Wat gebeurt er als we de hand van een vreemde als kaart gebruiken? Wanneer wandelstrategieën, ecologieën en mogelijke verhalen samensmelten tot één gedeelde handeling? Deze performatieve wandeling begint met een intiem gebaar: deelnemers tekenen lijnen in elkaars handen en gebruiken die als gids door de Bijlokesite. In tweetallen wandelen we naar een meer dan 100 jaar oude appelboom, waar vruchten nog lang na het seizoen aan de takken hangen. We pauzeren voor een gezamenlijk, meditatief moment van verhalen vertellen, waarbij we traditionele fruitsoorten eren als levende archieven en regionaal erfgoed.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

Reserveer voor deze activiteit

Anatomie van een struikel wil het potentieel van ‘struikelen’ blootleggen. Samen met medespeler Geert Belpaeme bevraagt Salomé Mooij wat mislukte lichamelijke acties zo fundamenteel maakt. Vanuit de regels van de slapstick onderzoeken ze hoe geënsceneerde mislukking kan verrassen, ontroeren en raken. Er ontvouwt zich een ontdekkingsreis op een strakke, muzikale cadans. Met Anatomie van een struikel bieden ze een tegengewicht voor een wereld die vaak om efficiëntie en prestatie draait. De voorstelling herinnert ons aan de waarde van imperfectie, falen, kwetsbaarheid, veerkracht, vallen en weer opstaan.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

Reserveer voor deze activiteit

We nodigen onderzoekers Luanda Casella en Laura Huertas Millán uit om het thema Playfulness as a radical gesture te belichten aan de hand van hun eigen praktijk, waarna een gesprek volgt over hoe speelsheid kan functioneren als een kritische, ontwrichtende en verbeeldende kracht binnen artistiek onderzoek.

Na dit gesprek nodigen we alle aanwezigen uit op een receptie.

Met de Research Days lanceert KASK & Conservatorium een nieuw jaarlijks festival rond artistiek onderzoek. De openingsavond markeert de start van dit traject met een programma van installaties, performances en gesprekken. De avond wordt afgesloten met een feestelijke receptie.

We zien de Research Days als een open moment van uitwisseling, tussen onderzoekers, studenten en medewerkers binnen onze school én in dialoog met onderzoeksgemeenschappen van andere instellingen.

De receptie staat open voor iedereen die betrokken is bij of interesse heeft in artistiek onderzoek, waaronder onderzoekers, studenten, medewerkers en festivalbezoekers.

We vragen enkel om vooraf te registreren via het reservatieformulier.

Deze performatieve verkenning onderzoekt voedsel, ritueel en collectieve zorg. Via de bereiding, transformatie en omgang met voedsel – met eieren als centraal motief – bevraagt het werk thema’s als kwetsbaarheid, voeding, precariteit en gedeelde aanwezigheid. Het resultaat is een zintuiglijke ervaring waarin eten, kijken en deelnemen deel worden van het performatieve gebeuren.

A Sensorial Track is een tentoonstelling die methodologieën van collaboratief maken verkent, met de nadruk op leren door te doen (en te wandelen). De tentoonstelling nodigt bezoekers uit om fysiek en zintuiglijk betrokken te raken bij onderzoeksprocessen, waarbij wordt benadrukt hoe samen maken kennis en relaties vormgeeft.

Tussen mens en machine ontstaan nieuwe vormen van intimiteit. Dit visuele essay onderzoekt onze emotionele verbindingen met sociale robots en digitale metgezellen. Wat gebeurt er wanneer de menselijke openheid voor technologie samen gaat met een indruk van kunstmatig bewustzijn? Wat doet het met ons als we ons gehoord en begrepen voelen door digitale metgezellen gedreven door AI? Hoe gedragen we ons in interactie met sociale robots? Mensen beschikken over het vermogen om niet-levende wezens intenties, gedachten en gevoelens toe te schrijven. Als hedendaagse gebruikers van sociale en emotioneel intelligente technologie vertonen we creatieve daden van verbinding en empathie met machines. Tegelijk leven we in de ambivalentie tussen gevoel en weten: ik kan de machine ervaren als een ander, maar ik weet dat het gaat om niet-levende technologie. De opkomst van technologische anderen beïnvloedt onze kijk op intimiteit en liefdesrelaties. Door de ervaring van liefde, lijden en dood van een technologische ander verkent dit essay hoe technologie ons niet bevrijdt van de wisselvalligheden van liefde en dood, maar deze juist in een nieuwe vorm bevestigt.

Deze film roept futuristische wezens en landschappen op waarin de grens tussen het reële en het onwerkelijke vervaagt. Via een samenspel van beeld, geluid en tekst ontwikkelt het werk een reflectie op plastic en elektronisch afval en hun mogelijke anticiperende rol binnen evolutionaire processen. In een pseudo-documentaire vorm verbindt de film de groei van intelligentie met het ontstaan van nieuwe levensvormen, en bevraagt hij hoe afval, technologie en evolutie zich tot elkaar verhouden.

i.s.m. Archer & Weaver, Brussel, BE, V2, Lab for the Unstable Media, Rotterdam, NL

Moss Room (working title) is een speculatieve crip-meditatie voor drie lichamen die samen luisteren in een woonkamer, park of bed. Deze performatieve audio-installatie bestaat uit drie verschillende audiotracks, die door drie verschillende mensen tegelijkertijd met een koptelefoon kunnen worden beluisterd. De verschillende tracks zijn op elkaar afgestemd en elke luisteraar heeft een rol te spelen. Wat je hoort is een mix van verbeeldingsvolle verhalen, veldopnames en intieme geluidslagen. Moss Room maakt deel uit van Crip Earth (Re)Generation, een initiatief van het vierjarige artistieke onderzoeksproject The Circus Dialogues (continued) aan KASK & Conservatorium. 

Crip Earth (Re)Generation wil helende relaties voeden en onderzoeken op het kruispunt van artistieke praktijk, beperking en onze verbondenheid met het land. Het project wordt geleid door kunstenaar, onderzoeker, dramaturg en docent Bauke Lievens, in samenwerking met een team van artistieke medeonderzoekers: Khadija El Kharraz Alami, Kopano Maroga, Louis Vanhaverbeke, Peter Aers, Tineke De Meyer en Tumba Kiambi. 

Nederlandstalige installatie die zich ontvouwt via een gedeelde luisterervaring. Het werk is ontworpen om door drie personen tegelijk te worden ervaren.

(concept) Tineke De Meyer & Bauke Lievens
(tekst) Tineke De Meyer
(dramaturgie) Bauke Lievens
(stem) Dolores Bouckaert
(muziek, omgevingsopnames & geluid) Linde Carrijn
(mixage) Linde Carrijn & Dijf Sanders
(klankbord) Khadija El Kharraz Alami & Louis Vanhaverbeke

[Intermediate Zones C2-E7] is een poging om de Bijloke te benaderen als een meer-dan- menselijke gemeenschap die zich in de loop van de tijd ontvouwt. Verzamelde beelden, opnames, mappings en observaties zijn zichzelf organiserende fragmenten. Dit materiaal vormt de basis voor voortdurende activering. Druppels appelsap, afkomstig van de historische appelbomen van de Bijloke, creëren tijdelijke geleidende bruggen die de verzamelde gegevens moduleren. Deze vluchtige verbindingen introduceren contingentie in het signaal en geven vorm aan beeldcomposities die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en verdichten. Ze worden geïnterpreteerd door machineanalyse, gevoed door de formele documenten die de site vormgeven, en genereren vervolgens een suggestief antwoord in de vorm van een actie, ritueel of vorm. Het is een relais dat het collectieve materiaal zowel draagt als katalyseert.

Wat kunnen we leren van de toneelspeler? Wat is spelen en wat kan meer speelsheid ons brengen in ons dagdagelijks leven? Hoe gaan we al spelend om met onze realiteit en omgeving? En welk potentieel schuilt er achter het radicaal omarmen van speelsheid?

Geert Belpaeme nodigt je uit voor een speelse meditatiesessie, een filosofische verkenning van speelsheid in ons bestaan. De toneelspeler heeft een belangrijke les in petto. Door te spelen krijgen we oog voor de complexiteit van de wereld. Spelen is verbonden met de afstand die je tot de wereld, en tot jezelf, kunt nemen. Spelen heeft te maken met het ontwrichten en verkennen van grenzen. 

Tijdens deze meditatiesessies nodigt Geert Belpaeme je uit om de dagelijkse performance van een onbeweeglijke identiteit te laten varen. Onze identiteit is een positief geladen ‘niets’. In dat spanningsveld zijn we onbepaald en tegelijk vol mogelijkheden. In de beginnerssessie op donderdag wordt de basis gelegd voor een dieper begrip van speelsheid in ons bestaan. De sessie op vrijdag bouwt verder op die inzichten om het radicale potentieel van speelsheid in een ontwrichte wereld te exploreren. 

Hoe kan speelsheid een vorm van verzet zijn?

In de workshop Being-with Soil ontstaat een spanning tussen wetenschappelijke en subjectieve manieren van interpreteren, tussen het dagelijks kennen en niet-kennen van de bodem onder onze voeten. Terwijl we op een dwalende, aandachtige manier over het campusterrein lopen – geleid door zowel doordringbaarheid als emotionele resonantie – verzamelen we verschillende bodemmonsters. Met behulp van de Pfeiffer Chroma-Test worden deze monsters omgezet in cirkelvormige chromatogrammen die ons op visuele wijze iets vertellen over de verzamelde samples.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren. Op vrijdag kan je de nabespreking van deze workshop bijwonen (Reading-with Soil).

Reserveer voor Being-with-soil

Reserveer voor Reading-with Soil

Heb je ooit nagedacht over de materialiteit van je schoenveters? Soft Connection Lab nodigt je uit voor een workshop waarin we samen gaan vlechten en wandelen. Deze workshop is een speelse verkenning van touwen, sporen, ruimte en menselijke interactie.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

Reserveer voor deze activiteit

Heb je ooit nagedacht over de materialiteit van je schoenveters? Soft Connection Lab nodigt je uit voor een workshop waarin we samen gaan vlechten en wandelen. Deze workshop is een speelse verkenning van touwen, sporen, ruimte en menselijke interactie.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

Reserveer voor deze activiteit

Neem deel aan een gesprek over Do you remember tamagotchis? en krijg meer inzicht in het onderzoek naar intieme relaties tussen mensen en technologische “anderen”.

Tussen mens en machine ontstaan nieuwe vormen van intimiteit. Dit visuele essay onderzoekt onze emotionele verbindingen met sociale robots en digitale metgezellen. Wat gebeurt er wanneer de menselijke openheid voor technologie samen gaat met een indruk van kunstmatig bewustzijn? Wat doet het met ons als we ons gehoord en begrepen voelen door digitale metgezellen gedreven door AI? Hoe gedragen we ons in interactie met sociale robots? Mensen beschikken over het vermogen om niet-levende wezens intenties, gedachten en gevoelens toe te schrijven. Als hedendaagse gebruikers van sociale en emotioneel intelligente technologie vertonen we creatieve daden van verbinding en empathie met machines. Tegelijk leven we in de ambivalentie tussen gevoel en weten: ik kan de machine ervaren als een ander, maar ik weet dat het gaat om niet-levende technologie. De opkomst van technologische anderen beïnvloedt onze kijk op intimiteit en liefdesrelaties. Door de ervaring van liefde, lijden en dood van een technologische ander verkent dit essay hoe technologie ons niet bevrijdt van de wisselvalligheden van liefde en dood, maar deze juist in een nieuwe vorm bevestigt.

Wie in een glazen huis woont, moet niet met stenen gooien; een uitdrukking die er ons aan herinnert dat bevoorrechte groepen, die snel zijn met kritiek, in plaats daarvan zelfbewustzijn kunnen cultiveren en wonden kunnen omzetten in momenten van reflectie en verandering. Zoals Donna Haraway wijselijk opmerkt: “It matters what ideas we use to think other ideas (with).” Het lopende onderzoeksproject Glass-House & Soft Stones stelt voor om niet alleen over de natuur na te denken, maar ook met de natuur mee te denken. In deze context stelt Laura Palau een reeks ervaringsgerichte leeractiviteiten voor die gericht zijn op de verzorging van appelbomen op de Bijlokesite. Hier worden deelnemers uitgenodigd om te oefenen met enten en snoeien.

Onze collectieve praktijk is gebaseerd op de traditionele Catalaanse praktijk van parany, waarbij bomen in conische vormen werden gesnoeid om vogels te vangen. In deze herinterpretatie raken we verstrikt, worden we gedwongen om te vertragen en ons af te stemmen op de erfgoedbomen van de Bijlokesite, die door middel van enten doorleven in nieuwe bomen en naar de toekomst worden gekatapulteerd, wat de vraag oproept wat voor soort boomgaard we in de toekomst willen cultiveren.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

Reserveer voor deze activiteit

3×20 minuten durende paneldiscussies afgewisseld met 15 minuten durende duo-improvisaties. 

Resonance in Difference is een muzikale en improvisatorische dialoog tussen verschillende stemmingen. Elke stemming vormt een eigen wereld, een eigen stem. In de praktijk past een muzikant zich vaak aan aan de meest dominante toonwereld – meestal die van de piano, die de westerse muziekgeschiedenis al eeuwen bepaalt. Pianist en onderzoeker Seppe Gebruers werkt echter met twee piano’s die een kwarttoon van elkaar verschillen. Hij gaat in deze sessie in gesprek met drie muzikanten, zonder dat zij zich volledig naar zijn stemming hoeven aan te passen. We gaan op zoek naar resonantie ín verschil, eerder dan naar eenheid of consensus. Stemming fungeert hier niet als effect, maar als motor voor beweging, frictie en nieuwe vormen van harmonische en melodische improvisatie. Door de wisselwerking van uiteenlopende toonstelsels ontstaan polytunings: klankvelden waarin meerdere stemmingen tegelijk actief zijn en elkaar beïnvloeden. Drie duo’s stappen in dit experiment; tussen de sessies door wordt samen besproken, gereflecteerd en bijgestuurd. De deelnemende muzikanten zijn Seppe Gebruers, Eric Thielemans, Lynn Cassiers en Nils Vermeulen, telkens in wisselwerking met de kwarttoonpiano’s. 

Deel 2 van Resonance in Difference start om 20:00.

Door een wetenschappelijk experiment uit het Duitsland van de jaren 1930 te reproduceren, onderzoekt deze lezing-performance hoe onze technologie er ook anders had kunnen uitzien. Centraal staat de transistor, een doorgaans onzichtbaar component dat het digitale deel van ons leven mogelijk maakt.

In 1938, tien jaar vóór de officiële uitvinding van de transistor, demonstreerde de Duitse wetenschapper Robert Wichard Pohl een trage voorloper, vervaardigd uit zout. Omdat elektrische stromen letterlijk zichtbaar waren, maakte deze technologie haar werking leesbaar en transparant.

Vanuit deze historische herneming stelt de performance vragen over alternatieve technologische trajecten: kunnen we ons extreem langzame, niet-giftige of zelfs antifascistische technologieën voorstellen? En wat betekent het om over technologie te denken als iets dat van nature speels is?

Sinds november 2024 organiseert de onderzoekscluster The Art of Resonance regelmatig een reeks informele luistersessies met internationale kunstenaars en onderzoekers, met het oog (en oor) op het cultiveren van een sonische gevoeligheid en relationaliteit. 

Ter gelegenheid van de onderzoeksdagen zijn we erg blij Maria Chávez als onze gast te mogen verwelkomen. Maria is geboren in Lima, Peru, en woont in New York. Ze staat vooral bekend als abstracte turntablist, geluidskunstenaar en dj. Toeval, kans en mislukkingen zijn thema's die haar werk in verschillende media verenigen, waaronder geïmproviseerde performances, geluidssculpturen, beeldende kunst, boekobjecten en meerkanaalsinstallaties. 

Tijdens deze sessie zal ze haar baan­brekende improvisatiepraktijk op de draaitafel introduceren, waarbij de nadruk ligt op verbanden tussen materiële en tijdelijke mislukkingen en experimenten met behulp van kapotte vinylplaten. De sessie is rechtstreeks gebaseerd op Chávez’ lang­durige betrokkenheid bij Deep Listening, een praktijk ontwikkeld door Pauline Oliveros, die de nadruk legt op belichaamde aandacht, improvisatie en responsiviteit ten opzichte van de omgeving en materialen. Hier fungeert spelen als een onderzoeksmethode, waarbij experimenteren en risico’s nemen kennis genereren door middel van actie in plaats van instructie.

Reserveer voor deze activiteit

This polyphonic ensemble seeks resonance in their differences. They explore the potential of the presence of different voices, without a distinct leader, guided by the nature of their interaction.

(saxophone) Sam Comerford
(vocals) Lynn Cassiers
(percussion) Eric Thielemans
(double bass) Nils Vermeulen
(quarter-tone pianos) Seppe Gebruers

Als onderdeel van zijn doctoraatsonderzoek Radical variations, Primitive forms werkt Sam Comerford aan methoden om elementen uit de structuren van de Ierse traditionele muziek te abstraheren. Hij gebruikt deze – in het bijzonder het spel van violist Tommie Potts (1912-1988) – in de context van geïmproviseerde muziek.

Voor dit concert schrijft hij een muzieksuite waarin hij de elementen van Ierse dansmuziek terugbrengt tot de essentie, de geaccentueerde tonen en het motorische ritme (zoals gedefinieerd door Mícheál Ó Súilleabháin), en deze door middel van intervallische transformatie (gebaseerd op het systeem van Henry Threadgill) abstraheert om een format te vinden dat een sympathieke resonantie mogelijk maakt tussen de Ierse dansmuziektraditie en geïmproviseerde muziek.

(saxofoon) Sam Comerford
(piano) Myra Melford

Wat als Aby Warburg het televisietijdperk had meegemaakt? De installatie Fontain(e) brengt twee beelden samen die door hun gedeelde status als reproductie met elkaar in dialoog treden. De installatie bestaat uit een kleine monitor met een korte videoloop en een gipsen waternimf, verwerkt in een metalen tafelstructuur.

De gipsen nimf is een afgietsel van een bekend renaissancistisch paneel, oorspronkelijk bedoeld voor een fontein in Parijs. Dit object uit de KASK-collectie kwam in de eerste helft van de 19e eeuw naar Gent als compensatie voor door Napoleon in beslag genomen kunstwerken, en kreeg zijn liggende presentatiewijze in de jaren 1970.

Op de monitor zien we een onbedoeld uitgezonden televisiebeeld van een presentatrice tijdens het opmaken. Video-effecten en toevallige muziek geven de opname het karakter van een amateuristische videoclip. Tussen beide geïdealiseerde vrouwen­figuren liggen bijna twee eeuwen aan reproductie­technieken. Met een knipoog naar Duchamps Fountain vormt deze combinatie het vertrek­punt van het onderzoeksproject History deletes itself – anamnese van een video-archief.

A Sensorial Track is een tentoonstelling die methodologieën van collaboratief maken verkent, met de nadruk op leren door te doen (en te wandelen). De tentoonstelling nodigt bezoekers uit om fysiek en zintuiglijk betrokken te raken bij onderzoeksprocessen, waarbij wordt benadrukt hoe samen maken kennis en relaties vormgeeft.

Tussen mens en machine ontstaan nieuwe vormen van intimiteit. Dit visuele essay onderzoekt onze emotionele verbindingen met sociale robots en digitale metgezellen. Wat gebeurt er wanneer de menselijke openheid voor technologie samen gaat met een indruk van kunstmatig bewustzijn? Wat doet het met ons als we ons gehoord en begrepen voelen door digitale metgezellen gedreven door AI? Hoe gedragen we ons in interactie met sociale robots? Mensen beschikken over het vermogen om niet-levende wezens intenties, gedachten en gevoelens toe te schrijven. Als hedendaagse gebruikers van sociale en emotioneel intelligente technologie vertonen we creatieve daden van verbinding en empathie met machines. Tegelijk leven we in de ambivalentie tussen gevoel en weten: ik kan de machine ervaren als een ander, maar ik weet dat het gaat om niet-levende technologie. De opkomst van technologische anderen beïnvloedt onze kijk op intimiteit en liefdesrelaties. Door de ervaring van liefde, lijden en dood van een technologische ander verkent dit essay hoe technologie ons niet bevrijdt van de wisselvalligheden van liefde en dood, maar deze juist in een nieuwe vorm bevestigt.

Deze film roept futuristische wezens en landschappen op waarin de grens tussen het reële en het onwerkelijke vervaagt. Via een samenspel van beeld, geluid en tekst ontwikkelt het werk een reflectie op plastic en elektronisch afval en hun mogelijke anticiperende rol binnen evolutionaire processen. In een pseudo-documentaire vorm verbindt de film de groei van intelligentie met het ontstaan van nieuwe levensvormen, en bevraagt hij hoe afval, technologie en evolutie zich tot elkaar verhouden.

i.s.m. Archer & Weaver, Brussel, BE, V2, Lab for the Unstable Media, Rotterdam, NL

Moss Room (working title) is een speculatieve crip-meditatie voor drie lichamen die samen luisteren in een woonkamer, park of bed. Deze performatieve audio-installatie bestaat uit drie verschillende audiotracks, die door drie verschillende mensen tegelijkertijd met een koptelefoon kunnen worden beluisterd. De verschillende tracks zijn op elkaar afgestemd en elke luisteraar heeft een rol te spelen. Wat je hoort is een mix van verbeeldingsvolle verhalen, veldopnames en intieme geluidslagen. Moss Room maakt deel uit van Crip Earth (Re)Generation, een initiatief van het vierjarige artistieke onderzoeksproject The Circus Dialogues (continued) aan KASK & Conservatorium. 

Crip Earth (Re)Generation wil helende relaties voeden en onderzoeken op het kruispunt van artistieke praktijk, beperking en onze verbondenheid met het land. Het project wordt geleid door kunstenaar, onderzoeker, dramaturg en docent Bauke Lievens, in samenwerking met een team van artistieke medeonderzoekers: Khadija El Kharraz Alami, Kopano Maroga, Louis Vanhaverbeke, Peter Aers, Tineke De Meyer en Tumba Kiambi. 

Nederlandstalige installatie die zich ontvouwt via een gedeelde luisterervaring. Het werk is ontworpen om door drie personen tegelijk te worden ervaren.

(concept) Tineke De Meyer & Bauke Lievens
(tekst) Tineke De Meyer
(dramaturgie) Bauke Lievens
(stem) Dolores Bouckaert
(muziek, omgevingsopnames & geluid) Linde Carrijn
(mixage) Linde Carrijn & Dijf Sanders
(klankbord) Khadija El Kharraz Alami & Louis Vanhaverbeke

Je kan montage beschouwen als een fase in het maken van een film. Maar wat als montage geen afzonderlijke stap is, eerder een continu proces? Niet alleen in de cinema, maar in elk medium? Het eenvoudige uitgangspunt van dit project is om zelfs de kleinste handelingen van het samenbrengen van beelden, kleuren, muziekfragmenten, geluiden, teksten of mensen als montage te beschouwen. Op dat moment wordt al een compositie, een ritme, een palet, een vorm voorgesteld. De oefening bestaat erin om vanaf het begin vorm te geven aan ideeën, om zelfs de urgenties van onze wereld vanuit een formeel niveau te benaderen. Montage as Method houdt zich bezig met zowel artistieke praktijk als pedagogie, en ontwikkelt zowel feedback als werkmethoden die ruimte creëren voor het onbekende tijdens het creatieve proces.

[Intermediate Zones C2-E7] is een poging om de Bijloke te benaderen als een meer-dan- menselijke gemeenschap die zich in de loop van de tijd ontvouwt. Verzamelde beelden, opnames, mappings en observaties zijn zichzelf organiserende fragmenten. Dit materiaal vormt de basis voor voortdurende activering. Druppels appelsap, afkomstig van de historische appelbomen van de Bijloke, creëren tijdelijke geleidende bruggen die de verzamelde gegevens moduleren. Deze vluchtige verbindingen introduceren contingentie in het signaal en geven vorm aan beeldcomposities die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en verdichten. Ze worden geïnterpreteerd door machineanalyse, gevoed door de formele documenten die de site vormgeven, en genereren vervolgens een suggestief antwoord in de vorm van een actie, ritueel of vorm. Het is een relais dat het collectieve materiaal zowel draagt als katalyseert.

Wat kunnen we leren van de toneelspeler? Wat is spelen en wat kan meer speelsheid ons brengen in ons dagdagelijks leven? Hoe gaan we al spelend om met onze realiteit en omgeving? En welk potentieel schuilt er achter het radicaal omarmen van speelsheid?

Geert Belpaeme nodigt je uit voor een speelse meditatiesessie, een filosofische verkenning van speelsheid in ons bestaan. De toneelspeler heeft een belangrijke les in petto. Door te spelen krijgen we oog voor de complexiteit van de wereld. Spelen is verbonden met de afstand die je tot de wereld, en tot jezelf, kunt nemen. Spelen heeft te maken met het ontwrichten en verkennen van grenzen. 

Tijdens deze meditatiesessies nodigt Geert Belpaeme je uit om de dagelijkse performance van een onbeweeglijke identiteit te laten varen. Onze identiteit is een positief geladen ‘niets’. In dat spanningsveld zijn we onbepaald en tegelijk vol mogelijkheden. In de beginnerssessie op donderdag wordt de basis gelegd voor een dieper begrip van speelsheid in ons bestaan. De sessie op vrijdag bouwt verder op die inzichten om het radicale potentieel van speelsheid in een ontwrichte wereld te exploreren. 

Spelen als relationele methode. Dit rondetafelgesprek onderzoekt collaboratief maken als een speelse onderzoekspraktijk waarbij kennis ontstaat door de interactie tussen lichamen, gebaren en omgevingen, in plaats van alleen door taal. Spelen wordt benaderd als een manier om samen te werken aan het transformeren van ontwerppraktijken in de hedendaagse context.

Tijdens Reading-with Soil lezen we de bodemmonsters die we de dag ervoor samen hebben verzameld: onstabiel en verbeeldend, waarbij de esthetische dimensie even betekenisvol wordt als de analytische inzichten die zij opleveren. De monsters laten zich analyseren als technische data, maar nodigen tegelijkertijd uit tot een andere, meer speculatieve manier van lezen. 

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren. Op deze nabespreking ben je ook welkom als je niet deelnam aan de workshop.

Reserveer voor Being-with-soil

Reserveer voor Reading-with Soil

Deze tactiele performance verkent zorg, belichaamde kennis en trage aandacht via het geven en ontvangen van massage. Door aanraking als methode in te zetten, onderzoekt het werk hoe lichamen communiceren, los­laten en zich tot elkaar verhouden. Bezoekers ervaren de performance individueel of in kleine groepen en stappen een zintuiglijke ontmoeting binnen waarin aanraking zowel middel als betekenis­drager wordt.

Spelen als epistemische strategie. Dit gesprek reflecteert op wat het betekent om objecten te maken wanneer denken, handelen en materiële zaken als onlosmakelijk met elkaar verbonden worden beschouwd. Spelen wordt benaderd als een manier om met dingen te denken, waarbij de grens tussen mensen en materiële cultuur wordt uitgedaagd.

Een participatieve workshop die onderzoekt hoe zintuiglijke, belichaamde ervaringen dominante verhalen over mode, duurzaamheid en ecologische crisis kunnen transformeren.

Voor deze activiteit is er een beperkt aantal deelnemers en moet je extra reserveren.

How do images made by Western filmmakers cycle back to the source communities?

Deze presentatie focust op de documentaire KOPIRAET (2026). In het Bislama verwijst kopiraet naar inheems of collectief auteurschap. De film onderzoekt de grenzen van eigendomsrecht in Vanuatu en de spanning die ontstaat wanneer een koloniale blik wordt bevraagd vanuit een westerse filmpositie. Centraal staat de vraag hoe beelden gemaakt door westerse filmmakers kunnen worden teruggegeven aan de gemeenschappen die ze afbeelden. De documentaire belicht daarbij de visie en werkwijze van de Vanuatu Kaljoral Senta, een toonaangevende instelling in de Stille Oceaan die cultureel erfgoed dekoloniseert via archivering en een vergunningensysteem voor filmopnames.

(auteurs) Dr. An van. Dienderen & Professor Hugo DeBlock Ghent University
(samenwerking) Chrsitina Stühlberger, Giada Cicchetti, Noah Berhitu, Juul Schöpping, Marthe Perret, Mon Dewulf
(montage) Fairuz
(geproduceerd door) Escautville, according to the filming policy of the Vanuatu Kaljoral Senta
(met de steun van) KASK & Conservatorium (HOGENT – Howest), VAF (Flemish Audiovisual Fund), the city of Ghent, Beursschouwburg, argos center for arts and media Brussels, GUM – Ghent University and the Bogliasco Foundation.

Na de screening van KOPIRAET volgt een gesprek.

Poste Restante neemt als uitgangspunt 800 homo-erotische ansichtkaarten die door het Fonds Suzan Daniel, het Belgisch LGBTQ+ archief aan onderzoeker Benny Nemer zijn geschonken. De ansichtkaarten zijn divers in hun afbeeldingen van homo-erotische esthetiek, maar tegelijkertijd beperkt tot hun specifieke tijdperk en de smaak en verzamelgewoonten van hun oorspronkelijke eigenaar, de anonieme “Herman D”, een vermoedelijk closeted homo man uit West-Vlaanderen die in 2023 overleed. Tijdens de Research Days zal Nemer deze ansichtkaarten tot leven brengen en activeren door middel van bewegingsonderzoek met de in Berlijn gevestigde danskunstenaar Nitsan Margaliot en masterstudenten van de opleiding drama. Het onderzoek zal worden geleid door het aanraken, sorteren, ordenen, herschikken en verspreiden van de kaarten, waarbij wordt gezocht naar nieuwe manieren om queer banden van gemeenschap door tijd en ruimte heen te traceren en te bevorderen. Het onderzoek zal worden afgesloten met een deelmoment, waarbij het publiek wordt uitgenodigd om deel te nemen aan de activering en verspreiding van het materiaal.

Solidarity and Diasporic Archives: Women of Suriname

Archives in Dialogue is een platform en podcast die gesprekken stimuleert over archiefpraktijken, solidariteit en herinneringen, met de nadruk op politieke, poëtische en cinematografische werken uit belangrijke politieke strijdbewegingen uit de 20e eeuw (antikolonialistisch, anti-imperialistisch, antifascistisch) die vaak over het hoofd worden gezien in filmstudies.

In de zesde aflevering wordt gekeken naar solidariteitsnetwerken via het Nederlandse filmcollectief Cineclub Vrijheidsfilm (opgericht in 1966), dat films over mondiale bevrijding vertoonde, distribueerde en produceerde, waaronder hun film uit 1978, Oema foe Sranan (Vrouwen van Suriname), een samenwerking met LOSON (Landelijk Overleg van Surinaamse Organisaties in Nederland) die solidariteit op een horizontale manier benaderde. Leden van de projectgroep gaan in dialoog om de historische context van Cineclub Vrijheidsfilm en LOSON te bespreken, evenals het belang van het restaureren van films die in diasporische omstandigheden zijn gemaakt. De sessie wordt afgesloten met een vertoning van Women of Suriname.

Wat als Aby Warburg het televisietijdperk had meegemaakt? De installatie Fontain(e) brengt twee beelden samen die door hun gedeelde status als reproductie met elkaar in dialoog treden. De installatie bestaat uit een kleine monitor met een korte videoloop en een gipsen waternimf, verwerkt in een metalen tafelstructuur.

De gipsen nimf is een afgietsel van een bekend renaissancistisch paneel, oorspronkelijk bedoeld voor een fontein in Parijs. Dit object uit de KASK-collectie kwam in de eerste helft van de 19e eeuw naar Gent als compensatie voor door Napoleon in beslag genomen kunstwerken, en kreeg zijn liggende presentatiewijze in de jaren 1970.

Op de monitor zien we een onbedoeld uitgezonden televisiebeeld van een presentatrice tijdens het opmaken. Video-effecten en toevallige muziek geven de opname het karakter van een amateuristische videoclip. Tussen beide geïdealiseerde vrouwen­figuren liggen bijna twee eeuwen aan reproductie­technieken. Met een knipoog naar Duchamps Fountain vormt deze combinatie het vertrek­punt van het onderzoeksproject History deletes itself – anamnese van een video-archief.

A Sensorial Track is een tentoonstelling die methodologieën van collaboratief maken verkent, met de nadruk op leren door te doen (en te wandelen). De tentoonstelling nodigt bezoekers uit om fysiek en zintuiglijk betrokken te raken bij onderzoeksprocessen, waarbij wordt benadrukt hoe samen maken kennis en relaties vormgeeft.

Tussen mens en machine ontstaan nieuwe vormen van intimiteit. Dit visuele essay onderzoekt onze emotionele verbindingen met sociale robots en digitale metgezellen. Wat gebeurt er wanneer de menselijke openheid voor technologie samen gaat met een indruk van kunstmatig bewustzijn? Wat doet het met ons als we ons gehoord en begrepen voelen door digitale metgezellen gedreven door AI? Hoe gedragen we ons in interactie met sociale robots? Mensen beschikken over het vermogen om niet-levende wezens intenties, gedachten en gevoelens toe te schrijven. Als hedendaagse gebruikers van sociale en emotioneel intelligente technologie vertonen we creatieve daden van verbinding en empathie met machines. Tegelijk leven we in de ambivalentie tussen gevoel en weten: ik kan de machine ervaren als een ander, maar ik weet dat het gaat om niet-levende technologie. De opkomst van technologische anderen beïnvloedt onze kijk op intimiteit en liefdesrelaties. Door de ervaring van liefde, lijden en dood van een technologische ander verkent dit essay hoe technologie ons niet bevrijdt van de wisselvalligheden van liefde en dood, maar deze juist in een nieuwe vorm bevestigt.

Deze film roept futuristische wezens en landschappen op waarin de grens tussen het reële en het onwerkelijke vervaagt. Via een samenspel van beeld, geluid en tekst ontwikkelt het werk een reflectie op plastic en elektronisch afval en hun mogelijke anticiperende rol binnen evolutionaire processen. In een pseudo-documentaire vorm verbindt de film de groei van intelligentie met het ontstaan van nieuwe levensvormen, en bevraagt hij hoe afval, technologie en evolutie zich tot elkaar verhouden.

i.s.m. Archer & Weaver, Brussel, BE, V2, Lab for the Unstable Media, Rotterdam, NL

Moss Room (working title) is een speculatieve crip-meditatie voor drie lichamen die samen luisteren in een woonkamer, park of bed. Deze performatieve audio-installatie bestaat uit drie verschillende audiotracks, die door drie verschillende mensen tegelijkertijd met een koptelefoon kunnen worden beluisterd. De verschillende tracks zijn op elkaar afgestemd en elke luisteraar heeft een rol te spelen. Wat je hoort is een mix van verbeeldingsvolle verhalen, veldopnames en intieme geluidslagen. Moss Room maakt deel uit van Crip Earth (Re)Generation, een initiatief van het vierjarige artistieke onderzoeksproject The Circus Dialogues (continued) aan KASK & Conservatorium. 

Crip Earth (Re)Generation wil helende relaties voeden en onderzoeken op het kruispunt van artistieke praktijk, beperking en onze verbondenheid met het land. Het project wordt geleid door kunstenaar, onderzoeker, dramaturg en docent Bauke Lievens, in samenwerking met een team van artistieke medeonderzoekers: Khadija El Kharraz Alami, Kopano Maroga, Louis Vanhaverbeke, Peter Aers, Tineke De Meyer en Tumba Kiambi. 

Nederlandstalige installatie die zich ontvouwt via een gedeelde luisterervaring. Het werk is ontworpen om door drie personen tegelijk te worden ervaren.

(concept) Tineke De Meyer & Bauke Lievens
(tekst) Tineke De Meyer
(dramaturgie) Bauke Lievens
(stem) Dolores Bouckaert
(muziek, omgevingsopnames & geluid) Linde Carrijn
(mixage) Linde Carrijn & Dijf Sanders
(klankbord) Khadija El Kharraz Alami & Louis Vanhaverbeke

Je kan montage beschouwen als een fase in het maken van een film. Maar wat als montage geen afzonderlijke stap is, eerder een continu proces? Niet alleen in de cinema, maar in elk medium? Het eenvoudige uitgangspunt van dit project is om zelfs de kleinste handelingen van het samenbrengen van beelden, kleuren, muziekfragmenten, geluiden, teksten of mensen als montage te beschouwen. Op dat moment wordt al een compositie, een ritme, een palet, een vorm voorgesteld. De oefening bestaat erin om vanaf het begin vorm te geven aan ideeën, om zelfs de urgenties van onze wereld vanuit een formeel niveau te benaderen. Montage as Method houdt zich bezig met zowel artistieke praktijk als pedagogie, en ontwikkelt zowel feedback als werkmethoden die ruimte creëren voor het onbekende tijdens het creatieve proces.

[Intermediate Zones C2-E7] is een poging om de Bijloke te benaderen als een meer-dan- menselijke gemeenschap die zich in de loop van de tijd ontvouwt. Verzamelde beelden, opnames, mappings en observaties zijn zichzelf organiserende fragmenten. Dit materiaal vormt de basis voor voortdurende activering. Druppels appelsap, afkomstig van de historische appelbomen van de Bijloke, creëren tijdelijke geleidende bruggen die de verzamelde gegevens moduleren. Deze vluchtige verbindingen introduceren contingentie in het signaal en geven vorm aan beeldcomposities die zich in de loop van de tijd ontwikkelen en verdichten. Ze worden geïnterpreteerd door machineanalyse, gevoed door de formele documenten die de site vormgeven, en genereren vervolgens een suggestief antwoord in de vorm van een actie, ritueel of vorm. Het is een relais dat het collectieve materiaal zowel draagt als katalyseert.