palestina. Het initiatief stimuleert alternatieve verhalen die de dominante voorstellingen van het leven onder bezetting uitdagen door middel van kritisch ontwerp en internationale uitwisseling.

De Vet voltooide haar doctoraatsonderzoek aan Sint Lucas Antwerpen / ARIA in 2024, met het proefschrift Disarming Design: Politics of Participatory Practices, en is momenteel postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit Antwerpen.

Van 2020 tot 2022 leidde De Vet het tijdelijke masterprogramma Disarming Design aan het Sandberg Instituut in Amsterdam, een experimenteel curriculum dat ontwerppraktijken in contexten van onderdrukking onderzoekt. Eerder was ze van 2009 tot 2019 cursusdirecteur van het MA Design-programma van het instituut en momenteel geeft ze les in de masteropleiding Context: Socio-Political aan de Sint Lucas School of Arts in Antwerpen. Ze geeft regelmatig lezingen en workshops over alternatieve cartografie, kritische pedagogie en relationeel ontwerp.

Ibrahim Muhtadi

Ibrahim Muhtadi is een Palestijnse ontwerper en architect uit Gaza-stad. Hij heeft een masterdiploma in architectuur en houdt zich bezig met architectuur, product- en sieradenontwerp, kalligrafie en cultureel vakmanschap. Zijn multidisciplinaire praktijk put uit cultureel erfgoed en identiteit, waarbij hij traditionele vormen herinterpreteert tot hedendaagse uitingen.

Zijn professionele ervaring omvat langdurige samenwerking met organisaties in Gaza, zoals het Sulafa Embroidery Centre van UNRWA, en hij was hoofdontwerper bij Atfaluna Crafts, waar hij een centrale rol speelde in productontwerp, ambachtelijke productie en bedrijfsontwikkeling. Ibrahim heeft ook samengewerkt met tal van culturele instellingen en sociale initiatieven, zowel lokaal als internationaal, waarbij hij design gebruikte als instrument voor empowerment en het behoud van cultureel erfgoed.

Momenteel werkt hij vanuit zijn studio in Brussel samen met Disarming Design, waar hij bijdraagt aan productieontwikkeling, kwaliteitscontrole, communicatie en verkoopcoördinatie. Daarnaast vertegenwoordigt hij de organisatie op culturele evenementen, workshops, markten en openbare activiteiten.

Ibrahim is medevoorzitter en ontwerpadviseur van het in het Verenigd Koninkrijk gevestigde Palestinian History Tapestry, waar hij sinds 2012 een belangrijke bijdrage levert door creatieve en technische begeleiding te bieden op het gebied van borduurontwerp en grootschalige textielproductie.

Hij heeft deelgenomen aan talrijke lokale en internationale designtentoonstellingen, markten en culturele evenementen, waarbij hij Palestijns design promootte als een vorm van storytelling en culturele continuïteit. Hij is alumnus van het International Visitor Leadership Program (IVLP), VS (2016). Na de verwoesting van zijn studio in Gaza-stad in 2023 zet Ibrahim zijn professionele praktijk voort vanuit België.

Door zijn ontwerppraktijk en samenwerking met Disarming Design heeft hij bijgedragen aan de ontwikkeling en het ontwerp van verschillende producten die nu deel uitmaken van de Disarming Design-collectie.

Waar zorg vaak wordt gemeten in tijd en systemen, openen design en kunst ruimte voor aandacht, nabijheid en betekenis. Ze vertragen, stellen vragen en maken zichtbaar wat vaak onuitgesproken blijft: hoe zorg voelt, hoe ze wordt gedeeld en hoe ze vorm krijgt in het alledaagse.

In deze lezing ontmoeten twee praktijken elkaar. De Ambulanten brengen kunst binnen in een woonzorgcontext en werken met kleine, zorgzame gebaren die relaties verdiepen en het dagelijkse leven verzachten. Merel Stolker onderzoekt vanuit haar kunstpraktijk hoe sociale structuren en interacties onze omgang met elkaar vormgeven, en hoe deze via participatieve en performatieve methodes kunnen worden opengebroken.

Samen tonen de sprekers hoe kunst en design zorg kunnen benaderen als een gedeelde, menselijke praktijk — gedragen door aandacht, verbeelding en ontmoeting.

Merel Stolker 

Merel Stolker(°1992, NL) werkt ergens tussen rituelen, beeldende kunst en sociaal-artistieke praktijken. Haar werk ontstaat altijd in interactie met anderen. Het neemt de vorm aan van interactieve rituelen, scores, teksten en handgemaakte tools van keramiek of textiel. Deze ontstaan binnen langdurige participatieve trajecten, waarin proces en menselijkheid altijd voorop staan. Gefascineerd door onze dagelijkse omgangsvormen zoekt ze naar nieuwe manieren van samen zijn, waarbij er ruimte is voor de mooie en minder mooie kanten van het leven.

Merel behaalde een bachelor Beeldende Kunst aan St. Joost Den Bosch (NL) en een master Autonome Vormgeving aan KASK & Conservatorium (Gent). Ze is gevestigd in Gent (BE) en werkte samen met onder meer Kunsthal Gent, 30CC Leuven, workspacebrussels, KOAS Brussel, Lasso Brussel, manoeuvre Gent en CAMPUSatelier Gent. Haar werk was te zien bij Kunst & Zwalm, Het Entrepot Brugge en BLANCO Gent.

De Ambulanten

De Ambulanten is een collectief opgericht door Rasa Alksnyte, Justine Maxelon en Ann Weckx. Rasa Alksnyte is een multidisciplinaire kunstenaar die zich richt op participatieve praktijken en acties. De afgelopen jaren is ze vooral actief geweest in het werken met neurodiverse groepen en mensen uit andere kwetsbare lagen van de samenleving. Ze is lid van het internationale netwerk FoAM en artistiek medewerker bij MUS-E.

Justine Maxelon is een danseres en performancekunstenaar wiens artistieke praktijk de relatie tussen stem, lichaam en omgeving onderzoekt. Haar werk gaat over improvisatie, herhalingsstructuren, vocale identiteiten, luisteren en zorg. In 2015 richtte ze samen met Caroline Daish en Michel Yang oracle op, een lichaams-stemoefening. Ze is lid van de kerngroep van State of the Arts en Engagement Arts.

Ann Weckx werkte 25 jaar in de podiumkunsten, eerst als kostuumontwerpster, later ook als scenografe. Sinds 2016 werkt ze deeltijds bij TOPAZ, het palliatieve, ondersteunende dagcentrum van het UZ Brussel, waar ze verbindingen legt tussen cultuur en zorg. Ze maakt ook eigen artistiek werk, zoals installaties en foto's.